II OSK 699/12

Sygn. akt II OSK 699 / 12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 267/11 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną. II OSK 699 / 12 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. S. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie choroby zawodowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na podstawie oceny narażenia zawodowego ustalono, że H. S. w latach 1953 - 1988 pracowała na stanowiskach szwaczki i dziewiarza. Praca na tych stanowiskach wymagała wysiłku fizycznego (zwłaszcza przy maszynie dziewiarskiej), wymuszonej pozycji ciała oraz powtarzalności ruchów monotypowych. Strona była badana w Małopolskim Ośrodku Medycyny Pracy w Krakowie, gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia 2 lutego 2005 r. oraz w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia 6 lipca 2005 r. W obu ww. orzeczeniach nie stwierdzono u badanej choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), tj. przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. U skarżącej rozpoznano uogólnione zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią w odcinku szyjnym i lędźwiowym, z objawowym korzeniowym zespołem bólowym. Nie stwierdzono innych zmian w obrębie układu ruchu, które można by łączyć z wykonywaną w przeszłości pracą zawodową. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] października 2005 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie orzekł o braku podstaw do stwierdzenia ww. choroby zawodowej, którą Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymał następnie w mocy. Obie powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 1019/08 z uwagi na to, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. W ponownie prowadzonym postępowaniu Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie w orzeczeniu lekarskim z dnia 6 października 2009 r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania u H. S. przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy, wskazując, że "oceniono całą dostępną dokumentację lekarską pacjentki w tym także dostarczoną przez badaną w 2004 r. W wyniku wykonanych badań specjalistycznych w 2004 r. oraz ponownego badania w roku 2009 rozpoznano zespół bólowy kręgosłupa na tle zmian zwyrodnieniowo- dyskopatycznych wielopoziomowych oraz mechanizmu przeciążeniowego z uwagi na wieloletnią otyłość. Wymienione zmiany są schorzeniami samoistnymi, występującymi powszechnie w populacji, niewymienionymi w wykazie chorób zawodowych. Zmian w narządzie ruchu wymienionych w punkcie 19 chorób zawodowych nie stwierdzono. Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej". Również Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu w orzeczeniu lekarskim z dnia 28 czerwca 2010 r. stwierdził brak podstaw do rozpoznania przewlekłych chorób narządu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy (pkt 19 wykazu chorób zawodowych wymienionych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem z 2009 r.). Konsultujący ortopeda stwierdził u badanej zmiany zwyrodnieniowe o dużym nasileniu w odcinku lędźwiowym z wielopoziomową dyskopatią tego odcinka, zmiany zwyrodnieniowe stawów międzypaliczkowych wszystkich palców dolnych oraz lumbagię. W badaniu neurologicznym stwierdzono niewielkie zaburzenia móżdżkowe, które można wiązać ze stwierdzonymi ogólnoustrojowymi zmianami i wieloletnim nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami gospodarki lipidowej i z niewydolnością tętnicy podstawnej mózgu. Zawroty głowy i zaburzenia równowagi okresowo występujące u pacjentki są objawami zespołu Barre- Lieou w przebiegu choroby zwyrodnieniowej odcinka szyjnego kręgosłupa. Na podstawie dokumentacji medycznej badanej, wyników konsultacji specjalistycznych ortopedycznej i neurologicznej oraz radiogramów kręgosłupa potwierdzono uogólnione zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z wielopoziomową dyskopatią i korzeniowym zespołem bólowym. Stwierdzono także, iż zmiany w układzie ruchu i związane z tym dolegliwości nie figurują w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia, a tym samym brak jest podstaw do rozpoznania u badanej przewlekłych chorób narządu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie nie stwierdził u H. S. choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, wskazując na powyższe orzeczenia lekarskie oraz fakt zakończenia wykonywania przez stronę pracy 22 lata temu. Na skutek odwołania H. S., Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak podkreślił organ odwoławczy skarżąca wykonywała pracę, w której istniały warunki stwarzające możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy, jednakże sam fakt pracy w narażeniu na czynnik potencjalnie szkodliwy, przy braku objawów klinicznych choroby figurującej w wykazie chorób zawodowych nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W skardze na powyższą decyzję oraz w piśmie z dnia 17 maja 2011 r. H. S. zarzuciła organom naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Domagając się uchylenia skarżonej decyzji i zakwalifikowania schorzeń jako choroby zawodowej, skarżąca zakwestionowała orzeczenia lekarskie oraz podniosła, że 21 lat pracowała na stanowisku szwaczki i dziewiarza. W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wskazując na zasady prowadzenia postępowania z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 108 k.p.a., a także na treść art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) podkreślił, że definicja choroby zawodowej wymaga ziszczenia się rozpoznania choroby wymienionej w wykazie i zaistnienia związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Cytując treść § 11 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r., Sąd uznał za skuteczne czynności dokonane przez organ przed dniem 3 lipca 2009 r. Następnie wskazując na procedurę z § 8 ust. 1, § 5 ust. 1- 3 rozporządzenia z 2009 r. i chorobę wymienioną w poz. 19 wykazu załączonego do tego rozporządzenia, podkreślił, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostawała kwestia istnienia narażenia na czynniki szkodliwe. Spornym było natomiast istnienie schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzanym schorzeniem, a warunkami pracy skarżącej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy dołożyły wszelkiej staranności celem dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia sprawy. Na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez skarżącą pracy w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Niemniej jednak nie wykazano istnienia schorzenia wymienionego w poz. 19 rozporządzenia. Skarżąca była czterokrotnie badana przez właściwe jednostki służby zdrowia I i II szczebla diagnostyczno- orzeczniczego (orzeczenia lekarskie z dnia 2 lutego 2005 r. i z dnia 6 października 2009 r. Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie oraz z dnia 6 lipca 2005 r. i 28 października 2010 r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu) i wszystkie te jednostki zgodnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Z powyższych orzeczeń lekarskich jednoznacznie wynika, że stwierdzone u skarżącej zmiany w układzie ruchu i związane z tym dolegliwości nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły sporządzone na użytek tego postępowania orzeczenia lekarskie uznając je za jednoznaczne, spójne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć. Jednocześnie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącej, że opinie lekarskie z 2009 i 2010 r. nie zostały poprzedzona badaniem fizykalnym. Opinia z 2009 r. została wydana na podstawie dokumentacji oraz badania wykonanego w 2009 r. Następnie skarżąca przebywała w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego od 7 do 11 czerwca 2010 r. gdzie została skonsultowana ortopedycznie i neurologicznie. Na tej podstawie w dniu 28 czerwca 2010 r. wydano orzeczenie lekarskie o stanie jej zdrowia. Zdaniem Sądu o braku związku przyczynowo- skutkowego świadczy również długi okres czasu- ponad 20 lat między zakończeniem wykonywania pracy przez skarżącą, a udokumentowaniem objawów, przy czym zgodnie z poz. 19 rozporządzenia z 2009 r. okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, w przypadku przewlekłych chorób układu ruchu wynosi 1 rok. Brak było, zatem schorzenia rozpoznanego u skarżącej, a figurującego w wykazie chorób zawodowych oraz brak istnienia związku przyczynowego pomiędzy stwierdzanym schorzeniem, a warunkami jej pracy. Konkludując powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów organ zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, poczynił prawidłowe ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał trafne rozstrzygnięcie. W związku z tym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła H. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.) przez ich błędne zastosowanie polegające na zastosowaniu do rozstrzygnięcia skargi skarżącej poz. 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów 2009 r. oraz § 1 pkt 1 i 2 i § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r., które są sprzeczne z art. 237 § 1 Kodeksu pracy tiret pierwszy, nie uwzględniają aktualnej wiedzy medycznej, jak również art. 2 Konstytucji RP - naruszają zasadę sprawiedliwości społecznej, w konsekwencji czego, nie powinny być stosowane; 2. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.): art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej podczas gdy decyzja Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., co polegało w szczególności na błędnym ustaleniu stanu faktycznego, a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy pomimo wskazanych wyżej naruszeń prawa materialnego, b. art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż skarga skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona nią decyzja odpowiada prawa. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżąca wniosła o uchylenia w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu wraz z podatkiem od towarów i usług, oświadczając, iż koszty te nie zostały pokryte ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że wymuszona pozycja ciała, jak również konieczność przenoszenia znacznych ciężarów (przenoszenie bel materiałów) powoduje nadwyrężenie kręgosłupa, a w dłuższej perspektywie czasowej zwyrodnienie tego kręgosłupa. Pomijanie tych okoliczności przez Radę Ministrów w rozporządzeniu stanowi pomijanie aktualnej wiedzy medycznej, która jest w chwili obecnej wiedzą powszechną i jest łamaniem zasady sprawiedliwości społecznej tym bardziej, że nawet dla laika jest oczywiste, iż czynniki te miały zasadniczy wpływ na schorzenia zdiagnozowane u skarżącej. W odniesieniu natomiast do zarzutów naruszenia prawa procesowego skarżąca podkreśliła, że organy dopuściły się zaniedbania kwestii związanych z kompletnym zgromadzeniem materiału dowodowego, a w szczególności prawidłowości kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy orzeczeń lekarskich. Tymczasem orzeczenie lekarskie z dnia 6 października 2009 r. oraz orzeczenie jednostki odwoławczej z dnia 28 czerwca 2010 r. zostały wydane jedynie w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację medyczną, co oznacza, że nie przeprowadzono u strony badania fizykalnego. Opieranie się na dokumentacji medycznej sprzed pięciu lat może skutkować powielaniem wcześniej popełnionych błędów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. oraz nie stwierdzając wystąpienia przesłanek, o których mowa w § 2 tego przepisu, za pozbawione zasadności należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów wymienionych w podstawach wniesionej kasacji. Wyjaśnić przede wszystkim trzeba, iż pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym i zostało zdefiniowane w art. 2351 Kodeksu pracy. Zgodnie z jego treścią "Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych <>". Delegację ustawową dla Rady Ministrów do wydania odpowiedniego rozporządzenia, w którym został ustalony m.in. wykaz chorób zawodowych stanowi art. 237 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy. Oznacza to, iż uznanie określonego schorzenia za chorobę zawodową nie zostało pozostawione ani swobodnemu uznaniu organu orzekającego w sprawie, ani nie odbywa się na zasadzie słuszności, czy jak twierdzi autorka skargi kasacyjnej na zasadzie sprawiedliwości społecznej. Jest to materia uregulowana normatywnie i tylko taka jednostka chorobowa może zostać uznana za zawodową, jeżeli została za taką uznana przez prawodawcę w stosownym akcie prawnym. Zauważyć przy tym trzeba, w związku ze zgłaszaną przez skarżącą argumentacją, że to na Radzie Ministrów spoczywa obowiązek aktualizowania tego rozporządzenia tak, aby uwzględniało ona aktualną wiedzę w zakresie patogenezy i epidemiologii chorób powodowanych przez czynniki szkodliwe dla człowieka występujące w środowisku pracy oraz kierując się koniecznością zapobiegania występowaniu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (art. 237 § 1 in fine Kodeksu pracy). Prawidłowość powyższego rozwiązania w świetle ustawy zasadniczej nie stanowiła także wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego, który dostrzegając, że lista chorób zawodowych rzeczywiście dotyczy żywotnych interesów prawnych obywateli, wskazywał na argumenty przemawiające za zasadnością umieszczenia takiego wykazu w rozporządzeniu. Jedna z zasad techniki prawodawczej to nakaz zwięzłego i syntetycznego redagowania przepisów ustawy, unikając nadmiernej szczegółowości (§ 5 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", Dz. U. Nr 100, poz. 908), która stoi na przeszkodzie umieszczeniu w Kodeksie pracy katalogu chorób zawodowych jako regulacji o zbyt dużym stopniu szczegółowości. Ponadto lista ta ma odzwierciedlać aktualny stan wiedzy medycznej i do jej stworzenia potrzebne są specjalistyczne kwalifikacje. Wszystko to powoduje, że taki wykaz powinien być zawarty w akcie normatywnym odznaczającym się większą elastycznością niż ustawa, za pomocą którego organy władzy publicznej mogą szybciej reagować na zmiany okoliczności faktycznych i stanu wiedzy specjalistycznej. Taką możliwość zapewnia umieszczenie listy chorób zawodowych w załączniku do rozporządzenia, jako aktu normującego sprawy ulegające stosunkowo częstym zmianom (por. S. Wronkowska (w): S. Wronkowska, M. Zieliński: Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004 r. s. 230; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07, OTK-A z 2008 r., z. 5, poz. 82). Z tego też względu za bezzasadny należało uznać zarzut kasacji odnoszący się do błędnego zastosowania poz. 19 załącznika do rozporządzenia 2009 r. oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 8 ust. 1 tego rozporządzenia jako sprzecznego z art. 237 § 1 Kodeksu pracy oraz art. 2 Konstytucji RP. Sam, bowiem fakt długoletniego wykonywania pracy w warunkach narażenia zawodowego, który w przedmiotowej sprawie nie był kwestionowany przez Sąd pierwszej instancji, nie stanowi wystarczającej podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej, a co szczegółowo i prawidłowo wyjaśniono w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Nie można również podzielić wątpliwości strony skarżącej odnośnie błędnego w jej ocenie ustalenia stanu faktycznego, które to wątpliwości skarżąca odnosiła do braku przeprowadzenia badań fizykalnych przez uprawnione do tego jednostki medyczne w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem orzeczeń lekarskich z dnia 6 października 2009 r. i 28 czerwca 2009 r., ale oparcie ich na wynikach wcześniej przeprowadzonych badań. Tak sformułowanej argumentacji nie sposób jednak podzielić z następujących przyczyn. Po pierwsze, samo twierdzenie strony o potrzebie ich przeprowadzenia nie poddaje jeszcze w wątpliwość pierwotnie przeprowadzonych badań tym bardziej, że ww. orzeczenia lekarskie zostały w sprawie wydane głównie z powodu wejścia w życie nowego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i dokonania w nim zmian odnośnie przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonania pracy. Po drugie, nawet pięcioletni upływ czasu od ostatnich badań, na który wskazuje autorka kasacji, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro narażenie zawodowej skarżącej ustało w 1988 r. Po trzecie, jak wynika z akt sprawy, wydając orzeczenie z dnia 6 października 2009 r. Małopolski Ośrodek Medyczny Pracy, wskazywał na ponowne badania z 2009 r., zaś Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Sosnowców przed wydaniem orzeczenia z dnia 28 czerwca 2010 r., sam przeprowadził takie badania w dniach 7- 11 czerwca 2010 r., na dowód czego załączono do akt sprawy kartę wypisową ze Szpitala tego Instytutu. Na te okoliczności wskazywał również Sąd pierwszej instancji. Z przedstawionych wyżej przyczyn uznając, iż stan faktyczny sprawy przyjęty w skarżonym wyroku nie został w żaden sposób podważony jako bezzasadne należało ocenić zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Natomiast wobec prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji niezasadne pozostawały także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Odnośnie wniosku dotyczącego zwrotu kosztów postępowania z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej wyjaśnić trzeba, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisanych art. 258- 261 p.p.s.a.