IV SA/Wa 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, nr [...] Wojewoda [...] ustalił na rzecz Gminy Miejskiej [...] lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. [...] wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej stronie Stadionu piłkarskiego Euro 2012 - etap II - w ramach przedsięwzięcia EURO 2012 wyszczególnionego w pkt [...] załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 roku, Nr 8, poz. 52) jako zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 [...]. Nadto Wojewoda [...] przedmiotową decyzją wyznaczył linie rozgraniczające, określił warunki techniczne realizacji inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, warunki wynikające z potrzeb obronności państwa, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz zatwierdził podział nieruchomości i określił termin jej wydania. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. K., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania administracyjnego pomimo jego bezprzedmiotowości wynikającej z zawisłości tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawy przed organem administracji, 2) art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, wyrażającego się w skierowaniu do strony wadliwego zawiadomienia, nie spełniającego wymogów powołanego przepisu, 3) art. 7, art. 10 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., wyrażającego się w rażącym naruszeniu zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu na skutek wydania decyzji przed upływem terminu wyznaczonego stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym i złożenie wniosków dowodowych oraz oświadczeń, w następstwie czego nie doszło do oceny stanowiska strony i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego (w tym zgłoszonych w terminie żądań i wniosków) przed rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej; 4) art. 33 § 1 k.p.a., wyrażającego się we wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji na skutek wniosku złożonego przez pełnomocnika strony będącego osobą prawną; 5) art. 23 ust. 1 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 w zw. z pkt [...] załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej w odniesieniu do inwestycji nie stanowiącej przedsięwzięcia Euro 2012, o którym mowa w pkt [...]. załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012; 6) art. 116 § 1 i art. 118 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 24f ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, wyrażającego się w ich niezastosowaniu i wydaniu decyzji lokalizacyjnej o skutku wywłaszczającym nie zawierającej wszystkich prawem przewidzianych elementów, na podstawie niekompletnego wniosku. W trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury rozpatrzył ponownie wniosek złożony w dniu 15 czerwca 2010 r., uzupełniony pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. przez W. K., reprezentującego Gminę [...], o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji p.n. "[...]", zbadał decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r., jak również prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji pod względem formalnym. Po przeanalizowaniu akt zgromadzonych przez organ pierwszej instancji, Minister Infrastruktury stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i wypełnia dyspozycję przepisu art. 23 ust. 2 ustawy o Euro. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, przedmiotowy wniosek zawiera mapę w skali 1:500, przedstawiającą istniejące uzbrojenie terenu, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla planowanych obiektów budowlanych oraz mapę w skali 1:500 z projektowanym zagospodarowaniem terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi inwestycję. Ponadto inwestor dołączył do wniosku decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Do wniosku dołączono również aktualne wypisy z rejestru gruntów oraz uzgodnienia branżowe dotyczące przedmiotowej inwestycji. Działając na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o Euro, Wojewoda [...] poinformował o wszczęciu postępowania wnioskodawcę oraz właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, wysyłając im zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniu organ pierwszej instancji podał jego podstawę prawną oraz pouczył strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania uwag i zastrzeżeń. Mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 23 ust. 3 ustawy o Euro Wojewoda [...] zawiadomił pozostałe strony o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń w urzędzie gminy właściwym ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, tj. w Urzędzie Miejskim [...] w dniach od 9 do 25 lipca 2010 r. oraz na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie. Obwieszczenie opublikowano także na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] w dniu 6 lipca 2010 r., jak również w prasie lokalnej "[...]" w dniu 8 lipca 2010 r. W treści obwieszczenia organ pierwszej instancji poinformował strony postępowania o miejscu, w którym w ciągu 7 dni od dnia obwieszczenia o wszczęciu postępowania, strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji, a także składać ewentualne wnioski i uwagi. W odpowiedzi na ww. zawiadomienie do Wojewody [...] wpłynął wniosek K. K., reprezentowanego przez adwokata M. S., z dnia 27 lipca 2010 r., o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia. W dniu 29 lipca 2010 r., działając na podstawie art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy o Euro, Wojewoda [...] wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji p.n. "[...]". Powyższa decyzja określiła linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki techniczne realizacji inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja organu wojewódzkiego nie zatwierdziła podziału nieruchomości, ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie przewiduje zajęcie działek pod planowaną inwestycję wyłącznie w całości. Zdaniem organu odwoławczego, kontrolowana decyzja zawiera wymagane przepisami prawa elementy, a w szczególności opisuje wymagania oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ponadto Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wniosku K. K. z dnia 27 lipca 2010 r. o umorzenie postępowania oraz do uwag zgłoszonych w tym piśmie. Wypełniając obowiązek zawarty w art. 24 ust. 2 ustawy o Euro, Wojewoda [...] doręczył decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 wnioskodawcy, zaś pozostałe strony poinformował o jej wydaniu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim i urzędzie gminy właściwym dla lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, na stronach internetowych tej gminy oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Dotychczasowych właścicieli organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W aktach sprawy znajdują się potwierdzenia właściwych organów, świadczące o zamieszczeniu obwieszczenia na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej [...] Urzędu Wojewódzkiego [...] w dniach od 30 lipca do 13 sierpnia 2010 r., na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miejskiego [...] w dniach od 9 do 23 sierpnia 2010 r. oraz o publikacji obwieszczenia w prasie lokalnej "[...]" w dniu 4 sierpnia 2010 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez K. K., reprezentowanego przez adwokata K. J., Minister Infrastruktury uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Za błędny i bezpodstawny uznał zarzut opisany w punkcie 1. odwołania, jakoby Wojewoda [...] naruszył art. 105 § 1 kpa, w wyniku zaniechania umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska zaprezentowanego przez skarżącego, który stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie winno zostać umorzone wobec stanu zawisłości przed Wojewodą [...] tożsamego pod względem podmiotowym i przedmiotowym postępowania z wniosku Gminy [...] z dnia 9 listopada 2009 roku. Jak wskazał Minister, skarżący, na poparcie powyższego zarzutu, powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA 1061/96, jednakże nie zacytował jego pełnej tezy, która brzmi "zastosowanie przepisu art. 156 § 1 pkt 3 kpa następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istnienie tożsamości sprawy zachodzi w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów". Organ odwoławczy wskazał, że po przytoczeniu tezy ww. wyroku w jej pełnym brzmieniu nie sposób nie zauważyć, że "tożsamość sprawy administracyjnej", jako przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania, może wystąpić jedynie w przypadku rozstrzygnięcia sprawy kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza posiada walor ostateczności. Dalej Minister wywiódł, iż przepis art. 105 § 1 kpa stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przyjąć zatem należy, iż postępowanie administracyjne może toczyć się jedynie w sytuacji, gdy ma swój "przedmiot". W świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli m.in. nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98 organ odwoławczy wskazał, że "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe (...). Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy". Minister zwrócił uwagę na fakt, iż decyzja nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku, umarzająca postępowanie z wniosku Gminy [...] z dnia 9 listopada 2009 r. została, na skutek stwierdzenia uchybień o charakterze proceduralnym, uchylona decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Omawiane postępowanie do chwili obecnej nie zostało merytorycznie zakończone. W świetle przytoczonych powyżej rozważań oraz wobec faktu, iż zawisłe przed Wojewodą [...] postępowanie wszczęte na skutek wniosku Gminy [...] z dnia 9 listopada 2009 roku nie zostało merytorycznie zakończone ostateczną decyzją administracyjną organ odwoławczy uznał, iż brak jest decyzji ostatecznej, która byłaby tożsama z aktualnie zaskarżoną. Wobec powyższego podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 105 § 1 kpa jest bezzasadny. Odnosząc się do przedstawionego w punkcie 2. odwołania zarzutu obrazy przepisu art. 23 ust. 3 ustawy o Euro Minister uznał uznał, iż w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego zawiadomienia strony postępowania o jego wszczęciu. Co prawda w treści zawiadomienia omyłkowo pominięto wyrażenie "o wszczęciu", jednakże w sposób prawidłowy podano jego podstawę prawną, tj. art. 23 ust. 3 ustawy o Euro oraz art. 61 § 4 kpa, pouczono strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformowano strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Ponadto Minister zwrócił uwagę, iż treść obwieszczeń o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, zamieszczonych na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych właściwych urzędów oraz w prasie lokalnej, była sformułowana w sposób prawidłowy. Ponadto wobec faktu, iż strona we wskazanym w ww. zawiadomieniu terminie zapoznała się z aktami sprawy (co potwierdziła w odwołaniu) oraz złożyła w dniu 27 lipca 2010 roku wniosek o umorzenie postępowania organ uznał, iż nie doszło do naruszenia norm proceduralnych w sposób pozbawiający stronę możliwości obrony swoich uzasadnionych interesów. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego w punkcie 3. odwołania zarzutu naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 81 kpa, wyrażającego się w naruszeniu zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym i złożenie wniosków i uwag, Minister Infrastruktury uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w wyroku z dnia 13 grudnia 2007 roku, sygn. akt V SA/Wa 1991/07, wyznaczenie stronie terminu na wypowiedzenie się jest uzasadnione koniecznością określenia czasu, w jakim organ administracji publicznej oczekiwać powinien na jej stanowisko w sprawie. Z analizy akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania zostało doręczone stronie w dniu 22 lipca 2010 roku, wobec czego od tego dnia należy liczyć 7-dniowy termin wyznaczony stronie na zapoznanie się z aktami sprawy oraz składanie wniosków i uwag. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej pracownika [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], skarżący w dniu 15 lipca 2010 r., korzystając z przysługującego mu uprawnienia, zapoznał się z aktami sprawy, a w dniu 27 lipca 2010 roku złożył wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania. W dniu [...] lipca 2010 roku Wojewoda [...], uznając że strona zapoznała się z aktami sprawy i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wypowiadając się ostatecznie o powyższym wniosku, wydał decyzję ustalającą lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia Euro 2012, w uzasadnieniu której na stronie 5. i 6. odniósł się do zastrzeżeń podniesionych przez K. K. we wniosku o umorzenie postępowania. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] w sposób dostateczny zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Za uzasadnione należy uznać jego zdaniem przekonanie organu pierwszej instancji, że skarżący, zapoznając się z aktami sprawy i występując w dniu 27 lipca 2010 roku z wnioskiem o umorzenie postępowania przedstawił swoje ostateczne stanowisko w sprawie, tym bardziej, że organ nie przeprowadzał już wówczas dodatkowych czynności dowodowych. Minister podkreślił, że skarżący na stronie 5. odwołania potwierdził, iż akta sprawy zostały mu przez organ pierwszej instancji udostępnione. Powoływanie się strony na jedynie "częściowe" zapoznanie z materiałami sprawy, w myśl zasady prawnej "volenti non fit iniuria - chcącemu nie dzieje się krzywda", nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości postępowania pierwszoinstancyjnego. Wobec zapewnienia stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, co w niniejszej sprawie ewidentnie miało miejsce, wyłącznie od woli skarżącego zależało to, czy i w jakim zakresie, z tego uprawnienia skorzystał. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, zapoznanie się z aktami niniejszego postępowania nie nastręczało szczególnych trudności ze względu na ich niewielką objętość (mieszczą się w teczce formatu A4). Mając na względzie powyższe okoliczności oraz konieczność dochowania określonego w art. 23 ust. 1 ustawy o Euro miesięcznego terminu na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012, organ odwoławczy uznał, iż nie doszło do naruszenia ww. przepisów kpa. Minister Infrastruktury, po analizie wniosku dowodowego strony skarżącej z dnia 29 lipca 2010 r., który wpłynął do organu pierwszej instancji po wydaniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że dołączenie do akt sprawy oferty, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o Euro, jest bezzasadne, gdyż nie prowadzi do wykazania, że nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie znajdują się na terenie zakwalifikowanym jako niezbędny do przeprowadzenia turnieju finałowego Euro 2012. Zgodnie z ww. przepisem ustawy o Euro w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 określa się przedsięwzięcia Euro 2012 zawarte w ofercie przyjętej przez Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) oraz objęte zobowiązaniami i gwarancjami Rady Ministrów lub jednostek samorządu terytorialnego, a także inne niezbędne do przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Zatem oferta, na którą powołuje się skarżący, nie stanowi jedynej podstawy zakwalifikowania planowanej inwestycji jako przedsięwzięcia Euro 2012, a co za tym idzie do zakwalifikowania terenu jako niezbędnego do realizacji przedsięwzięć Euro 2012. Pozostałe zgłoszone w omawianym wniosku środki dowodowe zmierzają zdaniem Ministra w istocie do zakwestionowania faktu, że nieruchomości stanowiące własność K. K. są niezbędne do realizacji przedmiotowej inwestycji. Jak wskazał organ odwoławczy, należy jednak zauważyć, iż z przedstawionych przez skarżącego zapisów wypowiedzi przedstawicieli Prezydenta [...] w środkach masowego przekazu wynika jedynie, iż do czasu zakończenia postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego nieruchomości K. K. planowana inwestycja realizowana jest w okrojonym zakresie (tzw. wariant tymczasowy). Natomiast deklarują oni jednocześnie, iż niezwłocznie po zakończeniu tego postępowania rozpoczną się prace mające na celu realizację przedsięwzięcia w pełnym zakresie (tzw. wariant docelowy). Taki właśnie wariant został przedstawiony przez inwestora we wniosku z dnia 15 czerwca 2010 r. Ponadto w kwestii oceny niezbędności nieruchomości skarżącego dla realizacji przedsięwzięcia organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ustawy o Euro, wojewoda pełni w procesie realizacji inwestycji funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Odnosząc się do opisanego w punkcie 4. odwołania zarzutu naruszenia art. 33 § 1 kpa poprzez niewłaściwe umocowanie wnioskodawcy przez Prezydenta [...], Minister w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm.), gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Rada Miejska [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. wyraziła zgodę na utworzenie spółki [...] sp. z o.o., której jedynym udziałowcem jest Gmina [...] (§ 1 uchwały). W § 1 zarządzenia nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2008 r., stanowiącego akt wykonawczy do ww. uchwały Rady Miejskiej [...], wskazano, iż przedmiotem działalności spółki jest realizowanie zadań użyteczności publicznej z zakresu budowy gminnych dróg, ulic, obiektów inżynierskich, placów stadionów i innych obiektów sportowych. W świetle unormowań powołanych powyżej aktów normatywnych należy uznać, iż niezależnie od znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa Prezydenta Wrocławia Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., spółka [...] sp. z o.o. była właściwa do wystąpienia z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, gdyż działała w zakresie zadań powierzonych jej do realizacji przez Gminę [...]. Skoro bowiem w niniejszej sprawie Gmina [...] do wykonywania swych zadań upoważniła spółkę prawa handlowego, którą utworzyła stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, to regulacje zawarte w art. 33 kpa dotyczące reprezentacji, w myśl zasady "lex specialis derogat legi generali“, nie miały zastosowania. Zatem w wypadku utworzenia komunalnej osoby prawnej i powierzenia jej przez gminę określonych zadań do wykonania, nie jest konieczne udzielenie pełnomocnictwa członkowi zarządu tej osoby prawnej w trybie art. 33 kpa. Odnośnie do wyrażonej przez skarżącego wątpliwości co do dostępności ww. aktów normatywnych (uchwała nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., zarządzenie nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2008 r.) Minister podniósł, iż dokument stanowiący informację o sprawach publicznych podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), nadto akty prawa miejscowego podlegają ogłoszeniu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 17, poz. 95). Wobec powyższych ustaleń na marginesie organ odwoławczy wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono odpis pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta [...] bezpośrednio P. R., które w swej treści zawiera potwierdzenie czynności dotychczas przez niego dokonanych. Abstrahując od ustaleń organu odwoławczego przedstawionych w poprzednim akapicie, działanie takie należałoby zdaniem Ministra uznać za zasadne, gdyż uchybienie procesowe w postaci niewłaściwej reprezentacji ma charakter usuwalny, a do zatwierdzenia czynności pełnomocnika przez mocodawcę może dojść także na etapie postępowania odwoławczego. Jednakże z uwagi na stanowisko uznające, iż spółka [...] sp. z o.o. była właściwie umocowana do działania w imieniu Prezydenta [...], przedłożenie ww. dokumentu, w ocenie organu odwoławczego, nie było konieczne i nie ma prawnego znaczenia z punktu widzenia potrzeby legalizacji działań wykonanych przez komunalną spółkę w imieniu inwestora. Wobec powyższego bez odniesienia pozostawiono zawarty w odwołaniu, a następnie sprecyzowany w pismach procesowych strony z dnia 8 września 2010 r. oraz z dnia 8 października 2010 r. zarzut wadliwości pełnomocnictwa Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, zawartym w punkcie 5. odwołania, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia Euro 2012, co w jego ocenie stanowi obrazę art. 23 ust. 1 w zw. z art. 24 ustawy o Euro, w zw. z punktem [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. W pierwszej kolejności wyjaśnił, iż realizacja przedmiotowej inwestycji pn. "[...]" jest kontynuacją całości przedsięwzięcia związanego z przebudową ul. [...], które zostało już rozpoczęte na podstawie decyzji lokalizacyjnej Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz decyzji o pozwoleniu na budowę: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Drugi etap realizacji tego przedsięwzięcia, który jest objęty zaskarżoną decyzją, ze względu na jego zakres przedmiotowy, został przyporządkowany do punktu [...] załącznika do ww. rozporządzenia. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, wskazane w punkcie [...] ww. załącznika przedsięwzięcie pod nazwą "[...]" nie odnosi się wyłącznie do części budowli, jaką jest stadion, lecz dotyczy terenu, na którym zlokalizowany jest ten obiekt sportowy, na co w szczególności wskazuje zwrot "zagospodarowanie terenu". Przyjęcie za słuszne rozumowania skarżącego prowadziłoby bowiem do wniosku, iż przedsięwzięcie wskazane w pkt [...] ww. załącznika, polegające na zagospodarowaniu północnej części samego stadionu, powiela częściowo zakres przedmiotowy przedsięwzięcia wskazanego pod punktem 4. tego załącznika - "[...]", a to z pewnością nie było intencją racjonalnego prawodawcy. Mając na uwadze fakt, iż zakres przedmiotowy planowanej inwestycji obejmuje budowę parkingu dla autobusów do obsługi Stadionu Euro 2012 oraz budowę i przebudowę infrastruktury technicznej związanej ze stadionem i parkingiem, uznać należy, iż stanowi ona jeden z elementów kompleksowego przedsięwzięcia ujętego w punkcie [...] ww. załącznika, a jego realizacja powinna odbywać się na podstawie ustawy o Euro. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia 8 września 2010 r., że zapisy uzasadnienia do rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 wykluczają możliwość realizacji inwestycji na nieruchomości K. K. organ odwoławczy wyjaśnił, iż uzasadnienie projektu rozporządzenia może posłużyć jedynie do właściwego zrozumienia i wykładni tego aktu, natomiast - jako materiał pozbawiony wartości normatywnej - nie mogło być podstawą orzekania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji. Analogiczne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wa 138/06, który skarżący przywołuje w ww. piśmie procesowym. Ponadto należy zauważyć, iż treść aktualnie obowiązującej wersji ww. rozporządzenia różni się od załączonego przez skarżącego projektu tego rozporządzenia, przez co tym bardziej nie sposób oceniać prawidłowości przyjętych w decyzji rozstrzygnięć przez pryzmat znajdujących się w tym projekcie rozporządzenia zapisów. Minister uznał, że nie sposób także zgodzić się z opisanym w punkcie 6. odwołania zarzutem naruszenia art. 116 § 1 i art. 118 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami" w zw. z art. 24f ustawy o Euro, w wyniku wydania decyzji nie zawierającej przewidzianych w ww. przepisach elementów, na podstawie niekompletnego wniosku. Przede wszystkim nie można uznać za prawidłową przedstawionej przez skarżącego interpretacji przepisu art. 24 f ustawy o Euro. Unormowanie to bowiem nie przewiduje stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami "bez żadnych ograniczeń", jak twierdzi skarżący, a jedynie: "w sprawach nieuregulowanych w rozdziale zatytułowanym "Przygotowanie przedsięwzięć Euro 2012". Ponadto Minister wyjaśnił, iż wymienione przez skarżącego przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ utożsamianie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z decyzją o wywłaszczeniu jest błędne. W pierwszym przypadku nabycie prawa własności przejmowanych nieruchomości lub ich części następuje z mocy samego prawa. Nabycie to nie jest więc przedmiotem orzekania w decyzji, lecz stanowi jej skutek prawny, gdy decyzja stanie się ostateczna. Wywłaszczenie zdefiniowane w art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zaś dokonywane w drodze samej decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. W tym przypadku przejęcie prawa własności nieruchomości jest przedmiotem orzekania w decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu. W świetle powyższych okoliczności zarzut naruszenia art. 116 § 1 i 2, art. 118 § 1 i art. 119 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznać należało za chybiony. Z uwagi na obszernie opisany przez skarżącego zarzut dotyczący niedopełnienia obowiązku wskazania lokali zamiennych, do których ma nastąpić przekwaterowanie, Minister wyjaśnił, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy o Euro zaskarżona decyzja w punkcie VIII zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Natomiast zasady obejmowania nieruchomości zabudowanych budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, szczegółowo regulują przepisy art. 24g ust. 1 i 2 ustawy o Euro, które nie wprowadzają obowiązku zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięć w tym zakresie. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że niemożliwe było naruszenie zaskarżoną decyzją wskazanych przez skarżącego przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie mogły one mieć w tej sprawie zastosowania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 23 ust. 1 ustawy o EURO w zw. z pkt [...] Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29.12.2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8 poz. 52), poprzez wydanie i następnie utrzymanie w mocy decyzji lokalizacyjnej dla zamierzenia inwestycyjnego, które nie stanowi przedsięwzięcia EURO 2012 w rozumieniu tej ustawy i w rozumieniu powołanego pkt [...] załącznika do rozporządzenia wykonawczego; 2) art. 2 Konstytucji RP, art. 16 k.p.a. i art. 105 §1 k.p.a., wyrażające się we wszczęciu postępowania i wydaniu, a następnie utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy w tej samej sprawie i między tymi samymi podmiotami zapadła wcześniej i istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 roku o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012; 3) art. 33 § 1 k.p.a. wyrażające się we wszczęciu i prowadzeniu postępowania na skutek wniosku złożonego przez pełnomocnika będącego osobą prawną; 4) art. 1, art. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 roku Nr 9, poz. 43 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię wyrażająca się w niezasadnym przyjęciu, że pełnomocnikiem jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym może być osoba prawna, tj. spółka prawa handlowego, albowiem przepisy ustawy o gospodarce komunalnej stanowią w tym zakresie lex specialis w stosunku do unormowań kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących reprezentacji; 5) art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, że w celu weryfikacji prawidłowości umocowania podmiotu działającego w imieniu Gminy [...] w postępowaniu administracyjnym skarżący powinien we własnym zakresie, w odrębnym trybie wdrożyć środki prawne, o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a tym samym dokumenty istotne z punktu widzenia umocowania wnioskodawcy nie muszą być załączone przez niego do akt sprawy; 6) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji na wniosek podmiotu, który w świetle treści powołanego w pełnomocnictwie zarządzenia Prezydenta [...], nie był umocowany do złożenia wniosku w zakresie realizacji zadania polegającego na budowie parkingu dla autobusów; Na rozprawie w dniu 8 marca 2011 r. pełnomocnicy skarżącego zażądali, aby Sąd wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym oraz podnieśli kolejne zarzuty, opisane szczegółowo w załączniku do protokołu. Z załącznika tego wynika, że domagają się wystąpienia przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o EURO z art. 45 ust. 1 w zw. z 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Z kolei, jako dodatkowe zarzuty podniesiono rażące naruszenie prawa, tj.: zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i art. 78 §1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z punktem 6. powołanego w podstawie prawnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej powoływanej również jako EUROu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Treść powołanego przepisu koresponduje z treścią art. 24a ust. 3 EUROu, zgodnie z którym nieruchomości, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Z kolej wedle art. 24a ust. 5 UUROu decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości praw, o których mowa w ust. 3. Mocą zaś art. 24a ust. 7 z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 spółka celowa lub inny właściwy podmiot uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Należy też odnotować, że zgodnie z art. 24e ust. 1 EUROu za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, o których mowa w art. 24a ust. 3 oraz w art. 24d ust. 3, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między spółką celową lub innym właściwym podmiotem, a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. Stosownie natomiast do treści art. 24e ust. 2 EUROu, jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. Postępowanie o ustalenie wysokości odszkodowania wszczyna się niezwłocznie po upływie terminu na dokonanie uzgodnienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. zawiera oznaczenie nieruchomości, które z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję lokalizacyjną, stały się własnością Gminy Miejskiej [...]. Powołane wyżej przepisy art. 24 ust. 1 pkt 6, art. 24a i art. 24e wprowadzone zostały do niej przez art. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281), która weszła w życie 15 października 2009 r. W stanie prawnym obowiązującym przed tą datą przejecie nieruchomości na potrzeby planowanego przedsięwzięcia EURO 2012 następowało w drodze umowy lub w postępowaniu wywłaszczeniowym, zgodnie z przepisami rozdziału 5. "Nabywanie nieruchomości dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012" EUROu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 EUROu w ówczesnym stanie prawnym spółka celowa utworzona przez Skarb Państwa, w drodze umowy, nabywała w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012. Z kolei w myśl art. 26 ust. 2 EUROu spółka celowa utworzona przez podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 6, nabywała nieruchomości dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012 w imieniu i na rzecz tego podmiotu lub w imieniu i na rzecz spółki, z zastrzeżeniem, iż podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 6, mógł działać w zakresie nabywania nieruchomości przez innego pełnomocnika, niż spółka celowa. Stosownie natomiast do treści art. 28 ust. 1 EUROu w brzmieniu sprzed 15 października 2009 r. wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w odniesieniu do nieruchomości nabywanych dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012 następowało na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu, po bezskutecznym upływie terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 26, wyznaczonego przez wojewodę na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub osobie, której przysługuje inne prawo rzeczowe do nieruchomości. Termin ten nie mógł być krótszy niż 2 miesiące od dnia otrzymania przez właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługiwało inne prawo rzeczowe do nieruchomości, pisemnej oferty spółki celowej lub innego właściwego podmiotu dotyczącej zawarcia umowy. W myśl art. 28 ust. 1 EUROu postępowanie wywłaszczeniowe wszczynał oraz decyzje o wywłaszczeniu i o odszkodowaniu wydawał wojewoda. Jak stanowił z kolei art. 29 ust. 1 EUROu po wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego wojewoda, na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu, udzielał, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przeznaczonych na realizację przedsięwzięć Euro 2012. Zgodnie z art. 29 ust. 2 EUROu decyzja, o której mowa w ust. 1, uprawniała do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Tak istotna zmiana stanu prawnego, jak rozszerzenie zakresu stosunku materialnoprawnego kreowanego "nową" decyzją lokalizacyjną poprzez wprowadzenie uproszczonego sposobu przejmowania nieruchomości, wiążące się z tym rozszerzenie zakresu niezbędnych elementów decyzji lokalizacyjnej oraz wynikające z tego konsekwencje w zakresie pominięcia procedury nabywania nieruchomości w drodze umowy lub postępowania wywłaszczeniowego kończącego się kolejną decyzją administracyjną, a także w zakresie uproszczenia i przyspieszenia procedury odszkodowawczej wykluczają w przedmiotowej sprawie twierdzenie, jakoby zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja wydane zostały z naruszeniem prawa opisanym w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., to znaczy w sytuacji wcześniejszego rozstrzygnięcia tej samej sprawy inną decyzją ostateczną. Zgodnie z przyjętą koncepcją sprawy administracyjnej tożsamość sprawy wyznaczają elementy decydujące o identyczności skonkretyzowanego w akcie lub czynności stosunku prawnego, a wśród nich decydujące znaczenie mają podstawy powstania stosunku prawnego – podstawa prawna i podstawa faktyczna. Istotnie, jak zauważa skarżący, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. ustalił lokalizację inwestycji polegającej na: – przebudowie ulicy [...] po północnej stronie Stadionu piłkarskiego Euro 2012, – budowie skrzyżowania ulicy [...] z ulicą M. D., – budowie fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic [...] – [...] ze Stadionem piłkarskim Euro 2012, przez osiedle [...] – odcinek od przecięcia ulicy [...] do [...] przy stadionie, – budowie ulicy [...] w nowym przebiegu od ulicy [...] do północnej łącznicy węzła z drogą krajową nr [...], wraz z przebudową kolidującej infrastruktury technicznej oraz budową kanalizacji deszczowej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Ministra Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Inwestycja objęta tą decyzją realizowana miała być na nieruchomościach stanowiących w sumie ponad pięćdziesiąt działek ewidencyjnych, położonych w obrębach [...] i [...] [...], m.in. na nieruchomościach należących do skarżącego, to jest działkach o numerach ewidencyjnych [...] w obrębie P., zaznaczonych na arkuszu mapy 13. Wyłącznie wymienione nieruchomości skarżącego objęte są z kolei decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Obydwie decyzje kształtują zatem materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego w odniesieniu do tych samych działek skarżącego, w istocie w zakresie tego samego przedsięwzięcia EURO 2012 (dla decyzji z [...] lutego 2009 r. z pkt. [...] i pkt. [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 – Dz. U. Nr 192, poz. 1385 ze zm., a dla decyzji z [...] lipca 2010 r. z pkt. [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 - Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.). Opisana wyżej zmiana stanu prawnego umożliwiła pozyskanie nieruchomości pod inwestycje EURO 2012 w sposób uproszczony, z pominięciem procedury umownej, czy wywłaszczeniowej. Skorzystanie z tej możliwości przez Wojewodę [...] spowodowało, że z dniem uzyskania przymiotu ostateczności przez przedmiotową decyzję lokalizacyjną oznaczone nieruchomości stały się własnością gminy. Z tego powodu fakt, że te same nieruchomości objęte były decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nie uprawnia do twierdzenia, że nowo wydana decyzja lokalizacyjna rozstrzygnęła tę samą sprawę, co decyzja z 2009 roku. Zakres ukształtowanych tymi decyzjami stosunków materialnoprawnych jest różny - w przypadku decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. zdecydowanie dalej idący, a przez to skutki prawne tych decyzji dla wskazanych nieruchomości są zasadniczo odmienne. W przypadku decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. władcza ingerencja organu administracji w prawo własności K. K. jest zdecydowanie dalej idąca niż w przypadku decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Materialnoprawne skutki tej decyzji dla nieruchomości skarżącego, które po uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności ex lege stały się własnością gminy są zdecydowanie silniejsze niż skutki decyzji wydanej przed opisaną nowelizacją EUROu, która stanowiła jedynie podstawę do wszczęcia procedury umownego lub przymusowego przejęcia objętych nią nieruchomości. Nowo wydana decyzja tworzy zatem materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego o zdecydowanie szerszym zakresie niż decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. Stąd nie może być mowy o tożsamości sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i decyzją Wojewody [...] z 2009 r. Decyzje wydawane przed nowelizacją, podobnie jak decyzje wydawane po nowelizacji wyznaczały wprawdzie linie rozgraniczające przedsięwzięcia i zatwierdzały podział działek wzdłuż linii rozgraniczających (art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 EUROu przed 15 października 2009 r.). Przesądzały zatem o granicach terenu niezbędnego dla realizacji określonego przedmiotowo przedsięwzięcia celu publicznego. Nie skutkowały jednak przeniesieniem prawa do nieruchomości i tylko pośrednio mogły stanowić (w przypadku niezawarcia umowy z właścicielem) podstawę późniejszej władczej ingerencji w prawo własności w postępowaniu wywłaszczeniowym. W przypadku umownego przeniesienia własności ingerencja ta nie mogła mieć miejsca. Ostateczna decyzja sprzed nowelizacji, wyznaczając linie rozgraniczające, przesądzała więc o tym, jakie nieruchomości są niezbędne do realizacji celu publicznego EURO 2012, a w konsekwencji w stosunku, do których nieruchomości konieczne jest wszczęcie odrębnej procedury przeniesienia własności, a decyzja wydana po nowelizacji nie tylko przesądza o tym, jakie nieruchomości są niezbędne do realizacji celu publicznego ale z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności skutkuje przeniesieniem własności ex lege. Chociaż w ocenie Sądu, już sama opisana wyżej zmiana stanu prawnego dyskwalifikuje tezę o tożsamości spraw rozstrzygniętych decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] lipca 2010 r., to konieczne jest zwrócenie uwagi także na odmienności decyzji w zakresie określenia zakresu podmiotowego ukształtowanych przez nie materialnoprawnych stosunków prawa administracyjnego. Niezależnie bowiem od tego, że zarówno w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., jak i w decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewoda [...] wskazał, iż występujące z wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 podmioty działały w imieniu i na rzecz Gminy [...], wskazać należy, że decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. ustalił on lokalizację inwestycji na rzecz [...] sp. z o.o., a decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na rzecz Gminy Miejskiej [...]. Podkreślając, że legalność decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nie jest to przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie, stwierdzić należy, że zakres podmiotowy materialnoprawnego stosunku ukształtowanego tą decyzją jest odmienny niż zakres podmiotowy stosunku materialnoprawnego ukształtowanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Ponieważ zatem o tożsamości sprawy można mówić wtedy, gdy wstępują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej spraw, to z uwagi na opisane wyżej okoliczności z zakresie zmiany stanu prawnego i podmiotu, na rzecz którego ustalono lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012, zarzut skargi dotyczący niedopuszczalności wydania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. przed wyeliminowaniem z obrotu prawnego we właściwym trybie decyzji tego organu administracji z dnia [...] lutego 2009 r. należy uznać za chybiony. W sprawie nie nastąpiło więc naruszenie art. 16 i art. 105 § 1 k.p.a., ani art. 2 Konstytucji RP. Organ administracji nie miał podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na tożsamość sprawy wszczętej ze sprawą już załatwioną inną decyzją ostateczną. Przechodząc do analizy kolejnego zarzutu należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 UEROu ustawa ta określa zasady przygotowania finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. W świetle art. 1 ust. 2 ustawa określa w szczególności warunki realizacji: 1) przedsięwzięć w zakresie projektowania, budowy, przebudowy lub remontu stadionów i innych obiektów budowlanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej niezbędnych do przeprowadzenia turnieju, o którym mowa w ust. 1, 2) innych przedsięwzięć niezbędnych do przeprowadzenia turnieju, o którym mowa w ust. 1 - zwanych dalej "przedsięwzięciami Euro 2012". W art. 4 ust. 1 EUROu zawarto delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wykazu przedsięwzięć Euro 2012 z uwzględnieniem znaczenia danego przedsięwzięcia dla zapewnienia prawidłowego i terminowego przygotowania i przeprowadzenia finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. W art. 23 ust. 1 EUROu postanowiono zaś, że decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012, na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu, wydaje wojewoda w terminie 1 miesiąca od złożenia wniosku. Wydane w oparciu o przywołaną delegację rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.) w punkcie [...] załącznika jako przedsięwzięcie Euro 2012 przewiduje "zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 [...]". Jakkolwiek skarżący słusznie zauważa, że analiza uzasadnienia projektu aktu normatywnego, jakim niewątpliwie jest powołane rozporządzenie Rady Ministrów, może być wykorzystywana przy wykładni zawartych w nim uregulowań, to przedstawione w skardze rozumienie fragmentu uzasadnienia projektu rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r., sprowadzające się do twierdzenia, że wymienione w punkcie [...] załącznika do powołanego rozporządzenia przedsięwzięcie może być realizowane na gruntach stanowiących na dzień zakończenia procesu legislacyjnego własność Gminy [...], jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania. Skoro bowiem akt wyższego rzędu (EUROu), w którym znajduje się delegacja do określenia wykazu przedsięwzięć EURO 2012, zawiera m.in. regulacje normujące sposób przejmowania na rzecz Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, terenów przewidzianych pod realizację tych przedsięwzięć (rozdział V EUROu przed 15 października 2009 r., a obecnie art. 24a ust. 3 EUROu), to przyjęcie, że przedsięwzięcie wymienione w załączniku do rozporządzenia wydanego na podstawie tej delegacji, może być realizowane wyłącznie na terenach należących w dacie zakończenia procesu legislacyjnego do właściwej jednostki samorządu terytorialnego, pozbawiałoby sensu wskazane wyżej regulacje dotyczące przejęcia własności terenów pod planowane inwestycje EURO 2012. Skoro Rada Ministrów, na podstawie delegacji ustawowej, określiła w rozporządzeniu wykaz przedsięwzięć EURO 2012, to znaczy przedsięwzięć, do których znajdują zastosowanie przepisy EUROu, w tym przepisy dotyczące przejęcia nieruchomości niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć, to nie ma jakichkolwiek podstaw, żeby sądzić, iż racjonalny prawodawca założył realizację przedsięwzięć EURO 2012 tylko na terenach należących już do Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego w dniu zakończenia prac legislacyjnych nad rozporządzeniem wykonawczym. Treść uzasadnienia do projektu rozporządzenia nie może prowadzić do rozumienia tego rozporządzenia w sposób sprzeczny z aktem normatywnym, w którym zawarto delegację do jego wydania. Z powyższych względów, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 w zw. z pkt [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. Podkreślić trzeba, że wbrew twierdzeniu skarżącego Minister Infrastruktury wyjaśnił, dlaczego budowa parkingu i infrastruktury na gruncie należącym do K. K. stanowi przedsięwzięcie EURO 2012, o którym mowa w punkcie [...] załącznika do rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r. Prawidłowe wywody organu odwoławczego w tym zakresie przedstawiono na stronach 12-13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że w świetle nie budzącej wątpliwości treści art. 33 § 1 k.p.a. osoba prawna, w przedmiotowej sprawie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...], nie może być pełnomocnikiem strony postępowania administracyjnego. Mając jednak na uwadze, że Kodeks postępowania administracyjnego wyraża m.in. w art. 63, art. 65, art. 128 i art. 140 zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy i treści żądania wszczęcia postępowania tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony, a uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, należy stwierdzić, że przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Podkreślić też trzeba, iż zwięzłość przepisów k.p.a. dotyczących pełnomocnictw wskazuje na to, że zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do ustanowienia pełnomocnika. Zgodnie zaś z zasadami wyrażonymi w Kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. Skoro zatem wnioskodawca złożył do akt przedmiotowej sprawy pełnomocnictwo nr [...] udzielone przez Prezydenta [...] osobie fizycznej piastującej funkcję Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o., w którym potwierdził wszelkie czynności dokonane od 2 stycznia 2008 r., to należy przyjąć, że wolą organu gminy uprawnionego do jej reprezentacji było faktyczne upoważnienie tej osoby do podejmowania w imieniu inwestora wszelkich czynności w sprawie. Skoro pełnomocnictwo nr [...] zostało złożone przez inwestora do akt sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji, a zawarte w nim oświadczenie dotyczy potwierdzenia dokonanych czynności, to należy też przyjąć, że chodzi o wszelkie czynności dokonane właśnie w tym postępowaniu. W konsekwencji, ponieważ wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej podpisała osoba działająca na podstawie pełnomocnictwa podpisanego przez Prezesa Zarządu [...] sp. z o.o., to wobec wspomnianego oświadczenia Prezydenta W., zarówno złożenie wniosku wraz z załączonymi do niego dokumentami, jaki i wszelkie później podjęte czynności w postępowaniu, należało uznać za skuteczne, a w konsekwencji naruszenie art. 33 § 1-3 k.p.a. należało ocenić jako niemające wpływu na wynik sprawy. Zarzut zaś naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.) jest niezasadny z tego względu, że wbrew zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisku Ministra Infrastruktury, przepisy te nie miały w przedmiotowej sprawie zastosowania. Z kolei słuszne jest stanowisko skarżącego co do naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez bezpodstawne odesłanie strony do uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie procedury ustalenia prawidłowości umocowania podmiotu działającego w imieniu Gminy [...]. Ponieważ jednak umocowanie to w przedstawionych wyżej okolicznościach zostało potwierdzone przez Gminę wraz z dokonanymi przed potwierdzeniem czynnościami, wskazane uchybienie organu administracji nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty podniesione przez skarżącego w załączniku do protokołu rozprawy w dniu 8 marca 2011 r. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie z dnia 5 lipca 2010 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 doręczono K. K. w dniu 22 lipca 2011 r. (karty nr 5 i 6 akt administracyjnych). W zawiadomieniu zawarto informację, że w terminie siedmiu dni od daty jego otrzymania strona może zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], a także składać pisemne i ustne wyjaśnienia dotyczące rozpatrywanej sprawy. Jeszcze przed doręczeniem zawiadomienia o wszczęciu postępowania, w dniu 15 lipca 2010 r. pracownicy kancelarii adwokackiej adwokata reprezentującego skarżącego zapoznali się z aktami sprawy (notatka służbowa sporządzona przez E. S. - Kierownika Oddziału Planowania Przestrzennego). W dniu 27 lipca 2011 r. skarżący złożył natomiast wniosek o umorzenie postępowania, a w dniu [...] lipca 2011 r. Wojewoda [...] wydał decyzję lokalizacyjną. Do stanowiska K. K. i jego wniosku o umorzenie postępowania odniósł się na stronie 5. i 6. decyzji. Złożony drogą pocztową w dniu 29 lipca 2011 r. wniosek o przeprowadzenie dowodów mających w ocenie skarżącego świadczyć o tym, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem EURO 2012, w istocie został złożony w ostatnim dniu terminu wyznaczonego w zawiadomieniu z dnia 5 lipca 2010 r. Wpłynął jednak do siedziby Wojewody w dniu 2 sierpnia 2011 r., zatem po wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Mając to na względzie należy wskazać, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Stosownie zaś do art. 75 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Z treści pisma z dnia 29 lipca 2010 r. wynika, że za pomocą wnioskowanych w nim dowodów strona: po pierwsze próbowała dowieść, iż nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie znajdują się na terenie zakwalifikowanym jako niezbędny do przeprowadzenie turnieju finałowego EURO 2012, a przedsięwzięcie wskazane w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego nie dotyczy inwestycji na nieruchomości należącej do skarżącego i nie figuruje w wykazie przedsięwzięć umieszczonych w załączniku do rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r.; po drugie próbowała dowieść, że wypowiedzi osób odpowiedzialnych za realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w środkach masowego przekazu, wskazują, iż nieruchomości K. K. nie są niezbędne do realizacji przedsięwzięcia Euro 2012, co prowadzi do wniosku, że nie mogą być objęte decyzją o lokalizacji takiego przedsięwzięcia. W świetle poczynionych wyżej uwag w zakresie prawidłowości kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia, o którym mowa w pkt [...] załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, należy stwierdzić, że dowody wskazane przez stronę w piśmie z dnia 29 lipca 2010 r. na poparcie jej twierdzenia, jakoby przedmiotowe przedsięwzięcie nie było przedsięwzięciem Euro 2012 r., nie miały znaczenia dla sprawy. Ponieważ argumentacja dotycząca rozumienia pkt [...] załącznika do rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2010 r. w zakresie w jakim kwalifikuje jako przedsięwzięcie Euro 2012 zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 [...] została przedstawiona powyżej, mając na uwadze okoliczności podnoszone przez stronę w toku postępowania administracyjnego, należy dodatkowo nadmienić, że określenie przedsięwzięcia w opisany wyżej sposób bynajmniej nie może oznaczać zagospodarowania północnej części samego stadionu – wewnątrz tego stadionu. Budowa stadionu przy ul. [...] [...] przewidziana została bowiem w punkcie [...] załącznika do powoływanego rozporządzenia. Należy też nadmienić, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zwraca uwagę, iż po na stronie 5. odwołania skarżący potwierdził, że akta sprawy zostały mu przez organ pierwszej instancji udostępnione, a po tym fakcie Wojewoda nie przeprowadzał już żadnych czynności dowodowych. Minister zasadnie też zawraca uwagę na szczególny obowiązek organu stopnia wojewódzkiego w zakresie realizacji zasady szybkości postępowania, wypływający z treści art. 23 ust. 1 EUROu. Zarzuty naruszenia art. 10 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. są więc chybione. Niezasadny jest również powiązany z tymi zarzutami zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Sąd dokonał kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie tylko w granicach podniesionych w skardze zarzutów ale, uwzględniając treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w granicach sprawy wyznaczonych zaskarżonym rozstrzygnięciem. Dokonana ocena legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje Wojewody [...] i Ministra Infrastruktury zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie są prawidłowe. Odnosząc się na koniec do zawartego w załączniku do protokołu rozprawy w dniu 8 marca 2011 r. wniosku o wystąpienie przez Sąd na podstawie przepisu art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z art. 45 ust. 1 w zw. z 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przepisów art. 36 ust. 2 i 3 Ustawy o EURO, należy po pierwsze wskazać, że zgodnie z powołanym przepisem ustawy zasadniczej każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z przepisu tego wynika, iż Sąd orzekający nie jest związany wnioskiem strony w tym zakresie. Jeżeli Sąd poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą to powinien przedstawić pytanie prawne Trybunałowi Konstytucyjnemu. Jednak wyłącznie od oceny Sądu, a nie strony postępowania zależy, czy w rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Koniecznym warunkiem dopuszczalności wystąpienia z pytaniem prawnym jest, aby rozstrzygnięcie sprawy zależało od odpowiedzi Trybunału. Skarżący kwestionuje konstytucyjność art. 36 ust. 2 i 3 EUROu. Zgodnie z art. 36 ust. 2 EUROu w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 36 ust. 3 EUROu nakazuje zaś odpowiednie stosowanie art. 36 ust. 1 i 2 do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Jak wyżej wywiedziono, dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wykazały, że decyzje te są zgodne z prawem. Dlatego Sąd nie uwzględnił skargi, tylko ją oddalił. Skoro zatem w sprawie nie została wypełniona hipoteza normy prawnej zawartej w art. 36 ust. 2 w zw. z art. 36 ust. 3 EUROu, to tym samym nie została wypełniona podstawowa przesłanka dopuszczalności wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w trybie art. 193 ustawy zasadniczej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.