II GSK 1166/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Gabriela Jyż Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 451/11 w sprawie ze skargi Mo. S. z o.o. w W. na informację Ministra Gospodarki z dnia 9 lutego 2011 r. nr [... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. Spółki z o.o. w W na rzecz Ministra Gospodarki kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 451/11 oddalił skargę M. Spółki z o.o. z siedzibą w W na informację Ministra Gospodarki z dnia 9 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 2 czerwca 2010 r. M. Sp. z o.o. w W. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pod tytułem "Utworzenie Centrum B+R do prac w zakresie technologii telekomunikacyjnych" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, 4 Oś Priorytetowa "Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia", Działanie 4.5 "Wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki" Poddziałanie 4.5.2 Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych. Pismem z dnia 26 października 2010 r. Departament Wdrażania Programów Operacyjnych Ministerstwa Gospodarki, będący Instytucją Wdrażającą PO IG poinformował M. Sp. z o.o. w W, iż wniosek nr [...] nie został zakwalifikowany do wsparcia w ramach działania 4.5 POIG, 2007-2013. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Instytucji Wdrażającej POIG, pismem z dnia 15 listopada 2010 r. Beneficjent złożył protest dotyczący oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr POIG [...] , w którym wniósł o uwzględnienie protestu w całości poprzez uznanie, iż omawiany wniosek o dofinansowanie spełnia wymogi merytoryczne obligatoryjne w zakresie kryterium innowacyjności. W uzasadnieniu protestu Beneficjent podniósł, iż niezasadne są - jego zadaniem - zarzuty, iż przedmiotowy projekt nie spełnia kryteriów wskazanych w informacji o niezakwalifikowaniu projektu, zatem projekt powinien zostać poddany pozytywnej ocenie merytorycznej i rekomendowany do dofinansowania. W odpowiedzi na skierowany protest od wyników oceny merytorycznej Minister Gospodarki – Departament Funduszy Europejskich (Instytucja Pośrednicząca) pismem z dnia 9 lutego 2011 r. poinformował Beneficjenta o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu wskazano, iż po zapoznaniu się z wyjaśnieniami zawartymi w proteście oraz ponownym przeanalizowaniu wniosku o dofinansowanie projektu oraz dokumentacji związanej z jego oceną Instytucja Pośrednicząca stwierdziła, iż protest jest niezasadny zarówno co do oceny projektu w zakresie nie spełnienia kryterium merytorycznego obligatoryjnego "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych", jak również nie spełnienia kryterium merytorycznego obligatoryjnego "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu". Zdaniem IP podstawą do negatywnej oceny kryterium "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych" były zastrzeżenia oceniających projekt, dotyczące zasadności budowy rozległej terytorialnie sieci radiowej, nazywanej przez Wnioskodawcę siecią eksperymentalną, na potrzeby efektywnego i skutecznego funkcjonowania tworzonego Centrum Badawczo-Rozwojowego. IP podzieliła opinię oceniających projekt, iż skoro głównym zadaniem CBR ma być prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, to wydatki w projekcie oraz planowane inwestycje powinny się skupiać na tych zadaniach. IP wskazała ponadto, iż stworzenie sieci składającej się ze 149 kompletnych stacji bazowych i węzłów transmisyjnych wraz z infrastrukturą światłowodową stanowi 95% kosztów kwalifikowanych projektu, który został zgłoszony przez Wnioskodawcę do konkursu jako inwestycja typu CBR, a eksperci z dziedziny oceniający projekt bezsprzecznie podważyli tę liczbę jako niezbędną do tego, aby wyniki uzyskanych prac były wiarygodne. W związku z powyższym pojawiła się wątpliwość co do faktycznego celu realizacji przedmiotowego projektu. Oceniający sformułowali tezę, iż zaplanowana sieć służyć będzie do prowadzenia usług związanych ze świadczeniem dostępu do bezprzewodowego Internetu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kryterium "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", IP wyjaśniła, iż zastrzeżenia dotyczą konieczności zakupu 149 BTS-ów wraz z wyposażeniem oraz budową infrastruktury światłowodowej długości 1445 km, a wnioskodawca kwestionując dokonaną ocenę nie przedstawił w proteście metody wyznaczenia liczby BTS (założenia dotyczące architektury sieci nie mogą być uznane za taką metodę) ani w oparciu, o jakie kryteria wyznaczona została tak znacząca liczba stacji bazowych. Zakwestionowanie budowy sieci determinuje również brak adekwatności wykazanych wartości wskaźników dla danego rodzaju projektu. Mając powyższe na uwadze IP stwierdziła, iż ocena merytoryczna obligatoryjna wniosku o dofinansowanie nr [...] została przeprowadzona w sposób prawidłowy w zakresie ww. kryteriów, a złożony protest jest bezzasadny. Powyższe pismo z dnia 9 lutego 2011 r. M. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o uwzględnienie skargi w całości poprzez uznanie, że ocena projektu została dokonana z naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Sąd I instancji, po rozważeniu zarzutów Strony wyrażonych w skardze, iż Minister Gospodarki w informacji z dnia 9 lutego 2011 r. naruszył art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne uznanie, iż projekt M. Sp. z o.o. w W. nie spełnia kryteriów merytorycznych obligatoryjnych : "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych" i "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu" - uznał skargę za niezasadną. Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do zadań instytucji zarządzającej należy między innymi przygotowanie i przekazanie Komitetowi Monitorującemu do zatwierdzenia propozycji kryteriów wyboru projektów (pkt 3) i wybór, w oparciu o kryteria, o których mowa w pkt 3, projektów, które będą dofinansowane w ramach programu operacyjnego (pkt 4). Sporne kryteria są merytorycznymi kryteriami obligatoryjnymi dla poddziałania 4.5.2., podlegającymi punktacji "0-1". Dla spełnienia kryterium "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych" oceniany projekt, ze swej istoty a nie wyłącznie z tytułu, musiałby polegać na inwestycji w rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego. Zatem, zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 lit. c Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 - 2013, projekt powinien zakładać powstanie jednostki organizacyjnej lub wyodrębnionej organizacyjnie jednostka rozpoczynającej lub rozwijającej działalność, której głównym zadaniem byłoby prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych w wydzielonych i przystosowanych do tego typu działalności pomieszczeniach, przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz wykwalifikowanej kadry. Sąd I instancji w pełni podzielił ocenę sformułowaną przez organ w zaskarżonej informacji z 9 lutego 2011 r., podtrzymującą stanowisko Ministra Gospodarki wyrażone w piśmie z 26 października 2010 r., iż planowane przez M. Sp. z o.o. w Warszawie inwestycje są w przeważającej części typowe dla inwestycji polegającej na zbudowaniu infrastruktury dla operatora telekomunikacyjnego w zakresie usług w oparciu o bezprzewodową transmisję danych a planowane wyposażenie dotyczy infrastruktury i wdrożeń programistycznych głównie na użytek działań operatorskich. W analizowanym projekcie wprawdzie są założenia prowadzące do stworzenia jednostki, której zadaniem byłoby prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych, jednakże na ten cel przewidziano zaledwie około 5% kosztów kwalifikowanych. Zasadnie organ podkreślił, iż planowany zakup 149 zakupu BTS-ów wraz z wyposażeniem oraz budowa infrastruktury światłowodowej długości 1445 km prowadzi do utworzenia kompletnej infrastruktury gotowej do podjęcia działalności komercyjnej, na którą przeznaczonych zostało około 95% kosztów kwalifikowanych. Prace badawczo - rozwojowe powinny bowiem, zgodnie z omawianym celem Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007 – 2013 oraz § 8 ust. 2 pkt 2 lit. c Rozporządzenie Ministra Gospodarki, w brzmieniu z dnia składania wniosku, odbywać się w wydzielonych i przystosowanych dla prowadzenia tych prac pomieszczeniach wyposażonych w odpowiednią aparaturę naukowo-badawczą. Zawarta w przywołanym przepisie definicja centrum nie pozwala na finansowanie w ramach projektu pod tytułem "Utworzenie Centrum B+R do prac w zakresie technologii telekomunikacyjnych" budowanej obok niego kompletnej, rozbudowanej sieci radiowej. Zgodnie z § 8 ust. 1 Rozporządzenia pomoc może być udzielana przedsiębiorcom, którzy realizują inwestycje o dużym znaczeniu dla gospodarki, zaś w ust. 2 sprecyzowano, iż inwestycją o dużym znaczeniu dla gospodarki jest, między innymi, centrum badawczo-rozwojowe - jednostka organizacyjna lub wyodrębniona organizacyjnie jednostka rozpoczynająca lub rozwijająca działalność, której głównym zadaniem jest prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych w wydzielonych i przystosowanych do tego typu działalności pomieszczeniach przy wykorzystaniu infrastruktury technicznej oraz wykwalifikowanej kadry, jeżeli w związku z realizacją inwestycji utworzonych zostanie co najmniej 10 nowych miejsc pracy dla personelu zaangażowanego w działalność badawczo-rozwojową (B+R), a koszty kwalifikujące się do objęcia pomocą na inwestycje, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1, są większe niż 2 mln PLN."; Bezspornie ten warunek, przesądzający o zgodności założeń projektu z celem Programu Operacyjnego, do którego wniosek został złożony realizowany jest przez projekt zaledwie w około 5 % i dotyczy kwoty 9.553.750,00 zł kosztów kwalifikowanych. Utworzenie sieci 149 stacji bazowych umożliwiłoby Stronie prowadzenie obserwacji jej funkcjonowania i prowadziłoby do wniosków mogących przekładać się na weryfikację funkcjonowania zastosowanej technologii, jednakże, w ocenie Sądu, stworzenie sieci wykorzystywanej komercyjnie a równocześnie pełniącej funkcje testowe dla wyników badań centrum badawczo-rozwojowego to prace inżynieryjne, nie zaś naukowo-badawcze w rozumieniu § 8 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 - w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 2 marca 2010 r. zmieniającym rozporządzenie z 8 maja 2009 r. Wnioskowana kwota dofinansowania 168.848.711,00 zł (około 95% kosztów kwalifikowanych) na zbudowanie kompletnej bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej obejmującej 149 kompletnych stacji bazowych i węzłów transmisji rozmieszczonych na terenie województwa dolnośląskiego służyć miałaby stworzeniu planowanych usług komercyjnych - nie zaś realizacji celu Projektu polegającego na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego. Odnosząc się do kryterium: "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", Sąd I instancji wskazał, iż jego ocena także została przez organ przeprowadzona prawidłowo, logicznie i konsekwentnie. Zasadne zakwestionowanie finansowania w ramach projektu pod tytułem "Utworzenie Centrum B+R do prac w zakresie technologii telekomunikacyjnych" budowy kompletnej sieci przekłada się na brak adekwatności wykazanych wartości wskaźników dla danego rodzaju projektu. M. Spółka z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła: 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w z art. 6, art. 7, art. 11, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z powodu zaakceptowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchybień proceduralnych popełnionych przez organ administracji publicznej (Ministerstwo Gospodarki) przy wydaniu zaskarżonej informacji, polegających na: - błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z powodu stwierdzenia m.in., że w ramach realizacji Projektu M. będzie prowadził równolegle prace naukowo-badawcze z pracami w postaci budowy i eksploatacji komercyjnej sieci telekomunikacyjnej oraz że wartość wydatków przeznaczonych w Projekcie na zakup stacji przesyłowych typu BTS przesądza o tym, że analizowana inwestycja nie jest inwestycją w centrum badawczo-rozwojowe; - nierozważeniu przez organ administracji publicznej wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty z powodu całkowitego pominięcia specyficznych uwarunkowań badań telekomunikacyjnych, wynikających z faktu, iż z technicznego punktu widzenia transmisja fal radiowych ma charakter zjawiska przebiegającego "liniowo" w terenie i w związku z tym wymaga z natury rzeczy pozyskiwania materiałów do badań i analiz prowadzonych w siedzibie centrum naukowo-badawczego za pomocą infrastruktury technicznej usytuowanej w terenie, poza tą siedzibą, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo tego, że zasługiwała ona na uwzględnienie w całości, b) art. 26 ust. 1 pkt 4) u.z.p.p.r. z powodu błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., że Projekt nie spełnia kryteriów obligatoryjnych merytorycznych: "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych" oraz "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu" co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo tego, że zasługiwała ona na uwzględnienie w całości, c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez: - brak odniesienia się przez WSA w W. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska wyrażonego przez M. w skardze, w szczególności zaś do argumentów Skarżącego, że zasadność zakupu stacji bazowych w ilości określonej we wniosku ondofinansowanie wynika z opinii ekspertów z Politechniki B. i jest usprawiedliwiona takimi czynnikami natury obiektywnej jak: wynikająca z przyczyn technicznych konieczność prowadzenia badań na rozległym obszarze w celu zagwarantowania odpowiedniej wiarygodności i przydatności ich wyników oraz specyfika ukształtowania terenu tychże badań, wynikająca zwłaszcza z usytuowania na tym terenie znacznej ilości masywów górskich oraz obszarów zalesionych i zurbanizowanych, które z natury rzeczy sprzyjają ujawnianiu się różnorodnych oraz licznych przeszkód w prowadzeniu niezakłóconej transmisji fal radiowych, - lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku w odniesieniu do kryterium "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", pozbawiające Skarżącego de facto rzeczowej informacji o przesłankach przyjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia; co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi, pomimo tego, że zasługiwała ona na uwzględnienie w całości, 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. naruszenie prawa materialnego tj. § 8 ust, 2 pkt 2 lit, c) Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 08 lutego 2009 roku w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. nr 75, poz. 638 ze zm., zwanego dalej: "Rozporządzeniem") z powodu błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., że Projekt w części przewidującej realizację stacji bazowych BTS wykracza poza określoną w ww. przepisie w definicję inwestycji w centrum badawczo-rozwojowe i w związku z tym nie spełnia kryterium merytorycznego: "Projekt polega na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum badawczo-rozwojowego, lub na inwestycji w utworzenie lub rozbudowę centrum IT lub centrum usług wspólnych". W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca spółka przedstawiła szczegółowe argumenty na poparcie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz powołanych przez kasatora przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W tym miejscu przypomnieć należy, że przepis art.30c ust.3 pkt 1-3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w sposób wyczerpujący określa sposoby rozstrzygnięć podejmowanych przez wojewódzkie sądy administracyjne w wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w art.30c ust.1 ustawy. Jednocześnie treść art.30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wskazuje, że jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym zastrzeżeniem, iż wyłączeniu podlegają te przepisy p.p.s.a., które zostały szczegółowo wymienione w treści wskazanego wyżej przepisu art.30e ustawy. Ponadto podkreślić należy, że skoro Sąd I instancji oddalił skargę to prawidłowo jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał przepis art.30c ust.3 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym skoro Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. to nie mógł naruszyć tej normy prawnej. Natomiast z treści art.37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy z środków pochodzących z budżetu państwa lub z środków zagranicznych nie znajdują zastosowania przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje, że do postępowania o dofinansowanie projektu pod tytułem "Utworzenie Centrum B+R do prac w zakresie technologii telekomunikacyjnych" realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013, 4 Oś Priorytetowa "Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia", Działanie 4.5 "wsparcie inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki" Poddziałanie 4.5.2 Wsparcie inwestycji w sektorze usług nowoczesnych, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenia art.26 ust.1 pkt 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Powołany wyżej przepis ustawy nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek dokonania wyboru projektu przeznaczonego do dofinansowania w oparciu o kryteria wskazane w punkcie 3 tegoż przepisu prawa. Poza sporem pozostaje okoliczność, że przeprowadzone przez organ postępowanie oparte było o kryteria wskazane w treści art.26 ust.1 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Brak jest podstaw do przyjęcia, że wybór i ocena projektu zostały dokonane w oparciu o inne kryteria niż wskazane w powołanym wyżej przepisie prawa bądź, że wybór i ocena projektu została dokonana w oparciu o nie wszystkie z kryteriów określonych w tym przepisie prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art.141 § 4 p.p.s.a. W tym miejscu należy podkreślić, że zarzut naruszenia art.141 § 1 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08 niepublikowany). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Sąd I instancji wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia, wyczerpująco przedstawił tok rozumowania, który doprowadził do wydania orzeczenia określonej treści, a nadto uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne, o których mowa w powołanym wyżej przepisie prawa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy wskazać, że zarzut ten w zasadzie sprowadza się do kwestionowania, iż oceniany projekt nie ma na celu zrealizowania inwestycji w postaci centrum naukowo-badawczego. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną błędnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko instytucji zarządzającej, że projekt wykracza poza definicję inwestycji w postaci centrum naukowo-badawczego. Podkreślić należy, że podstawę prawną dla negatywnej oceny projektu stanowiło uznanie przez organ, iż planowane w ramach projektu wydatki inwestycyjne wskazują, że podstawowym celem w ramach tej inwestycji jest zbudowanie kompletnej bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej obejmującej swym zasięgiem obszar całego województwa. Podniesiono także, że zbudowanie 149 kompletnych stacji bazowych i węzłów transmisji rozmieszczonych na terenie całego województwa dolnośląskiego znacznie przekracza minimalna liczbę stacji niezbędnych do realizacji prac badawczo-rozwojowych w ramach centrum naukowo-badawczego. Zasadnie więc wskazano, że powyższe okoliczności wskazują na to, że celem spółki jest prowadzenie działań komercyjnych na rzecz odbiorców indywidualnych, a nie utworzeniem centrum naukowo-badawczego, które stanowić miało inwestycję o dużym znaczeniu dla gospodarki, która to inwestycja mogłaby uzyskać określone dofinansowanie. W tym stanie rzeczy zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu § 8 ust.2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Gospodarki z 8 maja 2009 roku w sprawie udzielania pomocy finansowej dla inwestycji o dużym znaczeniu dla gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 dotyczy podważenia dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych. Skoro brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, to konstrukcja zarzutu naruszenia prawa materialnego oparta na tym, że zdaniem strony skarżącej stan faktyczny sprawy jest inny niż przyjęły to organy i zaakceptował Sąd I instancji jest wadliwa. Jeżeli podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut wadliwej wykładni czy też niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, to koniecznym jest wyjaśnienie tej wadliwej wykładni i wskazanie właściwej wykładni kwestionowanego przepisu prawa, czy też niewłaściwego zastosowania przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia przepisu prawa materialnego. W orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślano, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniany próbą zwalczania ustaleń faktycznych (vide wyrok NSA z 14.07.2010 I FSK 1310/09 niepublikowany, wyrok NSA z 7.12.2010 I OSK 1736/10 niepublikowany). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oraz art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.