II SA/Sz 53/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2011r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Rozkazem personalnym nr [...], z dnia [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] powierzył asp. szt. A.W. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...] z dniem [...] do czasu rozstrzygnięcia konkursu na wymienione stanowisko. Rozstrzygnięcie w tej sprawie wydano na podstawie art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) i doręczono policjantowi [...]. W okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie tego rozkazu, jak wynika z akt osobowych skarżącego, w związku z pełnieniem przez niego służby w Policji zostały wydane: - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] zwalniający starszego aspiranta A.W. z dotychczasowego stanowiska – z-cy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sztabu Policji Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] i z dniem [...] przenoszący do dyspozycji Komendanta, na okres [...] m-cy tj.: do [...] i powierzający pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku kierownika posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] mianujący aspiranta sztabowego A.W. na stanowisko kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dniem [...] zwalniający A.W. z zajmowanego stanowiska Kierownika Posterunku Policji w [...] i z [...] przenoszący, na jego prośbę, do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (wnioskiem z [...] A.W. zwrócił się do Komendanta KWP o przeniesienie ze stanowiska Kierownika Posterunku Policji w [...] KPP w [...] na stanowisko Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...] KPP w [...]. Na wniosku widnieje zapis Komendanta Wojewódzkiego Policji "zgoda od [...]"); - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] przenoszący A.W. do dyspozycji Komendanta i powierzający z [...] obowiązki służbowe na stanowisku Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] powierzający z [...] do [...] obowiązki służbowe na stanowisku Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] odwołujący z pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku Z-cy Kom. Kom. Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] powierzający z [...] obowiązki służbowe na stanowisku Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...] do momentu rozstrzygnięcia konkursu na to stanowisko; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] odwołujący z pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...]; - rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] powierzający obowiązki służbowe na stanowisku Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...] od [...] do momentu rozstrzygnięcia konkursu na to stanowisko. W dniu [...] odbył się konkurs na stanowisko zastępcy komendanta komisariatu Policji w [...]. W postępowaniu konkursowym wniosek A.W. został odrzucony z powodów formalnych. W dniu [...], reprezentujący asp. szt. A.W. radca prawny, złożył datowane na [...] odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...], wnosząc o jego uchylenie i mianowanie swego mocodawcy na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...]. Pełnomocnik policjanta wskazał, że w jego ocenie rozkaz o powierzeniu obowiązków został wydany z naruszeniem prawa, gdyż stanowi on decyzję w rozumieniu przepisów Kpa., od której przysługuje odwołanie. Jednocześnie uznał za bezpodstawne odrzucenie kandydatury skarżącego na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...] w trakcie postępowania konkursowego. Ponadto, pismem z [...], wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu odwołania policjanta asp.szt. A.W., specjalisty Zespołu ds. Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...], stwierdził niedopuszczalność odwołania. Organ odwoławczy uznał, iż rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] o powierzeniu asp. szt. A.W. pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...] nie stanowi decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z § 18 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego, odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby, zaś do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kpa. Organ wskazał, że postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz: wstępnej, postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji. W fazie wstępnej organ odwoławczy jest zobowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Dopuszczalność odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W doktrynie prawa procesowego przyjmuje się, że ze środka odwoławczego można skorzystać wówczas, gdy spełnia on łącznie następujące warunki: a) jest on przewidziany przez ustawę, b) został wniesiony w przepisanej formie i w przepisanym terminie, c) pochodzi od osoby uprawnionej. Mając powyższe na względzie Komendant Wojewódzki Policji wskazał należy na dyspozycję art. 127 § 1 Kpa, zgodnie z którym stronie przysługuje odwołanie od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji. Oznacza to, że na gruncie Kpa odwołanie służy jedynie od decyzji. Niedopuszczalne jest zatem odwołanie od czynności organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 Kpa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zgodnie zaś z ust. 2 tego artykułu od decyzji, o których mowa w ust. 1, przysługuje policjantowi odwołanie do wyższego przełożonego. A zatem rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym może nastąpić po wydaniu decyzji administracyjnej przez organ pierwszej instancji i wniesieniu odwołania. Organ przypomniał, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji nie wydał decyzji administracyjnej. Za akt administracyjny tej rangi nie może być bowiem uznany rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...], którym powierzono asp. szt. A.W. pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...]. Rozkaz ten wydany, został na podstawie art. 37 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości, na czas nieprzekraczający 12 miesięcy. W świetle ugruntowanych poglądów judykatury, powierzenie policjantowi obowiązków na danym stanowisku i zwolnienie go z tych obowiązków, jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej. Powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym jest czasowe, zaś o długości okresu powierzenia obowiązków służbowych decydują przełożeni właściwi w sprawach osobowych, po uwzględnieniu bieżących potrzeb służbowych. W tych ramach Komendant Powiatowy Policji w [...], jako organ odpowiedzialny za zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym obszarze, ma prawo kształtowania polityki kadrowej zapewniającej w jego ocenie najskuteczniejszą realizację przypisanych mu przez ustawodawcę zadań. Stąd też, jako przełożony właściwy w sprawach osobowych, posiada uprawnienie do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach organizacyjnych, w tym do powierzania podległym funkcjonariuszom obowiązków na konkretnych stanowiskach służbowych. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że wydany na podstawie art. 37 ustawy o Policji rozkaz personalny o powierzeniu asp. szt. A.W. obowiązków służbowych nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 Kpa, od której przysługuje odwołanie do wyższej instancji. W konsekwencji brak jest podstaw do uruchomienia postępowania odwoławczego i wydania decyzji administracyjnej w reakcji na "odwołanie" pełnomocnika skarżącego z dnia [...]. Bezprzedmiotowe jest zatem także rozpatrywanie złożonego w tym samym dniu wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zdaniem organu, w świetle powołanego art. 127 § 1 Kpa, wobec braku decyzji administracyjnej, wniesienie odwołania jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych bądź podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji. Jak wynika z powyższego, brak jest przedmiotu zaskarżenia, bowiem wbrew poglądom pełnomocnika strony, rozkaz o powierzeniu skarżącemu pełnienia obowiązków służbowych nie stanowi decyzji administracyjnej. Stąd też odwołanie od tego rozkazu jest niedopuszczalne. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] . Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając rażące naruszenie art.104 i 107 w związku z art.127 § 1 Kpa poprzez uznanie, że rozkaz personalny nr [...] z [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie jest decyzją administracyjną i nie przysługuje od niego odwołanie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że rozkazem personalnym nr [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] powierzył mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...] do momentu rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...]. Z treści przedmiotowego rozkazu wynika, iż jest on aktem wewnętrznego kierowania w rozumieniu art. 3 §3 pkt. 2 Kpa i nie przysługuje od niego odwołanie. Skarżący od tego rozkazu złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, gdyż w jego ocenie rozkaz ten jest zaskarżalną decyzją administracyjną, gdyż zawiera wszystkie istotne elementy tego aktu administracyjnego, zgodne z treścią art.104 Kpa. W uzasadnieniu odwołania A.W. uznał, że wydanie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] przedmiotowego rozkazu, zgodnie z którym zastępca komendanta Komisariatu Policji [...] zostanie wyłoniony na podstawie konkursu, jest sprzeczne z dyrektywą zawartą w wytycznych Komendanta Głównego Policji w sprawie ogólnego trybu i zasad przeprowadzania postępowań kwalifikacyjnych na wybrane stanowiska służbowe w Policji (obowiązującymi od dnia 1 kwietnia 2010r.). Zgodnie z zapisem zawartym w tych wytycznych, postępowanie kwalifikacyjne rozpoczęte przed wprowadzeniem niniejszego trybu prowadzi się na dotychczasowych zasadach. Skarżący uznał, że przedmiotowy zapis jest zgodny z powszechnie obowiązującą we wszystkich procedurach zasadą, iż prawo nie działa wstecz i że taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżący stwierdził, że został wytypowany na stanowisko zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...], zgodnie z zapisem Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] widniejącym na raporcie (wniosku skarżącego), który wpłynął do niego w dniu [...]. Z treści rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] nie wynika, aby A.W. został negatywnie zaopiniowany na zajmowanym stanowisku i z jakiego powodu odbędzie się ponowny konkurs na to stanowisko, na które zgodnie obowiązującą wcześniej procedurą został skarżący wybrany, co potwierdza również fakt, że raport o przeniesienie z Komendy Powiatowej Policji w [...] do Komendy Powiatowej Policji w [...] został pozytywnie zaopiniowany w dniu [...] przez zastępcę i komendanta Powiatowego Policji w [...]. Skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja administracyjna nie zawiera informacji o nieprzydatności policjanta na to stanowisko. Nadmienił, że powierzone mu obowiązki pełnił z dużym zaangażowaniem i w dużej mierze w okresie, gdy nie było jego bezpośredniego przełożonego (Komendanta Komisariatu), w związku ze zmianami kadrowymi na tym stanowisku. Nadmienił, że częstokroć z tego powodu, pełnił on służbę przez kilkanaście godzin na dobę. Po rozpoznaniu odwołania A.W. od rozkazu personalnego Nr [...], postanowieniem Nr [...], z dnia [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania uznając, że rozkaz ten nie stanowi decyzji administracyjnej, a jedynie czynność organu administracji publicznej, która nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 Kpa. Zdaniem skarżącego, postanowienie niniejsze i zawartą w nim argumentację należy uznać za niesłuszne, gdyż zaskarżony rozkaz personalny zawiera wszystkie istotne elementy i cechy decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 i art. 107 Kpa. Jest bowiem władczym, jednostronnym, zewnętrznym aktem organu administracji, rozstrzygającym sprawę indywidualną, co do istoty. O istocie aktu prawnego powinna przesądzać jego treść, a nie forma. Pismo niemające formy decyzji jest decyzją administracyjną, jeżeli pochodzi od organu administracji, jest skierowane na zewnątrz w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach prawnych osób (fizycznych lub prawnych) w sprawie indywidualnej, choćby dla rozstrzygnięcia takiego brak jest podstawy prawnej (wyrok NSA z [...]). Ponadto, gdy przepisy określające szczególny tryb postępowania nie zawierają przepisu odsyłającego, w zakresie nieuregulowanym, do stosowania ogólnych przepisów Kpa - właściwy organ administracji publicznej powinien zastosować uzupełniająco przepisy Kpa, aby we właściwym trybie rozstrzygnąć indywidualną sprawę administracyjną (wyrok |VSA w Olsztynie z dnia 13.12.2006 R. II SA/Ol 119/06, LEX nr 205607). Wbrew wyrażonemu w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] poglądowi, zaskarżony przez A.W. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] nie jest aktem wewnętrznego kierowania, o którym mowa w Wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. (II SA/Wa 71/08, LEX nr 489084), albowiem jest on w swej treści istotnie odmienny od typowego powierzenia obowiązków opartego na podstawie art.37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1994 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.58). Zgodnie z treścią tego rozkazu, powierzenie asp. szt. A.W. obowiązków na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] nastąpiło, podobnie jak we wcześniejszych rozkazach, bez zajmowania przez niego innego stanowiska w tej jednostce Policji. Powierzenie policjantowi zadań innych niż wykonywane, na warunkach wymienionych w przepisie art. 37 ustawy o Policji, może nastąpić w sytuacjach szczególnych, co najczęściej wiąże się ze zmianami kadrowymi pociągającymi za sobą likwidację stanowiska zajmowanego przez policjanta i ma na celu sprawdzenie na nowym. Asp. szt. A.W. nie zajmował żadnego stanowiska w KPP w [...] zanim powierzono mu obowiązki na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]. Pełnił on obowiązki Zastępcy Komendanta Komisariatu w [...], w wyniku konkursu przeprowadzonego na to stanowisko i w tym celu został przeniesiony ze stanowiska Kierownika Posterunku Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] do Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. To w istotny sposób zmieniło jego dotychczasową sytuację faktyczną i prawną. Komendant Powiatowy Policji w [...] powierzając mu obowiązki Z-cy Komendanta Komisariatu Policji w [...] nie wydał, zatem aktu wewnętrznego kierowania w ramach Komendy Powiatowej Policji w [...]. Na podkreślenie zasługuje również okoliczność, że zaskarżony odwołaniem rozkaz personalny zawiera istotną zmianę w sferze praw i obowiązków asp. szt. A.W. również dlatego, że zgodnie z jego treścią powierzenie mojemu mocodawcy obowiązków na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] nastąpiło nie przed powołaniem go na to stanowisko, ale do momentu rozstrzygnięcia nowego konkursu, gdy konkurs taki z udziałem asp. szt. A.W. wcześniej już się odbył. Rozkaz ten nie zawiera uzasadnienia i nie przytacza okoliczności, dla których nowy konkurs został lub zostanie ogłoszony, nie zawiera żadnej wzmianki o nieprzydatności A.W. na stanowisku, na które we wcześniejszym konkursie został wyłoniony. Rozkaz personalny w takim kształcie w sposób bardzo istotny zmienił prawa i obowiązki skarżącego. Skutkiem tych zmian, co należy nadmienić, jest odrzucenie jego kandydatury w nowym konkursie z powodów formalnych (tj. z powodu niedołączenia przez niego do dokumentów konkursowych znajdujących się w jego aktach personalnych opinii z przebiegu służby), a następnie wydanie wobec niego, po owym konkursie nowego rozkazu personalnego Nr [...] przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] o mianowaniu A.W. na stanowisko specjalisty Zespołu do spraw Wykroczeń i Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Ponadto za uznaniem, iż rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] stanowi zaskarżalną odwołaniem decyzję administracyjną przemawia również praktyka i orzecznictwo sądowe. Wszystkie dotychczas doręczane rozkazy personalne, w tym rozkazy o powierzeniu mu obowiązków zawierały pouczenie o tym, iż są decyzjami administracyjnymi i przysługuje prawo wniesienia od nich odwołania. Podobne stanowisko wynika z orzecznictwa sądowego (wyrok NSA z dnia 5.06.2001r.. II SA 604/0, wyrok NSA z dnia 9.10.1992r., V SA 137/92, wyrok SN II AZP 38/92 z dnia 04.02.1993 r. OSP z 1994 r., wyrok NSA z dnia 08.01.2001 r. II SA 2625/2000, wyrok WSA w Warszawie z dnia 04.02.2005 r. [I SA/WA 1645/4), a także ze stosowanej praktyki, co znalazło swoje odzwierciedlenie w rozkazie personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...], z którego jasno wynika, że rozkaz jest decyzją administracyjną. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji czy postanowienia z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonego aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd stanął na stanowisku, że organy rozpatrujące przedstawioną sprawę dokonały, w świetle obowiązujących przepisów prawa, prawidłowej oceny spornego dokumentu, a tym samym skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc sprawa administracyjna podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie o sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, spełnia ono bowiem minimum podstawowych warunków wymienionych w art. 107 § 1 Kpa. Jednakże samo nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją, czy uznanie takiej czynności za decyzję, nie są wystarczające do zakwalifikowania tej czynności do kategorii decyzji w rozumieniu Kpa, jeżeli tak nazwana czynność nie będzie posiadać minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, a jednocześnie gdy nie będzie stanowić władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach adresowanych do indywidualnej osoby (wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 1995 r., sygn. akt I SA 2257/93, publ. ONSA-OZ 1997/2/15). Sprawą wynikającą z podległości służbowej jest sprawa indywidualna wiążąca się z przewidzianą w przepisach ustaw szczególnych treścią stosunku służbowego, w szczególności obowiązkiem wykonywania poleceń służbowych przełożonych W rozkazie personalnym [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] brak jest elementu przewidzianego przez przepisy prawa procesowego takiego jak istnienie sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w drodze decyzji. Zgodnie z art.37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz.277 z późn. zm. ), policjantowi można powierzyć pełnienie obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości na czas nieprzekraczający 12 miesięcy; w takim przypadku uposażenie policjanta nie może być obniżone. Powierzenie obowiązków na danym stanowisku jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej, a stanowisko, na którym powierzane są obowiązki, może stać się po zakończeniu okresu powierzenia stanowiskiem docelowym, może poprzedzać także mianowanie na inne stanowisko. Przy powierzaniu obowiązków wchodzi w grę uznanie przez właściwego przełożonego konieczności realizacji zadań ustawowych Policji, przy czym nie ulega zmianie status prawny funkcjonariusza, któremu powierzono obowiązki. W ocenie Sądu, powierzenie obowiązków służbowych w oparciu o art.37 ustawy jest jedynie aktem z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej. Prawo do ochrony stosunku administracyjnoprawnego, jakim jest stosunek służbowy policjanta, w sprawach wynikających ze struktury administracyjnej i wewnętrznych powiązań w ramach tej struktury, w tym w sprawach wynikających z relacji między przełożonymi a podwładnymi, jest w istocie ograniczone, co wynika ze szczególnych cech nadrzędności i podrzędności organizacyjnej oraz cech stosunku służbowego i związanej z nim dyspozycyjności (zobacz także: wyrok NSA w Warszawie sygn. akt II SAB 251/00 LEX 55004, wyrok WSA sygn.akt II SA/Wa 71/08 LEX 489084). Skoro więc rozkaz personalny o powierzeniu funkcjonariuszowi pełnienia obowiązków, na okres krótszy niż 12 miesięcy, nie jest decyzją administracyjną, właściwie Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż A.W. nie przysługuje od niego prawo wniesienia odwołania, a tym samym organ prawidłowo orzekł o niedopuszczalności odwołania. W powyższym zakresie skład orzekający Sądu nie podziela stanowiska zaprezentowanego w nieprawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...]. Dodać także należy, że przepis art. 37a ustawy o Policji sankcjonuje możliwość utworzenia szczególnej grupy kadrowej - "Dyspozycji komendanta", w której na pewien okres zostaną umieszczeni policjanci o czasowo nieuregulowanym statusie. Grupa ta jest przejściowym ujęciem ewidencyjnym funkcjonariuszy do czasu mianowania na kolejne stanowisko służbowe lub zwolnienie ze służby. W grupie tej umieszcza się policjantów w okresie korzystania z urlopów wychowawczych czy bezpłatnych, przebywających na długotrwałych zwolnieniach lekarskich i oczekujących na komisyjne orzeczenia o stanie zdrowia, zwolnionych z dotychczasowych stanowisk, a przed mianowaniem na kolejne, powracających z dłuższego oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją, a także w czasie wykonywania funkcji z wyboru w związkach zawodowych. Skarżący właśnie do takiej grupy funkcjonariuszy należy. W świetle powyższego, podniesione w skardze zarzuty dotyczące niemożności stosowania powierzenia obowiązków wobec funkcjonariusza nie mającego mianowania na konkretne stanowisko, objęcia stanowiska zastępcy komendanta Komisariatu Policji w [...] w wyniku "konkursu", który odbył się jednocześnie z dokonanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zwolnieniem ze stanowiska Kierownika Posterunku Policji w [...] i przeniesieniem skarżącego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w [...], wykraczają poza przedmiot postępowania jakim jest "niedopuszczalność odwołania" i nie mogą być rozpatrywane przez Sąd w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.