II SA/Wr 22/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant asystent sędziego Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z/s w Z. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2010r. sygn. akt II SAB/Wr 10/10 w przedmiocie wymierzenia grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych, płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia niniejszego wyroku. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 maja 2010 roku o sygnaturze akt II SAB/Wr 10/10, w sprawie ze skargi spółki A. sp. z o.o. w Z. (powoływanej dalszej części jako strona skarżąca) na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie budowy hotelu z częścią gastronomiczną bez wymaganego pozwolenia na budowę, zobowiązano tenże organ do załatwienia sprawy w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego otrzymał w dniu 20 sierpnia 2010 roku. Pismem z dnia 10 grudnia 2010 r., nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 15 grudnia 2010 r. strona skarżąca wezwała Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. do wykonania opisanego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 10/10. Decyzją z dnia 21 grudnia 2010 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej z dnia 7 lutego 2007 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Z. za niewykonanie wyroku WSA w we Wrocławiu z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 10/10. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że w sprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. została wydania decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej z dnia 7 lutego 2007 r., ponieważ złożony przez spółkę wniosek z dnia 7 lutego 2007 r. został rozpatrzony w roku 2003 i zakończony prawomocną decyzja z dnia 18 sierpnia 2003 r. znak [...] . Ponadto organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że opóźnienie w załatwieniu sprawy było powodowane dużą ilością spraw związanych z zaistniałą powodzią na terenie powiatu zgorzeleckiego w roku 2010. W piśmie procesowym z dnia 9 marca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wnosząc o oddalenie skargi podniósł, że skarga wpłynęła do organu administracyjnego w dniu 10 stycznia 2011 r. (do sądu w dniu 14 stycznia 2011 r.). Sprawa została załatwiona przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia 21 grudnia 2010 r. Mając na uwadze treść przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. argumentowano, że wykonanie wyroku WSA i załatwienie sprawy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego oznacza, iż organ nie pozostaje w bezczynności - skarga powinna zatem w tych okolicznościach zostać oddalona. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zaznaczono natomiast, że zgodnie z przepisem art. 104 § 1. k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Decyzja taka została wydana dnia 21 grudnia 2010 r. zatem sprawa została załatwiona. Jeśli strona z tej decyzji jest niezadowolona - ma prawo wnieść odwołanie do organu odwoławczego, co też w tej sprawie miało miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przesłankę dopuszczalności skargi o wymierzenie grzywny organowi za niewykonanie wyroku stanowi uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Poza sporem pozostaje fakt, że strona skarżąca dopełniła tego obowiązku, zawierając takie żądanie w piśmie z dnia 10 grudnia 2010 r., nadanym w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 15 grudnia 2010 r. Poprzez niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność rozumieć należy sytuację, gdy zobowiązany organ pozostaje w bezczynności, w szczególności w kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu załatwienie sprawy, natomiast do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji administracyjnej (lub w innej formie przewidzianej prawem) konieczne jest jej doręczenie przynajmniej jednej ze stron danego postępowania. W wypadku wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, termin do jego wykonania mija z upływem terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności. Termin ten, liczony od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia, jest terminem dodatkowym w stosunku do terminu wynikającego z art. 35 k.p.a. Niewykonanie wyroku ma miejsce wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak również, gdy organ wykonał je z przekroczeniem określonego terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2000 roku, w sprawie o sygn. akt. IV SA 2001/98). Na podstawie akt sprawy można ustalić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. pozostawał w bezczynności, pomimo uprzedniego wyroku. Skoro organowi nadzoru budowlanego stopnia powiatowego doręczono akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku w dniu 20 sierpnia 2010 roku, to uwzględniając termin wyznaczony przez sąd organ powinien wydać rozstrzygnięcie do dnia 20 września 2010 roku. Z treści odpowiedzi na skargę nie wynika, aby organ prowadził w tym czasie jakiekolwiek czynności w sprawie. Natomiast powoływana przez organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi na skargę przyczyna opóźnienia w załatwieniu sprawy, jaką niewątpliwie była powódź na terenie powiatu zgorzeleckiego w roku 2010, powinna skutkować zawiadomieniem strony skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym przez sąd, z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Z przedstawionych powyżej okoliczności wynika, że żądanie strony skarżącej wymierzenia organowi grzywny miało swą podstawę w art. 154 § 1 p.p.s.a. Podkreślić również należy, że rozpoznając skargę w tym trybie, sąd nie posiada kompetencji w zakresie merytorycznej oceny nowych decyzji wydanych w wykonaniu wyroku sądowego, nie może również ustalić, czy organ zastosował się do oceny prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. W przypadku wydania takiej nowej decyzji, do zarzutów odnoszących się do orzekania niezgodnie z prawem i nie stosowania się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu mają bowiem zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące postępowania odwoławczego i dopiero po wyczerpaniu środków odwoławczych mogą być ewentualnie podstawą skargi na wydane decyzje ostateczne. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określa art. 154 § 6 p.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd określając wysokość grzywny bierze pod uwagę takie elementy, jak charakter sprawy, okres pozostawania przez organ w bezczynności oraz podjęte działania w celu załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd wymierzył grzywnę w wysokości 500 zł uznając, że kwota ta będzie stanowić wystarczający środek zapobiegający bezczynności organu w przyszłości (w tym zakresie spełni grzywna swoją funkcję prewencyjną indywidualną). Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a, orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku, odnośnie zaś kosztów postępowania orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów uiszczonego w sprawie wpisu sądowego.