II GSK 1002/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "C." S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 452/11 w sprawie ze skargi "C." S.A. w W. na rozstrzygnięcie zawarte w informacji Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "C." S.A. w W. na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę C. S.A. z siedzibą w W. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, z następującym uzasadnieniem. W dniu 4 czerwca 2010 r. skarżąca Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pt.: "[...]" w ramach Działania 4.5. Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki, Poddziałania 4.5.2. Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych. Pismem z dnia 23 lipca 2010 r. organ zobowiązał spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Następnie po dokonaniu oceny wniosku pismem z dnia [...] października 2010 r. Minister Gospodarki poinformował spółkę o niezakwalifikowaniu ww. wniosku do wsparcia, z uwagi na niespełnienie wymogów merytorycznych obligatoryjnych. W uzasadnieniu wskazano m.in., iż działania i nakłady inwestycyjne w ramach projektu koncentrują się na zbudowaniu rozległej sieci telekomunikacyjnej do bezprzewodowego przesyłania danych, a nie na działaniach związanych z utworzeniem Centrum Badawczo-Rozwojowego. Ponadto podniesiono, iż projekt nie spełnił kryteriów finansowych dotyczących potwierdzenia zdolności wnioskodawcy do zrealizowania projektu oraz racjonalności i adekwatności planowanych wydatków do zakresu i celów badania. W proteście spółka zarzuciła nieprawidłową ocenę wniosku na etapie oceny merytorycznej i wniosła o ponowną pozytywną ocenę merytoryczną projektu i rekomendowanie do dofinansowania. W odpowiedzi na protest Minister Gospodarki pismem z dnia [...] lutego 2011 r. poinformował spółkę o uznaniu protestu za bezzasadny i o podtrzymaniu negatywnego wyniku oceny wniosku. Odnośnie kryterium pn. "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych" Minister Gospodarki wskazał, że planowane w ramach projektu wydatki inwestycyjne są typowe dla inwestycji polegającej na zbudowaniu infrastruktury dla operatora telekomunikacyjnego w zakresie usług opartych o bezprzewodową transmisję danych i nie wpisują się w definicję obszaru działania 4.5.2 PO IG (komponent CB-R). Instytucja Pośrednicząca nie kwestionowała konieczności prowadzenia badań w zakresie technologii HSPA+ i LTE, ale uznała, że z wniosku o dofinansowanie wynika, że celem projektu jest budowa kompletnej infrastruktury opartej o technologię HSPA+, w pełni gotowej do komercyjnych zastosowań noszącej nazwę Centrum Badawczo-Rozwojowego, a nie prowadzenie badań. Instytucja Pośrednicząca (IP) potwierdziła stanowisko Instytucja Wdrażającej (IW), iż z treści wniosku wynika, że celem projektu jest stworzenie nie Centrum Badawczo-Rozwojowego (CB-R), ale zbudowanie kompletnej sieci telekomunikacyjnej, obejmującej swoim zasięgiem obszar całego województwa [...] oraz badanie parametrów produktów będących wynikiem nowej inwestycji (zakup nowej infrastruktury) lub innych produktów będących w ofercie przedsiębiorstwa. Prace badawczo-rozwojowe uznano raczej za element pomocniczy pozwalający na sprawny rozwój sieci w kierunku nowych usług i technologii. Przechodząc do oceny drugiego kryterium – "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywne i weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu" – organ wskazał, że stosownie do pkt 16 wniosku o dofinansowanie prace w CB-R mają się koncentrować na zadaniach związanych z badaniem i rozwojem technologii bezprzewodowego przesyłu danych (HSPA+ oraz LTE). Rezultatem tych działań ma być stworzenie podstaw do wdrożenia usług mobilnych opartych na sieci bezprzewodowej w technologii HSPA+ i LTE. Wskaźniki produktu zawierają 96 stacji bazowych. Jak wskazał ekspert potrzeba aż 96 stacji bazowych jest nieuzasadniona. Odnosząc się do trzeciego kryterium – "Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu" – IP wskazała, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji, sytuacja finansowa Wnioskodawcy nie zapewnia bezpieczeństwa finansowego inwestycji. Wskazano na wieloletnią, narastającą stratę oraz wskaźniki płynności finansowej, oscylujące w granicach 0,8 – uznawane za niewystarczające do zapewnienia komfortowej płynności niezbędnej do terminowego regulowania zobowiązań. W przedsięwzięciu zgłoszonym do dofinansowania ewidentnie występuje zbyt niski, w stosunku do wartości projektu, udział kapitału własnego. Oceniając kryterium nr 4 – "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów działania" – IP stwierdziła, że wnioskowany przez spółkę zakup 96 stacji bazowych zmienia konstrukcję projektu pod względem jego dominującego elementu, jakim ma być sieć, a nie Centrum Badawczo-Rozwojowe, które powinno być celem projektu. W związku z tym rozmiar sieci oraz związanej z nią infrastruktury przedstawiony we wniosku jest niewspółmierny do celu, jakim jest utworzenie CB-R. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że dofinansowanie nie zostało przyznane wnioskodawcy ze względu na niespełnienie czterech kryteriów merytorycznych: 1. Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych; 2. Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywne i weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu; oraz następujących kryteriów finansowych: 3. Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu; 4. Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów działania. Sąd stwierdził, że zarówno Instytucja Wdrażająca jak i Instytucja Pośrednicząca prawidłowo uznały, że kryterium opisane w ww. punkcie 1 nie zostało spełnione, ponieważ działania i nakłady inwestycyjne w ramach projektu koncentrują się głównie na zbudowaniu rozległej obszarowej sieci telekomunikacyjnej do bezprzewodowego przesyłania danych, a nie na działaniach związanych z głównym celem projektu, który został określony jako utworzenie CB-R. Wnioskodawca, obok utworzenia CB-R zaplanował zakup i instalację 96 stacji bazowych, w celu zapewnienia pokrycia siecią całego województwa [...], a tym samym stworzenie sprawnie funkcjonującej sieci testowej. Zdaniem Sądu organy oceniające projekt prawidłowo stwierdziły, że głównym celem CB-R powinno być prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, a planowane wydatki i inwestycje powinny się ograniczać do tych zadań. Sąd podziela stanowisko IW i IP, że zakres działań i planowane wydatki (zakup i instalacja 96 stacji w celu pokrycia siecią całego województwa [...]) wskazują, że głównym celem projektu jest zbudowanie kompletnej infrastruktury opartej o technologię HSPA+ i LTE w pełni gotowej do komercyjnych zastosowań, a nie prowadzenie badań, oraz że planowane działania w zakresie budowy sieci telekomunikacyjnej nie są zadaniami o charakterze badawczo-rozwojowym, ale zadaniami inżynierskimi mającymi na celu analizę funkcjonowania zainstalowanego sprzętu. W ocenie Sądu nawet uznając, że CB-R – po wyłączeniu sieci 96 stacji – spełnia kryteria określone w § 8 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. Nr 75, poz. 638 ze zm.), to ze względu na fakt, iż CB-R stanowi tylko niewielką część zgłoszonej do dofinansowania inwestycji, ponieważ większą jej część stanowi sieć telekomunikacyjna, brak było podstaw do uznania za spełnione kryterium o nazwie "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych". Uznanie, że kryterium opisane w pkt 2 nie zostało spełnione jest konsekwencją stwierdzenia, że nie zostało spełnione kryterium omówione w punkcie 1. Prawie 95% kosztów wydatków kwalifikowanych przewidziano w projekcie na 96 kompletnych stacji bazowych z wyposażeniem elektronicznym centrum Core, światłowodami i urządzeniem transmisyjnym, co stanowi pełną infrastrukturę dla operatora telekomunikacyjnego w zakresie systemu bezprzewodowego przesyłania danych, a nie CB-R z niezbędnymi dla badań stacjami testowymi. Koszty budowy sieci komercyjnej dla operatora telekomunikacyjnego nie mogły zostać uznane za adekwatne dla projektu polegającego na utworzeniu CB-R. Odnosząc się do kryterium nr 3 Sąd stwierdził brak spójności między uzasadnieniem stanowisk IW i IP w zakresie oceny tego kryterium, co jednak wobec niespełnienia trzech innych obligatoryjnych kryteriów nie miało wpływu na odmowę przyznania dofinansowania. W odniesieniu do kryterium wymienionego w punkcie 4 IP w zaskarżonym piśmie wskazała, że są dwie zasadnicze grupy wydatków planowanych przez wnioskodawcę: wydatki związane z utworzeniem CB-R oraz wydatki związane z utworzeniem sieci transmisji danych. Wydatki związane z utworzeniem CB-R zostały uznane za uzasadnione. Za nieuzasadnione zostały uznane wydatki na tworzenie sieci transmisji danych, w szczególności na utworzenie 96 stacji bazowych, wobec uznania, że ilość stacji wykracza znacznie poza ilość stacji niezbędną dla sieci testowej niezbędnej w CB-R. W ocenie Sądu prawidłowo więc IW i IP uznały, że kryterium to nie zostało spełnione. "C." S.A. w W. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a w przypadku niepodzielenia przez Sąd zarzutów w przedmiocie uchybień procesowych Sądu I instancji – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do jej istoty na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm i powiększonych o opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30e z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.) naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80 k.p.a. z powodu zaakceptowania przez WSA uchybień proceduralnych popełnionych przez organ administracji publicznej przy wydaniu zaskarżonej decyzji, polegających na: - błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - nierozważeniu przez organ administracji publicznej wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, - błędnym uzasadnieniu wydanej decyzji, ograniczającym się do przytoczenia stwierdzenia eksperta, bez jednoczesnego wyjaśnienia, dlaczego ww. stanowisko należało uznać za prawidłowe i dlaczego należy odmówić wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez stronę dowodom i twierdzeniom na okoliczność, iż planowane CBR będzie miało charakter naukowy, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie; b) art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r., z powodu błędnego uznania przez WSA, że projekt nie spełnia dwóch wymogów merytorycznych obejmujących wykazanie, że: (i) "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych", (ii) "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", oraz następującego kryterium finansowego: (i) "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów badania", co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie; c) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że koszt zakupu stacji bazowych stanowi 95% wydatków kwalifikowanych, co nie ma odzwierciedlenia w aktach sprawy, a wpłynęło na błędną ocenę kryterium finansowego oraz merytorycznego pn.: "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", a przez to doprowadziło do oddalenia skargi pomimo, iż zasługiwała ona na uwzględnienie; d) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącej wyrażonego w skardze, w tym do zarzutów przedstawionych w skardze, nieprzedstawienie ich oceny, a także poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, pozbawiające skarżącej informacji o przesłankach rozstrzygnięcia; 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie § 8 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, z powodu nieusprawiedliwionego pominięcia ww. przepisu przy ferowaniu zaskarżonego wyroku w związku z faktem, iż w wyroku tym WSA nie zakwestionował faktu spełnienia przez skarżącą wymagań, które zgodnie z definicją określoną we wskazanym powyżej przepisie § 8 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia decydują o utworzeniu centrum badawczo-rozwojowego, a mimo to odmówił uznania spełnienia w rozpatrywanym Projekcie kryterium merytorycznego pn.: "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych"; W uzasadnieniu spółka przedstawiła przebieg postępowania oraz argumentację zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie brak podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a. Stosownie zatem do treści do art. 183 § 1 ww. ustawy sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach skargi kasacyjnej Mając powyższe na uwadze skład orzekający uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw - nie mogła zatem zostać uwzględniona. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z wskazanymi w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego należy wskazać, że zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy". Fakt, że zacytowany przepis ustawy o zasadach polityki rozwoju nie wymienia wprost art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie oznacza jednak, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach objętych regulacją ww. ustawy. Istotne jest to, że ustawa o zasadach polityki rozwoju reguluje w sposób odmienny katalog rozstrzygnięć, jakie wojewódzki sąd administracyjny może wydać w wyniku rozpoznania skargi przewidzianej art. 30c ust. 1 ww. ustawy. Szczególną regulacją w tym zakresie jest art. 30c ust. 3, zgodnie z którym sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Z powyższego wynika zatem, że skarga może zostać uwzględniona – czego oczekiwała strona – jedynie na podstawie art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. – w wypadku stwierdzenia przez WSA naruszenia prawa. Nie ulega jednak wątpliwości, że kontrola prawidłowości zastosowania prawa nie może odnosić się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie przepisów k.p.a. zostało bowiem wprost i w sposób jednoznaczny wyłączone na mocy art. 37 u.z.p.p.r. Z tych względów przedstawiony zarzut nie mógł wywołać oczekiwanego przez stronę skutku. Za nietrafny uznać należy też zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r. Przepis ten stanowi, że do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wybór projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, tzn. w oparciu o kryteria zatwierdzane przez Komitet Monitorujący. Treść przytoczonego uregulowania – według składu orzekającego – pozwala stwierdzić, że do naruszenia ww. przepisu może dojść, gdy wybór projektu do dofinansowania zostanie dokonany w oparciu o kryteria inne niż kryteria wyboru zatwierdzone przez Komitet Monitorujący. Tego typu naruszenie należy odróżnić jednak od błędnego odczytania regulacji określającej kryterium czy też wadliwego jej zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy. W rozpoznawanym przypadku Sądowi I instancji nie postawiono zarzutu, że kontrolując legalność rozstrzygnięcia wadliwie nie dostrzegł, iż instytucja dokonując wyboru oparła się na kryteriach innych, niż przewidziane dla wyboru projektów do dofinansowania w ramach programu operacyjnego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika zaś, że strona w istocie kwestionuje zasadność oceny, że projekt – o dofinansowanie którego wnosiła – nie spełnia wymogów merytorycznych obligatoryjnych w zakresie trzech kryteriów. Oceniając zasadność tak postawionych zarzutów należy mieć na względzie, że skarga kasacyjna nie kwestionuje ustaleń, iż wnioskodawca obok projektu określonego jako utworzenie Centrum Badawczo-Rozwojowego zaplanował także zakup i instalacje 96 stacji bazowych, w celu pokrycia siecią całego województwa [...], przy czym na stworzenie sieci zaplanował wydatki kwalifikowane do dofinansowania w kwocie 71 590 246 złotych zaś na zakup i instalację wyposażenia CB-R w kwocie 3 512 884 zł. Poza sporem zgodnie z literalnym brzmieniem pierwszego z merytoryczno obligatoryjnych kryteriów wyboru w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013, Działanie 4.5 (Wsparcie Inwestycji o dużym znaczeniu gospodarczym), Poddziałanie 4.5.2. (Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych) "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych". Opis tego kryterium wskazuje zaś, że oceniający sprawdzają czy projekt wpisuje się w cel i zakres działania, jak i że ocena dokonywana jest na podstawie pkt 16 wniosku o dofinansowanie. W ocenie NSA – w przedstawionym wyżej i niepodważanym w sprawie stanie faktycznym – zarzut, że zaskarżonym wyrokiem błędnie przyjęto, iż przedstawione kryterium nie zostało spełnione nie można uznać za usprawiedliwiony. Wprawdzie zgodzić należy się z tym, że definicja centrum badawczo-rozwojowego – dla potrzeb oceny czy projekt spełnia wskazane kryterium – została zawarta w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Zgodnie objętym zarzutami skargi kasacyjnej § 8 ust. 2 pkt 2 c tego aktu wykonawczego, centrum badawczo-rozwojowe – to jednostka organizacyjna lub wyodrębniona organizacyjnie jednostka rozpoczynająca lub rozwijająca działalność, której głównym zadaniem jest prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych w wydzielonych i przystosowanych do tego typu działalności pomieszczeniach przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz wykwalifikowanej kadry, jeżeli w związku z realizacją inwestycji utworzonych zostanie co najmniej 10 nowych miejsc pracy dla personelu zaangażowanego w działalność badawczo-rozwojową (B+R), a koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą na inwestycje, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1, są większe niż 2 mln PLN. Podkreślenia wymaga jednak, że o spełnieniu wskazanego kryterium można mówić, gdy projekt "Polega na utworzeniu lub rozbudowie centrum badawczo – rozwojowego...". W rozpoznawanej sprawie zaś stwierdzono, że projektowane działania i nakłady dotyczą przede wszystkim budowy sieci telekomunikacyjnej do bezprzewodowego przesyłania danych, a nie działań związanych z CB-R. Zdaniem NSA Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić, że wadliwie zaakceptował to stanowisko. Planowany i niekwestionowany zakres inwestycji w instalację stacji bazowych oraz zakres wydatków z tym związanych w porównaniu z planami dotyczącymi CB-R uzasadniał taka ocenę. Uznać przy tym należy, że regulacja – zgodnie z którą ocena spełnienia ww. kryterium dokonywana jest na podstawie pkt 16 wniosku – nie wyklucza możliwości skonfrontowania prawdziwości zawartych tam deklaracji co do rodzaju, celu i uzasadnienia realizacji projektu z innymi danymi zawartymi we wniosku. Fakt, że zgodnie z projektem planowano utworzenie CB-R – w rozumieniu ww. § 8 ust. 2 pkt 2 c ww. rozporządzenia – nie znaczy, iż na tym projekt polegał. Oceniający mieli zatem podstawy by przyjąć, że główny cel projektu jest inny od deklarowanego we wniosku a Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu nie można zarzucić, że nie dostrzegł w tym zakresie naruszenia prawa. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przy ocenie spełnienia kryteriów bierze się od uwagę dane zawarte we wniosku. Bezzasadny jest zatem zarzut, że w sprawie "nie podjęto wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy" – zgodnie z zasadami k.p.a. – które, jak już powiedziano, nie znajdowały zastosowania w sprawie. Dodać należy też, że autor skargi kasacyjnej nie precyzuje, z jakich względów zarzuca, że "materiał dowodowy" był niekompletny i nie został w pełni rozpatrzony. Nie wskazuje, które z danych zawartych we wniosku potwierdzają, że ilość projektowanych stacji bazowych jest celowa dla prowadzenia w ramach CB-R testów i pomiarów. Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnośnie omawianego zarzutu w istocie sprowadza się do polemiki z dokonaną oceną. To nie na organach spoczywał obowiązek wykazania, że ilość stacji jest zbyt duża jak na jednostkę badawczo-rozwojową, to wnioskodawca powinien we wniosku wykazać, że taka liczba stacji jest celowa. Zarzut wadliwej oceny, co do spełnienia kryterium pn. "Wskaźnik produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu" kasator opiera na negowaniu ustalenia, że zakup stacji bazowych stanowił 95% wydatków kwalifikowanych – podczas gdy z dokumentacji projektowej wynika, że zakup stacji to 1/3 wydatków kwalifikowanych. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że – jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – ocena, że projekt nie spełnienia kryterium wskazanego w pkt 2 informacji IW i IP, jest konsekwencją niespełnienia pierwszego z kryteriów. Ocena pierwszego z kryteriów polegała zaś na porównaniu planowanych wydatków do dofinansowania na stworzenie sieci telekomunikacyjnej (71 590 246 zł) z wydatkami na zakup i instalację wyposażenia CB-R (3 512 884 zł). Opis kryterium pn. "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania" wskazuje, że w tym kryterium ocenie podlega, czy wszystkie wydatki wskazane jako kwalifikowane faktycznie stanowią wydatki kwalifikowane do objęcia wsparciem zgodnie z katalogiem wydatków dla działania 4.5 zamieszczonym w § 10 powołanego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 lutego 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. W tym stanie rzeczy skoro w rozpoznawanej sprawie strona skutecznie nie podważyła zasadności oceny, że utworzenie 96 stacji bazowych nie jest niezbędne dla sieci testowej – to nie może być uznany za trafny także zarzut wadliwej oceny spełnienia tegoż kryterium. Usprawiedliwiania nie znajduje też oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia art. 141 § 4 oraz 133 § 1 p.p.s.a. Pierwszy z ww. przepisów określa elementy konieczne uzasadnienia wyroku. Jako przepis procesowy może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, gdy kasator wykaże, że jego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Tymczasem brak podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie wyroku – w ocenie kasatora pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia – nie spełniło wymogów określonych ww. przepisem w sposób uniemożliwiający stronie wdanie się w spór oraz kontrolę instancyjną. Negowanie rozstrzygnięcia jak i motywów, jakimi Sąd I instancji kierował się podejmując to rozstrzygnięcie nie oznacza zaś, że uzasadnienie wyroku uchybia art. 141 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na postawie akt sprawy (...). W rozpoznawanym przypadku nie tylko nie budzi wątpliwości, ale i kasator nie podważa faktu wydania wyroku po zamknięciu rozprawy. Jeśli natomiast chodzi o zarzut, że w ocenie strony ustalenie procentu wydatków na zakup stacji bazowych nastąpiło w sposób sprzeczny z materiałami zgromadzonymi w sprawie – to należy wskazać, iż przyjęcie w art. 133 § 1 zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu (czynności). Wskazuje to, że zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu. Z kolei ewentualna wadliwość ustaleń z materiałem dowodowym sprawy nie może być podważana zarzutem uchybienia temu przepisowi. Z tych wszystkich względów podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.