I GSK 1023/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 990/10 w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę T. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie zaksięgowania retrospektywnego kwoty długu celnego. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu [...] maja 2007 r. T. M. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towar określony jako "samochód osobowy używany o charakterze zabytkowym - Cadillac, nr nadwozia [...], nr silnika: brak, poj. 8193 cm3, rodzaj paliwa: benzyna, rok prod. 1974", deklarując kod Taric 9705 00 00 90. Zgłoszenie celne zostało zarejestrowane pod pozycją [...]. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego ww. zgłoszenia celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości 339 zł, wynikającą ze zmiany klasyfikacji towaru określonego w ww. zgłoszeniu celnym. Zmiana ta została dokonana, bowiem w ocenie organu importowany pojazd nie spełniał kryteriów przedstawionych w Notach wyjaśniających do CN i nie mógł być uznany w świetle Wspólnej Taryfy Celnej za pojazd kolekcjonerski, a winien być klasyfikowany w ramach pozycji HS 8703, obejmującej "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób". Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jego zdaniem mimo spełnienia podstawowego kryterium - 30 lat, pojazd nie spełniał innych warunków zawartych w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (CN) Wspólnot Europejskich opublikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C Nr 50 w dniu 28 lutego 2006 r. Pojazd nie był bowiem przedmiotem specjalnej transakcji poza normalnym handlem. Został nabyty w firmie M. Inc., [...] w USA. Zgodnie z informacjami dostępnymi na stronach www.[...].com jest to firma zajmująca się handlem używanymi pojazdami. Zatem dokonana przez stronę transakcja zakupu samochodu nie posiadała żadnych szczególnych cech, które wyróżniałyby ją spośród transakcji dokonywanych w normalnym handlu podobnymi wyrobami. Dodatkowo z rachunku sprzedaży wynikało, iż pojazd nabyto za kwotę 810,00 USD, a więc trudno mówić o znacznej wartości pojazdu, a także o niepowtarzalności tego egzemplarza oraz o jego wartościach kolekcjonerskich. Odnosząc się zaś do kryterium rzadkości, organ odwoławczy podkreślił, że podaż na rynku wtórnym tego typu samochodów jest dość duża - 14 ofert sprzedaży pojazdu marki Cadillac typ Eldorado model Convertible (kabriolet), w tym z rocznika 1974. Organ celny I instancji na podstawie informacji zawartych na stronie internetowej www.[...].pl. ustalił, iż w 1975 roku sprzedano ilość 8.950 szt. tego typu pojazdów, natomiast w kolejnym roku dzięki lepszemu marketingowi sprzedano 14.000 szt. tego modelu (www.en.wikipedia.org). Zatem kryterium rzadkości jest niespełnione, bowiem podaż na rynku wtórnym tego typu samochodów jest dość duża. Sporny samochód osobowy marki Cadillac typ Eldorado model Convertible, należy zatem klasyfikować do kodu Taric 8703 24 90 00, obejmującego "używane pojazdy samochodowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie iskrowym i o pojemności skokowej przekraczającej 3000 cm3". Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż w dniu zgłoszenia celnego klasyfikacja pojazdu do kodu Taric 9705000090 zadeklarowana przez stronę została przyjęta i nie była weryfikowana. Weryfikacja zgłoszenia celnego pod względem poprawności mogła nastąpić również po przyjęciu zgłoszenia celnego, po zwolnieniu towarów do określonej procedury [art. 78 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE Nr L 302 z dnia 19.10.1992 r., s. 1), dalej jako: WKC]. Skargę na powyższą decyzję wniósł T. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uzasadniając jej oddalenie wskazał, że stosownie do brzmienia art. 20 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną. W Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich do sekcji XXI – Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97, kod CN 9705 00 00 – obejmujący kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne – wskazano, że: 1) "Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie nr C 200/84 i dlatego związku z tym: - występują w ograniczonej liczbie egzemplarzy, - nie są zwykle wykorzystywane zgodnie z ich właściwym przeznaczeniem, - są przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi wyrobami, - posiadają znaczną wartość, oraz - stanowią znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres takiego rozwoju. Uwzględniając fakt, że pojazd mechaniczny jest zasadniczo artykułem użytkowym, o stosunkowo krótkim czasie użytkowania oraz jest przedmiotem ciągłego rozwoju technicznego, mogą mieć zastosowanie następujące warunki wstępne, leżące u podstaw powyższego orzeczenia, o ile nie pozostają one w oczywistej sprzeczności z następującymi faktami: - oryginalne pojazdy, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp., co najmniej 30-letnie oraz modele lub typy, które nie są już produkowane, - wszystkie pojazdy wyprodukowane przed rokiem 1950, nawet niejeżdżące. 2) Pozycja 9705 00 00 obejmuje także egzemplarze kolekcji o wartości historycznej: (a) pojazdy mechaniczne, niezależnie od daty ich produkcji, które, co może zostać udowodnione, brały udział w wydarzeniu historycznym; (b) samochody wyścigowe, które, co może zostać udowodnione, zostały zaprojektowane, zbudowane i wykorzystane wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnęły znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach." Z powyższego Sąd I instancji wywiódł, że warunkami wstępnymi zaklasyfikowania pojazdu samochodowego do kodu CN 9705 00 00 jest to, by pojazd był oryginalny, bez zasadniczych zmian, był co najmniej 30-letni oraz by był to model (typ) już nieprodukowany. W rozpoznanej sprawie zgłoszony samochód wyprodukowany został w roku 1974, a zatem spełnia kryterium wieku. Nie spełniał jednak innych warunków zawartych w Notach wyjaśniających. Pojazd nie był bowiem przedmiotem specjalnej transakcji poza normalnym handlem, jest bowiem dostępny w ofertach przedstawionych na wielu ogólnie dostępnych stronach internetowych firm zajmujących się handlem używanymi samochodami. Również cena pojazdu wskazuje, iż nie można mówić o jego znacznej wartości. Nie można także stwierdzić, aby pojazd ten występował w ograniczonej liczbie egzemplarzy, gdyż podaż tych pojazdów jest duża. Nie zostały również spełnione przesłanki zawarte w uwagach 2 a) i b) Not wyjaśniających, ponieważ importowany pojazd nie uczestniczył w wydarzeniu historycznym ani też nie został odnotowany w sukcesach sportowych. W ocenie Sądu I instancji nie można zatem uznać, aby organy dokonały naruszenia art. 20 WKC poprzez dokonanie błędnej wykładni pozycji 9705 Nomenklatury Scalonej. Co prawda noty wyjaśniające nie mają mocy wiążących źródeł prawa unijnego, jednakże mają one istotne znaczenia dla interpretacji pozycji CN. Organy klasyfikując zaś sporny pojazd do innego niż zadeklarowany kod CN, rozpatrzyły jego indywidualne cechy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji orzekł, powołując w podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako: p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. M., zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisami. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 WKC poprzez błędną wykładnię pozycji 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej, polegającą na zakwalifikowaniu samochodu marki Cadillac, rok produkcji 1974, do kodu CN 8703 24 90 00, a nie do pozycji 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej, 2) przepisów postępowania - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, że w procesie klasyfikacji towaru wystarczy kierować się tylko przesłankami natury technicznej czy kryteriami przeznaczenia towaru. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że wskazane w nocie wyjaśniającej kryteria powinny być powiązane z klasyfikacją taryfową w celu ustalenia, czy opisane cechy pozwalają na zakwalifikowanie przedmiotu zgłoszenia celnego jako mającego charakter kolekcjonerski czy też użytkowy. W związku z tym muszą one być analizowane w kontekście klasyfikacji celnej towaru. Skarżący zarzucił, że Sąd I instancji bezzasadnie podzielił stanowisko organów odnośnie przesłanki rzadkości, gdyż w jego ocenie ilość ofert przedłożona w postępowaniu przed sądem nie może świadczyć o spełnieniu tej przesłanki. Odnośnie wymogu, aby kupno pojazdu wiązało się ze specjalną transakcją poza normalnym handlem podobnymi artykułami użytkowymi, skarżący zarzucił, że transakcja nabycia pojazdu została dokonana w firmie specjalizującej się handlem pojazdami kolekcjonerskimi, które zakupują obywatele państw obcych. Zdaniem skarżącego błędnie uznano, że pojazd jest użytkowy tylko dlatego, że po doprowadzeniu do pełnej sprawności technicznej będzie spełniał codzienne wymogi ruchu drogowego. Odnosząc się do kryterium "znacznej wartości" skarżący stwierdził, że cena tego rodzaju pojazdów na rynku amerykańskim nie odzwierciedla ich wartości na rynku UE, gdzie wartość tych pojazdów wielokrotnie przekracza cenę ich nabycia. Przy ocenie przesłanki "ilustrowania znaczącego kroku w rozwoju ludzkich osiągnięć" nie uwzględniono wszystkich parametrów technicznych pojazdu. Skarżący zarzucił, że pojazd zakupiono wyłącznie dla celów kolekcjonerskich. Ponadto Sąd nie ustosunkował się do pisma skarżącego z 18 lutego 2011 r. oraz załączonego do niego dokumentu odprawy celnej dotyczącego takiego samego samochodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj.: 1) na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz 2) na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie postaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanej regulacji prawnej jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wyraźnie bowiem wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., a której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył innych przepisów. Prawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, czyli wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, akapitu itp.) ustawy zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 421/04, zbiór lex nr 146732). Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów ani uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Działanie takie byłoby nieuprawnione, a nawet mogłoby być niezgodne z intencją i interesem strony skarżącej. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki (art. 175 § 1 p.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie przedstawienie ogólnych uwag dotyczących podstaw kasacyjnych i granic ponownego rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest konieczne, zważywszy na konstrukcję skargi kasacyjnej. Otóż w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 WKC poprzez błędną wykładnię pozycji 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej, polegającą na zakwalifikowaniu samochodu marki Cadillac, rok produkcji 1974, do kodu CN 8703 24 90 00, a nie do ww. pozycji 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy zauważyć, że naruszenie prawa materialnego będącego następstwem błędnej wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Powołany przez autora skargi kasacyjnej przepis art. 20 WKC składa się z sześciu ustępów, przy czym ustęp trzeci definiuje pozycje od "a" do "g", a następny piąty i szósty pozycje od "a" do "b" każdy z nich. W petitum skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu nie wskazano, który ustęp tego przepisu został naruszony przez Sąd I instancji. Nie przywołano też w treści skargi kasacyjnej, jak i w jej uzasadnieniu żadnego fragmentu art. 20 WKC, co pozwoliłoby zidentyfikować, której części tej normy prawnej zarzut dotyczy. Wskazanie jedynie w petitum skargi kasacyjnej, iż chodzi o błędną wykładnię pozycji 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej przy uwzględnieniu uzasadnienia tej skargi pozwala jedynie na przyjęcie, iż chodzi o pozycję 9705 00 00 działu 97, sekcji XXI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1983 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE.L 256 z dnia 7.09.1987 r. ze zm.) w brzmieniu nadanym załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia nr 2658/87 (Dz. Urz. WE.L nr 301 z dnia 31.10.2006 ze zm.), obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego dotyczącego przedmiotowego samochodu. Treść pozycji kod CN 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej do sekcji XXI – Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97 stanowi, że obejmuje ona: kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne. Natomiast treść pozycji kod CN 8703 24 90 00 ww. Nomenklatury Scalonej stanowi, że obejmuje ona: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, używane. W brzmieniu zarówno pozycji 9705 00 00, jak i pozycji 8703 24 90 00 ww. Nomenklatury Scalonej brak zwrotów o treści: "samochód osobowy Cadillac, rok produkcji 1974", co oznacza, że o zarzucie błędnej wykładni tychże norm prawnych w sposób określony w petitum skargi kasacyjnej być nie może. Zresztą w podstawie skargi kasacyjnej nie wyjaśniono innego znaczenia tychże norm prawnych Nomenklatury Scalonej. Dodać należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wprost stwierdził, iż o błędnej wykładni pozycji kod CN 9705 Nomenklatury Scalonej być nie może, gdyż organy celne klasyfikując sporny pojazd do właściwego kodu CN dokonywały interpretacji ww. pozycji CN przy uwzględnieniu not wyjaśniających, które nie miały mocy wiążącej źródeł prawa unijnego, a jedynie istotne znaczenie przy interpretacji pozycji Nomenklatury Scalonej. Tego rodzaju stwierdzenie nie może być uznane za błędną wykładnię poszczególnych pozycji Nomenklatury Scalonej, a wręcz przeciwnie dowodzi – jak to twierdzi się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że wskazywane w nocie wyjaśniającej kryteria należy powiązać z klasyfikacją taryfową w celu ustalenia, czy opisane cechy pozwalają zakwalifikować dany przedmiot zgłoszenia celnego jako mający charakter kolekcjonerski bądź użytkowy. Treść zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, w którym twierdzi się, że błędnie zakwalifikowano samochód marki Cadillac, rok produkcji 1974, do kodu CN 8703 24 90 00, a nie do pozycji CN 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej, uzasadnia natomiast przyjęcie, że skarżący w istocie podważa prawidłowość zastosowania wskazanej pozycji Nomenklatury Scalonej. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego sprowadza się bowiem do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumcji. Wskazać zatem należy, że przypisanie towaru do konkretnej pozycji Nomenklatury Scalonej jest konsekwencją stwierdzenia, że rzeczywisty stan klasyfikowanego towaru, wynikający z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, odpowiada hipotetycznemu stanowi towaru, opisanemu w danej pozycji CN. W orzecznictwie sądowym (zarówno na gruncie uregulowań Kodeksu celnego z 1997 r., jak i na tle przepisów wspólnotowych) przyjmuje się, że proces klasyfikacji towaru obejmuje zidentyfikowanie samego towaru oraz ustalenie czy towar odpowiada konkretnej pozycji Taryfy celnej. W procesie klasyfikacji towaru należy kierować się nie tylko przesłankami natury technicznej czy kryteriami przeznaczenia towaru, ale w szczególności należy mieć na uwadze treść Taryfy celnej (w brzmieniu poszczególnych pozycji i podpozycji) wraz z uwagami do poszczególnych sekcji i działów, a także Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, jak również kierując się treścią Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej mieści się w sferze ustaleń faktycznych. To zaś oznacza, że ewentualne zarzuty co do identyfikacji towaru należy formułować i rozpatrywać w ramach postawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., sygn. akt GSK 19/04, opubl. Wokanda 2004, Nr 9, poz. 34; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I GSK 710/10; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 728/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W judykaturze, podobnie jak w piśmiennictwie przyjmuje się, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, gdyż mogłaby ona ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Z tego punktu widzenia każdy zarzut skargi kasacyjnej, który ma na celu polemikę z ustaleniami faktycznymi sądu, chociażby pod pozorem błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa materialnego, z uwagi na jego sprzeczność z art. 174 p.p.s.a., jest niedopuszczalny (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 400/10, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W związku z powyższym należy zauważyć, że w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej sformułowano zarzut o treści: "naruszenie przepisów postępowania – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. przez uznanie, że w procesie klasyfikacji towaru wystarczy kierować się tylko przesłankami natury technicznej czy kryteriami przeznaczenia towaru". Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjnym przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. określa jedynie jedną z podstaw skargi kasacyjnej, lecz sam w sobie nie stanowi podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 174 i 176 p.p.s.a. Jeżeli skarżący kwestionuje ocenę dowodów i wyprowadza na jej podstawie własne wnioski co do stanu faktycznego sprawy w skardze kasacyjnej, to musi wskazać przepisy postępowania, których naruszenie stanowi uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały całego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, opubl. ONSAiWSA 2010/1/1) wskazana w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa kasacyjna odnosi się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W pkt 2 petitum skargi kasacyjnej aczkolwiek powołano się na podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jednak nie wskazano jakichkolwiek przepisów postępowania administracyjnego bądź też sądowoadministracyjnego, które w ocenie skarżącego naruszył Sąd I instancji. Brak powołania tego rodzaju przepisów postępowania także w jakimkolwiek fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Natomiast treść uzasadnienia tej skargi wskazuje, że w istocie wszystkie formułowane zarzuty i argumenty dotyczą kwestionowania przyjętego przez Sąd I instancji, a ustalonego przez organy celne stanu faktycznego. Zarzuty te dotyczą też odmiennej oceny dowodów i wyprowadzonych z tej oceny wniosków co do stanu faktycznego sprawy. Zarzuty dotyczące bowiem tego czy wyjaśniono wszystkie okoliczności, a także czy prawidłowo oceniono zebrane w sprawie dowody w kwestii spełnienia przesłanek: "rzadkości", "znacznej wartości", "charakteru użytkowego" itp. cech sprowadzonego towaru, dotyczą sfery ustaleń faktycznych. Dokonanie bowiem w konkretnej sprawie oceny czy przedmiot zgłoszenia celnego jest przedmiotem kolekcjonerskim, czy użytkowym pojazdem, nie jest kwestią wykładni pozycji Nomenklatury Scalonej, lecz należy do sfery ustaleń faktycznych. Także zarzuty dotyczące nieustosunkowania się przez Sąd I instancji do pisma procesowego strony powiązane być muszą z konkretnym przepisem postępowania sądowoadministracyjnego objetym podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a tego rodzaju zarzut nie został sformułowany. Powyższe wskazuje, że w skardze kasacyjnej w istocie nie sformułowano zarzutów o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a tym samym nie zakwestionowano skutecznie przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych. W konsekwencji brak podstaw do przyjęcia, iż w sprawie niewłaściwie bądź błędnie zastosowano przepisy prawa wskazane w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Podsumowując, skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.