II SA/Op 499/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego A Sp. z o.o. w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Namysłowski - działając na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., odmówił A Sp. z o.o. w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. nr [...], polegającej na budowie nowej wieży kratowej oraz zamocowaniu na niej systemu anten radiolinii i sektorowych, posadowieniu kontenera z urządzeniami teletechnicznymi oraz wykonaniu linii zasilającej stację oraz zjazdu z drogi wojewódzkiej, w miejscowości [...] na działkach nr: [...], [...], [...], obręb ewidencyjny [...]. W uzasadnieniu decyzji organ zrelacjonował przebieg postępowania w sprawie podając, że w dniu 14 września 2009 r. inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji. Wniosek ten, na skutek poinformowania inwestora przez organ o występujących w nim brakach, został uzupełniony w dniu 3 listopada 2009 r. Organ wskazał również, że dwie jego decyzje odmawiające zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w inwestycji zostały uchylone przez Wojewodę Opolskiego. Ponownie rozpoznając wniosek organ pierwszej instancji stwierdził, że wskazane wcześniej nieprawidłowości zostały usunięte. Ustalono, że teren, którego dotyczy wniosek jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi Wilków, przyjętym uchwałą Rady Gminy Wilków z dnia 29 sierpnia 2008 r. Nr XIX/110/08, zwanym dalej planem. Stosownie do zapisów planu działka nr [...] położona jest na terenie rolnym oznaczonym symbolem R. Zgodnie z zapisem § 30 planu na terenie tym dopuszcza się m. in. budowę urządzeń i sieci lokalnej infrastruktury technicznej. Organ odnotował także, że Urząd Gminy w Wilkowie, który opracował plan, dopuszcza lokalizację przedmiotowej stacji, kwalifikując ją jako urządzenie infrastruktury technicznej (pismo z dnia 12 listopada 2009 r., nr [...]). W ocenie Starosty, badając zapisy planu, należało przyjąć, że na wnioskowanym terenie nie dopuszcza się lokowania usług telekomunikacyjnych i urządzeń służących świadczeniu tych usług, ani instalowania urządzeń bezprzewodowych stacji telefonii komórkowej. Ponadto w planie w sposób szczegółowy zostały określone zasady obsługi modernizacji, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej. I tak, z § 41 ust. 6 planu, gdy chodzi o zaopatrzenie w sieć telekomunikacyjną wynika, że plan dopuszcza realizację doziemnych kablowych linii i sieci telefonicznych oraz wolno stojących szaf sieci dostępowej, ale nie przewiduje w miejscowości Wilków terenów przeznaczonych pod budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W oparciu o powyższe ustalenia organ uznał, że sporna inwestycja jest niezgodna z zapisami planu, co skutkowało wydaniem decyzji odmownej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A Sp. z o.o., wnosząc o jej zmianę w całości i zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Alternatywnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołująca podniosła, że wbrew ocenie organu sporny projekt budowlany nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu. Natomiast, przy odczytywaniu zapisów planu, jako aktu normatywnego, należy stosować wszystkie metody interpretacyjne właściwe dla wykładni tych aktów, przy czym, zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie sądów prymat należy przyznać wykładni językowej, z dopuszczeniem możliwości sięgania po inne dyrektywy interpretacyjne dopiero wtedy, gdy ta interpretacja zawodzi. Spółka podniosła również, że podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie stanowisko organu pierwszej instancji, dokonującego interpretacji postanowień planu w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia, które nie sprzeciwiają się podstawowemu przeznaczeniu, i których wyraźnie nie zabroniono. Wywiedziono także, że planowana inwestycja koresponduje z zapisami § 41 pkt 6 planu. Dalej, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdzono, że zgodność, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oznacza brak sprzeczności, a nie dosłowną zgodność polegającą na dokładnym przepisaniu ustaleń. W tym kontekście należy zatem oceniać postanowienia planu. Zwrócono także uwagę na uregulowania zawarte w uchwalonej w dniu 7 maja 2010 r. ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), zgodnie z którymi miejscowy plan nie może być interpretowany w ten sposób, że nie przewiduje terenów przeznaczonych pod budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Końcowo zarzucono, że uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na brak odniesienia przez organ powołanych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Zawarto także wniosek o zbadanie przez Wojewodę, czy osoba podpisująca decyzję posiadała do tego kompetencje w świetle art. 268a K.p.a. Decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy zacytował treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Następnie stwierdził, że sporna stacja została zaprojektowana na terenie oznaczonym w planie symbolem R, który oznacza tereny użytków rolnych. W oparciu o przytoczone postanowienia planu zawarte w § 4 ust. 4 pkt 1 i 2, § 30, § 30 ust. 1 pkt 6 oraz w § 41 pkt 6 organ wywiódł, że plan nie przewiduje na terenie oznaczonym symbolem R budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Stacja taka nie jest bowiem urządzeniem lub siecią infrastruktury technicznej związanej z przeznaczeniem terenu ani też nie jest urządzeniem lub siecią lokalnej infrastruktury technicznej w rozumieniu planu. Odnosząc się do argumentu, że podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, organ stwierdził, że poprzez określenie przeznaczenia terenów plan ustala sposób ich zagospodarowania. Dopuszcza również uzupełnienie przeznaczenia podstawowego o inne funkcje, ale jedynie w przypadku, gdy taka możliwość wyraźnie wynika z zapisów planu. Natomiast teren oznaczony symbolem R ma być terenem użytków rolnych. Organ odwoławczy zbadał także i potwierdził, że osoba podpisująca zaskarżoną decyzję posiadała do tego kompetencje w świetle art. 268a K.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniosła A Sp. z o.o. w W., zarzucając, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie, w tym art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, iż postanowienia planu stanowią o niedopuszczalności realizacji inwestycji. Podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i 77 K.p.a., w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że zachodzi niezgodność z postanowieniami planu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powielono argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo podniesiono, że planowana inwestycja zalicza się do urządzeń infrastruktury technicznej. Natomiast dla odkodowania tego pojęcia należy posłużyć się przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W art. 2 pkt 13 tej ustawy przy definiowaniu określenia "uzbrojenie terenu" znajduje się odesłanie do urządzeń, o jakich mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się m. in. wybudowanie urządzeń telekomunikacyjnych. Ponadto zadaniem skarżącej, w zakresie rozumienia pojęć i możliwości interpretacji miejscowego planu należy się kierować postanowieniami art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgłoszono także wniosek o zbadanie, czy w świetle art. 268a K.p.a. osoba podpisująca zaskarżoną decyzję posiadała do tego kompetencje. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W trakcie rozprawy sądowej w dniu 28 grudnia 2010 r. pełnomocnik organu wniósł i wywiódł, jak w odpowiedzi na skargę. Dodatkowo, powołując się na przepis art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), wskazał na sprzeczność inwestycji z przeznaczeniem terenu w planie zagospodarowania. W piśmie procesowym z dnia 5 stycznia 2011 r. pełnomocnik Wojewody Opolskiego wyjaśnił, że przepis art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi delegację dla gmin, które uchwalają miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, natomiast w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej stosuje art. 35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, zatem w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz objętej kontrolą Sądu decyzji organu pierwszej instancji, należy stwierdzić, że wydane w sprawie decyzje nie odpowiadają wymogom prawa. Na wstępie odnotowania wymaga, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego odmawiającą A Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości [...], na działkach nr: [...], [...], [...]. Podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Negatywny wynik ustaleń organu co do tej zgodności uniemożliwia organowi wydanie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że orzekające w sprawie organy, zważywszy na rodzaj projektowanej inwestycji oraz zapisy planu dotyczące spornego terenu, zgodnie uznały, iż planowana przez skarżącą Spółkę budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Wilków, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w Wilkowie z dnia 29 sierpnia 2008 r., Nr XIX/110/08 (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2008 r. Nr 75, poz. 1921), zwanego dalej planem. W ocenie Sądu, przedstawioną przez organy decyzyjne interpretację zapisów planu należy uznać za błędną. Dla wyjaśnienia takiego stanowiska niezbędne jest przytoczenie tych postanowień planu, które mają znaczenie w niniejszej sprawie. Odnotować zatem należy, że teren objęty przedmiotową inwestycją został oznaczony w planie symbolem R, a więc zgodnie z jego § 4 ust. 1 pkt 10 jest to teren użytków rolnych. Jednocześnie w ust. 3 tej regulacji postanowiono, że przedmiotowy teren może być wykorzystywany na cele przeznaczenia podstawowego, ale i dopuszczalnego, czyli - według definicji planu zawartej w § 3 ust. 1 pkt 4 - innego niż podstawowe, które może być dopuszczone dla uzupełnienia lub wzbogacenia przeznaczenia podstawowego i nie pozostaje z nim w sprzeczności. Ponadto z zasad ogólnych planu wynika, że na terenach użytków rolnych można lokalizować m. in. nowe obiekty budowlane zgodnie z przeznaczeniem terenu określonym w przepisach szczególnych planu (§ 4 ust. 4 pkt 1 planu), jak również urządzenia i sieci infrastruktury technicznej związane z przeznaczeniem terenu (§ 4 ust. 4 pkt 2 planu), a więc nie tylko z przeznaczeniem podstawowym, ale i dopuszczalnym. Dalej, przechodząc do ustaleń szczegółowych planu, do których odsyłają przepisy ogólne, zauważyć przyjdzie, że w § 30 ust. 1 pkt 6 planu określono, iż wyznacza się tereny rolnicze, wyłączone z zabudowy nierolniczej, z przeznaczeniem podstawowym jako użytki rolne oznaczone w planie symbolem R, na których dopuszcza się budowę urządzeń i sieci lokalnej infrastruktury technicznej. Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba - co znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - że stacja bazowa telefonii komórkowej niewątpliwie należy do urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto okoliczność ta nie była kwestionowana przez organy orzekające. Także z pisma Urzędu Gminy w Wilkowie z dnia 12 listopada 2009 r., nr [...], wynika, że jako organ opracowujący plan dopuszcza on lokalizację przedmiotowej stacji, kwalifikując ją jako urządzenie infrastruktury technicznej. Niezależnie od powyższego sporna stacja jest także obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b i pkt 3 Prawa budowlanego. Dokonując natomiast oceny charakteru spornej stacji bazowej w kontekście postanowień § 30 ust. 1 pkt 6, a w szczególności użytego w tym przepisie pojęcia "sieć lokalnej infrastruktury technicznej", należało przyjąć, wobec braku w planie stosownej definicji, że termin: "lokalny" jest równoznaczny z terminem: "gminny". Takie znaczenie omawianego terminu pozostaje w zgodzie ze sposobem jego rozumienia na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 2 pkt 5). Wobec tego, jeśli planowana inwestycja będzie służyła m. in. właśnie społeczności lokalnej (gminnej), co podniesiono w skardze, a do którego to argumentu nie ustosunkował się organ odwoławczy, to - zdaniem Sądu - nie można będzie odmówić jej lokalnego charakteru. Oceny tej nie zmienia fakt, że przedmiotowa stacja telefonii zasięgiem swojego działania może obejmować również inny, większy obszar. Gdyby bowiem zgodzić się z przyjętą przez organy interpretacją pojęcia "lokalności" infrastruktury technicznej, to gmina na omawianym terenie w ogóle nie mogłaby realizować tego typu inwestycji - jako przedsięwzięć wspólnych (z inną gminą czy gminami), pomimo, że zaspokajałyby potrzeby mieszkańców gminy. Dlatego też przy wykładni tego pojęcia, w ocenie Sądu, należało zastosować wykładnię celowościową, która może być decydująca w kwestii interpretacji danego przepisu wówczas, gdy wykładnia językowa nie daje jasnych i jednoznacznych wyników. W rozpoznawanej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, ponieważ wyniki wykładni językowej nie są wystarczające dla odkodowania znaczenia omawianego pojęcia. Sąd zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., że działalność administracji, w tym działalność prawodawcza jest działalnością celową, czyli służącą realizacji określonych celów, a więc w oczywisty sposób, cel ten musi być uwzględniany przez interpretatora. Tak więc wykładnia celowościowa na obszarze prawa administracyjnego powinna zajmować kluczowe miejsce (tak: w wyroku NSA o sygn. akt II GSK 1046/09, LEX nr 686650). Zdaniem Sądu, organy obu instancji nie zbadały omawianego aspektu sprawy w sposób wystarczający, o czym świadczy treść wydanych orzeczeń, w których nie zawarto jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Podkreślenia wymaga, że dokonanie ustaleń dotyczących charakteru spornej inwestycji miało istotne znaczenie dla końcowej oceny zgodności projektu budowlanego z zapisami planu. Z tego powodu uzasadnionym staje się także zarzut skargi o niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co stanowi naruszenie zasad procedury administracyjnej, określonych w art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Stosownie do powołanych przepisów, organ administracji publicznej zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przy czym ustalenia stanu faktycznego sprawy powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, które stanowi jej integralną część i służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia. Poza powyższym zauważyć jeszcze należy, w związku z tym, że organ odwoławczy w podsumowaniu uzasadnienia decyzji odnosi się wyłącznie do przeznaczenia podstawowego terenu, iż ocena zgodności planowanej inwestycji nie może odbywać się wyłączenie w oparciu o to przeznaczenie, bowiem postanowienia planu wyraźnie wskazują, że teren oznaczony symbolem R może być wykorzystywany również na cele przeznaczenia dopuszczalnego, czyli - stosownie do ustaleń szczegółowych planu zawartych w § 30 - na budowę urządzeń i sieci lokalnej infrastruktury technicznej. Dopiero zatem pełna analiza omawianego terenu w kontekście jego przeznaczenia podstawowego, jak i dopuszczalnego, które wzbogaca i uzupełnia funkcję podstawową, pozwoli na zajęcie stanowiska w zakresie ewentualnej sprzeczności wnioskowanej inwestycji z zapisami planu. W tym miejscu zaakcentować trzeba, że rozwój techniki prowadzi do rozwoju i zmian w infrastrukturze technicznej również w komunikacji społecznej. Dlatego samo przeznaczenie terenu na użytki rolne, zwłaszcza w sytuacji braku w planie wyraźnego zakazu lokalizacji na tym terenie stacji bazowych telefonii komórkowych, nie może przesądzać o sprzeczności planowanej inwestycji z zapisami tego planu, gdyż inwestycja ta służyć będzie całej lokalnej społeczności. Taką interpretację przepisów planu potwierdza dodatkowo kierunek zmian, jakie w omawianym zakresie wprowadziła ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675). Zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2). W uzasadnieniu do projektu komentowanej ostatnio ustawy czytamy, że "celem powyższego przepisu jest rozwiązanie niezwykle trudnych i budzących wiele kontrowersji zagadnień, a mianowicie tego, w jaki sposób zabezpieczyć potrzeby rozwoju telekomunikacji w kontekście planów miejscowych, których treść jest kształtowana swobodnie przez organy gminy w ramach tzw. władztwa planistycznego. (...) Jako zasadę zaproponowano regułę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Przepis ten będzie stanowił punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa." Do przytoczonego fragmentu uzasadnienia odwołał się w piśmie z dnia 5 stycznia 2011 r. pełnomocnik Wojewody Opolskiego, prezentując stanowisko o braku możliwości uwzględnienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, gdyż organ ten w postępowaniu o pozwolenie na budowę stosuje art. 35 Prawa budowlanego, zgodnie z którym sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego. Stanowisko to jest o tyle wadliwe, że - zdaniem Sądu - regulacja zawarta w art. 46 może być właśnie pomocna przy dokonywaniu interpretacji postanowień planu i w tym znaczeniu, może być ona wzięta pod uwagę przez organ. Badając dalej zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że narusza ona także art. 107 § 3 K.p.a. Podobny zarzut należy postawić także decyzji pierwszoinstancyjnej. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem uzasadnienie decyzji Wojewody Opolskiego ogranicza się do przytoczenia wielu zapisów planu, a następnie do ogólnego stwierdzenia, że z całościowej analizy jego postanowień wynika, że nie przewiduje on możliwości realizacji spornej inwestycji na terenie R. Tak sporządzone uzasadnienie, w ocenie Sądu, uniemożliwia stronie poznanie motywów decyzji i w miarę możliwości zaakceptowanie zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a w dalszej kolejności pełną i rzetelną kontrolę takiej decyzji przez Sąd. Dlatego też, za nieprawidłowe należało uznać działanie polegające na przywołaniu przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji postanowień § 30 oraz § 41 pkt 6 planu, bez jednoczesnego wyjaśnienia, który konkretnie z tych przepisów stanowił podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Powyższe powoduje, że decyzja taka jest myląca, co zresztą potwierdza okoliczność, iż skarżąca Spółka w uzasadnieniu skargi, odwołując się do dokładnie tych samych zapisów, co organ, wyprowadza z nich zupełnie odmienne wnioski. Z kolei decyzja Starosty Namysłowskiego, w części poświęconej omówieniu przytoczonych zapisów planu, jest bardzo lakoniczna a miejscami wręcz niezrozumiała. Organ stwierdza bowiem, że komentowany plan miejscowości Wilków przewiduje jedynie możliwość realizacji doziemnych, kablowych linii i sieci telefonicznych oraz wolno stojących szaf dostępowych, co wcale nie wynika z postanowień tego planu, a w szczególności z przywołanego w decyzji § 41 ust. 6, który ustala jedynie warunki dla określonego rodzaju inwestycji. W świetle stwierdzonych wadliwości podkreślić przyjdzie, że uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Znamiennym jest, że na gruncie przepisów procedury administracyjnej ustawodawca powiązał obowiązek uzasadniania podjętego aktu z zasadą przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Nie ulega również wątpliwości, że uzasadnienie winno spełniać rolę edukacyjno - perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji, powinno również umożliwiać kontrolę poprawności podjętego aktu. Podsumowując powiedziane dotychczas, Sąd stwierdził, że organy obu instancji dopuściły się naruszeń wskazanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, a naruszenia te niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do tego, że organy winny dokonać ponownej oceny zgodności planowanej inwestycji z zapisami planu, zwłaszcza w kontekście znaczenia pojęcia "sieci lokalnej infrastruktury technicznej", uwzględniając zarówno przeznaczenie podstawowe, jak i dopuszczalne spornego terenu, a następnie uzasadnić wydane rozstrzygnięcie w sposób zgodny z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.. Końcowo już tylko odnotować można, że Sąd nie podzielił wątpliwości skarżącego odnośnie podpisania decyzji przez osobę do tego nieupoważnioną.