I GSK 1077/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. E. O. S.A. w O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 22 marca 2011 r.; sygn. akt III SA/Wa 2904/10 w sprawie ze skargi E. E. O. S.A. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r.; Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z 22 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2904/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę E. E. O. S.A. w O. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że Spółka złożyła w sprawie dwie skargi, tj. z 30 lipca 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 2189/10) i z 15 października 2010 r. (sygn. akt III SA/Wa 2904/10) na to samo postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r. Sprawę ze skargi chronologicznie późniejszej Sąd uznał za niedopuszczalną ze względu na toczące się postępowanie zainicjowane skargą z 30 lipca 2010 r. i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez Sąd przepisu, polegające na uznaniu, że w sprawie zgodnie z art. 52 § 4 p.p.s.a. Spółka nie była przed wniesieniem skargi na postanowienie zobligowana do wezwania Dyrektora do usunięcia naruszenia prawa, w związku z czym Sąd błędnie uznał, że w sprawie istnieje stan sprawy w toku. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem skutkującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. O tożsamości spraw administracyjnych można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w wyniku wniesienia przez skarżącą skargi z 15 października 2010 r. powstał stan sprawy w toku. Pomiędzy wskazywanymi sprawami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. o sygnaturach III SA/Wa 2189/10 i III SA/Wa 2904/10 zachodziła zarówno tożsamość podmiotowa, gdyż ich stronami byli E. E. O. S.A. w O. i Dyrektor Izby Celnej w W., jak również tożsamość przedmiotowa. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji obie skargi miały za przedmiot ten sam akt - postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2010 r., Nr [...], o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W związku z tym, że skarga z 15 października 2010 r. została wniesiona w toku postępowania wszczętego już skargą z 30 lipca 2010 r., Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skargi z 15 października 2010 r., jako później wniesionej dotyczy zarzut sprawy w toku uzasadniający jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.