II SA/Gd 864/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędzia SO Jolanta Sudoł Protokolant Sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Kolegium Odwoławczego w z dnia 16 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Skarżący A z o.o. w L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 września 2010 r., którą uchylono decyzję Wójta Gminy z 22 maja 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na eksploatowaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...]", zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] w C., i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Z akt sprawy wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne. Decyzją z 22 maja 2009 r. Wójt Gminy ustalił na wniosek skarżącego środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na eksploatowaniu kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" zlokalizowanego na działach nr [...] i nr [...] w C. W uzasadnieniu tej decyzji m.in. opisano zgłaszane w toku postępowania przez A. K., M. J. oraz K. i W. D. zastrzeżenia dotyczące realizacji przedsięwzięcia i stwierdzono, że sprzeciwów tych nie uwzględnia się, gdyż z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że o ile prace będą prowadzone zgodnie z jego zaleceniami, zgodnie z dokumentacją geologiczną oraz zgodnie z przepisami, to realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą znaczącego oddziaływania na środowisko. Odwołanie od tej decyzji wnieśli K. i W. D., zarzucając m.in., że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie przedstawiono wariantu alternatywnego oraz że nieprecyzyjnie określono czas prowadzenia działalności – w decyzji mówi się o pracy w godzinach od 6 do 22, zaś raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mówi o 7,5 godziny dziennie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając wskazane odwołanie decyzją z 26 listopada 2009 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na skutek skargi odwołujących się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 22 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 100/10, uchylił decyzję SKO w Gdańsku z 26 listopada 2009 r. Sąd ten uznał, że decyzja SKO naruszała przepisy prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu organ odwoławczy naruszył swoim postępowaniem zarówno zasadę legalizmu, wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i 6 k.p.a., jaki i zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. W szczególności Sąd ten zauważył, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję na podstawie nieobowiązujących przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, mianowicie art. 46 ust. 1 i art. 56 tej ustawy. Powyższe – w ocenie Sądu - wskazuje, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i które powodowało uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił przy tym, że wskazane naruszenie przepisów postępowania uniemożliwia Sądowi ocenę, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował prawo materialne. W związku z tym Sąd nie dokonał oceny zarzutów zgłoszonych w skardze. Jednakże Sąd zauważył, że w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, którą w rozpoznawanej sprawie należało stosować, dokonano istotnej zmiany dotychczasowych przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, dotyczących procedowania w kwestii wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w tym uszczegółowiono kwestię wariantowania przedsięwzięć w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko). Dalej Sąd wskazał, że w odwołaniu zarzucono m. in. błędy w raporcie w kwestii zaprezentowania wariantów przedsięwzięcia oraz stwierdził, że organ odwoławczy w ogóle nie podjął nawet próby ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu i sprawę ocenił bardzo pobieżnie. Przede wszystkim jednakże, stosując nieaktualne w dacie orzekania przepisy prawa, nie mógł prawidłowo ocenić treści raportu z punktu widzenia zgłoszonych zarzutów, zwłaszcza w kwestii przedstawienia wariantów przedsięwzięcia przez inwestora. Tym samym, w ocenie Sądu, nie podejmując wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, m.in. poprzez ocenę zgłoszonych zarzutów, organ odwoławczy dopuścił się również naruszenia zasady prawdy materialnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Formułując wskazania, co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że rozpoznając sprawę ponownie organ administracji zastosuje przepisy prawa obowiązującego w dacie orzekania oraz dokona analizy zgłoszonych w odwołaniu zarzutów, stosownie do wymogów zasady prawdy obiektywnej, czemu da wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z zasadą przekonywania. Rozpoznając sprawę po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydano zaskarżoną decyzję. W jej podstawie prawej powołano przede wszystkim art. 138 § 2 k.p.a., zaś uzasadniając ją organ odwoławczy wskazał m.in. co następuje. SKO uznało, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie odpowiadały wymogom ustalonym w art. 74 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i mimo tego organ pierwszej instancji nie doprowadził do usunięcia tych braków. W szczególności w ocenie SKO należało wniosek uzupełnić poprzez zaznaczenie na kopii mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w granicach przekraczających granice działek wskazanych we wniosku inwestora oraz poprzez dołączenie wypisów z ewidencji gruntów obejmujących nieruchomości, na które będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Natomiast w odniesieniu do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko SKO uznało, że brak jest odpowiedniej liczby jego egzemplarzy oraz wersji w formie elektronicznej. W zakresie ostatniej kwestii wskazano, że w aktach znajduje się płyta, lecz jedynie z zapisanym wnioskiem i kartą informacyjną i bez raportu. W ocenie SKO w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, kto wniósł sprzeciwy, zarzuty lub wnioski do planowanego przedsięwzięcia, jednakże szczegółowo nie uzasadnił nieuwzględnienia sprzeciwów, czym naruszył art. 80 ust. 1 powołanej ustawy oraz art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy uznał, że zasadny był zarzut zawarty w odwołaniu, iż sporządzony przez wnioskodawcę raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie zawierał wariantu alternatywnego przedsięwzięcia. SKO wyjaśniło przy tym, że raport winien określać warianty planowanego przedsięwzięcia w zależności od konkretnych wielkości planowanego wydobycia kruszywa i, co za tym idzie, różnego w czasie eksploatacji kopalni, innego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko uzależnionego właśnie od wielkości wydobycia. W związku z tym przyjęto, że decyzja organu pierwszej instancji narusza art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Za zasadny uznano także zarzut odwołania odnoszący się do określenia dziennej ilości czasu prowadzenia prac. Zdaniem SKO wpływa to na wyliczenia w zakresie warunków akustycznych. Ponadto zarzucono, że ustalając te warunki działalności planowanego przedsięwzięcia nie uwzględniono pracy przenośników taśmowych oraz agregatów prądotwórczych, a nadto, że w raporcie raz wskazuje się, że przesiewanie będzie odbywało się na sucho, a innym razem, że na mokro. Z kolei w przypadku przesiewania na mokro pominięto pracę pompy wody przemysłowej, a w przypadku przesiewania na sucho pominięto znaczący wzrost emisji pyłów do powietrza. W związku z tym zarzucono, że nie nakazano prowadzenia badań powietrza na obecność pyłów szkodliwych dla zdrowia i zasięgu jego oddziaływania. Podniesiono też, że organ pierwszej instancji wyznaczył pas ochronny dla drogi gruntowej sąsiadującej ze złożem. Natomiast nie ustanowił pasa ochronnego dla drogi gruntowej usytuowanej na działce nr [...], którą to drogą będzie wywożone kruszywo przy pomocy kilkudziesięciu samochodów dziennie. Zarzucono, że nie przeprowadzono ekspertyzy, jaki to będzie miało wpływ na działkę będącą własnością odwołujących się. SKO zakwestionowało też zawarte w raporcie stwierdzenie, że w zasadzie wszelkie uciążliwości związane z planowaną inwestycją ograniczą się do terenu kopalni. W ocenie organu odwoławczego nie zauważono, że kilkadziesiąt samochodów ciężarowych dziennie w większości o ładowności 30 ton będzie przejeżdżało przez okoliczne wsie. Zdaniem SKO opisane w odwołaniu sprzeczności faktycznie istnieją, zaś organ pierwszej instancji nic nie zrobił, aby je wyjaśnić, przy czym organ odwoławczy przyjął, że wszelkie sprzeczności i nieścisłości zawarte w treści złożonego wniosku, karcie informacyjnej jak też raporcie organ pierwszej instancji ma obowiązek wyjaśnić z wnioskodawcą w formie pisemnej. Oznacza to, jak wskazano, że Wójt Gminy winien był wskazać zarówno swoje uwagi i zastrzeżenia, jak też te, które zostały wniesione przez strony postępowania i przekazać je wnioskodawcy, wzywając go do złożenia wyjaśnień w tym zakresie. Z kolei po uzyskaniu wyjaśnień wnioskodawcy powinien odnieść się w uzasadnieniu wydawanej decyzji w sposób szczegółowy do spornych kwestii istniejących pomiędzy wnioskodawcą a stronami. Zdaniem SKO w rozpoznawanej sprawie takich czynności organ pierwszej instancji nie dokonał, co oznacza zarówno uniemożliwienie czynnego udziału stron w postępowaniu na zasadach opisanych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, jak i w art. 10 § 1 k.p.a. SKO odniosło się następnie szerzej do obowiązku organu pierwszej instancji umożliwienia stronom postępowania czynnego udziału w niniejszym postępowania, stwierdzając, że takiego udziału nie zapewniono. Wyjaśniono m.in., że strony postępowania w ogóle nie brały udziału w postępowaniu na etapie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, albowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało im przesłane dopiero w dniu 1 kwietnia 2009 r., a więc już po wydaniu przez organ pierwszej instancji postanowienia o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podniesiono również, że zawiadomienie stron nie wskazuje raportu przygotowanego na zlecenie wnioskodawcy i prawa stron do zapoznania się i wypowiedzenia także w zakresie tego dokumentu. W końcu SKO stwierdziło, że wskazane naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego uzasadniają uchylenie decyzji w całości i powtórzenie postępowania. W skardze skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54, art. 66 ust. 1 pkt 5 i art. 80 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na sprzeczności ustaleń SKO z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności zarzucono, że błędne przyjęto, iż organ pierwszej instancji nie dokonał weryfikacji wniosku skarżącego oraz, że nie ocenił zasadności zarzutów podniesionych przez strony w toku postępowania, a także że błędnie przyjęto, iż raport oddziaływania na środowisko nie zawiera opisu analizowanych wariantów, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Uzasadniając skargę stwierdzono, że uzasadnienie decyzji SKO zostało sporządzone w sposób, który uniemożliwia jej kontrolę. Ponadto podniesiono, że organ pierwszej instancji dokonał odpowiedniej weryfikacji wniosku skarżącego oraz zasadności zarzutów podniesionych przez strony postępowania. Wskazano w związku z tym, że w toku postępowania został złożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawierający opis potencjalnych oddziaływań tegoż przedsięwzięcia. Podniesiono, że w raporcie tym w szczególności zwrócono uwagę na konflikty przestrzenne spowodowane eksploatacją kruszywa oraz wpływ tej działalności na warunki gruntowo-wodne w granicach złoża i jego otoczenia. Stwierdzono też, że na stronie 15 i następnych raportu zawarto opis analizowanych wariantów, w tym polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem wyboru wariantu. Zauważono, że w raporcie zasadnie wskazano, iż projektowany sposób eksploatacji jest optymalny dla projektowanej wielkości wydobycia, sposobu korzystania ze złóż i ochrony środowiska. W ocenie skarżącego w raporcie obszernie uzasadniono wybrany przez skarżącego wariant. Natomiast SKO, według skarżącego, uwzględniło w swojej decyzji jedynie punkt widzenia sprzeciwiających się inwestycji mieszkańców, bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W ocenie Sądu decydujące w sprawie znaczenie ma kwestia przedstawienia w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wariantów tego przedsięwzięcia i ich oceny. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Ponadto należy m.in. określić przewidywane oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy). Z kolei w art. 81 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje się, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Z powyższego wynika, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie można poprzestać na wskazaniu wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i jako alternatywnym do niego, na wariancie polegającym na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Ze wskazanych przepisów wyraźnie wynika, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie warunków do szerszego wyboru niż tylko wyboru pomiędzy realizowaniem przedsięwzięcia a jego zaniechaniem. Chodziło o wybór pomiędzy wariantami oddziałującymi w różny sposób na środowisko. Inaczej ustawodawca nie nakazywałby w art. 66 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy określania przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów. Wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie oddziałuje bowiem na środowisko. Nie o taki zatem wariant chodzi w art. 66 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. To wszystko prowadzi do wniosku, że w świetle art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie realizowane. Wariant polegający na nierealizowaniu przedsięwzięcia nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że sporządzony w rozpoznawanej sprawie raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera opis wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, przy czym, jak wynika z tego raportu, ten ostatni jest to wariant proponowany przez wnioskodawcę. Wyraźnie więc raport ten nie zawiera opisu racjonalnego wariantu alternatywnego do wariantu wnioskodawcy. Nie spełnia on zatem wymogów określonych przez prawo. Zaznaczyć przy tym należy, że raport ten był nie tylko sporządzany w celu użycia w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (co przesądził WSA w Gdańsku w wyroku z 22 kwietnia 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 100/10), ale pod jej rządami bowiem w 2009 r. (Powołana ustawa weszła w życie 15 listopada 2008 r.). Treść raportu musiała zatem odpowiadać przepisom tej ustawy, a nie ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), w której dopuszczono wprost opisanie wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia (art. 52 ust. 1 pkt 3 lit. a). Już to jest wystarczające do uznania, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Konieczne jest bowiem ponowne sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z prawidłowym opisem wariantów i przeprowadzenia w tym zakresie postępowania, co powoduje, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co z kolei uzasadnia ocenę, że SKO uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia nie naruszyło art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto, skoro raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko musi opisywać kilka wariantów jego realizacji, a nie tylko wariant wnioskodawcy oraz wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz skoro – jak wynika z powołanego wyżej art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko - to nie wnioskodawca ma decydujący głos w wyborze wariantu realizacji przedsięwzięcia, lecz musi w tym zakresie współdziałać z organem wydającym decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, szczególnie istotne jest rozważenie opisanych wariantów w kontekście podnoszonych w toku postępowania zastrzeżeń, co do realizacji przedsięwzięcia. W związku z tym nie można odmówić racji organowi odwoławczemu, gdy twierdzi, że argumenty przedstawione w toku postępowania przez strony postępowania inne niż wnioskodawca, nie zostały przez organ pierwszej instancji należycie rozważone. Stwierdzenie, że wniesionych sprzeciwów nie uwzględnia się, gdyż z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że o ile prace będą prowadzone zgodnie z jego zaleceniami, zgodnie z dokumentacją geologiczną oraz zgodnie z przepisami, to realizacja planowanego przedsięwzięcia nie pociągnie za sobą znaczącego oddziaływania na środowisko, nie jest wystarczające. Konieczne bowiem było rozważenie podniesionych zastrzeżeń, co do realizacji przedsięwzięcia w kontekście ewentualnego wariantu realizacji przedsięwzięcia, uwzględniającego te zastrzeżenia. W ocenie Sądu obowiązek opisania w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko racjonalnych alternatywnych w stosunku do propozycji wnioskodawcy wariantów realizacji przedsięwzięcia jest przejawem koniecznego w sprawach realizacji przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko rozważenia interesu publicznego oraz racji zarówno wnioskodawcy, jak i osób, na których prawa przedsięwzięcie będzie bezpośrednio wpływało. W tych sprawach należy znaleźć właściwe proporcje pomiędzy interesem wnioskodawcy, interesem innych osób oraz interesem publicznym. Nie może być tak, jak zdaje się sugerować skarżący, że decydujące znaczenie w wyborze wariantu realizacji przedsięwzięcia ma wnioskodawca, ani też tak, że decyduje każdy sprzeciw osób, których prawa poprzez realizację przedsięwzięcia mogą być naruszone. Istotną rolę w ocenie wskazanych sprzecznych racji ma właściwe uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Nie bez przyczyny ustawodawca w art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w sposób szczególny w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uregulował uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stanowiąc m.in., że w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie takiej decyzji powinno zawierać informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, czego w decyzji organu pierwszej instancji zabrakło. Wójt Gminy naruszył zatem przede wszystkim art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, co również uzasadniało zastosowanie przez SKO art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i z tego powodu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.