II OSK 1412/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 28/11 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz K. K. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 28/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku, nr [...]Wojewoda Dolnośląski ustalił na rzecz Gminy Miejskiej Wrocław lokalizację przedsięwzięcia Euro 2012 dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. Królewieckiej wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej stronie Stadionu piłkarskiego Euro 2012 - etap II - w ramach przedsięwzięcia EURO 2012 wyszczególnionego w pkt 75 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 roku w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 roku, Nr 8, poz. 52) jako zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 we Wrocławiu. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. K., podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania administracyjnego pomimo jego bezprzedmiotowości wynikającej z zawisłości tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawy przed organem administracji; 2) art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, wyrażającego się w skierowaniu do strony wadliwego zawiadomienia, nie spełniającego wymogów tego przepisu; 3) art. 7, art. 10 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a., wyrażającego się w rażącym naruszeniu zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu na skutek wydania decyzji przed upływem terminu wyznaczonego stronie na zapoznanie się z materiałem dowodowym i złożenie wniosków dowodowych oraz oświadczeń, w następstwie czego nie doszło do oceny stanowiska strony i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego (w tym zgłoszonych w terminie żądań i wniosków) przed rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej; 4) art. 33 § 1 k.p.a., wyrażającego się we wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji na skutek wniosku złożonego przez pełnomocnika strony będącego osobą prawną; 5) art. 23 ust. 1 w zw. z art. 24 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 w zw. z pkt 75 załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012, poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej w odniesieniu do inwestycji nie stanowiącej przedsięwzięcia Euro 2012, o którym mowa w pkt 75. załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012; 6) art. 116 § 1 i art. 118 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) w zw. z art. 24f ustawy z dnia 7 września 2007 roku o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, wyrażającego się w ich niezastosowaniu i wydaniu decyzji lokalizacyjnej o skutku wywłaszczającym nie zawierającej wszystkich prawem przewidzianych elementów, na podstawie niekompletnego wniosku. W trakcie postępowania odwoławczego Minister Infrastruktury rozpatrzył ponownie wniosek złożony w dniu 15 czerwca 2010 r., uzupełniony pismem z dnia 30 czerwca 2010r. przez W. K., reprezentującego Gminę Wrocław, o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji p.n. "Przebudowa ul. Królewieckiej wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej stronie stadionu piłkarskiego Euro 2012, zbadał decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. i prawidłowość postępowania przed organem I instancji pod względem formalnym. Minister Infrastruktury stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek jest kompletny i wypełnia dyspozycję przepisu art. 23 ust. 2 ustawy o Euro. Działając na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o Euro, Wojewoda Dolnośląski poinformował o wszczęciu postępowania wnioskodawcę oraz właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, wysyłając im zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniu organ I instancji podał jego podstawę prawną oraz pouczył strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania uwag i zastrzeżeń. Mając na uwadze obowiązek wynikający z art. 23 ust. 3 ustawy o Euro Wojewoda Dolnośląski zawiadomił pozostałe strony o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń w urzędzie gminy właściwym ze względu na lokalizację przedsięwzięcia, tj. w Urzędzie Miejskim Wrocławia w dniach od 9 do 25 lipca 2010 r. oraz na stronie internetowej ww. urzędu w tym samym terminie. Obwieszczenie opublikowano także na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu w dniu [...] lipca 2010 r. i w prasie lokalnej "Polska Gazeta Wrocławska" w dniu [...] lipca 2010 r. W treści obwieszczenia poinformowano o miejscu, w którym w ciągu 7 dni od dnia obwieszczenia o wszczęciu postępowania, strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji, a także składać ewentualne wnioski i uwagi. W odpowiedzi na zawiadomienie do Wojewody Dolnośląskiego wpłynął wniosek K. K., reprezentowanego przez adwokata Miłosza Ś., z dnia [...] lipca 2010 r. o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia. W dniu [...] lipca 2010 r., działając na podstawie art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 34 ust. 1 ustawy o Euro, Wojewoda Dolnośląski wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji dla przedsięwzięcia EURO 2012 dla inwestycji polegającej na przebudowie ul. Królewieckiej wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej stronie Stadionu piłkarskiego Euro 2012 - etap II. Decyzja ta określiła linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki techniczne realizacji inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja nie zatwierdziła podziału nieruchomości, gdyż przedsięwzięcie przewiduje zajęcie działek pod planowaną inwestycję wyłącznie w całości. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda Dolnośląski odniósł się do wniosku K. K. z dnia [...] lipca 2010 r. o umorzenie postępowania oraz do uwag zgłoszonych w tym piśmie. Minister Infrastruktury uznał, że zarzuty podniesione przez K. K., reprezentowanego przez adwokata Krzysztofa J., nie zasługują na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że przedmiotowe postępowanie winno zostać umorzone wobec stanu zawisłości przed Wojewodą Dolnośląskim tożsamego pod względem podmiotowym i przedmiotowym postępowania z wniosku Gminy Wrocław z dnia [...] listopada 2009 roku. Minister wskazał, że skarżący na poparcie powyższego zarzutu powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt IV SA 1061/96, jednak nie zacytował jego pełnej tezy. Organ po przytoczeniu tezy wyroku zauważył, że "tożsamość sprawy administracyjnej", jako przesłanka stwierdzenia nieważności postępowania z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., może wystąpić jedynie w przypadku rozstrzygnięcia sprawy kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza posiada walor ostateczności. Minister zwrócił uwagę na fakt, iż decyzja nr [...] Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2009 roku, umarzająca postępowanie z wniosku Gminy Wrocław z dnia [...] listopada 2009 r. została, na skutek stwierdzenia uchybień o charakterze proceduralnym, uchylona decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postępowanie zawisłe przed Wojewodą Dolnośląskim, wszczęte na skutek wniosku Gminy Wrocław z dnia [...] listopada 2009 roku, nie zostało merytorycznie zakończone ostateczną decyzją administracyjną, a więc brak jest decyzji ostatecznej, która byłaby tożsama z aktualnie zaskarżoną. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. jest bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu obrazy przepisu art. 23 ust. 3 ustawy o Euro Minister uznał, iż w przedmiotowej sprawie doszło do skutecznego zawiadomienia strony postępowania o jego wszczęciu. Co prawda w treści zawiadomienia omyłkowo pominięto wyrażenie "o wszczęciu", jednak w sposób prawidłowy podano jego podstawę prawną, tj. art. 23 ust. 3 ustawy o Euro i art. 61 § 4 kpa, pouczono strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformowano strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Nadto treść obwieszczeń o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, zamieszczonych na tablicach ogłoszeń i stronach internetowych właściwych urzędów oraz w prasie lokalnej, była sformułowana w sposób prawidłowy. Wobec tego, iż strona we wskazanym w zawiadomieniu terminie zapoznała się z aktami sprawy (co potwierdziła w odwołaniu) oraz złożyła w dniu [...] lipca 2010 roku wniosek o umorzenie postępowania organ uznał, iż nie doszło do naruszenia norm proceduralnych w sposób pozbawiający stronę możliwości obrony swoich uzasadnionych interesów. Minister Infrastruktury uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 81 k.p.a. Z analizy akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania zostało doręczone stronie w dniu 22 lipca 2010 roku, wobec czego od tego dnia należy liczyć 7- dniowy termin wyznaczony stronie na zapoznanie się z aktami sprawy oraz składanie wniosków i uwag. Skarżący w dniu [...] lipca 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy, a w dniu [...] lipca 2010 r. złożył wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania. W dniu [...] lipca 2010 r. Wojewoda Dolnośląski, uznając że strona zapoznała się z aktami sprawy i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wypowiadając się ostatecznie o powyższym wniosku, wydał decyzję ustalającą lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia Euro 2012 i odniósł się do zastrzeżeń podniesionych przez K. K. we wniosku o umorzenie postępowania. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda Dolnośląski w sposób dostateczny zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu i zasadne jest przekonanie organu I instancji, że skarżący zapoznając się z aktami sprawy i występując w dniu [...] lipca 2010 roku z wnioskiem o umorzenie postępowania przedstawił swoje ostateczne stanowisko w sprawie. Skoro zapewniono stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, to wyłącznie od woli skarżącego zależało to, czy i w jakim zakresie, z tego uprawnienia skorzystał. Minister Infrastruktury, po analizie wniosku dowodowego skarżącego z dnia [...] lipca 2010r., który wpłynął do organu I instancji po wydaniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że dołączenie do akt sprawy oferty, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o Euro, jest bezzasadne, gdyż nie prowadzi do wykazania, że nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie znajdują się na terenie zakwalifikowanym jako niezbędny do przeprowadzenia turnieju finałowego Euro 2012. Pozostałe zaś środki dowodowe zmierzają w istocie do zakwestionowania faktu, że nieruchomości stanowiące własność K. K. są niezbędne do realizacji przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego z przedstawionych przez skarżącego zapisów wypowiedzi przedstawicieli Prezydenta Wrocławia w środkach masowego przekazu wynika jedynie, iż do czasu zakończenia postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego nieruchomości K. K. planowana inwestycja realizowana jest w okrojonym zakresie (tzw. wariant tymczasowy). Po zakończeniu tego postępowania rozpoczną się prace mające na celu realizację przedsięwzięcia w pełnym zakresie (tzw. wariant docelowy). Taki właśnie wariant został przedstawiony przez inwestora we wniosku z dnia 15 czerwca 2010 r. Minister wyjaśnił, iż zgodnie z przepisami ustawy o Euro, wojewoda jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. W kwestii zarzutu naruszenia art. 33 § 1 k.p.a. Minister wyjaśnił, iż zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, z późn. zm.), gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Rada Miejska Wrocławia uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. wyraziła zgodę na utworzenie spółki Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o., której jedynym udziałowcem jest Gmina Wrocław (§ 1 uchwały). W § 1 zarządzenia nr [...] Prezydenta Wrocławia z dnia [...] marca 2008 r., stanowiącego akt wykonawczy do ww. uchwały Rady Miejskiej Wrocławia, wskazano, iż przedmiotem działalności spółki jest realizowanie zadań użyteczności publicznej z zakresu budowy gminnych dróg, ulic, obiektów inżynierskich, placów stadionów i innych obiektów sportowych. Niezależnie od znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa Prezydenta Wrocławia Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., spółka Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o. była właściwa do wystąpienia z wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej, gdyż działała w zakresie zadań powierzonych jej do realizacji przez Gminę Wrocław. Skoro Gmina do wykonywania swych zadań upoważniła spółkę prawa handlowego, którą utworzyła stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej, to regulacje zawarte w art. 33 k.p.a. dotyczące reprezentacji, w myśl zasady "lex specialis derogat legi generali“, nie miały zastosowania. Zatem w wypadku utworzenia komunalnej osoby prawnej i powierzenia jej przez gminę określonych zadań do wykonania, nie jest konieczne udzielenie pełnomocnictwa członkowi zarządu tej osoby prawnej w trybie art. 33 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał także, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono odpis pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Wrocławia bezpośrednio P. R., które w swej treści zawiera potwierdzenie czynności dotychczas przez niego dokonanych. Jednak z uwagi na stanowisko uznające, iż spółka Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o. była właściwie umocowana do działania w imieniu Prezydenta Wrocławia, przedłożenie ww. dokumentu nie było konieczne i nie ma prawnego znaczenia z punktu widzenia potrzeby legalizacji działań wykonanych przez komunalną spółkę w imieniu inwestora. Dlatego bez odniesienia pozostawiono zarzut wadliwości pełnomocnictwa Prezydenta Wrocławia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Odnośnie wyrażonej przez skarżącego wątpliwości co do dostępności ww. aktów normatywnych (uchwała nr [...] Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] czerwca 2007 r., zarządzenie nr [...] Prezydenta Wrocławia z dnia [...] marca 2008 r.) Minister podniósł, iż dokument stanowiący informację o sprawach publicznych podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), nadto akty prawa miejscowego podlegają ogłoszeniu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 17, poz. 95). Minister nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia Euro 2012, co stanowi obrazę art. 23 ust. 1 w zw. z art. 24 ustawy o Euro, w zw. z punktem 75 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012. Organ wyjaśnił, iż realizacja przedmiotowej inwestycji pn. "Przebudowa ul. Królewieckiej wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej stronie stadionu piłkarskiego Euro 2012 - etap II" jest kontynuacją całości przedsięwzięcia związanego z przebudową ul. Królewieckiej, które zostało już rozpoczęte na podstawie decyzji lokalizacyjnej Wojewody Dolnośląskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. oraz decyzji o pozwoleniu na budowę: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] z dnia [...] października 2009 r., nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Drugi etap realizacji tego przedsięwzięcia, który jest objęty zaskarżoną decyzją, ze względu na jego zakres przedmiotowy, został przyporządkowany do punktu 75 załącznika do ww. rozporządzenia. Zdaniem organu odwoławczego, wskazane w punkcie 75 ww. załącznika przedsięwzięcie pod nazwą "Zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 we Wrocławiu" nie odnosi się wyłącznie do części budowli, jaką jest stadion, lecz dotyczy terenu, na którym zlokalizowany jest ten obiekt sportowy, na co w szczególności wskazuje zwrot "zagospodarowanie terenu". Skoro zakres przedmiotowy planowanej inwestycji obejmuje budowę parkingu dla autobusów do obsługi Stadionu Euro 2012 oraz budowę i przebudowę infrastruktury technicznej związanej ze stadionem i parkingiem, to uznać należy, iż stanowi ona jeden z elementów kompleksowego przedsięwzięcia ujętego w punkcie 75 ww. załącznika, a jego realizacja powinna odbywać się na podstawie ustawy o Euro. Minister nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 116 § 1 i art. 118 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami" w zw. z art. 24f ustawy o Euro i przedstawioną przez skarżącego interpretacją art. 24 f ustawy o Euro. Unormowanie to nie przewiduje bowiem stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami "bez żadnych ograniczeń", jak twierdzi skarżący, a jedynie: "w sprawach nieuregulowanych w rozdziale zatytułowanym "Przygotowanie przedsięwzięć Euro 2012". Minister wyjaśnił, iż powyższe przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajdują zastosowania w przedmiotowej sprawie, a utożsamianie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 z decyzją o wywłaszczeniu jest błędne. W pierwszym przypadku nabycie prawa własności przejmowanych nieruchomości lub ich części następuje z mocy samego prawa. Nabycie to nie jest więc przedmiotem orzekania w decyzji, lecz stanowi jej skutek prawny, gdy decyzja stanie się ostateczna. Wywłaszczenie zdefiniowane w art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami jest zaś dokonywane w drodze samej decyzji administracyjnej, która ma charakter konstytutywny. Odnośnie zarzutu dotyczącego niedopełnienia obowiązku wskazania lokali zamiennych, do których ma nastąpić przekwaterowanie, Minister wyjaśnił, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 7 ustawy o Euro zaskarżona decyzja w punkcie VIII zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Natomiast zasady obejmowania nieruchomości zabudowanych budynkiem mieszkalnym albo budynkiem, w którym został wyodrębniony lokal mieszkalny, szczegółowo regulują przepisy art. 24g ust. 1 i 2 ustawy o Euro, które nie wprowadzają obowiązku zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięć w tym zakresie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K., podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 23 ust. 1 ustawy o EURO w zw. z pkt 75 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8 poz. 52), poprzez wydanie i następnie utrzymanie w mocy decyzji lokalizacyjnej dla zamierzenia inwestycyjnego, które nie stanowi przedsięwzięcia EURO 2012 w rozumieniu tej ustawy i w rozumieniu powołanego pkt 75 załącznika do rozporządzenia wykonawczego; - art. 2 Konstytucji RP, art. 16 k.p.a. i art. 105 §1 k.p.a., wyrażające się we wszczęciu postępowania i wydaniu, a następnie utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy w tej samej sprawie i między tymi samymi podmiotami zapadła wcześniej i istnieje w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2009 roku o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012; - art. 33 § 1 k.p.a. wyrażające się we wszczęciu i prowadzeniu postępowania na skutek wniosku złożonego przez pełnomocnika będącego osobą prawną; - art. 1, art. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 roku o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 roku Nr 9, poz. 43 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w niezasadnym przyjęciu, że pełnomocnikiem jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym może być osoba prawna, tj. spółka prawa handlowego, albowiem przepisy ustawy o gospodarce komunalnej stanowią w tym zakresie lex specialis w stosunku do unormowań kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących reprezentacji; - art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez niezasadne uznanie, że w celu weryfikacji prawidłowości umocowania podmiotu działającego w imieniu Gminy Wrocław w postępowaniu administracyjnym skarżący powinien we własnym zakresie, w odrębnym trybie wdrożyć środki prawne, o których mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a tym samym dokumenty istotne z punktu widzenia umocowania wnioskodawcy nie muszą być załączone przez niego do akt sprawy; - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji na wniosek podmiotu, który w świetle treści powołanego w pełnomocnictwie zarządzenia Prezydenta Wrocławia, nie był umocowany do złożenia wniosku w zakresie realizacji zadania polegającego na budowie parkingu dla autobusów. Nadto skarżący zażądał, aby Sąd wystąpił do Trybunału o zbadanie zgodności art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o EURO z art. 45 ust. 1 w zw. z 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dodatkowo skarżący podniósł zarzut rażącego naruszenie prawa, tj.: zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) i art. 78 §1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi K. K. Sąd podniósł, że zgodnie z punktem 6 art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 26, poz. 133 ze zm.), dalej jako EUROu, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Treść tego przepisu koresponduje z treścią art. 24a ust. 3 EUROu, zgodnie z którym nieruchomości, o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Z kolej wedle art. 24a ust. 5 EUROu decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości praw, o których mowa w ust. 3. Mocą zaś art. 24a ust. 7 z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 spółka celowa lub inny właściwy podmiot uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Nadto zgodnie z art. 24e ust. 1 EUROu za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości, o których mowa w art. 24a ust. 3 oraz w art. 24d ust. 3, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między spółką celową lub innym właściwym podmiotem, a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. Jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania - art. 24e ust. 2 EUROu. Przepisy art. 24 ust. 1 pkt 6, art. 24a i art. 24e wprowadzone zostały do EUROu, przez art. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 161, poz. 1281), która weszła w życie 15 października 2009 r. W stanie prawnym obowiązującym przed tą datą przejecie nieruchomości na potrzeby planowanego przedsięwzięcia EURO 2012 następowało w drodze umowy lub w postępowaniu wywłaszczeniowym, zgodnie z przepisami rozdziału 5. "Nabywanie nieruchomości dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012" EUROu. Zgodnie z art. 26 ust. 1 EUROu w ówczesnym stanie prawnym spółka celowa utworzona przez Skarb Państwa, w drodze umowy, nabywała w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012. Z kolei w myśl art. 26 ust. 2 EUROu spółka celowa utworzona przez podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 6, nabywała nieruchomości dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012 w imieniu i na rzecz tego podmiotu lub w imieniu i na rzecz spółki, z zastrzeżeniem, iż podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 6, mógł działać w zakresie nabywania nieruchomości przez innego pełnomocnika, niż spółka celowa. Zdaniem Sądu zmiana stanu prawnego polegająca na rozszerzeniu zakresu stosunku materialnoprawnego kreowanego "nową" decyzją lokalizacyjną poprzez wprowadzenie uproszczonego sposobu przejmowania nieruchomości, wiążące się z tym rozszerzenie zakresu niezbędnych elementów decyzji lokalizacyjnej oraz wynikające z tego konsekwencje w zakresie pominięcia procedury nabywania nieruchomości w drodze umowy lub postępowania wywłaszczeniowego kończącego się kolejną decyzją administracyjną, a także uproszczenia i przyspieszenia procedury odszkodowawczej, wykluczają w przedmiotowej sprawie twierdzenie, jakoby zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., to znaczy w sytuacji wcześniejszego rozstrzygnięcia tej samej sprawy inną decyzją ostateczną. Sąd zaznaczył, że decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 lutego 2009 r. dotyczy inwestycji realizowanej na działkach ewid. [...] w obrębie P. Decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. objęte są wyłącznie nieruchomości skarżącego. Obydwie decyzje kształtują zatem materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego w odniesieniu do tych samych działek skarżącego, w istocie w zakresie tego samego przedsięwzięcia EURO 2012. Opisana wyżej zmiana stanu prawnego umożliwiła pozyskanie nieruchomości pod inwestycje EURO 2012 w sposób uproszczony, z pominięciem procedury umownej, czy wywłaszczeniowej. Skorzystanie z tej możliwości przez Wojewodę Dolnośląskiego spowodowało, że z dniem uzyskania przymiotu ostateczności przez przedmiotową decyzję lokalizacyjną oznaczone nieruchomości stały się własnością gminy. Z tego powodu, zdaniem Sądu, fakt, że te same nieruchomości objęte były decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nie uprawnia do twierdzenia, że nowo wydana decyzja lokalizacyjna rozstrzygnęła tę samą sprawę, co decyzja z 2009 roku. Zakres ukształtowanych tymi decyzjami stosunków materialnoprawnych jest różny - w przypadku decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. władcza ingerencja organu administracji w prawo własności K. K. jest zdecydowanie dalej idąca niż w przypadku decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Materialnoprawne skutki tej decyzji dla nieruchomości skarżącego, które po uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności ex lege stały się własnością gminy, są zdecydowanie silniejsze niż skutki decyzji wydanej przed opisaną nowelizacją EUROu, która stanowiła jedynie podstawę do wszczęcia procedury umownego lub przymusowego przejęcia objętych nią nieruchomości. Nowo wydana decyzja tworzy zatem materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego o zdecydowanie szerszym zakresie niż decyzja z dnia [...] lutego 2009r. Sąd zauważył, że decyzje wydawane przed nowelizacją wyznaczały wprawdzie linie rozgraniczające przedsięwzięcia i zatwierdzały podział działek wzdłuż linii rozgraniczających (art. 24 ust. 1 pkt 1 i 2 EUROu przed 15 października 2009 r.), a więc przesądzały o granicach terenu niezbędnego dla realizacji określonego przedmiotowo przedsięwzięcia celu publicznego, lecz nie skutkowały przeniesieniem prawa do nieruchomości i tylko pośrednio mogły stanowić (w przypadku niezawarcia umowy z właścicielem) podstawę późniejszej władczej ingerencji w prawo własności w postępowaniu wywłaszczeniowym. W przypadku umownego przeniesienia własności ingerencja ta nie mogła mieć miejsca. Decyzja wydana po nowelizacji nie tylko przesądza o tym, jakie nieruchomości są niezbędne do realizacji celu publicznego ale z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności skutkuje przeniesieniem własności ex lege. W ocenie Sądu zmiana stanu prawnego dyskwalifikuje tezę o tożsamości spraw rozstrzygniętych decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] lipca 2010 r. Sąd podkreślił, że o tożsamości sprawy można mówić wtedy, gdy wstępują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na odmienności decyzji w zakresie określenia zakresu podmiotowego ukształtowanych przez nie materialnoprawnych stosunków prawa administracyjnego. Zaznaczył, że niezależnie od tego, że w decyzjach tych Wojewoda Dolnośląski wskazał, iż występujące z wnioskiem o ustalenie lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 podmioty działały w imieniu i na rzecz Gminy Wrocław, to decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. ustalił on lokalizację inwestycji na rzecz Wrocławskich Inwestycji sp. z o.o., a decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na rzecz Gminy Miejskiej Wrocław. Podkreślając, że legalność decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nie jest to przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie, Sąd stwierdził, że zakres podmiotowy materialnoprawnego stosunku ukształtowanego tą decyzją jest odmienny niż zakres podmiotowy stosunku materialnoprawnego ukształtowanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Z uwagi na zmiany stanu prawnego i podmiotu, na rzecz którego ustalono lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012, Sąd uznał zarzut skargi, dotyczący niedopuszczalności wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. przed wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] lutego 2009 r., za chybiony. Organ administracji nie miał podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego z uwagi na tożsamość sprawy wszczętej ze sprawą już załatwioną inną decyzją ostateczną. Nie nastąpiło zatem naruszenie art. 16 i art. 105 § 1 k.p.a., ani art. 2 Konstytucji RP. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 23 ust. 1 w zw. z pkt 75 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. Sąd przytoczył treść art. 1 ust. 1 i art. 23 ust. 1 EUROu i powołał się na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8, poz. 52 ze zm.) wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 1 EUROu. Wskazał, iż w punkcie 75 załącznika jako przedsięwzięcie Euro 2012 przewiduje "zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 we Wrocławiu". Zdaniem Sądu, skoro akt wyższego rzędu (EUROu), w którym znajduje się delegacja do określenia wykazu przedsięwzięć EURO 2012, zawiera m.in. regulacje normujące sposób przejmowania na rzecz Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, terenów przewidzianych pod realizację tych przedsięwzięć (rozdział V EUROu przed 15 października 2009 r., a obecnie art. 24a ust. 3 EUROu), to przyjęcie, że przedsięwzięcie wymienione w załączniku do rozporządzenia wydanego na podstawie tej delegacji, może być realizowane wyłącznie na terenach należących w dacie zakończenia procesu legislacyjnego do właściwej jednostki samorządu terytorialnego, pozbawiałoby sensu regulacje dotyczące przejęcia własności terenów pod planowane inwestycje EURO 2012. Skoro Rada Ministrów określiła w rozporządzeniu wykaz przedsięwzięć EURO 2012, to znaczy przedsięwzięć, do których znajdują zastosowanie przepisy EUROu, w tym przepisy dotyczące przejęcia nieruchomości niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć, to nie ma jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że racjonalny prawodawca założył realizację przedsięwzięć EURO 2012 tylko na terenach należących już do Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego w dniu zakończenia prac legislacyjnych nad rozporządzeniem wykonawczym. Treść uzasadnienia do projektu rozporządzenia nie może prowadzić do rozumienia tego rozporządzenia w sposób sprzeczny z aktem normatywnym, w którym zawarto delegację do jego wydania. Nadto Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącego, Minister Infrastruktury na stronach 12-13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji prawidłowo wyjaśnił, dlaczego budowa parkingu i infrastruktury na gruncie należącym do Kacpra Krzywdy stanowi przedsięwzięcie EURO 2012, o którym mowa w punkcie 75 załącznika do rozporządzenia. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że w świetle art. 33 § 1 k.p.a. osoba prawna, w przedmiotowej sprawie spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Wrocławskie Inwestycje, nie może być pełnomocnikiem strony postępowania administracyjnego. Mając jednak na uwadze, że Kodeks postępowania administracyjnego wyraża m.in. w art. 63, art. 65, art. 128 i art. 140 zasadę odformalizowania postępowania na korzyść strony co do formy i treści żądania wszczęcia postępowania tak, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony, a uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, Sąd stwierdził, że przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowo stosować zasady wyrażone w Kodeksie cywilnym. Zgodnie zaś z zasadami wyrażonymi w Kodeksie cywilnym w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki. Sąd wskazał, iż wnioskodawca złożył do akt przedmiotowej sprawy pełnomocnictwo nr [...] udzielone przez Prezydenta Miasta Wrocławia osobie fizycznej piastującej funkcję Prezesa Zarządu Spółki Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o., w którym potwierdził wszelkie czynności dokonane od 2 stycznia 2008 r. Należy zatem przyjąć, że wolą organu gminy uprawnionego do jej reprezentacji było faktyczne upoważnienie tej osoby do podejmowania w imieniu inwestora wszelkich czynności w sprawie i potwierdzenie dotyczy wszelkich czynności dokonanych w postępowaniu. A zatem, zarówno złożenie wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej wraz z załączonymi do niego dokumentami, jak i wszelkie później podjęte czynności w postępowaniu, należało uznać za skuteczne. W konsekwencji Sąd ocenił naruszenie art. 33 § 1-3 k.p.a. jako nie mające wpływu na wynik sprawy. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.), gdyż przepisy te nie miały zastosowania w przedmiotowej sprawie. Za słuszne natomiast Sąd uznał stanowisko skarżącego co do naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez bezpodstawne odesłanie strony do uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie procedury ustalenia prawidłowości umocowania podmiotu działającego w imieniu Gminy Wrocław. Skoro jednak umocowanie zostało potwierdzone przez Gminę wraz z dokonanymi przed potwierdzeniem czynnościami, wskazane uchybienie organu administracji nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty podniesione przez skarżącego w załączniku do protokołu rozprawy w dniu 8 marca 2011 r. Z treści pisma z dnia 29 lipca 2010 r. wynika, że za pomocą wnioskowanych w nim dowodów strona: po pierwsze próbowała dowieść, iż nieruchomości objęte wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie znajdują się na terenie zakwalifikowanym jako niezbędny do przeprowadzenie turnieju finałowego EURO 2012, a przedsięwzięcie wskazane w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego nie dotyczy inwestycji na nieruchomości należącej do skarżącego i nie figuruje w wykazie przedsięwzięć umieszczonych w załączniku do rozporządzenia z dnia 29 grudnia 2009 r.; po drugie próbowała dowieść, że wypowiedzi osób odpowiedzialnych za realizację przedmiotowego przedsięwzięcia w środkach masowego przekazu, wskazują, iż nieruchomości K. K. nie są niezbędne do realizacji przedsięwzięcia Euro 2012, co prowadzi do wniosku, że nie mogą być objęte decyzją o lokalizacji takiego przedsięwzięcia. W świetle poczynionych wyżej uwag Sąd stwierdził, że dowody wskazane przez stronę w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. na poparcie jej twierdzenia, jakoby przedmiotowe przedsięwzięcie nie było przedsięwzięciem Euro 2012 r., nie miały znaczenia dla sprawy. Odnosząc się do zawartego w załączniku do protokołu rozprawy w dniu 8 marca 2011 r. wniosku o wystąpienie przez Sąd na podstawie przepisu art. 193 Konstytucji RP z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności z art. 45 ust. 1 w zw. z 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP przepisów art. 36 ust. 2 i 3 Ustawy o EURO, Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd orzekający nie jest związany wnioskiem strony w tym zakresie. Wyłącznie od oceny Sądu, a nie strony postępowania zależy, czy rozstrzygnięcie danej sprawy wymaga przedstawienia pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Skarżący kwestionuje konstytucyjność art. 36 ust. 2 i 3 EUROu, zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Przepis art. 36 ust. 3 EUROu nakazuje zaś odpowiednie stosowanie art. 36 ust. 1 i 2 do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Skoro dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wykazały, że decyzje te są zgodne z prawem to skarga została oddalona, a nie uwzgledniona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. reprezentowany przez adw. Krzysztofa J., zaskarżając orzeczenie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. art. 16 k.p.a., art.105 §1 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP, poprzez oddalenie skargi na skutek niezasadnego uznania, że dopuszczalnym było wydanie przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. w sytuacji istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Wojewody Dolnośląskiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. [...] lokalizującej to samo przedsięwzięcie EURO na nieruchomościach skarżącego, różniącej się jedynie w zakresie skutku wywłaszczającego; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o EURO w zw. z pkt 75 Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8 poz. 52), poprzez oddalenie skargi na skutek niezasadnego uznania, że zamierzenie inwestycyjne, dla którego wydano i następnie utrzymano w mocy decyzję lokalizacyjną, stanowi przedsięwzięcie EURO 2012 w rozumieniu tej ustawy i w rozumieniu powołanego pktu 75 załącznika do rozporządzenia wykonawczego; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 §1-3 k.p.a., wyrażające się w oddaleniu skargi na skutek niezasadnego przyjęcia, że naruszenie powołanych przepisów kodeksu w toku postępowania administracyjnego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Nadto skarżący zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego: 1. art. 103 §1 k.c. i art. 104 k.c., wyrażającą się w jego błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu, poprzez przyjęcie, że: - dopuszczalne jest potwierdzenie w postępowaniu administracyjnym i konwalidowanie czynności zdziałanych przez podmiot, który nie posiada zdolności do bycia pełnomocnikiem, tj. przez osobę prawną występującą w tym charakterze; - skuteczność potwierdzenia rozciąga się na opinie i uzgodnienia stanowiące załączniki do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, a wydane na rzecz spółki Wrocławskie Inwestycje Sp. z o. o. 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 78 §1 k.p.a., poprzez oddalenie skargi na skutek niezasadnego uznania, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do rażącej obrazy powołanych przepisów na skutek wydania decyzji przed upływem 7 -dniowego terminu wyznaczonego stronie do wypowiedzenia się o zgłoszonych żądaniach i złożenia wniosków dowodowych oraz nierozpatrzenia tych wniosków w zaskarżonego decyzji pierwszoinstancyjnej. 3. art. 151 p.p.s.a. i art. 134§1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na skutek niezasadnego uznania, że powołany przepis art. 134 §1 p.p.s.a. może stanowić podstawę do oceny merytorycznej zasadności prawidłowo zgłoszonych wniosków i zarzutów, które wbrew art. 10§l k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 78 §1 k.p.a. nie zostały rozpatrzone w toku dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego i w konsekwencji oddalenia skargi na skutek uznania tych – nierozpatrzonych przez organ I instancji wniosków i zarzutów - za bezzasadne. Mając na uwadze powyższe zarzuty K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem Sądu, że w świetle zmiany stanu prawnego i przydania decyzjom lokalizacyjnym wydawanym w trybie tzw. specustawy EURO skutku wywłaszczającego było dopuszczalne wydanie decyzji lokalizującej to samo przedsięwzięcie EURO na działkach skarżącego tylko po to, aby podmioty publiczne mogły skorzystać z uproszczonej procedury wywłaszczeniowej, wprowadzonej mocą nowelizacji do tego aktu prawnego. Zdaniem skarżącego motywem tym przypadku przyśpieszenie procedury wywłaszczeniowej ze szkodą dla właściciela nieruchomości. W ocenie skarżącego nie można uznać, że stanowiąca podstawę umorzenia postępowania tożsamość pomiędzy sprawami nie zachodzi z uwagi na nowelizację ustawy o EURO (ustawa z dnia 28.08.2009 r.). Zdaniem skarżącego tak długo, jak w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja z dnia [...] lutego 2009 r. określająca linie rozgraniczające, na podstawie której jest możliwe wszczęcie procedury wywłaszczeniowej, tak długo nie jest dopuszczalne wydanie innego orzeczenia w przedmiocie realizacji tego samego celu publicznego, tylko ze względu na umożliwienie w ten sposób "szybszego" pozbawienia obywateli ich praw podmiotowych w postaci własności nieruchomości. W ocenie skarżącego w przypadku ostatecznych decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] lipca 2010 r. zachodzi tożsamość spraw w zakresie: - podmiotowym - ta sama grupa podmiotów jest potencjalnie dotknięta skutkami orzeczenia, z uwagi na ostatecznie przesądzone granice terenu niezbędnego oraz - podstaw orzekania - w obu sytuacjach jest to przepis prawa materialnego uprawniający do władczego określenia granic terenu niezbędnego do realizacji określonego przedsięwzięcia celu publicznego (bez znaczenia, czy brzmienie regulacji jest identyczne i czy znajduje się w tym samym akcie normatywnym). Skarżący ponownie wskazał, iż w uzasadnieniu projektu powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego podano, iż właścicielem nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja, o której mowa w pkt 75, jest w całości Gmina Wrocław – stanowiących na dzień zakończenia procesu legislacyjnego własność Gminy Wrocław. Skarżący, przywołując treść art. 33 § 1 k.p.a., zakwestionował stanowisko Sądu odnośnie pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu odwoławczym i potwierdzenia in genere czynności pełnomocnika przez Prezydenta Wrocławia. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie nie mogło być potwierdzenia czynności pełnomocnika, gdyż podmiot, który złożył wniosek tj. spółka Wrocławskie Inwestycje Sp. z o. o., nie mógł być z mocy samego prawa pełnomocnikiem strony w sprawie złożenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, a więc jego działania nie mogły zostać w tym zakresie konwalidowane (por. m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8.04.2008 r. sygn. I SA/Wa 94/08; postanowienie NSA z dnia 18.12.2009 r. sygn. II OSK 260/09; uchwała SN z dnia 28 lipca 2004r., III CZP 32/04, opubl Biul. SN 2004, nr 7, poz. 8, ). Zatem występowanie w charakterze pełnomocnika procesowego osoby, która nie może być pełnomocnikiem, oznacza zawsze brak należytego umocowania powodujący nieważność postępowania (por. uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 r., III CZP 154/07, OSNC 2008/12/133). W zakresie zarzutu dotyczącego art. 10 §1 k.p.a., art. 15 k.p.a. iart. 78 §1 k.p.a. skarżący podniósł, iż argumentacja zawarta w zaskarżonym wyroku, dotycząca rozumienia pkt 75 załącznika do rozporządzenia wykonawczego do ustawy o EURO, nie może stanowić podstawy do uznania za bezzasadne wniosków i zarzutów, które nie zostały należycie rozpatrzone w postępowaniu administracyjnym i oddalenia skargi. Bezsprzecznie organy administracji obu instancji nie uwzględniły całokształtu okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie, co samo w sobie powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego decyzji. Organy administracji obu instancji nie uwzględniły całokształtu okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie, co samo w sobie powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonego decyzji. Dla uzasadnienia swojego stanowiska powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Gdańsku, który w wyroku z dnia 10 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 409/96 stwierdził, iż "Termin zakreślony stronie do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym musi być terminem realnym (uwzględniającym chociażby obszerność zebranego w sprawie materiału dowodowego), umożliwiającym nie tylko zapoznanie się z tym materiałem, ale i danie stronie czasu do ustosunkowania się do tegoż materiału, zwłaszcza gdy jest kilka kwestii spornych i to skomplikowanych". Skarżący zauważył, że wydanie decyzji przez Wojewodę Dolnośląskiego przed upływem zakreślonego przez niego terminu, narusza zasadę dwuinstancyjności, albowiem pozbawia Skarżącego prawa do zbadania złożonych przez niego wniosków przed organy dwóch Instancji. W efekcie czego wnioski podlegały wyłącznie ocenie organu II Instancji i sądu administracyjnego, co jest niedopuszczalne. Ponadto skarżący wskazał, iż nie rozpatrzenie przez Wojewodę Dolnośląskiego wniosków dowodowym naruszyło również art. 78 k.p.a., gdyż stosownie do tego przepisu "żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy". W przekonaniu skarżącego wnioski dowodowe były merytoryczne i służyły umożliwieniu przeprowadzenia pełnego postępowania wyjaśniającego w sprawie. Wydając przedwcześnie decyzję organ uchybił art. 78 k.p.a., albowiem ani nie dopuścił dowodów wnioskowanych przez skarżącego, ani ich nie oddalił, ani się co do nich nie wypowiedział. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty kasacyjne są usprawiedliwione. Po pierwsze, zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. art. 16 k.p.a. Podzielić należy stanowisko skarżącego, iż oddalenie skargi nastąpiło na skutek błędnego uznania, że dopuszczalnym było wydanie przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja lokalizacyjna Wojewody Dolnośląskiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. [...]. Decyzja lokalizacyjna Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. dotyczy tego samego przedsięwzięcia EURO 2012, a jedyną różnicą jest to, iż obejmuje jedynie część inwestycji, dla której ustalono już lokalizację ostateczną decyzją Wojewody Dolnośląskiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. [...], a mianowicie część inwestycji, która projektowana jest na nieruchomościach skarżącego. W decyzji lokalizacyjnej Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. zawarł organ dodatkowo skutek wywłaszczający. Nie sposób nie dostrzec, że wydanie decyzji lokalizacyjnej ze skutkiem wywłaszczającym stało się możliwe dopiero po nowelizacji ustawy z dnia 7 września 2007r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. Nr 173, poz. 1219 ze zm.) – dalej: ustawy EURO. A mianowicie, z mocy art. 1 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 161, poz. 1281), która weszła w życie z dniem 15 października 2009 r., dodane zostały do ustawy przepisy art. 24a - art. 24i, natomiast art. 24 ustawy otrzymał nowe brzmienie. W dacie wydania decyzji lokalizacyjnej Wojewody Dolnośląskiego Nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. sygn. [...] nie było dopuszczalne wydanie decyzji lokalizacyjnej ze skutkiem wywłaszczającym. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zauważył, że w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 października 2009 r. przejęcie nieruchomości na potrzeby planowanego przedsięwzięcia EURO 2012 następowało w drodze umowy lub w postępowaniu wywłaszczeniowym - zgodnie z przepisami rozdziału 5 ustawy - "Nabywanie nieruchomości dla realizacji przedsięwzięć Euro 2012", tj. w drodze umowy bądź na skutek przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego ( art. 26 ust. 1 i art. 26 ust. 2 ustawy ). Błędne jest jednak stanowisko Sądu pierwszej instancji, że powyższa zmiana stanu prawnego polegająca na rozszerzeniu zakresu stosunku materialnoprawnego kreowanego "nową" decyzją lokalizacyjną poprzez wprowadzenie uproszczonego sposobu przejmowania nieruchomości z pominięciem procedury nabywania nieruchomości w drodze umowy lub postępowania wywłaszczeniowego wyklucza stwierdzenie, że zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja wydane zostały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zaakceptowanie takiego stanowiska byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem czynności dokonanych z obejściem prawa. Wbrew bowiem poglądowi wyrażonemu przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie zachodzi przypadek, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Niewątpliwie przy ocenie, czy zachodzi naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. należy zwrócić uwagę na zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej ( por. B. Adamiak, glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998r., III SA 103/97, OSP 1999/1/19, B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B.Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s.586, J. Borkowski, Nieważność decyzji administracyjnej, ZCO Łódź – Zielona Góra 1997, s. 110 , J. Borkowski [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 722, A. Kabat [w:] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Z samej zmiany stanu prawnego, przewidującej zamieszczenie skutku wywłaszczającego w decyzji lokalizacyjnej, nie można skutecznie wywodzić możliwości wydania kolejnej decyzji lokalizacyjnej dotyczącej tego samego zamierzenia inwestycyjnego dla tego samego podmiotu. Jak już wyżej wskazano takie działanie nosi znamiona obejścia prawa. W tej sytuacji okoliczność, iż kolejna decyzja tworzy materialnoprawny stosunek prawa administracyjnego o szerszym zakresie niż poprzednia decyzja lokalizacyjna, gdyż obejmuje skutek wywłaszczający, nie oznacza, że nie mamy do czynienia z tożsamością sprawy rozstrzygniętej tymi decyzjami. Także ograniczenie zakresu decyzji lokalizacyjnej Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. do nieruchomości będących własnością skarżącego nie uprawniało organu do wydania kolejnej decyzji lokalizacyjnej dotyczącej tego samego zamierzenia inwestycyjnego ( określonej części tego samego zamierzenia inwestycyjnego ). Nie jest też trafne stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że tezę o tożsamości spraw dyskwalifikuje odmienność decyzji w zakresie określenia podmiotu. Sąd pierwszej instancji uznał, że o odmienności zakresu podmiotowego decyzji świadczy to, iż decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Wojewoda Dolnośląski ustalił lokalizację inwestycji na rzecz Wrocławskich Inwestycji sp. z o.o., a decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na rzecz Gminy Miejskiej Wrocław. Przy takiej ocenie Sąd pierwszej instancji zdaje się pomijać uregulowania prawne zawarte w ustawie z dnia 7 września 2007r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w tym przepisów art. 7 i art. 13. W celu przygotowania i wykonania przedsięwzięć Euro 2012 Skarb Państwa tworzy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zwane dalej "spółkami celowymi" – art. 7 ust. 1 ustawy EURO. Spółki celowe, o których mowa w ust. 1, mogą być tworzone na zasadach wynikających z ustawy również przez województwo śląskie oraz miasta gospodarzy EURO 2012 – art. 7 ust.6 ustawy EURO. Jak stanowi art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przedmiotem działalności spółek celowych jest przygotowywanie lub wykonywanie przedsięwzięć Euro 2012, w szczególności: pozyskiwanie i przygotowywanie dokumentacji; występowanie z wnioskami o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o pozwoleniu na budowę oraz innych pozwoleń, uzgodnień i opinii wymaganych odrębnymi przepisami do przygotowania lub wykonania przedsięwzięć Euro 2012 oraz uczestniczenie w odpowiednich postępowaniach; nabywanie własności lub innych praw do nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, niezbędnych do przygotowania i wykonania przedsięwzięć Euro 2012 oraz uczestniczenie w postępowaniach związanych z wywłaszczeniem nieruchomości i innych postępowaniach dotyczących tych nieruchomości; dysponowanie na cele budowlane nieruchomościami w celu przygotowania lub wykonania przedsięwzięć Euro 2012; zawieranie i nadzorowanie wykonywania umów na dostawy, usługi i roboty budowlane niezbędne do przygotowania lub wykonania przedsięwzięć Euro 2012; wykonywanie innych czynności związanych bezpośrednio z przygotowaniem lub wykonaniem przedsięwzięć Euro ( art. 13 ust. 2 pkt 1 – 6). Związanie spółek celowych z podmiotami, które je utworzyły tj. Skarbem Państwa i podmiotami, o których mowa w art. 7 ust. 6 ustawy EURO, jest tak silne, szczególnie w przypadkach przewidzianych w art.13 ust. 1 ustawy EURO, że nie można skutecznie twierdzić – tak jak uczynił to Sąd pierwszej instancji – iż w niniejszej sprawie kolejne decyzje lokalizacyjne zostały wydane na rzecz innych podmiotów. Gmina Wrocław do wykonywania swych zadań w zakresie ustawy EURO utworzyła Wrocławskie Inwestycje Sp. z o.o. we Wrocławiu. Powyższe oznacza, że działania Wrocławskich Inwestycji Sp. z o.o. we Wrocławiu są działaniami Gminy Wrocław. W niniejszej sprawie zachodzi zatem tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Skoro zaś w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja lokalizacyjna Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2009 r. - wydana w tej samej sprawie i wobec tej samej strony, to niedopuszczalne było wydawanie przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r., która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sąd pierwszej instancji doszedł do błędnego wniosku, że nie było przeszkód do wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] lipca 2010 r. i w konsekwencji wadliwie uznał, iż decyzja ta nie jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. art. 16 k.p.a. Chybiony jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 23 ust. 1 ustawy o EURO w zw. z pkt 75 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29.12.2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012 (Dz. U. z 2010 r. Nr 8 poz. 52). W punkcie 4 powyższego załącznika w części nazwanej "Stadiony główne" wskazano przedsięwzięcie pod nazwą "Budowa Stadionu przy ul. Drzymały" z lokalizacją we Wrocławiu. Natomiast w punkcie 75 tego załącznika w części nazwanej "Pozostała infrastruktura" wskazano "Zagospodarowanie terenu w północnej części Stadionu piłkarskiego Euro 2012 we Wrocławiu". To zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, iż pozycja 4 załącznika do rozporządzenia obejmuje realizację całości zamierzenia inwestycyjnego, jakim jest stadion, a więc całą inwestycję mieszczącą się na terenie stadionu, zaś punkt 75 załącznika dotyczy zagospodarowania terenu poza stadionem - od jego strony północnej. Zamierzenie inwestycyjne, dla którego kwestionowaną decyzję lokalizacyjną stanowi zatem przedsięwzięcie EURO 2012 określone w punkcie 75 załącznika do rozporządzenia wykonawczego. Pozostaje to jednak bez znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż – jak już wyżej stwierdzono - decyzja lokalizacyjna Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2010 r. jest dotknięta wadą nieważności ( art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia art. 33 §1 - 3 k.p.a. i art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43, ze zm.) oraz art. 103 §1 k.c. i art. 104 k.c.. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym, podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 2502/10,wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1027/10. Kwestia prawidłowości występowania w postępowaniu administracyjnym Wrocławskich Inwestycji Spółki z o.o. we Wrocławiu po stronie wnioskodawcy nie może być oceniana przez pryzmat regulacji art. 33 § 1 k.p.a.. W przypadku spółek komunalnych delegowanie kompetencji przez jednostkę samorządu terytorialnego nie następuje bowiem w trybie art. 33 § 1 k.p.a. nadto należy zwrócić uwagę na regulację art. 23 ust. 1 ustawy EURO, w myśl którego decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 wydaje wojewoda na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu. Rada Miejska Wrocławia uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. wyraziła zgodę na utworzenie spółki Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o., której jedynym udziałowcem jest Gmina Wrocław (§ 1 uchwały). W § 1 zarządzenia nr [...] Prezydenta Wrocławia z dnia [...] marca 2008 r., stanowiącego akt wykonawczy do ww. uchwały Rady Miejskiej Wrocławia, wskazano, iż przedmiotem działalności spółki jest realizowanie zadań użyteczności publicznej z zakresu budowy gminnych dróg, ulic, obiektów inżynierskich, placów stadionów i innych obiektów sportowych. Niezależnie zatem od znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Wrocławia, Wrocławskie Inwestycje sp. z o.o. we Wrocławiu była właściwa do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji lokalizacyjnej, gdyż działała w zakresie zadań powierzonych jej do realizacji przez Gminę Wrocław. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 10 §1 k.p.a., art. 15 k.p.a. i art. 78 §1 k.p.a. ) stwierdzić należy, iż nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy z uwagi na uwzględnienie skargi kasacyjnej z powodu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 3 k.p.a. art. 16 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.