II SA/Gd 962/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Skarżący Z. K. zwrócił się do Wójta Gminy z wnioskiem o sprostowanie błędu pisarskiego polegającego na wskazaniu w uzasadnieniu decyzji administracyjnej z dnia 25 lipca 1994 r., nr [...] wydanej przez Wójta Gminy, że działka nr [...] przechodzi na własność Gminy K. z mocy prawa, gdy tymczasem na własność Gminy K. z mocy prawa przeszła działka nr [...], ujawnienie w księdze wieczystej przez Gminę K. jej prawa własności działki nr [...] oraz o podjęcie negocjacji w celu ustalenia wysokości odszkodowania należnego wnioskodawcy z tytułu przejścia na Gminę K. własności działki nr [...] w wyniku wydzielenia jej pod drogę publiczną - poprzez nadesłanie propozycji organu, co do wysokości odszkodowania. Odnośnie wniosku w części dotyczącej żądania ujawnienie w księdze wieczystej przez Gminę K. jej prawa własności działki nr [...] oraz o podjęcie negocjacji w celu ustalenia wysokości odszkodowania należnego wnioskodawcy z tytułu przejścia na Gminę K. własności działki Wójt Gminy K. postanowieniem z 29 marca 2010 r., nr [...] zwrócił wniosek skarżącemu, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 października 2010 r., nr [...] utrzymało to postanowienie w mocy. Wyrokiem z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 962/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił postanowienia organów obu instancji w części dotyczącej zwrotu wniosku w zakresie żądania podjęcia negocjacji, zaś w zakresie żądania ujawnienia prawa własności działki w księdze wieczystej skargę oddalił. Wniosek w pozostałym zakresie został załatwiony postanowieniem Wójta Gminy z dnia 29 marca 2010 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 123 k.p.a., w którym organ I instancji odmówił sprostowania błędu pisarskiego. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że ostateczną decyzją z dnia 25 lipca 1994 r. Wójt Gminy zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], położonej w obrębie L., stanowiącej własność Z. K. W wyniku podziału powstała działka nr [...] wydzielona jako droga dojazdowa (wewnętrzna) do nowoprojektowanych działek. Działka ta w trakcie dokonywania podziału nie była drogą publiczną, jak również obecnie nie posiada takiego statusu. Organ wskazał, że użyta w art. 113 § 1 k.p.a. przesłanka oczywistości omyłki nie pozostawia wątpliwości, że musi być ona widoczna w samej treści orzeczenia lub jego uzasadnieniu i polegać w szczególności na niezgodnym z zamierzonym niewłaściwym użyciu, wyrazu, widocznie mylnej pisowni, przez powstanie błędu gramatycznego, czy też opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Dokonanie zmiany ww. decyzji z dnia 25 lipca 1994 r. w zakresie objętym wnioskiem nie może, w ocenie organu nastąpić w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Oznaczenie w decyzji działki, która ma przejść na własność gminy, stanowi istotny element uzasadnienia. Zmiana decyzji w tym zakresie mogłaby odbyć się jedynie w trybie odwoławczym, lecz strona odwołania nie złożyła. Powołując się na art. 10 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.)organ podniósł ponadto, że żądanie wnioskodawcy nie mogło zostać uwzględnione również z tej przyczyny, że w świetle obowiązujących regulacji prawnych, sprostowanie takie stanowiłoby korektę błędnych ustaleń co do obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy od powyższego postanowienia, postanowieniem z 21 października 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca wnosząc o sprostowanie błędu pisarskiego zmierza do merytorycznej zmiany decyzji, co należy uznać za niedopuszczalne. Sprostowanie decyzji nie może bowiem prowadzić do ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Skarżący w skardze do Sądu zarzucił postanowieniu Kolegium: 1. naruszenie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) poprzez jego zastosowanie, 2. naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, 3. naruszenie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, 4. naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie. Powołując się na powyższe zarzuty oraz wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący domagał się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Instytucja sprostowania omyłek w decyzjach administracyjnych została uregulowana w art. 113 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, natomiast za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 10 lutego 1994 r., SA/Kr 723/93, ONSA 1995/2/65, z dnia 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00, Lex nr 75522). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też innymi tożsamymi decyzjami wydanymi w sprawie a zawierającymi te datę (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08, Lex nr 597281). W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Podkreśla się przy tym, że nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (np. wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., III SA 1466/87, OSP 1990/11/398). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd miał na uwadze, że skarżący domagał się sprostowania uzasadnienia decyzji Wójta Gminy z dnia 25 lipca 1994 r., wydanej na podstawie art. 10 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. Dz.U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.). Mocą tej decyzji zatwierdzony został projekt podziału działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego na [...] działek od [...] do [...] oraz [...] – [...], a także projekt podziału działki nr [...] stanowiącej własność A na działki [...] i [...] oraz projekt podziału działki nr [...] stanowiącej własność B na działki [...], [...] i [...]. W wyniku tego podziału powstała m.in. działka nr [...], która zgodnie z uzasadnieniem decyzji przeszła na własność Gminy K. z mocy prawa. Tymczasem skarżący podnosił, że na własność Gminy z mocy prawa przeszła działka nr [...]. Zgodnie z art. 10 ust. 5 ww. ustawy grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodzą na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Podkreślić należy, że zarówno wspomniana w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 lipca 1994 r. działka nr [...], jak również działka nr [...] są wymienione w osnowie tejże decyzji jako działki powstałe w wyniku podziału działki nr [...]. Z treści tejże decyzji, mocą której doszło do w/w podziału działek na szereg nowych działek nie sposób wyciągnąć wniosku o mylnym określeniu numeru działki przechodzącej na własność gminy, a tym bardziej o oczywistym charakterze takiej omyłki. Odmienne przedstawiałaby się ta kwestia w sytuacji, gdyby przykładowo w osnowie decyzji wskazano, że działka nr [...] zostaje wydzielona pod ulice, zaś w uzasadnieniu wskazano inny numer działki przechodzącej na własność gminy z mocy prawa. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie zachodziła. Brak jest zatem jakichkolwiek danych stanowiących odniesienie dla porównania treści stwierdzenia objętego wnioskiem skarżącego ze stanem rzeczy, na który powołuje się skarżący. W ocenie Sądu należało zatem podzielić stanowisko organów obu instancji, że sprostowania w uzasadnieniu decyzji z dnia 25 lipca 1994 r. numeru działki nie mogło się odbyć w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Ewentualne błędne określenie numeru oznaczającego tę nieruchomość nie ma charakteru oczywistej omyłki, której sprostowania można dokonać poprzez zmianę jej numeru. Jak już wyżej zauważono sprostowanie służy wyłącznie usuwaniu nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Tak więc jest poza sporem, że nie mogą podlegać sprostowaniu w opisanym wyżej trybie błędy i omyłki istotne czyli takie, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka i wymagają przeprowadzenia dodatkowych badań i ustaleń (porównaj wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 581/06 Lex nr 325253). W wyroku tym wyrażono pogląd, że niewłaściwe wskazanie w decyzji numerów działek nie ma charakteru oczywistej omyłki, i pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. również wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08, Lex nr 597281). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.