VI SA/Wa 2527/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa ochronnego na znak towarowy [...] nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej P. Sp. j. z siedzibą w L. kwotę 1727 (jeden tysiąc siedemset dwadzieścia siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] czerwca 20010 r. nr [...] Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu sprawy z wniosku P. Sp. J. z siedzibą w L. (dalej – wnioskodawca, skarżący) o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] udzielonego na rzecz [...] z siedzibą w [...] Austria (dalej – uprawniony, uczestnik postępowania) na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm., dalej p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. oddalił wniosek i przyznał uczestnikowi postępowania od wnioskodawcy kwotę 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne: Wnioskiem z dnia 20 marca 2006 r. P. Sp. J. z siedzibą w L. wniosło o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...] w części dotyczącej towarów zawartych w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2010 r. wnioskodawca ograniczył żądanie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy o numerze [...] poprzez wskazanie następujących towarów: kawa, herbata, kakao, ciasta i wyroby cukiernicze, lody, lód chłodzący, napoje na bazie kawy, herbaty, kakao i czekolady, herbata mrożona. Uprawnionym do powyższego prawa ochronnego jest austriacka firma [...] z siedzibą w [...], znak ten zgłoszono do ochrony [...] maja 2002 r. Uzasadniając swój interes prawny wnioskodawca podniósł, że jest producentem lodów o nazwie "[...]" oraz ubiega się o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...]. Ponadto uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wytoczył wnioskodawcy proces sądowy zarzucając naruszenie praw wyłącznych do pięciu znaków towarowych w tym do znaku spornego. Wnioskodawca wywodził także swój interes prawny z art. 22 Konstytucji RP. Uzasadniając wniosek wnioskaodawca stwierdził, że przedmiotowe prawo ochronne wydane zostało z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej z uwagi na zgłoszenie spornego znaku w złej wierze. Złą wiarę wnioskodawca uzasadnił zamiarem wykorzystania znaku jako "defensywnego" czyli dla towarów nie będących przedmiotem działalności gospodarczej uprawnionego. Ponadto wnioskodawca stwierdził, że zła wiara łączy się z zamiarem przedłużenia ochrony wcześniej zgłoszonych znaków towarowych o numerach [...] oraz [...], (poprzez zastąpienie znakiem podobnym) a więc w celu ominięcia przepisów art. 28 u.z.t. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 u.p.w.p. Zdaniem wnioskodawcy uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy używa w/w znaków jedynie do oznaczania napojów energetyzujących. Natomiast zgłaszanie znaków towarowych identycznych z wcześniejszymi znakami uprawnionego albo do nich podobnych, które nie są używane jest działaniem zmierzającym do ominięcia przepisów ustanawiających sankcję wygaszenia ochrony znaku nieużywanego. Zdaniem wnioskodawcy przy tak rozległym wykazie towarów uprawniony musiał być świadomym, że nie będzie w przyszłości używał znaku dla wszystkich objętych ochroną towarów, gdyż jest niemożliwe, aby jeden podmiot produkował i wprowadzał do obrotu towary wszystkich branż. Uprawniony wniósł o oddalenie wniosku w całości. Zakwestionował interes prawny wnioskodawcy oraz podniósł, że Sąd Okręgowy w K. uznał wszystkie roszczenia firmy [...] za zasadne i zakazał wnioskodawcy używania oznaczenia [...]. Wyrok ten jest już wyrokiem prawomocnym. Uprawniony stwierdził, że sporny znak towarowy jest znakiem powszechnie znanym oraz renomowanym na okoliczność czego załączono materiał dowodowy. Renoma i powszechna znajomość spornego znaku zdaniem uprawnionego oznacza, że oznaczenia podobne nie mogą być stosowane w odniesieniu do jakichkolwiek towarów. W konsekwencji nawet na skutek pozbawienia spornego znaku towarowego ochrony w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej wnioskodawca nie będzie mógł uzyskać prawa ochronnego na znak towarowy tożsamy lub podobny dla jakichkolwiek towarów. Niezależnie od powyższego uprawniony podnosił, że wnioskodawca nie udowodnił złej wiary uprawnionego. Stwierdził, że nieużywanie znaku przez uprawnionego nie stanowi dowodu złej wiary ani nie jest przesłanką unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Uprawniony wywodził też, że wbrew twierdzeniom wnioskodawcy firma [...] nie zgłosiła do rejestracji spornego znaku z zamiarem przedłużenia ochrony innych wymienionych we wniosku znaków. Znaki różnią się bowiem elementami graficznymi, które występują wyłącznie w spornym znaku towarowym. Odnosząc się do argumentów uprawnionego wnioskodawca ponownie uzasadnił interes prawny podnosząc, że istnieje możliwość wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Zdaniem wnioskodawcy ewentualna renoma znaku towarowego [...] nie ma wpływu na ocenę interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Wnioskodawca stwierdził także, że przedłożony materiał dotyczący zapytań o licencję odnosi się do podmiotów zagranicznych. Wnioskodawca podniósł, że w terminie około miesiąca od wydania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy [...] uprawniony dokonał kolejnego zgłoszenia znaku [...] zarejestrowanego pod numerem [...]. Uprawniony podnosił, że zakres działalności firmy wpisany do rejestru przedsiębiorców obejmuje używanie znaków towarowych [...]. Natomiast zakres działalności polskiej spółki córki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. uprawnia spółkę do sprzedaży żywności, a zatem także lodów. Zdaniem uprawnionego jeśli zakres działalności spółki obejmuje towary dla których ubiega się o rejestrację znaku towarowego lub obejmuje towary podobne, to nie można mówić o ubieganiu się o ochronę w złej wierze. Uprawniony wywodził, że zła wiara powinna zostać udowodniona przez wnioskodawcę na dzień zgłoszenia spornego znaku towarowego to jest [...] maja 2002 r. Tym samym informacje dotyczące znaku towarowego słownego [...] o numerze [...] zgłoszonego [...] stycznia 2006 r. nie mają znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Ponadto uprawniony podniósł, że ani przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, ani po tej dacie nie zgłosił w Polsce znaku towarowego [...] dla towarów z klasy 30 Klasyfikacji Nicejskiej zawierającego te same elementy graficzne. Zdaniem uprawnionego powszechna znajomość i renoma znaku spornego powoduje, że jego rejestracja jedynie potwierdza istniejące już uprawnienia [...] do zakazywania używania przez osoby trzecie podobnych znaków towarowych. Ponadto uprawniony podkreślał, że ochrona spornego znaku towarowego także dla towarów z klasy 30 Klasyfikacji Nicejskiej jest tym bardziej uzasadniona, że wiele podmiotów z różnych krajów było i jest zainteresowanych oznaczaniem swoich towarów znakami uprawnionego. Wnioskodawca wskazywał na podobieństwa słownych znaków [...] do znaku spornego. Zdaniem wnioskodawcy fakt, że żadna ze spraw dotycząca tych znaków nie rozpoczęła się przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wnioskodawca podniósł, że uprawniony nie wykazał jaki związek miałaby ewentualna renoma znaków towarowych [...] z oceną czy zgłoszenie znaku spornego nastąpiło w złej wierze. Wnioskodawca wskazywał też, że prawa ochronne na dwa międzynarodowe słowne znaki towarowe [...] oraz [...] zostały wygaszone z powodu nieużywania. Ostatecznie uprawniony podniósł, że interes wnioskodawcy istnieje jedynie w zakresie zgłoszenia znaku towarowego [...] o numerze [...] tj. w zakresie wyrobów cukierniczych i lodów. Podkreślił, że znaki towarowe [...] oraz [...] są znakami słownymi i różnią się od znaku spornego. Między tymi znakami istnieje także różnica co do zakresu towarów. Uprawniony podniósł, że dowody dotyczą między innymi używania spornego znaku oraz zapytań o licencję. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Urząd Patentowy RP, powołując art. 164 p.w.p. oraz art. 20 Konstytucji RP uznał istnienie interesu prawnego wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego wskazując, że uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wystąpił przeciwko wnioskodawcy o naruszenie tego prawa. Wobec zapadłego wyroku wnioskodawca może zaś wystąpić o wznowienia postępowania. Organ wskazał też, że wnioskodawca wystąpił o rejestrację znaku towarowego [...], który może zostać zakwestionowany z uwagi na przyznane uprawnionemu prawo ochronne na sporny znak towarowy. Odnosząc się do zarzutu zgłoszenia spornego znaku towarowego w warunkach złej wiary, Urząd Patentowy RP powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i OHIM wskazał na przyjęte rozumienie pojęcia złej wiary. W ocenie organu brak było podstaw do uznania, że sporny znak towarowy [...] został zgłoszony w złej wierze w rozumieniu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Urząd Patentowy RP podniósł, że w rozpatrywanej sprawie fantazyjny znak towarowy [...] o numerze [...] jest używany przez uprawnionego co, zdaniem organu ma istotne znaczenie w sprawie. Organ podnosił, iż uprawniony wykazał, że sposób używania tego znaku i działania uprawnionego z tym związane uczyniły ten znak znanym także w Polsce. Zatem w ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przywołane w związku z zarzutem złej wiary okoliczności. Urząd Patentowy RP podniósł, iż można wręcz stwierdzić, że to właśnie wnioskodawca chciałby zająć pozycję znaku spornego wypracowaną przez uprawnionego. Zadaniem organu należy mieć także na uwadze, że w przedmiotowej sprawie nie chodzi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa i zbadania przesłanki używania znaku. Organ wskazywał, że od daty rejestracji znaku spornego do dnia złożenia wniosku w sprawie nie upłynęło pięć lat o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w kontekście nieużywania znaku towarowego. Uprawniony mógł zatem nie używać spornego znaku towarowego w dacie złożenia wniosku. Organ podnosił też, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zabraniają zgłoszenia tych samych znaków towarowych dla innych towarów, jak też zgłoszenia przez ten sam podmiot podobnych znaków dla tych samych towarów. W rozpatrywanej sprawie sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania bądź innych towarów względem wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych na jego rzecz, bądź różnił się od znaków uprawnionego, które przeznaczone zostały do oznaczania towarów zawartych w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej. W ocenie organu, różnice między tymi znakami nie są nieistotne i dotyczą łatwo dostrzegalnych elementów graficznych. Ponadto zgłoszenie znaku towarowego w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej dotyczy produktów spożywczych, którymi są także napoje klasyfikowane w klasie 32. Urząd Patentowy RP podnosił, że dla napojów tych - czego nie kwestionował wnioskodawca -stosowany jest znak sporny, a bliskość rodzajowa towarów należących do tej branży przemawia za przyjęciem dobrej wiary w zgłoszeniu znaku w tym zakresie. W ocenie organu dodatkowo zapytania innych podmiotów o udzielenie licencji na używanie znaku towarowego [...] mogą uzasadniać zamiar zgłoszenia znaku towarowego w odpowiednio szerokim zakresie. Nie sposób zatem przypisać zgłaszającemu niegodziwego zamiaru w zgłoszeniu znaku towarowego [...] o numerze [...], a w konsekwencji złej wiary. Wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania Urząd Patentowy RP ustalił w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2076). Skargę na opisaną wyżej decyzję Urzędu Patentowego RP wniosło P. Sp. J. z siedzibą w L. żądając jej uchylenia i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucano: 1) Rażące naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 256 ust. 1 ustawy "Prawo własności przemysłowej" - poprzez całkowity brak wskazania dowodów, popierających twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji, a w szczególności dowodów rzeczywistego używania w Polsce znaku [...] dla spornych towarów, lub wskazujących co najmniej na zamiar jego używania dla tych towarów, dowodów potwierdzających zapytania licencyjne z Polski oraz terminy w jakich je formułowano, co utrudnia, a wręcz uniemożliwia sądową kontrolę zaskarżonej decyzji; 2) Naruszenie prawa materialnego art. 134 ustawy "Prawo własności przemysłowej" w tekście obowiązującym w latach 2001 - 2004 (Dz.U. 2001, nr 49 poz.408) poprzez jego błędną wykładnię - przejawiającą się w twierdzeniu, iż powołana ustawa nie zabrania ponownego zgłaszania podobnych znaków (użytym w kontekście oceny zarzutu złej wiary), z jednoczesnym pominięciem istotnego warunku, jaki stawiał art. 134, w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia znaku "[...]" [...], gdyż dopuszczał takie zgłoszenia tylko gdy były dokonane w dobrej wierze; 3) Naruszenie art. 6, art. 77 § 1 i § 4, art. 80, oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 256 ust.1 ustawy "Prawo własności przemysłowej"-poprzez stwierdzenie, że pomiędzy znakami uprawnionego: słowno-graficznym [...], a słownymi "[...]", różnice "nie są nieistotne", co nie jest ustawowym kryterium oceny znaków towarowych, oraz poprzez brak objaśnienia, w uzasadnieniu decyzji, wprowadzonego nowego kryterium oceny i związanych z tym przepisów prawa; 4) Naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80, Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 256 ust.1 i art. 164 ust.1 ustawy "Prawo własności przemysłowej" (w zakresie w jakim dopuszcza częściowe unieważnienie prawa ochronnego)-poprzez stwierdzenie, że "znak był używany" przy jednoczesnym braku analizy porównawczej zakresu towarów objętych wnioskiem o unieważnienie w niniejszej sprawie z towarami wcześniejszych znaków słownych "[...]" nr [...] oraz [...], zwłaszcza z towarami, których dotyczą decyzje w sprawach [...] oraz [...], stwierdzające wygaśnięcie rejestracji tych znaków, z powodu ich nie używania dla wskazanych towarów na polskim rynku; 5) Naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80, a co najmniej art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 256 ust.1 ustawy "Prawo własności przemysłowej" oraz naruszenie art. 4 "Porozumienia Madryckiego" o międzynarodowej rejestracji znaków towarowych - poprzez brak wysnucia właściwych wniosków z obszernych załączników do pisma procesowego z 22 lipca 2009 r. złożonego przez uprawnionego z rejestracji znaku, jako dotyczących tylko używania znaku i licencji poza terytorium Polski lub dla towarów nie będących przedmiotem postępowania [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący obszernie uzasadnił przedstawione wyżej zarzuty m.in. podnosząc, że głównym zarzutem stawianym w przedmiotowym postępowaniu jest zgłoszenie znaku towarowego [...] w złej wierze, to jest na zakres towarów, dla których uprawniony nie miał zamiaru używać znaku w Polsce. O braku zamiaru używania znaku dla towarów objętych klasą 30 klasyfikacji "nicejskiej" świadczy brak rzeczywistego używania wcześniejszych znaków słownych "[...]" nr [...] oraz [...] będących tzw. "warstwą słowną" znaku [...] oraz dominujący element tego znaku. Brak używania obu znaków słownych, obejmujący okres przed zgłoszeniem spornego znaku, jak i okres późniejszy, potwierdzono dokumentami urzędowymi, to jest decyzjami Urzędu Patentowego RP w sprawach [...] (wcześniej [...]) oraz [...], stwierdzającymi wygaśnięcie dla towarów z klasy 30, rejestracji tych znaków z powodu ich nie używania. Zdaniem skarżącego w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy nie odniósł się do przedkładanych przez niego dowodów, nie uzasadniając przyczyn ich pominięcia. Skarżący podnosił także, iż nieprawidłowa jest argumentacja Urzędu Patentowego RP, że o braku złej wiary świadczy to, iż wolno ponownie zgłosić znak podobny do wcześniej posiadanego. Skoro do dokonania takiego zgłoszenia przepis art. 134 p.w.p. wymagał dobrej wiary, to z samego zezwolenia na określone działanie, zezwolenia pod warunkiem, nie można wnioskować, iż w konkretnej sytuacji, podjęcie owych działań oznacza, że ów warunek spełniono. Skarżący wywodził też, że bezpośrednio po stwierdzeniu, że prawo własności przemysłowej nie zabrania zgłoszeń tych samych znaków dla innych towarów, bądź podobnych znaków dla innych towarów Urząd Patentowy stwierdził, że sporny znak różni się od znaków uprawnionego, a różnice te "nie są nieistotne" i dotyczą łatwo dostrzegalnych elementów graficznych. Zdaniem skarżącego powoływanie zasady zezwalającej zgłosić podobne znaki, z jednoczesnym twierdzeniem, że znaki są różne stwarza wątpliwość, czy Urząd Patentowy traktuje te znaki jako podobne w zakresie dozwolonym do powtórzenia zgłoszenia znaku podobnego w myśl powołanych (ale nie sprecyzowanych przepisów), czy raczej chciał uzasadnić, że ów przepis zezwalający na powtórzenie zgłoszenia [art.134 p.w.p.], w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania. Niezależnie od podniesionych wątpliwości, co do wykładni uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżący podnosił także, iż eksponowanie różnicy między spornym znakiem [...], a wcześniejszymi znakami towarowymi "[...]" nr [...] oraz [...] - obydwoma słownymi – jest jego zdaniem błędne w świetle powszechnie stosowanych zasad oceny podobieństwa znaków towarowych. Wskazywał, że będące istotą obu wcześniejszych znaków słowa "[...]", stanowiące całość każdego z tych znaków, dominują w znaku słowno-graficznym [...]. Zdaniem skarżącego wszystkie trzy znaki "[...]" są do siebie podobne. Skarżący podkreślał też, że przedmiotowy wniosek obejmującym unieważnienie w części, czyli dla niektórych towarów, mieszczących się jedynie w klasie 30 klasyfikacji nicejskiej, spośród obszernego wykazu towarów znaku [...], obejmującego wszystkie 45 klas towarowych. Głównym zarzutem wniosku o częściowe unieważnienie rejestracji znaku jest to, iż uprawniony rejestrując swój znak również dla towarów z klasy 30, nie miał zamiaru używać go dla tych towarów, objętych wnioskiem o unieważnienie. Zatem ocena zamiaru używania, jaką powinien był przeprowadzić Urząd Patentowy w sprawie, powinna dotyczyć właśnie tych towarów, z klasy 30 objętych wnioskiem o unieważnienie, a nie wskazanych w decyzji napojów bezalkoholowych (klasa 32), co do których wnioskodawca nie kwestionuje używania znaków towarowych "[...]". Skarżący podnosił zupełny brak porównania towarów, których dotyczy wniosek o unieważnienie znaku [...], z towarami wcześniejszych znaków słownych [...] oraz [...]. Zdaniem skarżącego Urząd Patentowy nie sprawdził, czy sporne towary występują we wcześniejszych znakach, jeśli bowiem by to sprawdził, doszedłby do zupełnie przeciwnych wniosków. Wskazywał też, iż tej kwestii nie można skwitować ogólnikowym stwierdzeniem, że towary są różne, lecz należało konkretnie wskazać, którego z towarów objętych wnioskiem o unieważnienie brak we wcześniejszych znakach i z tej przyczyny odmówić unieważnienia na ten konkretny towar. Skarżący wywodził, że poważnym uchybieniem zaskarżonej decyzji jest także to, iż nie porównano spornych towarów, objętych wnioskiem o unieważnienie rejestracji znaku w sprawie [...], z towarami, wobec których Urząd Patentowy, prawomocną już decyzją z [...] kwietnia 2009 r. - nr [...], stwierdził wygaśnięcie rejestracji międzynarodowej, z tej przyczyny, że znaku nie używano. W ocenie skarżącego jeśli bowiem dla konkretnego rozpatrywanego towaru nie używano znaku słownego "[...] ", to tym samym nie używano dla rozpatrywanego towaru znaku słowno-graficznego nr [...], w którym dominują owe 2 słowa. Skarżący podnosił, że w niniejszym postępowaniu domagał się dopuszczenia dowodu z decyzji [...], pismem z 22 lipca 2009 r. (załączając jej odpis), a pismem z 18 maja 2010 r. domagał się uwzględnienia znanych z urzędu faktów z postępowania [...]. Brak dopuszczenia dowodów wskazanych przez stronę postępowania, bez wskazania przyczyn ich pominięcia narusza art. 78 § 1, a co najmniej art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując skarżący wskazywał, że uprawniony z rejestracji nr [...] w ogóle nawet nie rozpoczął używania oznaczenia "[...]" dla spornych towarów, nie używając tego oznaczenia zarówno przez ponad 2 lata przed datą zgłoszenia spornego znaku, jak też przez ponad 3 lata po tym zgłoszeniu - i nadal go nie używa, mimo iż od zgłoszenia znaku minęło ponad 8 lat. W ocenie skarżącego tak długi okres braku rzeczywistego używania znaku towarowego dla spornych towarów świadczy, że brak było też zamiaru używania spornego znaku w tym zakresie asortymentowym. Zdaniem skarżącego fakt, iż znak [...] zarejestrowano dla spornych towarów - a także dla wszystkich innych, jego wykaz towarów obejmuje bowiem komplet 45 klas świadczy o zamiarze blokowania rynku. Takie działanie jest wykorzystaniem prawa z rejestracji znaku w sposób sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, i nie korzysta z ochrony. Skarżący wskazywał też, że późniejsze fakty używania bądź braku używania znaku na rynku, potwierdzają dobrą bądź złą wiarę zgłaszającego. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej, popierając argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Urząd Patentowy RP wyjaśniał, że nie wskazywał na rzeczywiste używanie spornego znaku towarowego dla towarów objętych wnioskiem na użytek twierdzenia o braku złej wiary uprawnionego. Podnosił, że sam fakt używania spornego znaku był w sprawie bezsporny w zakresie napojów energetyzujących. Zdaniem organu uzasadnienie wyjaśnia w sposób dostatecznie klarowny motywy rozstrzygnięcia. Urząd Patentowy RP wskazywał, że sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania bądź innych towarów względem wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych na jego rzecz, bądź różnił się od znaków uprawnionego, które przeznaczone zostały do oznaczania towarów zawartych w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej. Zdaniem organu pominięcie wskazanego w skardze "warunku dobrej wiary" wymienionego w art. 134 ustawy Prawo własności przemysłowej należy uznać za nietrafne. Istotne jest również to, że w obowiązującej w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego redakcji tego przepisu, na którą powołuje się skarżący, wskazuje się na "taki sam znak" przeznaczony dla "towarów takich samych lub tego samego rodzaju". W ocenie organu sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Urząd Patentowy RP wskazywał też, że bez znaczenia w kontekście zarzutu złej wiary pozostawało ustalenie stopnia znajomości znaku uprawnionego. Uprawniony do spornego znaku – uczestnik postępowania [...] z siedzibą w [...], Austria w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2011 r. wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2011 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów na okoliczność braku rzeczywistego używania w Polsce przedmiotowego znaku towarowego dla spornych towarów od początku powstania obowiązku jego używania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011 r. na okoliczność braku używania elementów słownych spornego znaku towarowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje jej uchyleniem. W przypadku wniosku o unieważnienie znaku towarowego punktem wyjścia jest istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albowiem zgodnie z art.164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Z uwagi na administracyjny charakter postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego, pojęcie "interesu prawnego" rozumieć trzeba zgodnie ze znaczeniem nadanym mu przez doktrynę prawa administracyjnego, przy czym w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, aby ze spornych w doktrynie prawa administracyjnego koncepcji interesu prawnego, przyjąć "obiektywną i materialnoprawną koncepcję strony". Powszechnie uznaje się, że interes prawny w unieważnieniu patentu (odpowiednio znaku towarowego) mają: pozwany o naruszenie patentu, osoba, która zamierza uruchomić produkcję wyrobów lub świadczenie usług według opatentowanego na cudzą rzecz wynalazku, konkurent podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy) uprawnionego z patentu, a także - w pewnych przypadkach - licencjobiorca. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. -Prawo działalności gospodarczej) - ( szerzej patrz dr Andrzej Kisielewicz "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej"- materiał przygotowany na konferencję pn. Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 roku, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 roku, sygn. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739, z dnia 20 marca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691, z dnia 26 czerwca 2007 roku sygn. VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519, z dnia 29 sierpnia 2006 roku sygn. VI SA/Wa 867/06 LEX 246145). W wyroku z dnia 23 października 2008 r., w sprawie o sygn. akt II GSK 385/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał , że: "każdy przedsiębiorca ma prawo do oznaczania swoich wyrobów i usług znakiem towarowym, jeżeli nie pozostaje on w kolizji co do formy, okresu ważności i terytorium, z bezwzględnym prawem podmiotowym wcześniej uzyskanym przez inny podmiot. Tam, gdzie prawo ochronne na znak towarowy zostało udzielone z naruszeniem ustawowych warunków, przedsiębiorca ma interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o unieważnienie tego prawa na podstawie wskazanych przez siebie przesłanek, których trafność zostaje oceniana w stosownym postępowaniu" ( LEX nr 497382). W doktrynie i orzecznictwie nie budzi też wątpliwości pogląd, że pozwany w sprawie o naruszenie prawa ochronnego ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia tego prawa. W świetle powyższego Urząd Patentowy RP prawidłowo uznał zatem, że w rozpoznawanej sprawie po stronie wnioskodawcy występuje interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego bowiem uprawniony do przedmiotowego znaku towarowego wystąpił przeciwko wnioskodawcy o naruszenie tego prawa. Wobec zapadłego wyroku wnioskodawca może wystąpić z ewentualnym wnioskiem o wznowienie postępowania. Nadto wnioskodawca w ramach wskazanej wyżej swobody prowadzenia działalności gospodarczej ma prawo do oznaczania swoich towarów wybranym przez siebie znakiem towarowym jeżeli nie narusza tym praw ochronnych osoby trzeciej. Wnioskodawca wystąpił o rejestrację znaku towarowego [...], który może zostać zakwestionowany z uwagi na przedmiotowe prawo ochronne. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo własności przemysłowej sprawy o unieważnienie prawa ochronnego rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego. W przedmiotowej sprawie sporny znak towarowy został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] maja 2002 r., tj. po wejściu w życie ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, zatem przepisy tej ustawy winny stanowić podstawę oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego prawa ochronnego. W świetle art. 255 ust. 4 p.w.p., Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Unieważnienie prawa ochronnego służy skorygowaniu błędu popełnionego przy jego udzieleniu, polegającego na przyznaniu tego prawa mimo braku ustawowych warunków jego udzielenia. Wnioskodawca domagał się unieważnienia przedmiotowego prawa ochronnego wskazując, iż zostało ono udzielone z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. z uwagi na zgłoszenie spornego znaku w złej wierze. Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. W zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP po obszernym przedstawieniu prezentowanych w postępowaniu administracyjnym stanowisk i twierdzeń stron wskazał, że sporny znak towarowy jest używany przez uprawnionego co, zdaniem organu ma istotne znaczenie w sprawie. Organ podnosił, iż uprawniony wykazał, że sposób używania tego znaku i działania uprawnionego z tym związane uczyniły ten znak znanym także w Polsce. Zatem w ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przywołane w związku z zarzutem złej wiary okoliczności. Urząd Patentowy RP podniósł, iż można wręcz stwierdzić, że to właśnie wnioskodawca chciałby zająć pozycję znaku spornego wypracowaną przez uprawnionego. Zadaniem organu należy mieć także na uwadze, że w przedmiotowej sprawie nie chodzi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa i zbadania przesłanki używania znaku. Organ wskazywał, że od daty rejestracji znaku spornego do dnia złożenia wniosku w sprawie nie upłynęło pięć lat o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w kontekście nieużywania znaku towarowego. Uprawniony mógł zatem nie używać spornego znaku towarowego w dacie złożenia wniosku. Organ podnosił też, że przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zabraniają zgłoszenia tych samych znaków towarowych dla innych towarów, jak też zgłoszenia przez ten sam podmiot podobnych znaków dla tych samych towarów. Urząd Patentowy wskazywał też, że w sprawie sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania bądź innych towarów względem wcześniejszych znaków towarowych zarejestrowanych na rzecz uprawnionego, bądź różnił się od znaków uprawnionego, które przeznaczone zostały do oznaczania towarów zawartych w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej. Organ podniósł także, iż różnice między tymi znakami nie są nieistotne i dotyczą łatwo dostrzegalnych elementów graficznych. Ponadto zgłoszenie znaku towarowego w klasie 30 Klasyfikacji Nicejskiej dotyczy produktów spożywczych, którymi są także napoje klasyfikowane w klasie 32. Urząd Patentowy RP wskazywał, że dla napojów tych stosowany jest znak sporny, a bliskość rodzajowa towarów należących do tej branży przemawia za przyjęciem dobrej wiary w zgłoszeniu znaku w tym zakresie. W ocenie organu dodatkowo zapytania innych podmiotów o udzielenie licencji na używanie znaku towarowego [...] mogły uzasadniać zamiar zgłoszenia znaku towarowego w odpowiednio szerokim zakresie. Tak sformułowane okoliczności stanowiły podstawę oddalenia przedmiotowego wniosku. Przechodząc do oceny przedmiotowej decyzji należy na wstępie podkreślić, iż Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną związany był granicami wniosku i podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, jednak rozpoznając sprawę w tych granicach organ związany był też rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.). Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że Urząd Patentowy RP jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy RP dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy. Z uzasadnienia decyzji powinno wynikać, że organ dokonał dokładnej analizy faktów oraz twierdzeń strony i w sposób jasny oraz zrozumiały wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ obowiązany jest przeanalizować wszystkie zgromadzone dowody, w tym także przedstawione przez stronę, pamiętając, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do istotnych okoliczności spoczywa na organie. Organ winien zatem odnieść się do wszystkich twierdzeń podniesionych przez strony, wskazać , które uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie i dlaczego. Następnie wskazać, które okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie uznaje za udowodnione, w oparciu o jakie dowody, a którym dowodom odmawia Wiery i mocy dowodowej i dlaczego. Jeśli jakieś okoliczności podnoszone przez stronę organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie winien wskazać, które i dlaczego. Podobnie jeśli dowody przedstawione przez stronę nie zmierzają w ocenie organu do wykazania okoliczności istotnych w sprawie to ocena ta winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tylko uzasadnienie odpowiadające takim wymogom spełniać będzie wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a, a w konsekwencji odzwierciedlać wypełnienie przez organ wymogów określonych w art.7, 77 i 80 k.p.a. W przedmiotowej sprawie uzasadnienie decyzji przedstawione przez Urząd Patentowy RP w zakresie rozważenia wskazanej przez wnioskodawcę podstawy unieważnienia znaku towarowego w najmniejszym stopniu nie spełnia przedstawionych wyżej wymagań, co sprawia, że zaskarżona decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. Organ nie wskazał, jakie fakty uznał za istotne dla rozstrzygnięcia i ustalone, w oparciu o jakie dowody. Organ wskazując, że sporny znak jest używany i podkreślając, że ma to istotne znaczenie w sprawie, nie wskazuje w oparciu o jakie dowody czyni to ustalenie, czy wskazane używanie odnosi się do wszystkich grup towarów, dla których znak został zarejestrowany oraz dlaczego ta okoliczność jest istotna dla rozstrzygnięcia. Podobnie Urząd Patentowy RP wywodząc, że sposób używania tego znaku i działania uprawnionego uczyniły ten znak znanym nie wskazuje jakie dowody doprowadziły organ do poczynienia takiego ustalenia i dlaczego ustalenie, że sporny znak "jest znany także w Polsce" ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Podobnie rzecz się ma z pozostałymi okolicznościami wskazywanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które doprowadziły organ do uznania twierdzeń wnioskodawcy o złej wierze uprawnionego w zgłoszeniu spornego znaku dla wskazanych towarów za nieuzasadnione. Organ nie odniósł się też do podnoszonych przez uprawnionego twierdzeń o powszechnej znajomości i renomie spornego znaku, nie wskazując ostatecznie czy okoliczności te uznaje za istotne czy nieistotne dla rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych powodów przedmiotowa decyzja jak wskazano wyżej nie poddaje się kontroli sądowej. Organ w niepełny, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., niewystarczający sposób przedstawił swoje stanowisko w sprawie, co skutkuje również naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd oddalił na podstawie art.106 § 3 p.p.s.a. wnioski dowodowe skarżącego uznając, iż zmierzały one do czynienia ustaleń, które ewentualnie mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Tymczasem postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym z mocy art.106 p.p.s.a. jest ograniczone i służyć może jedynie dokonaniu oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd ten nie może dokonywać samodzielnych ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Rzeczą Urzędu Patentowego RP będzie zatem ponowne rozpatrzenie sprawy i odniesienie się do twierdzeń i zarzutów stron z uwzględnieniem powyższych wskazań i procedury administracyjnej, którą Urząd jest związany w tym wynikającego z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 p.p.s.a., zgodnie z przedłożonym spisem kosztów. Co do wysokości kosztów zastępstwa procesowego skarżącego z przedłożonego spisu kosztów, Sąd uwzględnił te koszty w stawce minimalnej uznając ją za adekwatną do rodzaju i stopnia zawiłości przedmiotowej sprawy, a także do niezbędnego nakładu pracy rzecznika patentowego w przedmiotowej sprawie.