I OSK 1314/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1737/10 w sprawie ze skargi A.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1737/10 oddalił skargę A.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], którym to rozkazem obniżono A.B. dodatek służbowy, o kwotę 350 zł do kwoty 550 zł, z dniem 2 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że z dniem 1 czerwca 2009 r. A.B. została przeniesiona rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego w P. na stanowisko specjalisty (A 06U) Sekcji ds. Pozwoleń na Broń, z dodatkiem służbowym w wysokości 900 zł miesięcznie z dniem 1 czerwca 2009 r. Ten rozkaz personalny został utrzymany w mocy przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], zaś wniesiona przez A.B. skarga na powyższy rozkaz personalny została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. (sygn. akt II SA /Wa 1723/09). W związku z przeniesieniem na inne stanowisko, Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], obniżył A.B. z dniem 2 czerwca 2010 r. dodatek służbowy, o kwotę 350 zł do kwoty 550 zł. W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że stosownie do § 9 ust. 2, ust. 5, § 8 ust. 5-8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) dodatek służbowy jest uzależniony od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków, ich charakteru, zakresu i może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby. W ocenie organu z dniem 31 maja 2010 r. charakter i zakres zadań służbowych A.B. uległ zmniejszeniu, gdyż w związku z przeniesieniem jej na inne (niższe) stanowisko nie wykonuje ona zadań związanych z kierowaniem jednostką, kontrolą i nadzorem nad pracownikami. Z tego względu uznał, że obniżenie jej dodatku służbowego było uzasadnione. Jednocześnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. To jednak stosownie do treści art. 103 ust. 1 w zw. z art. 100 tej ustawy, możliwe jest zachowanie prawa do stawki uposażenia zasadniczego, nie zaś prawa do dodatku służbowego w określonej wysokości. Na skutek złożonego przez A.B. odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi A.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła naruszenie art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię oraz naruszenie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, które miało wpływ na wynik sprawy. Poza tym, zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 108 § 1 K.p.a. W ocenie skarżącej wykładnia art. 100 i art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne obniżenie dodatku służbowego policjantowi przeniesionemu służbowo na niższe stanowisko służbowe. Przepis art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji jako lex specialis wyłącza stosowanie § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, na podstawie reguły interpretacyjnej lex specialis derogat legi generali oraz lex inferior non derogat legi superiori (norma hierarchiczna niższa nie uchyla normy hierarchicznej wyższej). Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, iż bezsporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 32 i art. 38 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji, przeniósł skarżącą na niższe stanowisko służbowe z dniem 1 czerwca 2009 r. Z uwagi na to, że od tej daty 1 czerwca 2009 r. do dnia 31 maja 2010 r. przez okres roku skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim organ, stosownie do art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, wypłacał jej uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami do uposażenia o charakterze stałym należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast, gdy od dnia 1 czerwca 2010 r. skarżąca stawiła się do służby i została zapoznana z zakresem obowiązków (znacznie węższym niż zakres obowiązków na poprzednio zajmowanym stanowisku) organ uznał, że adekwatnie do ograniczonego zakresu zadań zasadnym jest obniżenie jej wysokości dotychczasowego dodatku służbowego. Stosownie do § 8 ust. 7 w zw. z § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, dodatek funkcyjny (służbowy) może być obniżony w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skoro zakres obowiązków służbowych skarżącej na niższym stanowisku jest mniejszy, to obniżenie jej dodatku służbowego znajduje uzasadnienie w przepisach rozporządzenia wykonawczego, jak i zasadach sprawiedliwości społecznej. Przedstawiona przez skarżącą w uzasadnieniu skargi wykładnia art. 103 ust. 1 w zw. z art. 100 ustawy o Policji stwierdzająca, że przepis ten gwarantuje funkcjonariuszowi przeniesionemu na niższe stanowisko służbowe, zachowanie na stałe dodatku służbowego w niezmiennej wysokości nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji, policjant przeniesiony na niższe stanowisko zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku. Sformułowanie "zachowuje prawo do stawki uposażenia" nie może być jednak utożsamiane z pojęciem "stawką dodatków do uposażenia". O tym, że nie są to pojęcia, co do których można zastosować te same zasady, przemawia wykładnia art. 100 i art. 101 ust. 1 tej ustawy. W myśl art. 100 cyt. ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Z kolei, art. 101 ust. 1 omawianej ustawy stanowi, że wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz posiadanej wysługi lat. Kwestie dodatku służbowego reguluje art. 104 ust. 3 tej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zawarte w art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji sformułowanie "zachowuje prawo do stawki uposażenia" nie może być utożsamiane z pojęciem "prawa do stawki dodatku służbowego" w dotychczasowej wysokości. Stawki uposażenia i stawki dodatków do uposażenia określają różne przepisy ustawy i różne akty wykonawcze wydane na podstawie art. 101 ust. 2 i art. 104 ust. 6 omawianej ustawy. Uposażenie ma charakter stały a dodatki zmienny. Dokonując powyższej wykładni, miał również na uwadze treść art. 103 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.B. reprezentowana przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez 1. błędną interpretację art. 103 ust. 1 i art. 100 cyt. ustawy o Policji; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 3 i ust. 6, i art. 103 cyt. ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia, oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podała, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnym stanowisku, iż przepis rangi ustawowej, tj. art. 100 cyt. ustawy o Policji nie gwarantuje funkcjonariuszowi przeniesionemu na niższe stanowisko służbowe zachowania na stałe dodatku służbowego w niezmienionej wysokości. Wskazała, że art. 103 ust.1 tej ustawy jest przepisem szczególnym - wyjątkiem od reguły określonej art. 101 ust. 1 cyt. ustawy, gdyż zachowuje policjantowi prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku tylko w przypadku przeniesienia na niższe stanowisko z urzędu. Oznacza to, że przepis ten nie podległa wykładni rozszerzającej zgodnie z regułą interpretacyjną exceptiones non sunt extendendae. Stwierdziła, że definicję prawną uposażenia zawiera art. 100 cyt. ustawy o Policji, który stanowi, że "uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia". Z uwagi na użyte w tym przepisie (art. 100 ust. 1) słowa "składa się" i spójnika "i" należy rozumieć, że uposażenie policjanta obowiązkowo składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Spójnik "i" oznacza, że te dwa elementy definicji musza istnieć łącznie, gdyż jest to spójnik łączący, a nierozdzielający (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 1997 r. sygn. akt III ZP 14/97, OSNAPiUS z 1997r. nr 20 poz. 387 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 1994 roku sygn. akt III CZP 46/94 (OSNC z1994 Nr 10, poz. 191). Jeżeli wolą ustawodawcy jest konkretne rozumienie jakiegoś pojęcia, to definiuje je w sposób wyraźny, tworząc tzw. słownik ustawowy i wyłączając tym samym posługiwanie się przy jego określaniu definicjami zawartymi w przepisach ogólnych, albo oznaczeniem przyjętym w potocznym rozumieniu. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji wyjaśniając znaczenie art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji dokonał wykładni art. 100 cyt. ustawy o Policji wbrew dyrektywie języka prawnego, pomijając zawarte w tym przepisie stwierdzenie "i dodatków do uposażenia", które świadczy wyraźnie, że sformułowanie "zachowuje prawo do stawki uposażenia" z art. 103 ust. 1 tej ustawy należy rozumieć jako prawo do zachowania stawki uposażenia zasadniczego i stawki dodatków do uposażenia. Pominięcie stwierdzenia "i dodatków do uposażenia" w art. 100 cyt. ustawy o Policji świadczy o naruszeniu zakazu per non est, która mówi, że nie wolno interpretować przepisów prawnych tak, by pewne ich fragmenty okazały się zbędne (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I KZP 53/99, OSNKW 2000/3-4/21). Ponadto dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 100 i art. 103 cyt. ust. 1 ustawy o Policji narusza regułę interpretacyjną clara non sunt interpre, gdyż przepisy te są jasno sformułowane i nie wymagają wykładni (por. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 stycznia 1999 r. sygn. akt TS12 OTK 1999/1/8). Uznanie, że art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji nie ma zastosowania do stawek uposażenia, narusza zakaz wykładni prawotwórczej (por. uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 marca 1996 r. sygn. akt W 12/96 OTK 12/96, OTK 1996/2/16). W konsekwencji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że skoro art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji jest przepisem szczególnym stanowiącym wyjątek od reguł stosowanych w art. 101 ust. 1 tej ustawy, to niewłaściwe było zastosowanie przez Sąd przy jego wykładni art. 101 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 3 i ust. 6 oraz § 9 ust.5 w zw. z § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. W konsekwencji stwierdził, że nie można zastosować przepisów tego rozporządzenia i na ich podstawie obniżyć dodatek służbowy, gdyż art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji jest przepisem szczególnym wobec przepisów w/w ustawy i przepisów wykonawczych, a zatem wyłączone jest ich stosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie została oparta na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. i zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 103 ust.1 i art. 100 oraz niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust 1 i 2, art. 104 ust.3 i ust 6 i art. 103 ustawy o Policji oraz § 9 ust.5 w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia, oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy w stosunku do policjanta przeniesionego na niższe stanowisko służbowe dopuszczalne jest obniżenie mu dodatku służbowego. W świetle art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Z kolei art. 100 tej ustawy stanowi, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. W ocenie autora skargi kasacyjnej zawarte w cyt. art. 103 ust. 1 cyt. ustawy o Policji sformułowanie "zachowuje prawo do stawki uposażenia" obejmuje prawo do zachowania zarówno stawki uposażenia zasadniczego jak i stawki dodatków do uposażenia. Tymczasem Sąd pierwszej instancji uznał, iż dotyczy ono wyłącznie stawki uposażenia zasadniczego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku skarżącej stwierdzić należy, iż dokonana przez ten Sąd wykładnia powołanych wyżej przepisów jest prawidłowa. W świetle art. 101 ust 1 cyt. ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie z art. 104 ust. 3 tej ustawy dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Szczegółowe uregulowania dotyczące m.in. problematyki uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia zostały zawarte w wydanym na podstawie delegacji wynikającej m.in. z art. 101 ust. 2 i art. 104 ust 6 cyt. ustawy, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia ustala się grupy zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów oraz odpowiadające im stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej, określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Z § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 cyt. rozporządzenia wynika, że dodatek służbowy jest dodatkiem do uposażenia charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony, w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru, o której mowa w § 8 ust. 4. Przy czym jego przyznanie jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia wynika, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt. 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Stosownie do treści § 8 ust. 7 cyt. rozporządzenia dodatek funkcyjny może być obniżony, także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że użyte w art. 103 ust. 1 omawianej ustawy o Policji określenie "prawo do stawki uposażenia" nie jest tożsame z określeniem "prawa do stawki dodatku służbowego". Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter gwarancyjny zapewniający policjantowi przeniesionemu na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego prawo do zachowania stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Dotyczy on jednak wyłącznie prawa do zachowania stawki uposażenia zasadniczego. Jak wyżej wskazano zaszeregowaniu stanowisk służbowych odpowiadają stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Oznacza to, że użyte w tym przepisie sformułowanie "prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku" nie obejmuje dodatków do uposażenia o których mowa w art. 100 tej ustawy. Z tych względów uznać należy, iż zarzut błędnej wykładni art. 103 ust. 1 i art. 100 ustawy o Policji jest nietrafny. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut niewłaściwego zastosowania powołanych wyżej przepisów omawianej ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Stwierdzić należy, iż obowiązujące przepisy prawa pozwalają na weryfikację i dostosowanie, w wyznaczonych granicach, stawki otrzymywanego przez policjanta dodatku służbowego do realizowanych przez niego obowiązków. W sprawie jest niesporne, że w związku z przeniesieniem skarżącej na niższe stanowisko służbowe uległ zmniejszeniu charakter i zakres wykonywanych przez nią zadań związanych z kierowaniem jednostką, kontrolą i nadzorem. W świetle § 8 ust.7 w zw. z § 9 ust. 5 omawianego rozporządzenia zasadnym było zatem obniżenie jej dodatku służbowego. Określenia jego wysokości dokonano zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 P.p.s.a.