II GSK 576/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. S. Z. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 180/11 w sprawie ze skargi S. G. S. Z. w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 180/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. pozostawił bez rozpatrzenia skargę S. G. S. Z. w K. (dalej: skarżąca) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia odwołania w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd dokonał badania warunków formalnych dopuszczalności skargi i stwierdził, że wniesiona skarga jest niekompletna, ponieważ skarżący, dołączył do skargi niekompletny wniosek. Przy skardze przedstawiono m.in. odpisy: informacji Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...].11.2010 r. – Instytucji Organizującej Konkurs (Instytucji Wdrażającej/ Instytucji Pośredniczącej 2 stopnia), że wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny za spełnienie ogólnych kryteriów merytorycznych, protestu z dnia [...].11.2010 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy złożonego od tej oceny, informacji z dnia [...].12.2010 r. Wojewódzkiego Urzędu Pracy o negatywnym rozstrzygnięciu tego protestu, odwołania z dnia [...] grudnia 2010 r. do Instytucji Pośredniczącej – Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego od negatywnego rozpatrzenia protestu oraz odpis zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w pisemnej informacji z dnia [...] stycznia 2011 r. Przedłożona dokumentacja nie zawierała egzemplarza wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd powołując się na art. 30c ust. 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 dalej: z.p.p.r.) wskazał, że kompletna dokumentacja powinna zawierać wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopię wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30 b ust. 4 z.p.p.r. Ustawodawca nie przewidział wyjątków od spoczywającego na stronie skarżącej obowiązku złożenia ze skargą kompletu załączników. Wobec czego Sąd uznał, że skarga była niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 2 z.p.p.r. S. G. S. Z. z siedzibą w K. wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 48 w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. oraz art. 2 i 45 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że Sąd miał możliwość wezwania organu administracyjnego o dostarczenie brakującej dokumentacji (wniosek o dofinansowanie realizacji projektu), której skarżąca nie posiadała z uwagi na nie pozostawienie sobie kopi złożonych dokumentów. Sąd winien dążyć do wyjaśnienia prawdy obiektywnej oraz dbać o to by strona nie była pozbawiona możliwości swoich praw. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania powoduje, iż zasady postępowania zostały naruszone, albowiem nie ma inne możliwości pozyskania brakującego dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z uwagi na charakter sprawy, rozpoznanie zarzutów skargi kasacyjnej poprzedzić należy uwagami odnoszącymi się do trybu postępowania sądowoadministracyjnego w sprawach regulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z 6 grudnia 2006 r. reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów p.p.s.a., w związku z przyjętym w tej ustawie systemem odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio zastosowany. Zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem przepisów art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a. nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Z kolei w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy określone w pkt 1-3 tego przepisu. To oznacza, że skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać elementy wskazane w art. 46 p.p.s.a. Poza tym w art. 47 § 1 p.p.s.a. został nałożony obowiązek dołączenia do pisma strony (np. skargi) jego odpisów i odpisów załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w Rozdziale I Działu III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym" określają wymagania formalne, jakim powinno odpowiadać pismo w postępowaniu sądowym. Regulacje zawarte w Rozdziale I Działu III, a także w Rozdziale II tego Działu pt. "Skarga" (np. art. 57 § 1, art. 58 § 1 pkt 3) wskazują, że przez "warunki formalne", o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć warunki określone w art. 46-48 i art. 57 § 1 tej ustawy. Natomiast ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie posługuje się pojęciem "warunków formalnych", lecz pojęciem "skargi niekompletnej", stanowiąc w art. 30c ust. 5 pkt 2, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Przepis art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie precyzuje pojęcia "skargi niekompletnej". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pojęcie skargi kompletnej (niekompletnej) należy odnosić wyłącznie do dokumentacji dotyczącej sprawy, którą wnoszący skargę jest zobowiązany dołączyć do skargi (por. wyrok NSA z 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 1057/09). Przedstawione unormowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – aby została rozpoznana przez sąd administracyjny – powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej i w przypadku złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków. Skarga wnoszona na podstawie art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jako pismo procesowe w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. musi spełniać wymagania określone w art. 46 i art. 57 § 1 p.p.s.a., a ponadto powinny być do niej dołączone odpisy, o których mowa w art. 47 § 1 p.p.s.a. Jednakże braki w tym względzie nie czynią skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wynikający z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy ma na celu szybkie rozstrzygnięcie sporu powstałego w związku z rozdziałem środków finansowych w ramach programów operacyjnych oraz umożliwienie sądowi oceny legalności działań właściwych instytucji w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. Przewidziany w tym przepisie obowiązek dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji obejmuje także wniosek o dofinansowanie, który, powinien być złożony z załącznikami. Z powyższego wynika, że jeżeli skarżąca wniosła skargę bez załączników, Sąd pierwszej instancji miał uzasadnioną podstawę do przyjęcia, że skarga była niekompletna i pozostawienia jej wobec tego bez rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy niesłuszne są także zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 30c ust. 2 i ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju była prawidłowa i w związku z tym nie spowodowała naruszenia wymienionej normy konstytucyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.