III SA/Kr 926/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody z dnia 28 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej skargę oddala Zaskarżoną przez M. C. decyzją z dnia 28 czerwca 2010r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2010r. znak [...] orzekającą o utracie przez M. C. statusu osoby bezrobotnej od dnia 01 grudnia 2008r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu 22 lutego 2008r. M. C. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2008r. znak [...] nr [...] uznał M. C. za osobę bezrobotną z dniem 22.02.2008r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji skarżąca, uprzedzona o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz.U. z 1997r., Nr 88, poz. 553 ze zm.) za składanie fałszywych oświadczeń podpisała oświadczenie, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Równocześnie oświadczyła, że zobowiązuje się do bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej przez nią podanych. W dniu 09 grudnia 2008r. M. C. złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie bezrobotnemu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, w tym kosztów pomocy prawnej, konsultacji i doradztwa w zakresie wynajmu pokoi gościnnych. We wniosku jako planowaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej określiła datę 01.01.2009r. Zawarła też oświadczenie, że w okresie 12 miesięcy przed dniem złożenia wniosku nie prowadziła działalności gospodarczej. W dniu 24.12.2008r. Starosta Powiatu zawarł z M. C. umowę o nr [...] w sprawie przyznania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w wysokości 14 800,00 zł. W dniu 19.10.2009r. wpłynął do Powiatowego Urzędu Pracy wyciąg z ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta, sporządzony w dniu 13.10.2009r. Z wyciągu wynika, że M. C. od dnia 01.12.2008r. jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej jako prowadząca działalność usługową w zakresie "obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania" oznaczoną kodem PKD nr [...]. Za datę rozpoczęcia działalności gospodarczej wskazano dzień 01.12.2008r. Pierwotnie wydana decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] 2009r. znak [...] o utracie przez M. C. statusu osoby bezrobotnej z dniem 01.12.2008r. z powodu rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej została uchylona w trybie postępowania odwoławczego decyzją Wojewody z dnia [...] 2010r. sygn. [...] a sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania. Wojewoda zwrócił uwagę, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posługuje się pojęciem "posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej" a nie "rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej" jako przesłanką wykluczającą możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej a ponadto zarzucił organowi pierwszej instancji lakoniczność uzasadnienia i nieprzesłuchanie świadków, o których przesłuchanie wnosiła M. C. W toku ponownego postępowania, Starosta Powiatu przeprowadził w dniu 23.03.2010r. dowody z przesłuchania strony oraz dowody ze świadków. M. C. potwierdziła autentyczność swoich podpisów w karcie rejestracyjnej i wniosku o przyznanie środków oraz podała, że złożyła je z pełną świadomością. Z wyjaśnień samej strony oraz świadków: matki skarżącej R. C. i pracownika Powiatowego Urzędu Pracy M. L. wynikało, że żaden pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w jakikolwiek sposób nie sugerował zarejestrowania działalności gospodarczej przed zawarciem umowy o przyznanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. W dniu 21.04.2010r. przesłuchano również świadka głównego księgowego PUP D. B. W konsekwencji Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] orzekł o utracie przez M. C. statusu osoby bezrobotnej od dnia 01.12.2008r. z powodu posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Organ uznał, że ze zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego w sposób niezaprzeczalny wynika, iż z dniem 01.12.2008r. M. C. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, oznaczony nr [...] i kodem [...] (działalność usługowa, obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania), równocześnie nie dopełniając obowiązku poinformowania o tym fakcie Powiatowego Urzędu Pracy. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest uznanie, że z tym dniem nie mogła posiadać statusu osoby bezrobotnej. W odwołaniu od w/w decyzji Starosty Powiatu pełnomocnik M. C. zarzucił, że organ pierwszej instancji naruszył art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, gdyż nie wziął pod uwagę, że skarżąca faktycznie, od miesiąca listopada 2008r., stawiała się w PUP wielokrotnie z wypełnionym wnioskiem o dofinansowanie działalności gospodarczej. Prowadzący sprawę urzędnik nie rejestrował wniosku a jedynie przeglądał go i informował o konieczności wprowadzenia zmian. Ostatecznie wniosek został zarejestrowany w dniu 09.12.2009r. W toku załatwiania sprawy skarżąca skontaktowała się z główną księgową Urzędu D. B. celem uzyskania informacji na temat warunków uzyskania w/w środków. Osoba ta poinformowała skarżącą, że w czasie starania się o środki finansowe może podjąć inne czynności formalne mające na celu zarejestrowanie działalności, w tym uzyskanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej. W ten sposób skarżąca podjęła stosowne działania i uzyskała wpis w dniu 01.12.2008r. Dzień po przyjęciu wniosku, w dniu 10.12.2008 r. organ potwierdził przyznanie wnioskowanych środków, stąd pełnomocnik skarżącej wnioskuje, że organ zajmował się sprawą M. C. wcześniej, a w dniu 09.12.2008r. jedynie potwierdził przyjęcie ostatecznej wersji wniosku. Data ta nie może być miarodajna dla oceny tego czy skarżąca podjęła działalność gospodarczą przed faktycznym rozwiązaniem sprawy przyznania jej środków pieniężnych na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Co więcej, skarżąca podjęła faktyczną działalność gospodarczą dopiero w dniu 24.12.2008r. W odwołaniu znalazł się też zarzut naruszenia art. 8 i 9 Kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i ich kultury prawnej oraz zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania. Tu pełnomocnik wskazał, że udzielenie błędnych informacji skarżącej pociągnęło za sobą negatywne skutki prawne i finansowe. Ponadto wskazał, że organ nie uwzględnił w sprawie interesu społecznego, nie biorąc pod uwagę, że decyzje w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej podejmowane są nie tylko w interesie poszczególnych osób, ale są częścią szerokiego programu zwalczania bezrobocia. Zarzucił na koniec naruszenie przez organ zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez niezawiadomienie osobiście skarżącej o terminie przesłuchania świadka D. B. Zawiadomienie wpłynęło do pełnomocnika a zobowiązywało skarżącą do osobistego stawiennictwa celem udziału w przesłuchaniu świadka. Organ nie wyznaczył też terminu, w którym skarżąca mogłaby się zapoznać ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Wydał decyzję dzień po przeprowadzeniu ostatniego dowodu a ponadto nie uwzględnił wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z akt postępowań o zwrot nienależnego świadczenia, które toczyły się przed organem na przestrzeni lat 2008 – 2010r. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję. Podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji, zauważając, że w zgromadzonych aktach nie znajduje się potwierdzenie zarzutów sformułowanych przez pełnomocnika skarżącej. Zwłaszcza chodzi o zarzut wprowadzenia skarżącej w błąd o możliwości załatwienia formalności związanych z podjęciem działalności gospodarczej przed podpisaniem umowy o udzielenie środków na podjęcie działalności gospodarczej. Żaden ze świadków nie przyznał tego rodzaju okoliczności a sama skarżąca oświadczyła, że "po złożeniu wniosku (o przyznanie środków finansowych) zaczęła składać wnioski o przyznanie wpisu, regonu itp.". Organ podkreślił, że sama chęć starania się o środki finansowe nie jest równoznaczna ze zgłoszeniem wniosku. Wypełniony wniosek został zarejestrowany w dniu 09.12.2008r. i ta data jest datą zgłoszenia wniosku do Urzędu. Skarżąca z resztą nie kwestionuje tej daty a podnosi jedynie, że wcześniej zgłaszała się na konsultacje. Odnosząc się do zarzutu braku czynnego udziału skarżącej w postępowaniu organ zauważył, że skarżąca wzięła udział w przesłuchaniu świadków, nie zgłaszała zarzutów ani uwag do złożonych przez nich oświadczeń a własnoręcznym podpisem stwierdziła, że protokoły są zgodne z zeznaniami świadków. W przesłuchaniu wziął udział również pełnomocnik skarżącej. Organ dodał też, że zawiadomienie w sprawie jedynie pełnomocnika o czynności przesłuchania świadka odnosi skutek prawny wobec strony i nie może to być przedmiotem zarzutu. Ponadto jak podał dalej organ przesłuchana D. B. wprost zeznała, że skarżąca nie kontaktowała się z nią przed podpisaniem umowy o udzielenie środków finansowych na podjęcie działalności gospodarczej a po raz pierwszy spotkała się ze skarżącą w listopadzie 2009r. , kiedy to skarżąca została wezwana na okoliczność złożenia wyjaśnień w sprawie otrzymania przez nią środków. Wobec też tego, że skarżąca odmówiła wyjaśnienia kim jest "znajoma", o której wspomniała w trakcie przesłuchania, która to miała udzielić jej informacji dotyczących załatwienia formalności związanych z podjęciem działalności gospodarczej organ uznał, że zeznania świadków są wiarygodne i potwierdzają, że urzędnicy nie wprowadzili skarżącej w błąd co do procedury składania wniosku o przyznanie środków na działalność gospodarczą i formalności związanych z tą działalnością. Odnośnie zarzutu uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, organ zauważył, że skarżąca była informowana przy każdorazowym uczestnictwie w przesłuchaniu świadków o możliwości złożenia odrębnego oświadczenia w sprawie zebranego materiału dowodowego. Co więcej, złożenie końcowego oświadczenia w sprawie zostało na prośbę pełnomocnika strony skarżącej przedłużone do 02.04.2010r. a następnie na ponowny wniosek pełnomocnika do 21.04.2010r. Z tego względu zarzut w tej materii jest całkowicie bezzasadny. Organ wyjaśnił na koniec, że osoba, która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej bez względu na to, czy rzeczywiście tą działalność podjęła czy nie, od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji. W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest fakt, że skarżąca od 01.12.2008r. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] ze wskazaniem daty rozpoczęcia działalności gospodarczej na dzień 01.12.2008r. Data wpisu jest tożsama z datą rozpoczęcia działalności. Organ zauważył przy tym, że skarżąca pod odpowiedzialnością karną złożyła oświadczenie w dniu rejestracji, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Złożenie wniosku o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej nie zwalniało skarżącej z obowiązku przestrzegania zasad, które zobowiązała się przestrzegać w dniu rejestracji. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi M. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzuty skargi pokryły się z zarzutami odwołania, przy czy skarga w znacznej części stanowiła polemikę z ustaleniami organu odwoławczego. Odnośnie nieuwzględnienia wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt postępowań dotyczących zwrotu nienależnie pobranych jednorazowo świadczeń, które toczyły się lub toczą przed organem w latach 2008 – 2010 pełnomocnik skarżącej zauważył, że postanowienie w tej kwestii zostało wydane siedem dni po wydaniu decyzji o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej, co oznacza, że nie zostało wydane w trakcie postępowania. W ten sposób w ocenie skarżącej naruszono zasadę ustalenia prawdy obiektywnej. Dodatkowo postanowienie nie zostało doręczone skarżącej ani też jej pełnomocnikowi a jedynie pozostawiono go w aktach. Co do wyjaśnień organu o wyznaczeniu skarżącej na wniosek pełnomocnika dodatkowego terminu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, który miał upłynąć w dniu 21.04.2010r. pełnomocnik podniósł, że jego wniosek tak naprawdę dotyczył jedynie przesłuchania świadka D. B. a organ pierwszej instancji przychylając się do tego wniosku zawiadomił jedynie, że "przedłuża postępowanie dowodowe do dnia 21.04.2010r. Decyzja zostanie wydana, niezwłocznie po zakończeniu postępowania dowodowego". Również Wojewoda nie wyznaczył stronie terminu na zapoznanie się końcowe z materiałem i wypowiedzenie się co do tego materiału. Pełnomocnik ponownie odmiennie zinterpretował wyjaśnienia skarżącej co do informowania jej o możliwości załatwienia formalności związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej i dodał, że organ drugiej instancji oparł się na zeznaniach M. L., które złożone pierwotnie w dniu 24.02.2010r. bez obecności skarżącej i jej pełnomocnika nie mogły stanowić dowodu. Dowód został z tego względu przeprowadzony ponownie w dniu 23.03.2010r. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie, zaznaczając, że w sprawie istotne jest jedynie to, że M. C. od dnia 01.12.2008r. posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej ze wskazaniem daty rozpoczęcia działalności na dzień 01.12.2008r., która to okoliczność wyklucza posiadanie przez nią z tym dniem statusu osoby bezrobotnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzję, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi M. C. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji w ten sposób, że: bezrobotny oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m.in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Zgodnie z treścią znajdującej się w aktach sprawy kopii zaświadczenia Burmistrza Miasta o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 01 grudnia 2008 r. M. C. tego dnia uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...]. Jako datę rozpoczęcia tej działalności wskazano dzień 01 grudnia 2008r. W świetle wyżej przytoczonej treści przepisu art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f w/w ustawy data rozpoczęcia działalności gospodarczej nie ma jednak w sprawie znaczenia. Znaczenie ma natomiast data wpisu do ewidencji działalności gospodarczej tj. dzień 01 grudnia 2008r. Jeżeli tego dnia skarżąca została wpisana do w/w ewidencji to z powyższą datą przestała spełniać ustawowe kryteria uznania jej za osobę bezrobotną. Przepisy ustawy z 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie mogą być stosowane w sposób uznaniowy ani przez organy zatrudnienia ani przez sąd. Nie można zarzucić orzekającym w sprawie organom naruszenia zasady prawdy obiektywnej skoro z punktu widzenia cytowanego przepisu istotnym i wystarczającym ustaleniem jest jedynie to, czy M. C. spełniała ustawowe przesłanki pozostawania osobą bezrobotną w kontekście uzyskania przez organ pierwszej instancji informacji w październiku 2009r. o uzyskaniu przez nią w dniu 01.12.2008r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. M. C. posiadała status osoby bezrobotnej od dnia 22.02.2008r. Dokonanie wpisu w dniu 01.12.2008r. nie było przez samą skarżącą kwestionowane w żaden sposób. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu pełnomocnika skarżącej, że M. C. faktycznie rozpoczęła działalność po dacie określonej we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej należy podnieść, że o braku znaczenia – w aktualnym na dzień wydania decyzji przez organy obydwu instancji stanie prawnym – daty rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej stanowi właśnie brzmienie przytaczanego przepisu art. 2 ust 1 pkt 2 f ustawy o promocji zatrudnienia (...) co też potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi z dnia 12.01.2011 r. sygn. akt III SA/Łd 551/10 czy wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11.03.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 53/11, cbois.nsa.gov.pl). Przytaczane przez pełnomocnika skarżącego stanowisko dotyczyło innego stanu prawnego, kiedy to właśnie zgodnie z ówczesnym brzmieniem omawianego przepisu status bezrobotnego mogła mieć osoba, która nie prowadziła działalności gospodarczej i ta okoliczność miała decydujące znaczenie a nie posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jeszcze raz należy podnieść, że samo posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wyklucza uznanie danej osoby za bezrobotną w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w tezie wyroku z dnia 27 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 530/10 Lex nr 595416 wyraził jeszcze dalej idący pogląd, że "mając nie wyrejestrowaną działalność gospodarczą osoba nie może uzyskać statusu bezrobotnej nawet w sytuacji niepodjęcia działalności gospodarczej i niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego". Brzmienie przepisu będącego podstawą zaskarżonej decyzji obowiązywało od 26.10.2007r. do 01.02.2011 r., a nadane zostało ustawą z dnia 24 sierpnia 2007r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007r., Nr 176, poz. 1243). Aktualnie, od 01.02.2011r. przepis brzmi w zmienionej treści poprzez sformułowanie, że osobą bezrobotną może być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Przepis o tej treści nie podlega analizie w niniejszej sprawie, niemniej jednak zwraca uwagę, że kładzie nacisk już nie na fakt posiadania wpisu w ewidencji działalności gospodarczej ale już na samo złożenie wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, przez co uzyskanie statusu osoby bezrobotnej zostało obwarowane dalej idącym wymaganiom. W konsekwencji, w świetle powyższego, bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje kwestia ustalenia jaka była sekwencja zdarzeń – w szczególności czy skarżąca najpierw zawarła umowę o przyznanie środków finansowych z Funduszu Pracy, czy też najpierw uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej a także jakie były motywy złożenia wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Mowa tu o ewentualnym błędnym informowaniu przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy. Okoliczności te mogą mieć znaczenie w razie żądania zwrotu środków przyznanych na podstawie tejże umowy, lecz nie decydują o dacie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wcześniejsze uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przesądza, że z tą właśnie datą rozumianą jako konkretny dzień, miesiąc i rok zaistniały podstawy do pozbawienia przez Starostę Powiatu statusu bezrobotnego M. C. Bezzasadne więc są z tego względu zarzuty nie wyjaśnienia stanu faktycznego i naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 czy art. 9 k.p.a. Słusznym było też nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] 2010r. znak [...] wniosku dowodowego strony o dopuszczenie dowodów ze wszystkich akt postępowań dotyczących zwrotu nienależnie pobranych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Pomijając kwestię, że granice postępowania wyznacza ściśle kwestia statusu osoby bezrobotnej a kwestia zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jest sprawą wtórną, to jak słusznie zauważył organ, wniosek odnosił się do innego postępowania, prowadzonego w odmiennych okolicznościach faktycznych, dotyczącego innej, indywidualnej sprawy administracyjnej, która nie ma żadnego związku z przedmiotową sprawą. Co do zarzutu nieumożliwienia skarżącej wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów dowodowych i co do ostatecznego oświadczenia, które to prawo wynika z art. 10 kpa to należy zauważyć, że brak ten nie mógł mieć wpływu na wynik sprawy, biorąc pod uwagę zawartość akt administracyjnych, z którymi ewentualnie mogłaby zapoznać się skarżąca. Istotna dokumentacja, będąca podstawą do wydania decyzji pierwszej instancji była już zgromadzona w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego, a o prawie do złożenia wniosków i oświadczeń co do niej skarżąca była na bieżąco informowana. Została też w trybie art. 86 kpa przesłuchana jako strona. Mając to wszystko na względzie Sąd oddalił skargę M. C. na podst. art. 151 P.p.s.a.