II SA/Ol 79/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" nr "[...]" w sprawie odmowy przyznania nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998 r. postanawia odrzucić skargę WSA/pos.1- sentencja postanowienia Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 203 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 79, poz. 523), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]" odmawiającą A.Z. przyznana nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lutego 2010 r. (sygn. akt II SAB/Ol 75/09) i rozpoznano decyzją administracyjną wniosek strony z dnia 20 stycznia 1999 r. dotyczący przyznania nagrody świątecznej w grudniu 1998 r. Na tę decyzję A.Z. złożył skargę w dniu 25 stycznia 2011 r. (za pośrednictwem Urzędu Pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (za pośrednictwem organu) wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie ich nieważności w całości lub stwierdzenie, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił, iż decyzje organów obu instancji naruszyły art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 84 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 106 ust.1 i 3 oraz art. 103 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej, naruszyły art. 170 w związku z art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz wskazał na naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 28 i art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz rażące naruszenie art. 61 § 1 i 2, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. Wskazał, iż skarżona decyzja po rozpatrzeniu odwołania została wydana przez organ w dniu "[...]" i przesłana skarżącemu A.Z. na adres wskazany przesz stronę. Przesyłka ta nie została odebrana i została zwrócona przez pocztę z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" do nadawcy w dniu 30 września 2010 r. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 44 § 1 Kpa doręczenie przesyłki uważa się za dokowane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 42 i 43 Kpa przewidzianego do odbioru korespondencji w urzędzie pocztowym. Nadto wskazano, iż skarżący pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. wezwał organ do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, po czym pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. organ poinformował skarżącego, iż decyzja taka została wydana w dniu "[...]" oraz do wiadomości przesłano skarżącemu kserokopie tej decyzji. Pismo to zostało przez skarżącego odebrane w dniu 17 stycznia 2011 r. Skarga zaś w tej sprawie wniesiona została w dniu 26 stycznia 2011 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu jej wniesienia z uchybieniem terminu. Podnieść należy, iż skarżona decyzja z dnia "[...]" Nr "[...]" Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej, którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania A.Z. nagrody uznaniowej w miesiącu grudniu 1998 r. została przesłana na adres skarżącego w dniu 13 września 2010 r. na podany przez stronę adres: ul. "[...]" w B. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana w dniu 14 września 2010 r. oraz w dniu 21 września 2010 r. o czym stanowią zapisy pracownika poczty na przesyłce. W tym stanie rzeczy stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071,ze zm.) zwanej dalej: Kpa. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez pocztę. Po myśli zaś art. 44 § 4 Kpa doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia w aktach sprawy. Powołany przepis reguluję zatem instytucję doręczenia zastępczego, kiedy to pomimo faktycznego braku doręczenia przesyłki uznaje się ją za doręczoną, co ma miejsce wówczas, gdy organ nie może doręczyć przesyłki w sposób określony w art. 42 i art. 43 Kpa. W niniejszej sprawie prawidłowo uznano decyzję za doręczoną z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego od dnia jego pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu 14 września 2010 r., czyli stosownie do powołanej wyżej regulacji właściwie organ przyjął, iż decyzja w tej spawie została skarżącemu doręczona z dniem 28 września 2010 r. Od tej daty zatem rozpoczął bieg swój termin do wniesienia skargi na powyższe rozstrzygnięcie. Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia. Zatem termin do wniesienia skargi upływał w tej sprawie z dniem 28 października 2010 r. Skarga w powyższej sprawie została natomiast skutecznie wniesiona dopiero w dniu 25 stycznia 2011 r., gdyż w tym dniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący nadał w urzędzie pocztowym (karta 6 akt sądowych). Bez znaczenia dla kwestii terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na skarżone rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, iż organ w dniu 30 grudnia 2010 r. po raz kolejny przesłał skarżącemu wraz ze swoimi wyjaśnieniami kserokopię decyzji z "[...]", bowiem skutki związane z wydaniem tej decyzji, jak również wejściem jej do obrotu prawnego rozpoczęły swój bieg z chwilą doręczenia w trybie określonym w art. 44 § 4 Kpa. W związku z powyższym Sąd stwierdzając, iż skarga A.Z. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" wniesiona została po upływie terminu do jej wniesienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.