III SA/Wr 697/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński, Sędzia WSA Marcin Miemiec, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 marca 2011 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie uchylenia B. G. numeru identyfikacyjnego i wykreśleniu wpisu z ewidencji producentów oddala skargę. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., w której organ – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej k.p.a.), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm. oraz Nr 227, poz. 1505), art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm. zwana dalej "ustawą o ewidencjach"), po rozpatrzeniu odwołania T. G. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w O. w sprawie uchylenia B. G. numeru identyfikacyjnego i wykreśleniu wpisu z ewidencji producentów – orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przypomniał, że decyzją Nr [...] dnia [...] r. Kierownik BP ARiMR w O. uchylił B. G. numer identyfikacyjny producenta rolnego i wykreślił wpis z ewidencji producentów. Powodem uchylenia numeru identyfikacyjnego był fakt, że B. G. pozostawała w związku małżeńskim ze skarżącym, któremu został uprzednio nadany numer identyfikacyjny producenta rolnego. Od decyzji tej w dniu [...] r. odwołanie oprócz strony postępowania B. G., wniósł także skarżący występujący w sprawie jednocześnie jako jej pełnomocnik. W odwołaniu tym oprócz argumentacji przemawiającej za własnym interesem prawnym jako współwłaściciela gruntów zgłaszanych przez B. G. do płatności i niezgodnością zaskarżonej decyzji z prawem, zawarto wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu na prawach strony. Odnosząc się do argumentów podniesionych poprzez skarżącego w odwołaniu organ wskazał, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie postępowania odwołanie. W myśl zaś art. 11 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy o ewidencjach, stroną w postępowaniu w sprawie nadania numeru identyfikacyjnego producenta jest ta osoba – producent rolny, która o nadanie numeru wnioskuje, natomiast przez pojecie producenta rolnego zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 tej ustawy rozumie się osobę fizyczną, osobą prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub posiadaczem zwierząt. Jak stanowi natomiast art. 12 ust. 4 omawianego aktu prawnego, w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemna zgodę. Jak dalej wywodził organ, ponieważ wniosek o wpis do ewidencji jest wnioskiem spersonalizowanym, a nadany numer przypisany jest do konkretnej osoby, która zobligowana jest zgodnie z obowiązującym wzorem formularza podać takie dane jak PESEL, REGON czy NIP (rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis do ewidencji producentów oraz wzoru zaświadczenia o nadanym numerze identyfikacyjnym (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 91), nie można przyjąć, że poza wnioskodawcą, ubiegającym się o nadanie numeru identyfikacyjnego producenta rolnego, ktokolwiek inny może być stroną takiego postępowania. Organ zwrócił taż uwagę, że uznanie za stronę postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy wykaże ona posiadanie indywidualnego interesu prawnego, który nie jest tożsamy z interesem B. G. (art.28 k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem jedynym elementem kwalifikującym, który ma znaczenie dla uznania danego podmiotu za stronę, jest występowanie interesu prawnego lub obowiązku. Z kolei o występowaniu tego elementu decydują przepisy prawa materialnego, a skarżący jako współposiadacz gospodarstwa rolnego nie posiada własnego indywidualnego, interesu prawnego w sprawie nadania numeru jego małżonce. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARIMR we W. wspomniał także, że w przypadku osób fizycznych nie jest, w świetle brzmienia przepisów ustawy o ewidencjach, możliwe grupowe ubieganie się o nadanie numeru identyfikacyjnego, choćby dane gospodarstwo rolne było przedmiotem współposiadania. W skardze na opisane orzeczenie skarżący zarzucił, że organ w sposób nieuprawniony badał w postępowaniu jego stan cywilny, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wywodził ponadto swe umocowanie do występowania w charakterze strony w postępowaniu o uchylenie B. G. numeru identyfikacyjnego z faktu powołania się przez organ w uzasadnieniu decyzji na okoliczność wcześniejszego przyznania numeru identyfikacyjnego skarżącemu. Stwierdził, że organ skupił się na kwestii czynności technicznej nadania numeru, pomijając istotniejszą kwestię rozpatrywania wniosków producentów rolnych – posiadaczy gospodarstw rolnych, o wpisanie tych gospodarstw do ewidencji. Wpis do ewidencji lub odmowa tego wpisu rozstrzygane są w trybie postępowania administracyjnego, kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie negatywne jest ogłaszane stronie wydaniem formalnej decyzji, natomiast rozstrzygnięcie pozytywne jest wykonywane poprzez dokonanie wpisu wnioskodawcy do ewidencji producentów, z jednoczesnym wykonaniem czynności technicznej - nadaniem wnioskodawcy numeru. O rozstrzygnięciu pozytywnym złożonego wniosku strona jest informowana przez organ poprzez wydanie zaświadczenia w trybie art. 218 k.p.a. Autor skargi wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom organu, żadna ze stron postępowania nie występowała z wnioskiem o nadanie numeru identyfikacyjnego, a z wnioskami "o wpisanie ich do ewidencji producentów". Nadanie stronom przez organ konkretnych numerów ewidencyjnych nie było przedmiotem wniosków stron, nie było przedmiotem żadnego postępowania administracyjnego i nie było przedmiotem rozstrzygnięcia. Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, czy organ rzeczywiście gromadzi dane dotyczące stanu cywilnego wnioskodawców, a jeżeli tak, to czy ma do tego podstawę prawną wyłączającą działanie ustawy o ochronie danych osobowych, albowiem nie powołał jej w decyzji. Zaskarżona decyzja narusza – w opinii autora skargi – art. 107 § 3 k.p.a. nie wskazując dowodów na których oparł się organ ustalając stan cywilny strony. W takiej sytuacji strona nie może podważyć bowiem dowodów, które organ ukrywa przed stroną. Skarżący uznał, że organ orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego z wniosku T. G. nie wszczynając wcześniej takiego postępowania i uchylając się od podstawowej czynności wstępnej – poprawnego ustalenia listy stron, poprzez rozstrzygnięcie wniosku formalnego w tym zakresie – wniosek ten pozostał bez formalnego rozstrzygnięcia. Sama decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego – zdaniem autora skargi – zamknęła stronie drogę odwoławczą w zakresie wniosku o uznanie ją za stronę. O odmowie uznania wnioskodawcę za stronę organ rozstrzygnął jednoinstancyjnie, w uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania. Za prawidłowością stanowiska prezentowanego przez skarżącego przemawiają w ocenie autora skargi okoliczność prowadzenia postępowania na podstawie art. 12 ustawy o ewidencjach tj. przepisu regulującego prawa i obowiązki obu małżonków, a więc również skarżącego, nadto fakt, że postępowanie prowadzone jest z wykorzystaniem akt postępowania w sprawie nadania numeru skarżącemu, a pierwszoinstancyjna decyzja pośrednio rozstrzyga o przypisaniu numeru nadanego wyłącznie skarżącemu, również B. G., tym samym ingeruje w prawa i obowiązki skarżącego, co skutkuje istnieniem, po stronie skarżącego, interesu prawnego. Odnosząc się do stwierdzenia organu, że współposiadacze gospodarstwa nie mają legitymacji procesowej do współudziału w postępowaniu w sprawie nadania numeru skarżący stwierdził, że organ w sposób nieuprawniony przyjmuje, że skarżący i B. G. byli współposiadaczami jakiegoś gospodarstwa rolnego, albowiem w aktach sprawy brak dowodów potwierdzających taką tezę. Pozbawione umocowania prawnego jest także żądanie organu wykazania "indywidualnego" interesu prawnego, albowiem przepisy KPA nie posługują się pojęciem "indywidualnego" interesu prawnego, a jedynie interesu prawnego. Pozostałe twierdzenia zawarte w skardze stanowią zarzuty do kwestii merytorycznych związanych z uchyleniem numeru ewidencyjnego B. G. i rozstrzyganych w decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponownie szczegółowo wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Przedstawiona argumentacja jest w istocie zbieżna z zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji. Organ przypomniał ponadto okoliczności faktyczne sprawy i odniósł się szczegółowo do zarzutów skargi uznając je w całości za nietrafne. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego ustalenia, że skarżący pozostaje w związku małżeńskim z B. G., organ wskazał, iż do zbadania kwestii, czy dana osoba ubiegająca się o nadanie numeru identyfikacyjnego pozostaje w związku małżeńskim, obligują kierownika biura powiatowego Agencji zapisy ustawy o ewidencjach, a konkretnie art. 12 ust. 4. Skoro wpis do ewidencji producentów, który jest tożsamy z nadaniem rolnikowi numeru ewidencyjnego w przypadku współmałżonków możliwy jest tylko dla jednego z nich, a dodatkowo konieczna jest zgoda tego współmałżonka o dokonanie takiego wpisu to konieczne jest zatem pozyskanie takich informacji. Organ z urzędu posiada wiedzę, że skarżący i B. G. pozostają w związku małżeńskim, co wynika z szeregu dokumentów składanych przez strony w toku prowadzonych przed organami postępowań (np. złożony przez panią B. G. w dniu [...] r. do akt sprawy akt notarialny z dnia [...] r. Nr [...]), dlatego też twierdzenie skarżącego, że organ w tym zakresie polega na domysłach jest bezpodstawne. Co do twierdzenia skarżącego, że on i B. G. nie starali się o nadanie numeru ewidencyjnego, ale jedynie o wpis do tej ewidencji, organ wskazał, iż zgodnie z ustawą o ewidencjach wpis do ewidencji jest tożsamy z nadaniem numeru identyfikacyjnego producenta o czym stanowi art. 12 omawianego aktu prawnego. Jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny, a numer ten jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy administracji rolnej. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR we W. umorzył postępowanie odwoławcze wobec skarżącego, które został zainicjowane wskutek wniesienia przez niego dowołania od decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w O. z dnia [...] r. o uchyleniu B. G. numeru identyfikacyjnego producenta rolnego oraz wykreśleniu jej z ewidencji producentów rolnych. Zdaniem organu skarżący nie może być uznany za stronę postępowania w tej sprawie, nie legitymuje się bowiem własnym interesem prawnym na podstawie obowiązujących regulacji. Stanowisko organu jest prawidłowe. Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania w pierwszym rzędzie jest obowiązany zbadać jego dopuszczalność, która jest wyznaczona przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanką podmiotową jest złożenie odwołania przez legitymowany do tego podmiot, to znaczy - stronę postępowania w sprawie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 lipca 1999 r., I SA 1620/98,LEX nr 48567, uchwała NSA w Warszawie z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119). Pojęcie strony definiuje przepis art. 28 k.p.a. stanowiąc, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało co prawda normatywnie zdefiniowane, jednakże w piśmiennictwie i judykaturze przeważa pogląd, że interes prawny występuje wówczas, gdy strona – w rozumieniu procesowym – może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może lub powinna być obarczona powinnością określonego zachowania, jednakże po skonkretyzowaniu tego aktem (lub czynnością) organu administracji publicznej. To zaś oznacza, że o tym, czy strona ma interes prawny decyduje odpowiedź na pytanie, czy jej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Chodzi tu o unormowanie, które daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. O istnieniu interesu prawnego decyduje ostatecznie istnienie przepisu prawa administracyjnego, na podstawie którego organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. W orzecznictwie i doktrynie zwraca się uwagę, że interes prawny należy odróżnić od interesu faktycznego, jaki może mieć skarżący w wyeliminowaniu z obrotu prawnego określonego aktu administracji publicznej. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć bowiem każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie jest zainteresowany rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej, – każdy, o czyjej sytuacji faktycznej dany akt w jakiś sposób przesądza. Pojęcie "interesu prawnego" trzeba natomiast wiązać ze sferą indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z określonych norm prawa materialnego, w której zaskarżony akt wywiera skutki. Jak podkreśla się, interes prawny powinien mieć zatem charakter bezpośredni, konkretny i indywidualny - a więc jest uwarunkowany istnieniem normy prawnej, nakładającej na dany podmiot obowiązki lub określającej prawa (uprawnienia), których dotyczy zaskarżony akt. Ustalenie zatem interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2000r.,III SA 1876/99). Jeżeli dana sprawa dotyczy dwóch lub więcej podmiotów, to interes prawny mają tylko te z nich, których sytuacja prawna wprost wynika z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Nie można zatem wyprowadzać własnego interesu prawnego z okoliczności istnienia interesu prawnego innego podmiotu. Art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego musi być wobec tego interpretowany w związku z normami prawa materialnego zawartymi w ustawach szczególnych, a ponieważ sprawa dotyczy uchylenia numeru ewidencyjnego producentów należy przy ustalaniu, czy skarżący ma status strony postępowania, odnieść się do uregulowań aktu prawnego jakim jest ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 z późn. zm.). Według art. 11 ust. 1 wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę wnioskodawcy, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Stosownie zaś do art.12 ust. 1 jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny. Po myśli ust. 4 - w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Na tle wykładni ustępu 4 art. 12 zaprezentowany został w orzecznictwie pogląd, który Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że przepis art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności obliguje do nadania numeru identyfikacyjnego jednemu ze współmałżonków, niezależnie od ustroju majątkowego obowiązującego współmałżonków. Oznacza to, że posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego przez współmałżonka producenta rolnego, wpisanego do ewidencji producentów i legitymującego się numerem ewidencyjnym, nie uprawnia małżonka posiadającego odrębne gospodarstwo do ubiegania się o wpis do ewidencji i nadanie numeru identyfikacyjnego. (wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., II GSK 23/09, LEX nr 552756, wyrok z dnia 8 lipca 2009 r. , sygn. akt II GSK 1092/08). Z brzmienia cytowanego przepisu wywieść należy, jak trafnie przyjął organ, że wpis do ewidencji jest wpisem spersonalizowanym, dotyczącym konkretnego podmiotu. Odnosi się to również do przypadku osób będących współposiadaczami lub pozostającymi w związku małżeńskim. Z treści przepisów ustawy nie wynika by współposiadacz lub współmałżonek z mocy ustawy stawał się stroną postępowania o dokonanie wpisu do ewidencji. Gdyby taki był zamiar ustawodawcy - to zbędny byłby wówczas wymóg legitymowania się zgodą współposiadacza lub współmałżonka, jak stanowi in fine przepis art. 12 ust.4 ustawy. Abstrahując od powyższego należy zauważyć, jak wynika z akt sprawy, że skarżącemu uprzednio odrębnie nadano na jego wniosek numer ewidencyjny i dokonano wpisu do ewidencji producentów rolnych – co miało miejsce w [...] roku - natomiast w dacie składania wniosku przez B. G. (tj. [...] r.) a następnie dokonywania na jej rzecz czynności materialno-technicznej wpisu do ewidencji producentów oraz nadania numeru identyfikacyjnego organ nie miał wiedzy o pozostawaniu przez nią w związku małżeńskim ze skarżącym. T. i B. G. mieli zatem nadane dwa odrębne numery ewidencyjne. Niewątpliwie skarżący nie był stroną postępowania o nadanie numeru ewidencyjnego B. G., tym samym – postępowanie wszczęte w sprawie uchylenia tego numeru B. G. i wykreślenia jej z rejestru producentów nie dotyczy praw i obowiązków skarżącego. Generalnie ujmując, postępowanie w sprawie o wpis do ewidencji dotyczy osoby, która o dokonanie wpisu wnosi składając stosowne żądanie, a w konsekwencji tylko ta osoba może być stroną w sprawie o zmianę wpisu lub jego uchylenie (wykreślenie). Brak jest przepisu prawa materialnego, który stanowiłby odmiennie uznając, że stroną takiego postępowania może być także inna osoba poza tą, która złożyła wniosek o nadanie numeru identyfikacyjnego i której ten numer nadano. Tym samym zachodzi brak przesłanek prawnych do przyjęcia, że skarżący był osobą legitymowaną do wniesienia odwołania od rzeczonej decyzji. Godzi się przy tym zauważyć, że skarżący nie przeczy okoliczności pozostawania w związku małżeńskim z B. G.. Zarzuty skargi w powyższym świetle są niezasadne, a w szczególności chybione są te, które dotyczą aspektów merytorycznych i kwestii ochrony danych osobowych, gdyż kontroli Sądu podlegało jedynie orzeczenie o charakterze procesowym, to znaczy ocena prawidłowości umorzenia postępowania odwoławczego. Toczące się w sprawie postępowanie nie rozstrzygało w zakresie posiadanego przez skarżącego numeru identyfikacyjnego. Z przedstawionych powodów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.