III SA/Po 13/11

Dnia 24 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd Anna Piotrowska -Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia r. nr w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia 13 listopada 2009 r., działając na podstawie art. 13 § 1 pkt. 1, art. 21 § 1 pkt. 1 i § 3, art. 47 § 3, art. 51 § 2, art. 53 § 1 i § 4 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 2 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2, art. 3 ust. 1 pkt. 4 lit. a, art. 4 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2, art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a i pkt. 2 lit. b, art. 6 ust. 1, 3 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) określił S.A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok na kwotę 367.921 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że strona wniosła w dniu 20 stycznia 2009r. wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. (16.881,10 zł) z powodu niezasadnego opodatkowania dróg wewnętrznych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, znajdujących się na terenie nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym Spółki, a podlegających w okresie 2004 – 2006 wyłączeniu spod opodatkowania. Na wezwanie organu strona przesłała korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r., w której umniejszono wartość budowli o kwotę 844.058,10 zł. Dnia 16 lutego 2009 r. przesłano wydruk historii środków trwałych będących na stanie Spółki w dniu 1 stycznia 2004 r., w której w poz. 1 ujęto parking dwupoziomowy o wartości 844.058,10 zł. W dniu 26 marca 2009 r. strona rozszerzyła żądanie objęte wnioskiem – o powierzchnię gruntów zajętą na pasy drogowe (3.384 m2), zwiększając kwotę żądanej nadpłaty do sumy 19.013 zł. W ocenie Spółki parking dwupoziomowy jest obiektem związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006. Organ I instancji dalej wskazał, iż faktycznie w okresie 2004 – 2006 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu (art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy). Zarząd Dróg Miejskich uznał, iż przedmiotowy parking nie znajduje się w pasie dróg publicznych, a Wydział Urbanistyki i Architektury stwierdził w piśmie z dnia 9 lipca 2009 r., że parking został zaprojektowany jako odrębny od hotelu obiekt budowlany stanowiący budowlę. Powołany w sprawie biegły – rzeczoznawca budowlany w opinii podał natomiast m. in., że pas drogowy w rozumieniu art. 4 pkt. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.) to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu oraz urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Wydzielenie liniami granicznymi winno przy tym wynikać z ewidencji gruntów i budynków oraz być wykazane odpowiednio w księdze wieczystej. Oznaczenie w ewidencji stanowi zatem podstawę do właściwego opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a sama ewidencja jest dokumentem urzędowym. Droga wewnętrzna to z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych droga niezaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych, w szczególności droga w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowa do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowa do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorstwa, plac przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętla autobusowe. Drogi wewnętrzne muszą być przy tym elementem pasa drogowego, czyli fragmentem gruntu wydzielonego liniami granicznymi, aby mogły spełniać kryteria pasa drogowego z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. S.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych w P., na których posadowiony jest budynek hotelu i parking dwupoziomowy. Zdaniem biegłego obszar zajęty pod parking dwupoziomowy, niezależnie od jego potocznego określenia przez wnioskodawcę jako droga wewnętrzna, nie spełnia kryterium pasa drogowego wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Nie ułatwia on generalnie ruchu na drodze. Ze względu na powyższe do określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. Prezydent Miasta przyjął podstawy opodatkowania zadeklarowane przez stronę w deklaracji z 14 stycznia 2004 r., czyli wartość nieruchomości wskazaną wówczas przez Spółkę i określił wysokość zobowiązania z tytułu tego podatku w kwocie 367.921 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne przyjęcie, iż o istnieniu pasa drogowego, drogi oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, art. 2 i art. 217 Konstytucji RP w zw. z art. 4 pkt. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych i art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. na podstawie przepisów nie będących przepisami prawa podatkowego oraz art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nieprawidłową interpretację tego przepisu i uznanie, że posiadany przez Spółkę parking dwupoziomowy podlegał w 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Postawiono też zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 190 §1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niepoinformowanie strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i art. 197 § 1 O. p. poprzez powołanie niewłaściwego biegłego i dopuszczenie jako dowodu opinii błędnej formalnie. W ocenie strony o wyłączeniu spornego parkingu spod opodatkowania decyduje jego posadowienie na przedmiotowym gruncie i okoliczność, że parking jest obiektem związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. O kwestiach podatkowych, zdaniem Spółki, nie mogą decydować przy tym zapisy w ewidencji gruntów i budynków, ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, czy też ustawy o ruchu drogowym. Ponadto, według odwołującej, w wielu miejscach opinii biegły nie tyle ocenia obiekty pod kątem cech technicznych, co dokonuje wykładni przepisów prawa i w tej części powyższa opinia wykracza poza zakres uprawnień biegłego z dziedziny budownictwa, a więc nie powinna stanowić dowodu w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 października 2010 r. nr utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. podatkowi od nieruchomości nie podlegały pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Organ zgodził się z argumentacją odwołania, iż nieprawidłowe jest przypisanie decydującej roli zapisom zawartym w ewidencji gruntów i budynków przy rozstrzyganiu o uznaniu danego gruntu za drogę. Fakt, że niektóre grunty nie mogą być oznaczone w ewidencji symbolem "dr" nie może wobec tego oznaczać, iż nie były one objęte przedmiotowym zwolnieniem podatkowym. Kryterium decydującym o istnieniu takiego zwolnienia jest więc przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. W ocenie organu II instancji Prezydent Miasta zasadnie uznał, iż parking dwupoziomowy przy hotelu nie spełnia tego kryterium. Wynika to generalnie z braku drogi wewnętrznej na posiadanej przez stronę nieruchomości przy A., która to okoliczność została zresztą przyznana przez samą stronę w toku postępowania. Podana wartość budowli nazwanych we wniosku o stwierdzenie nadpłaty – drogami wewnętrznymi, w całości odpowiada wartości parkingu dwupoziomowego wskazanej w ewidencji środków trwałych. Budowla w postaci parkingu dwupoziomowego nie znajduje się ponadto w pasie dróg publicznych, co wynika z pism Zarządu Dróg Miejskich. Nie ma wobec tego dróg – obiektów, wobec których przedmiotowy parking mógłby spełniać funkcje zabezpieczenia, prowadzenia i obsługi ruchu drogowego. Celem prowadzenia tego parkingu jest natomiast zapewnienie bezpieczeństwa pojazdów oraz wygody gości hotelowych. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż organ I instancji naruszył art. 190 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, ale ponieważ opinia została sporządzona wyłącznie na piśmie bez uprzedniego dokonywania oględzin przez biegłego strona i tak nie miałaby okazji do skorzystania z przysługujących jej uprawnień (zadawanie pytań itd.). Strona mogła ponadto zapoznać się z opinią biegłego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodziło się z tezą o wadliwości samej opinii biegłego, gdyż było to opracowanie przypominające bardziej opinię prawną, a nie techniczną. Biegły wykroczył zatem poza swoje uprawnienia, dokonując interpretacji przepisów, zastrzeżonej wyłącznie dla organu podatkowego. Opinia nie była jednak faktycznie istotnym dowodem w sprawie. Stanowiła dodatkowe potwierdzenie braku drogi na nieruchomości przy A. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S.A., reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, zarzucając im naruszenie prawa materialnego – art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że posiadany przez Spółkę parking nie był wyłączony w 2004 r. spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła generalnie argumenty podnoszone w odwołaniu i w toku postępowania podatkowego. W ocenie skarżącej parking przy hotelu jest obiektem związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. O istnieniu tej funkcji nie może ponadto przesądzać istnienie drogi wewnętrznej. Przedmiotowy parking, zdaniem strony, związany jest z ruchem drogowym na drodze publicznej, tj. A. Może z niego korzystać każdy uczestnik ruchu, a nie tylko gość hotelowy. Istnieje bowiem możliwość zjechania z drogi w dowolnym momencie i bezpiecznego zatrzymania pojazdu na parkingu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło przy tym, że parking może być uznany za podlegający zwolnieniu podatkowemu wyłącznie w sytuacji, gdy np. znajduje się przy zjeździe danej drogi ekspresowej czy autostrady, bądź też pełni funkcję typowego parkingu przydrożnego. Sporny obiekt nie obsługuje zaś żadnej drogi wewnętrznej, jak i drogi publicznej (w tym A). Na rozprawie pełnomocnik skarżącej Spółki wnosił i wywodził jak w skardze, wskazując, iż każdy parking służy zabezpieczeniu i obsłudze ruchu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako "p.p.s.a."). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w cytowanym art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Mając na względzie powyższe kryteria, po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, ponieważ zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja nie narusza prawa, w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. stanowił, że wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości są pasy drogowe wraz z drogami i obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Okolicznością sporną między stronami było to, czy w związku z wejściem w życie art. 2 ust. 3 pkt 4 w powołanym wyżej brzmieniu - tj. począwszy od dnia 9 grudnia 2003 r., do czasu kolejnej nowelizacji ustawy obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. –S.A. nie była zobowiązana do opłacania podatku od nieruchomości od posiadanego w P. przy hotelu dwupoziomowego parkingu, przeznaczonego przede wszystkim (chociaż nie wyłącznie) dla gości hotelowych. Nie budzi wątpliwości, ale i znajduje potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, że w omawianym okresie zwolnienie podatkowe wskazane w art. 2 ust. 3 pkt 4 rozszerzono na wszystkie rodzaje dróg, a więc także na drogi wewnętrzne (przed 9 grudnia 2003 r. podlegające opodatkowaniu). Stanowisko to jest zgodne z poglądem, że przepisy dotyczące wszelkiego rodzaju ulg i zwolnień podatkowych - jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania - powinny być interpretowane ściśle, z zastosowaniem wykładni językowej. Analizując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z punktu widzenia reguł wykładni językowej, należy stwierdzić, że z mocy tego przepisu w 2004 r. podatkowi od nieruchomości nie podlegały nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami. Ponieważ przepis nie ustalił w stosunku do dróg dodatkowych kryteriów, jakie musiałyby one spełnić dla zwolnienia z podatku, zakres wyłączenia z opodatkowania został rozciągnięty również na drogi inne niż publiczne. Jest to tym wyraźniejsze, że w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegały budowle dróg publicznych wraz z pasami drogowymi oraz zajęte pod nie grunty. Ponieważ w zmienionej wersji przepisu ustawodawca nie posłużył się już przymiotnikiem "publiczne", dalsze przyjmowanie, że także po nowelizacji zwolnienie należy stosować wyłącznie do dróg publicznych, stałoby nie tylko w sprzeczności z zasadą ścisłej interpretacji przepisów dotyczących ulg i zwolnień, ale także w sprzeczności z zasadą racjonalności ustawodawcy (zob. m. in. wyrok WSA w Gdańsku z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/ Gd 708/09, niepubl. oraz wyrok WSA w Gdańsku z 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/ Gd 1052/10, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie, wbrew początkowym twierdzeniom strony, nie dysponowała ona jednak jakąkolwiek drogą wewnętrzną podlegającą powyższemu zwolnieniu podatkowemu. Rację ma organ, że podana przez Spółkę wartość budowli (nazwanych drogami wewnętrznymi) we wniosku z dnia 15 stycznia 2009 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty (k. – 7 akt adm.), a w odwołaniu parkingiem dwupoziomowym w całości odpowiada wartości parkingu dwupoziomowego wskazanego w ewidencji środków trwałych. Sporna jest więc kwestia zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyhotelowego parkingu dwupoziomowego. Zaistniały w sprawie spór nie dotyczy zatem kwestii zastosowania określonego w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienia w stosunku do dróg wewnętrznych, ale w stosunku do parkingu, niepołączonego bezpośrednio z drogą wewnętrzną. Różnica stanowisk stron sprawdza się do tego, że w ocenie skarżącej Spółki powyższy parking dwupoziomowy jest obiektem budowlanym związanym z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, natomiast według organów podatkowych nie spełnia on tego kryterium. Kolejną zaakcentowaną przez stronę skarżącą różnicą jest wskazanie, że rozstrzygnięcie kwestii zastosowania zwolnienia musi mieć charakter obiektywny tj. przesądzać o tym, czy zwolnieniu podlegają wszystkie parkingi jako tego samego rodzaju obiekty budowlane. Zdaniem Prezydenta Miasta i Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwestia wypełnienia przez dany parking kryterium zwolnienia od podatku od nieruchomości ma zaś charakter indywidualny i winna być oceniania przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów podatkowych. Kwestia zwolnienia obiektu budowlanego z podatku od nieruchomości musi być bowiem zawsze oceniania indywidualnie. Z literalnego brzemienia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że w odniesieniu do obiektów budowlanych (inaczej niż w przypadku dróg) ustawodawca określił dodatkowe, decydujące o zwolnieniu kryterium tj. "związanie z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu", które powinno być oceniane ad casum. To, iż w innych sprawach parkingi bywały uznawane przez organy administracji za urządzenia związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu na drodze, nie oznacza automatycznie, aby to kryterium zostało spełnione także w przedmiotowej sprawie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/ Gd 708/09, niepubl.). Parkingi należą do tej samej kategorii obiektów budowlanych, ale fakt ten nie przesądza o tym, że wszystkie parkingi spełniają te same funkcje. Jednocześnie z treści art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że dla zastosowania określonego w tym przepisie zwolnienia, wolą ustawodawcy było, aby wobec każdego innego niż droga obiektu budowlanego dało się jednoznacznie stwierdzić, że spełnia on funkcję prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu. Nie chodzi tu – jak chce skarżąca Spółka – o funkcję służącą prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze jakiegokolwiek ruchu, ale właśnie ruchu drogowego, co logicznie wynika z kontekstu w jakim pojęcie "prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu" zostało użyte w art. w 2 ust. 3 pkt 4 cytowanej już ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przypadku spełnienia dodatkowego kryterium, jakim jest "prowadzenie, zabezpieczenie i obsługa ruchu" wraz z drogami zwolnieniu mogą podlegać także inne niż drogi obiekty budowlane. W tym kontekście, zdaniem Sądu, nie sposób stwierdzić, aby za obiekty budowlane, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych można było uznać obiekty służące obsłudze innego rodzaju ruchu niż ruch na drodze. W tej sytuacji warunkiem koniecznym i wystarczającym dla zastosowania zwolnienia podatkowego wobec innych niż drogi obiektów budowlanych jest ustalenie, że dany obiekt służy prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu drogowego. Zasadnie zatem skarżąca wskazała w odwołaniu, że w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r. bez znaczenia dla kwalifikacji obiektu budowlanego powinny pozostawać wszelkie inne kryteria, np. związek z prowadzeniem działalności gospodarczej; dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (zob. m. in. wyrok WSA w Szczecinie z 11 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 568/09, lex nr 515090; wyrok WSA w Warszawie z 25 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 226/10, lex nr 611988). Organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Prawidłowo ustaliły również, że należący do S. A. parking dwupoziomowy przy hotelu nie spełniał kryteriów pozwalających zakwalifikować go do obiektów budowlanych służących prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu drogowego. Przez pojęcie prowadzenia, zabezpieczenia i obsługi ruchu drogowego należy bowiem rozumieć wszelką działalność mającą na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania drogi. Obiektami służącymi prowadzeniu, zabezpieczeniu i obsłudze ruchu drogowego mogą być parkingi przydrożne, o ile spełniają one tego rodzaju funkcję. W przedmiotowej sprawie organy w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym pisma Zarządu Dróg Miejskich trafnie uznały, że przyhotelowy parking dwupoziomowy nie służy zabezpieczeniu, prowadzeniu i obsłudze ruchu na żadnej drodze wewnętrznej, ani też na drodze publicznej, tj. A. Nie ma drogi na będącej w posiadaniu Spółki nieruchomości przy A. Obiekt ten nie znajduje się też w pasie dróg publicznych. Parking, aby mógł być uznany za związany z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu musi spełniać określone funkcje i być związany jednocześnie z pasem drogowym wraz z drogami w ich funkcji prowadzenia, zabezpieczania i obsługi ruchu drogowego. Zgodzić należy się ze stanowiskiem obu organów, że celem prowadzenia tego parkingu jest generalnie zapewnienie bezpieczeństwa pojazdów i wygody przebywających w hotelu gości, nawet jeżeli mogą z niego korzystać również inne osoby. W niniejszej sprawie istnienie parkingu przy hotelu można było uznać za niezbędne tylko w tym sensie, który w ocenie Sądu, nie wyczerpuje pojęcia zabezpieczenia, prowadzenia i obsługi ruchu drogowego. Jego zadaniem jest bowiem zapewnienie miejsc dla pojazdów gości hotelowych (ewentualnie innych osób), a więc funkcja ta jest związana głównie z prowadzeniem przez stronę skarżącą hotelarskiej działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, a organ odwoławczy stwierdził jednocześnie zasadnie, iż kwestionowana przez stronę opinia biegłego nie została wykonana prawidłowo. Była to bowiem bardziej próba wykładni przepisów prawa, niż specjalistyczna opinia techniczna. Uchybienie w tym zakresie nie miało jednak wpływu na ostateczny wynik sprawy, gdyż organ II instancji trafnie uznał, iż dowód ten miał w zasadzie znikome znaczenie dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Potwierdzał jedynie dodatkowo, że na nieruchomości przy A. brak jest drogi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skoro zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia 13 listopada 2009 r. nie naruszają prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi – jak w sentencji wyroku.