II SA/Op 47/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, J. W. uznany został za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku, od dnia 16 września 2010 r. Decyzja wydana została na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu rejestracji J. W. spełniał warunki do uznania go za osobę bezrobotną. Z uwagi jednak na fakt, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni nie był zatrudniony i nie osiągał wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy, a także nie opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy nie przysługuje mu prawo do zasiłku. Na podstawie skierowania wydanego w dniu 30 września 2010 r. przez Pośrednika Pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu Filia w Niemodlinie, J. W. zgłosił się w dniu 1 października 2010 r. do pracodawcy wskazanego w skierowaniu tj. [...] w N., w celu podjęcia zatrudnienia na stanowisku robotnika gospodarczego. Na skierowaniu odnotowano, że kandydat odmówił przyjęcia zatrudnienia z powodu niskich zarobków. Na okoliczność odmowy podjęcia zatrudnienia przez J. W. kierownik filii Powiatowego Urzędu Pracy w Niemodlinie sporządził notatkę służbową z dnia 1 października 2010 r. Wskazał w niej, że strona oddając w tym dniu skierowanie do pracy podała, że nie podejmie zatrudnienia z uwagi na zbyt niskie zarobki. W zawiązku z tym pouczono J. W., że zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni. Decyzją z dnia [...], nr [...], orzeczono o utracie przez J. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2010 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 K.p.a. W uzasadnieniu podał, że na podstawie zebranych w sprawie dowodów ustalono, iż J. W. odmówił przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny, co w myśl przepisów prawa skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Odzyskanie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić po upływie wskazanego okresu w wyniku ponownej rejestracji. W odwołaniu od powyższej decyzji, kwestionując słuszność rozstrzygnięcia, jako krzywdzącego, J. W. wniósł o przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej i wyciągniecie konsekwencji wobec kierownictwa R.U.P. w Niemodlinie "za rażące łamanie przepisów prawa." Wyjaśnił, że został skierowany do pracy na stanowisko palacza c.o. , którą to pracę wykonywał już w okresie od 25 stycznia do 30 kwietnia 2010 r., w związku z wcześniejszym skierowaniem. Podniósł, że obecnie odmówił podpisania umowę o pracę z uwagi na to, iż była ona niezgodna z Kodeksem pracy i nie gwarantowała mu wynagrodzenia za dni ustawowo wolne od pracy, podczas gdy na wskazanym stanowisku jako palacz, zgodnie z oczekiwaniami pracodawcy, swoje obowiązki musiałby wykonywać 7 dni w tygodniu przez całą dobę. Wskazał, że przedstawiona mu umowa gwarantowała jedynie wynagrodzenie za pracę w dniach od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7 do 15-tej. Decyzją z dnia [...]., nr [...], na podstawie art. 10 ust. 7, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygniecie organ powołał treść przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również podał, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy "odpowiednia praca" oznacza zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Powołując się na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wskazał, że bezrobotny to osoba niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie, zarejestrowana we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Stosownie do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w dniu 30 września 2010 r. strona otrzymała skierowanie do pracy na stanowisko pracownika gospodarczego, a w dniu 1 października 2010 r. zwróciła je z adnotacją pracodawcy o odmowie przyjęcia zatrudnienia z powodu niskich zarobków. Organ stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że praca zaproponowana stronie była odpowiednia do jej kwalifikacji (strona posiada wykształcenie zawodowe), a stan zdrowia strony pozwala na jej wykonywanie. Z tego też powodu w ocenie organu brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i przywrócenia stronie statusu osoby bezrobotnej. Dodatkowo organ zaznaczył, że w warunkach panujących na rynku pracy, przy dużych problemach z bezrobociem, osoby bezrobotne nie mogą stawiać nadmiernych wymagań co do propozycji pracy, a pojęcie "odpowiednie zatrudnienie" głównie dotyczy posiadanych kwalifikacji i wykształcenia. Wnosząc skargę na decyzję odwoławczą, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, J. W. podniósł zarzut mataczenia w jego sprawie przez Powiatowy Urząd Pracy w Opolu i Urząd Wojewody Opolskiego, w związku ze zmianą charakteru jego zatrudnienia. Do skargi załączył odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, decyzje organów pierwszej i drugiej instancji, jak również świadectwo pracy potwierdzające, że w okresie od 25 stycznia do 30 kwietnia 2010 r. był zatrudniony na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, w [...] w N., jako palacz pieców zwykłych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski powołał stanowisko wyrażone w decyzji odwoławczej i wniósł o oddalenie skargi. Podczas rozprawy, która odbyła się w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w dniu 24 marca 2011 r., skarżący podtrzymał skargę i wywody w niej zawarte. Zaakcentował, że odmowa przyjęcia propozycji pracy była podyktowana nie kwestią wysokości wynagrodzenia, lecz tym, że proponowane warunki umowy o pracę były niezgodne z Kodeksem pracy. Projekt umowy wskazywał bowiem, że praca ta obejmuje 5 dni w tygodniu podczas, gdy z doświadczenia skarżącego, który pracę tę już wykonywał wynika, że wymaga ona obecności przez cały tydzień. Odnośnie zarzutu mataczenia wyjaśnił, że związane jest ono z twierdzeniem organu, że był skierowany do pracy jako robotnik gospodarczy, podczas gdy propozycja pracy dotyczyła palacza centralnego ogrzewania. Dodatkowo wskazał też, że obawiał się, iż w przypadku przyjęcia proponowanej pracy jako palacz pieca, który to piec zna z okresu poprzedniego zatrudnienia, gdyby był zatrudniony sam, przy istniejącej nieszczelności pieca, w przypadku jego rozszczelnienia byłby narażony na niebezpieczeństwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Sąd, rozpatrując sprawę nie podejmuje zatem merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji podlegającej ocenie. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i prawa materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. W zakresie oceny legalności nie może jednak wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, objętej rozpoznaniem Sądu na podstawie art. 135 P.p.s.a. wykazała, że podjęto je z naruszeniem przepisów prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 lit a i c P.p.s.a. Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny legalności rozpocząć należy od wskazania, że materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego przez organy w niniejszej sprawie, o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego, stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego - bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie, przy czym w przypadku pierwszej odmowy pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni. Z brzmienia wskazanej regulacji wynika, że w przypadku odmowy przyjęcia propozycji pracy, pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Jakkolwiek, we wskazanym przypadku, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, właściwy organ obowiązany jest podjąć stosowne rozstrzygniecie - pozbawienie statusu bezrobotnego - to działanie organu w tej kwestii uzasadnia jedynie łączne spełnienie wskazanych przesłanek tj. gdy dojdzie do odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy oraz gdy nastąpi ona bez uzasadnionej przyczyny. Pojęcie "odpowiedniej pracy" zdefiniowane zostało przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Od razu też dostrzec należy, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uzasadniając rozstrzygnięcie powołał niepełną definicję tego pojęcia. Zgodnie ze wskazanym przepisem, odpowiednia praca oznacza bowiem zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Organ odwoławczy pominął natomiast ostatnią ze wskazanych przez ustawodawcę kumulatywnych przesłanek uzasadniających uznanie danej pracy za odpowiednią w postaci, osiągania za zatrudnienie lub inną pracę zarobkową miesięcznego wynagrodzenia brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. To z kolei, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy wyłączało prawidłowe ustalenie, na gruncie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, że zaproponowana bezrobotnemu praca spełnienia kryterium odpowiedniości, a przez to też dokonanie prawidłowej oceny w zakresie zaistnienia pierwszej z przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego. W celu ustalenia, że zaproponowana praca była odpowiednia organ winien dokonać oceny okoliczności faktycznych w oparciu o wszystkie kryteria określone w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Podnieść trzeba, że w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie dokonał rozważań w przedmiocie zaistnienia tej pierwszej przesłanki. Również organ odwoławczy nie odniósł się do kryterium odpowiedniości, w sytuacji, gdy zaproponowana skarżącemu praca dotyczyła stanowiska palacza. W odniesieniu do drugiej przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy wskazać z kolei należy, że o ile pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest niedookreślone, a ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu, to jednak ustalenie jego treści winno następować w oparciu o konkretny stan faktyczny sprawy. Przyjąć przy tym należy, że bezsprzecznie do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, jeśli uzasadniały odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Mając na uwadze treść art. 33 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16 omawianej ustawy stwierdzić przyjdzie, że wskazane uregulowania dokładnie określają zakres niezbędnych ustaleń faktycznych, które winny zostać poczynione przez organy administracyjne przed wydaniem rozstrzygnięcia, stanowiących podstawę oceny w zakresie zaistnienia okoliczności wyczerpujących przesłanki pozbawienia statusu bezrobotnego na zasadzie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Podkreślić należy, że ustalenia, jak i ocena, winny być dokonywane przez organy, tak pierwszej jak i drugiej instancji, według zasad określanych przez przepisy postępowania administracyjnego. Postępowanie w sprawie o pozbawienie statusu bezrobotnego jest bowiem postępowaniem administracyjnym. W postępowaniu tym, wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno być poprzedzone dokładnym i jednoznacznym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. W tym zakresie przepis art. 7 K.p.a., nakłada na organy administracji obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wyrazem realizacji tego obowiązku jest przede wszystkim przepis art. 77 § 1 K.p.a., nakazujący organom zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 80 K.p.a. zobowiązujący dokonywanie oceny, co do udowodnienia poszczególnych okoliczności, na podstawie całego materiału dowodowego. W tym miejscu zaakcentować przyjdzie, że wskazane uregulowania nakładają na orzekające organy obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego w kwestiach mających znaczenie w sprawie, ale także - co należy podkreślić - poddania zgromadzonych dowodów wnikliwej analizie i ocenie. Stwierdzić przy tym trzeba, że materiał dowodowy jest kompletny wówczas, jeżeli dotyczy wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie i pozwala na ich ustalenie. Jako dowolne należy natomiast traktować ustalenia faktyczne dokonane na podstawie niepełnego materiału dowodowego, jeżeli na jego podstawie nie można potwierdzić zaistnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Zaznaczyć ponadto należy, że wyrazem podejmowanych przez organy działań w postępowaniu wyjaśniającym, a także dokonanej oceny winno być uzasadnienie decyzji. Stosownie do art. 107 § 3 K.p.a., w zakresie ustaleń stanu faktycznego powinno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że organy naruszyły wskazane powyżej zasady procesowe i przedwcześnie wyraziły stanowisko dotyczące zaktualizowania się przesłanek uzasadniających pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, a przez to naruszyły również ten przepis. Ocenę organów w tym zakresie trudno uznać za opartą na wszechstronnie zebranym i rozważonym materiale dowodowym. W szczególności, z uzasadnienia decyzji, jak i akt administracyjnych nie wynika, aby organy dokonały wnikliwej analizy w kontekście przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy związanych z "odpowiedniością" proponowanej skarżącemu pracy oraz przyczynami odmowy jej podjęcia. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że decyzją z dnia [...] przyznano skarżącemu status osoby bezrobotnej. Następnie w dniu 30 września 2010 r. przedstawiono mu propozycję pracy w [...] w N. na stanowisku określonym jako PUBL – Robotnik gospodarczy. W dniu 1 października 2010 r. skarżący zgłosił się do wskazanego pracodawcy. Odmówił jednak podjęcia proponowanego mu zatrudnienia. Stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, przed podjęciem rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego organy obowiązane były przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i zgromadzić dowody służące ustaleniu, czy zaproponowana skarżącemu praca spełniała warunki "pracy odpowiedniej" oraz jakie były faktyczne powody odmowy jej podjęcia przez skarżącego. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia decyzji, rozstrzygając o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego organy oparły się jedynie na adnotacji sporządzonej na skierowaniu wskazującej, że odmowa nastąpiła z powodu "niskich zarobków." Pomimo lakoniczności takiego twierdzenia, co do którego nie ustalono nawet przez kogo zostało ono podane, organy nie wyjaśniły przy tym, w oparciu o inne dowody, czy faktycznie odmowa nastąpiła z tego powodu. W tym zakresie, jak wynika z akt administracyjnych organy nie przeprowadziły żadnych dowodów, w szczególności zaś z przesłuchania strony. W odwołaniu natomiast skarżący jednoznacznie podniósł, że odmówił przyjęcia zatrudnienia, ponieważ zaproponowane mu warunki pracy na stanowisku palacza c.o. były niezgodne z przepisami prawa pracy oraz nie gwarantowały wynagrodzenia za pracę w dni ustawowo wolne od pracy. Ponadto wskazywał, że w zaproponowanych warunkach, jako palacz musiałby "przez całą dobę siedem dni w tygodniu" wykonywać pracę a w projekcie umowy była mowa tylko o pracy od poniedziałku do piątku, w godzinach od 7.00 do 15.00. W kontekście tego twierdzenia trudno uznać, że organy ustaliły faktyczną przyczynę odmowy podjęcia zatrudnienia. Tym samym też nie mogły dokonać prawidłowej oceny co do tego, że powód odmowy był nieuzasadniony, a przez to zaistniała pierwsza z dwóch kumulatywnych przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego. W aktach administracyjnych brak również jakichkolwiek dowodów wskazujących na przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego służącego ustaleniu, czy zaproponowana skarżącemu praca była odpowiednia w rozumieniu ustawy, a zatem czy zaistniała druga przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Organy nie ustaliły, jakie warunki pracy zaproponowano skarżącemu i czy spełniały one przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Zauważyć przy tym można, że ustalenie takich okoliczności winno nastąpić również wtedy, gdy tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, jako przyczynę odmowy podjęcia zatrudnienia organy przyjęły zbyt niskie zarobki. Osiąganie wskazanego przez ustawodawcę wynagrodzenia stanowi jeden z warunków koniecznych do uznania pracy za odpowiednią. Ocena w tym zakresie winna także znajdować oparcie w ustaleniach stanu faktycznego. Wskazane powyżej braki postępowania wyjaśniającego, w zakresie ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, skutkowały naruszeniem przez organy przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Przywołane przez organ wadliwe postępowanie dowodowe doprowadziło natomiast do braku ustaleń w zakresie okoliczności, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, a przez to także do naruszenia tej regulacji. Z kolei, brak należytego i pełnego wykazania w uzasadnieniu decyzji organów obydwu instancji spełnienia przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego, w oparciu o ustalone okoliczności faktyczne znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, spowodował naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Z tych przyczyn, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z przedstawionych rozważań i sprowadzają się do tego, że badając w niniejszej sprawie, czy w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy organy winny ustalić wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, w tym związane z warunkami zaproponowanej skarżącemu pracy i przyczyną odmowy jej podjęcia, a następnie dokonać oceny na podstawie zebranego materiału dowodowego w kontekście zaistnienia wszystkich przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego, w trybie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy i przedstawić swe rozważania szczegółowo w uzasadnieniu decyzji.