I SA/Wa 1530/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania R. B., od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], nr rejestru zabytków [...], wpisującej do rejestru zabytków województwa [...] zespół budynków zajezdni tramwajowej [...], zlokalizowany w Ł. wraz z otoczeniem, w granicy działki geodezyjnej nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. 2. W uzasadnieniu decyzji Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a zwłaszcza art. 4 pkt 1 tej ustawy, który stanowi, iż ochrona zabytków polega w szczególności na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie oraz działań mających na celu udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (art. 4 pkt 3 ustawy), należy uznać, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z powinnością organów ochrony zabytków. Ustanowienie ochrony prawnej poprzez wpis do rejestru zabytków zespołu budynków zajezdni [...], pozostającej dotychczas w gminnej ewidencji zabytków, ma na celu zachowanie obiektów, zagrożonych rozbiórką w związku z planowaną przebudową układu drogowo-torowego w ul. [...]. W aktach sprawy znajduje się plan sytuacyjny docelowego rozwiązania skrzyżowania ul. [...], zakładający ingerencję w zabytkowy teren zajezdni i zburzenie budynku administracyjno-biurowego. Poprzez fakt wpisania do rejestru zabytków przedmiotowego zespołu, organ ochrony zabytków nabył kompetencje do wypowiadania się w kwestii realizacji inwestycji na tym terenie, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na zachowanie zabytku. Stosownie bowiem do art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru oraz, zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie oraz szczegółowo i wyczerpująco uzasadnił przyczyny wpisania do rejestru zabytków zespołu budynków zajezdni tramwajowej [...] w Ł. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, po powzięciu informacji o zmianie właściciela przedmiotowej nieruchomości, zapewnił mu czynny udział w postępowaniu. Pismami z dnia 24 listopada 2009 r. i z dnia 22 grudnia 2009 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował stronę o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dokumentów i materiałów przed wydaniem decyzji. 3. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, iż stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zabytek jest to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo wykazał wartości artystyczne i historyczne, jakimi odznacza się zespół budynków zajezdni tramwajowej [...] w Ł. W szczególności wskazano, że zespół powstał w latach 1928-29 jako druga w mieście zajezdnia obsługująca komunikację tramwajową. Obecnie jest jedynym tak dobrze zachowanym obiektem tego typu w Ł. W zespole zajezdni [...] zachowany jest pierwotny układ przestrzenny, a zmiany dokonane w architekturze zespołu są stosunkowo niewielkie, uzasadnione historycznie i czytelne. Jak wskazano w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji "znaczny stopień zachowania oryginalnej substancji zabytkowej spełnia kryterium autentyczności zabytkowego zespołu (...) zajezdnia stanowi cenne dla Ł. świadectwo rozwoju komunikacji miejskiej, zajmującej szczególne miejsce w historii i tożsamości miasta, pierwszego ośrodka na ziemiach polskich, w którym została uruchomiona elektryczna komunikacja tramwajowa." Organ konserwatorski wskazał również na wartości artystyczne obiektów, będących przykładem architektury modernistycznej z dekoracją utrzymaną w stylistyce art deco, ich nowatorstwo i wyjątkowość. Zespół omawianych budynków zajezdni został zaprojektowany przez czołowych ówczesnych [...] architektów: K. F. i R. S. i stanowią one świadectwo międzynarodowego poziomu łódzkiej architektury okresu międzywojennego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, odnosząc się do argumentu strony, iż w sprawie nie został powołany niezależny biegły, który sporządziłby ekspertyzę czy opinię dotyczącą waloryzacji obiektu, wyjaśnił, że wojewódzki konserwator zabytków jest organem właściwym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie wpisu obiektu do rejestru zabytków. Kompetencje konserwatora do wydania orzeczenia w przedmiotowej sprawie wynikają z art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który to przepis nie nakłada na wojewódzkiego konserwatora zabytków obowiązku zasięgania opinii niezależnych ekspertów w postępowaniu dotyczącym wpisu obiektu do rejestru zabytków. Pogląd powyższy znajduje odzwierciedlenie w wyrokach sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 119/07 podkreślił, że "organy ochrony zabytków są władne do dokonywania oceny obiektu pod względem posiadanych przez niego wartości artystycznych, historycznych i naukowych. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, do rejestru zabytków może być wpisany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków konkretny obiekt bez potrzeby zasięgania specjalistycznej opinii." W niniejszej sprawie został zebrany materiał dowodowy w postaci przeprowadzonej kwerendy archiwalnej oraz została opracowana karta ewidencyjna zabytku, zawierająca dane historyczno-architektoniczne obiektu oraz dokumentację fotograficzną obecnego i archiwalnego stanu obiektu. Ponadto, w przedmiotowym postępowaniu w obecności ówczesnego właściciela - Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego [..] Sp. z o. o. - przeprowadzono lustrację obiektu, polegającą na oględzinach nieruchomości, stanu jej zachowania i zagospodarowania, sporządzono dokumentację fotograficzną oraz spisano protokół opisujący stan faktyczny. R. B., nowemu właścicielowi obiektu, zapewniono możliwość zapoznania się z powyższym materiałem dowodowym. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do uznania wysokich wartości zabytkowych zespołu zajezdni tramwajowej [...], przesądzających o wpisaniu obiektu do rejestru zabytków; jednocześnie organ odwoławczy podziela stanowisko [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, przedstawione w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiającym przeprowadzenia ponownego dowodu z oględzin nieruchomości w obecności nowego właściciela. Jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji "pomimo zmiany właściciela przedmiot postępowania, a także stan jego zachowania nie uległy zmianie. Zmiana stanu własności w ocenie WKZ jest okolicznością niemającą znaczenia dla sprawy, nie ma wpływu na posiadaną przez obiekt wartość historyczną, artystyczną czy naukową." W świetle art. 78 § 1 żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w zawiadomieniu z dnia 18 sierpnia 2009 r. poinformował, że wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wpisania do rejestru zabytków zespołu budynków zajezdni tramwajowej wraz z terenem działki [...] w Ł. Podczas oględzin obiektu przeprowadzonych w dniu [...] września 2009 r. ustalono, że nieruchomość oznaczona geodezyjnie jako działka [...] w jej wschodniej części zabudowana jest budynkiem administracyjno-biurowym oraz halą postojową, natomiast w zachodniej części znajduje się plac manewrowy. Ponadto ustalono, że działka od strony ul. [...] zachowała fragment oryginalnego ogrodzenia oraz częściowo brukowaną nawierzchnię przed halą postojową. W toku prowadzonego postępowania organ konserwatorski uznał, że budynek administracyjno-biurowy i hala postojowa posiadają wartości historyczne i artystyczne, uzasadniające wpisanie do rejestru zabytków, natomiast teren działki [...] nie posiada samoistnych wartości zabytkowych. Należy zatem, zdaniem organu, uznać za słuszne działanie organu konserwatorskiego, który określając w decyzji zakres wpisu do rejestru zabytków, teren przedmiotowej działki ustanowił jedynie otoczeniem zabytku. Stosownie do art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, otoczenie jest to teren wokół lub przy zabytku, wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków w celu ochrony wartości widokowych zabytku oraz jego ochrony przed szkodliwym oddziaływaniem czynników zewnętrznych. Należy bowiem mieć na uwadze, iż o wartości zabytku stanowi nie tylko jego forma, ale w równej mierze ekspozycja. Wyznaczenie otoczenia zabytku w decyzji wpisującej do rejestru zabytków ww. zajezdnię tramwajową da organowi konserwatorskiemu możliwość wypowiadania się odnośnie działań inwestycyjnych, które mogłyby mieć niekorzystny wpływ na zachowanie dotychczasowych wartości obiektu. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku; wyłączenie z zakresu ochrony wnętrz budynku hali postojowej z przybudówkami ułatwi właścicielowi adaptację obiektu do nowej funkcji, dla potrzeb przyszłego zamierzenia inwestycyjnego. Ponadto, fakt wpisania do rejestru zabytków przedmiotowej działki jako otoczenia zabytku nie przesądza o zakazie zabudowania tego terenu nowym obiektem budowlanym. Niemniej, na podstawie przedmiotowej decyzji, organ ochrony zabytków nabył kompetencje do wypowiadania się w kwestii realizacji inwestycji na tym terenie. Reasumując, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja o wpisie zespołu zabudowy zajezdni tramwajowej [...] nie opiera się na "ogólnikach, przesłankach, domniemaniach i życzeniach społeczników" a na zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, potwierdzającym wysokie wartości historyczne i artystyczne obiektu. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, przed podjęciem rozstrzygnięcia, wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a wydane orzeczenie uzasadnił zgodnie z wymogami, określonym w art. 107 § 3 kpa. II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu 1. Skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. B.; zarzucając, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2010 r. narusza jego prawo własności i ogranicza w dysponowaniu obiektem - domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, oraz powołania przez niego lub przez sąd niezależnego eksperta do oceny historycznej wartości obiektu i oceny stanu faktycznego. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Zaskarżoną decyzją Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2010 r. wpisującą do rejestru zabytków województwa [...] zespół budynków zajezdni tramwajowej [...], zlokalizowany w Ł. przy ul. [...] wraz z otoczeniem, w granicy działki geodezyjnej nr [...]. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak również decyzja poprzedzająca nie narusza prawa. 3. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, do rejestru zabytków wpisuje się zabytek nieruchomy na podstawie decyzji wydanej przez wojewódzkiego konserwatora zabytków z urzędu lub na wniosek właściciela zabytku. Do rejestru może być również wpisane otoczenie zabytku wpisanego do rejestru. Podkreślić należy, iż ani ten przepis, ani żaden inny przepis tej ustawy – nie zakreślają żadnego terminu, w którym zabytek może zostać wpisany do rejestru, a zatem, nie ma ograniczeń czasowych wszczęcia postępowania w sprawie wpisania zabytku do rejestru – czy to na wniosek osoby uprawnionej czy też z urzędu. Zgodnie z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zabytek – jest to nieruchomość lub rzecz ruchoma, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia, których zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową, natomiast zabytek nieruchomy – jest to nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości, o których mowa w pkt 1. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r., ochrona zabytków polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu: (1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie; (2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków; (3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków, przy czym, podkreślić należy, iż z uwagi na użycie w przepisie sformułowania "w szczególności" - jest to otwarty katalog działań organów administracji publicznej. 4. Jak wynika z akt sprawy, do rejestru zabytków województwa [...] wpisany został zespół budynków zajezdni tramwajowej [...], zlokalizowany w Ł. przy ul. [...] wraz z otoczeniem. Prawidłowo Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał, że ustanowienie ochrony prawnej poprzez wpis do rejestru zabytków zespołu budynków zajezdni [...], pozostającego dotychczas w gminnej ewidencji zabytków, ma na celu zachowanie obiektów, zagrożonych rozbiórką w związku z planowaną przebudową układu drogowo-torowego w ul. [...]. 5. Przyznać również należy rację organowi, który stwierdził, iż art. 9 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie nakłada na wojewódzkiego konserwatora zabytków obowiązku zasięgania opinii niezależnych ekspertów w postępowaniu dotyczącym wpisu obiektu do rejestru zabytków. Pogląd ten znajduje odzwierciedlenie w wyrokach sądów administracyjnych, np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 119/07 podkreślił, że "organy ochrony zabytków są władne do dokonywania oceny obiektu pod względem posiadanych przez niego wartości artystycznych, historycznych i naukowych. Jak wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, do rejestru zabytków może być wpisany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków konkretny obiekt bez potrzeby zasięgania specjalistycznej opinii" - a niniejszy skład orzekający pogląd ten podziela w zupełności. Gdyby wojewódzki konserwator ochrony zabytków nie mógł samodzielnie dokonywać oceny obiektów pod względem posiadanych przez nie wartości artystycznych, historycznych i naukowych, nie mógłby tym samym samodzielnie wykonywać swoich ustawowych obowiązków określonych w art. 91 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, do których należy, "w szczególności: 1) realizacja zadań wynikających z krajowego programu ochrony zabytków i opieki nad zabytkami; 2) sporządzanie, w ramach przyznanych środków budżetowych, planów finansowania ochrony zabytków i opieki nad zabytkami; 3) prowadzenie rejestru i wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz gromadzenie dokumentacji w tym zakresie; 4) wydawanie, zgodnie z właściwością, decyzji, postanowień i zaświadczeń w sprawach określonych w ustawie oraz w przepisach odrębnych; 5) sprawowanie nadzoru nad prawidłowością prowadzonych badań konserwatorskich, architektonicznych, prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i innych działań przy zabytkach oraz badań archeologicznych; 6) organizowanie i prowadzenie kontroli w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami; 7) opracowywanie wojewódzkich planów ochrony zabytków na wypadek konfliktu zbrojnego i sytuacji kryzysowych oraz koordynacja działań przy realizacji tych planów; 8) upowszechnianie wiedzy o zabytkach; 9) współpraca z innymi organami administracji publicznej w sprawach ochrony zabytków." 6. Skarżący zarzucił w skardze, że decyzja o wpisaniu zespołu budynków zajezdni tramwajowej [...] narusza jego prawo własności i ogranicza w dysponowaniu obiektem. Art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi, że opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: (1) naukowego badania i dokumentowania zabytku; (2) prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; (3) zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; (4)korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; (5) popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Zgodnie z art. 27 tej ustawy, na wniosek właściciela lub posiadacza zabytku wojewódzki konserwator zabytków przedstawia, w formie pisemnej, zalecenia konserwatorskie, określające sposób korzystania z zabytku, jego zabezpieczenia i wykonania prac konserwatorskich, a także zakres dopuszczalnych zmian, które mogą być wprowadzone w tym zabytku. Stosownie zaś do art. 28 ustawy, niezależnie od obowiązków wynikających z opieki nad zabytkami, określonych w art. 5, właściciel lub posiadacz zabytku wpisanego do rejestru lub zabytku znajdującego się w wojewódzkiej ewidencji zabytków zawiadamia wojewódzkiego konserwatora zabytków o: (1) uszkodzeniu, zniszczeniu, zaginięciu lub kradzieży zabytku, niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wystąpieniu zdarzenia; (2) zagrożeniu dla zabytku, niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wystąpieniu zagrożenia; (3) zmianie miejsca przechowania zabytku ruchomego w terminie miesiąca od dnia nastąpienia tej zmiany; (4) zmianach dotyczących stanu prawnego zabytku, nie później niż w terminie miesiąca od dnia ich wystąpienia lub powzięcia o nich wiadomości. Przytoczone wyżej przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, niewątpliwie nakładają na właściciela lub posiadacza zabytku wpisanego do rejestru określone obowiązki, ponieważ celem opieki nad zabytkiem jest jak najdłuższe utrzymanie zabytku w jak najlepszym stanie oraz jak najlepsze jego wykorzystanie dla dobra ogólnego. Ze względu na swoje walory historyczne czy naukowe, zabytek przestaje być tylko i wyłącznie prywatnym dobrem jego właściciela (posiadacza), którego interesy zostają z tego względu wyraźnie ograniczone. Możliwość taką - ustawowego ograniczenia – przewiduje art. 140 kc, zgodnie z którym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Dlatego też, zdaniem Sądu, zarzut skargi nie jest zasadny. 7. Podkreślić należy, iż stosownie do art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa powinna być dwukrotnie zbadana i rozpatrzona przez organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Zasada ta w niniejszym postępowaniu administracyjnym została zachowana, sprawa została zbadana i rozpatrzona zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. 8. Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa organy administracji publicznej są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. W szczególności, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach kpa. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. 9. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.