VII SA/Wa 2246/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz skarżącej B. U. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w B., z dnia [...] maja 2010r., na podstawie art. 104 w związku z art. 149 §3 i art. 28 oraz art. 150 §1 k.p.a. - ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wznowienia postępowania z wniosku B. U. z dnia [...] stycznia 2010 r., w sprawie zakończonej decyzjy ostateczny nr [...] Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w B. z dnia [...] października 2009 roku w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie T. K. pełniacego samodzielny funkcję techniczny w budownictwie - kierownika budowy "budynku mieszkalnego z pokojami pod wynajem" w C. przy ul. T.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że B. U. inwestor, nie jest stroną postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej T. K. kierownika budowy, nie posiada interesu prawnego w tej sprawie. Wobec braku legitymacji procesowej B. U. nie może żądać wznowienia tego postępowania zakończonego prawomocną decyzją. a Okręgowy Sąd Dyscyplinarny nie uznał podstaw do wznowienia postępowania z urzędu. Zaskarżoną w niniekjszej sprawei decyzja Nr [...], z dnia [...] wrzesnia 2010r., Krajowy Sądu Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 147 i 149 § 3 k.p.a. - ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) po rozpatrzeniu. odwołania B. U. z dnia [...] czerwca 2010 r. od decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] maja 2010 r..– umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ wskazal, że decyzją z dnia [...] października 2009 r. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny uznał, że T. K. dopuścił do realizacji obiektu budowlanego w sposób odbiegający od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę tj. dopuścił się czynu z art. 95 pkt 4 w związku z art. 22 pkt I. 2, 3, 7 i 8 oraz art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego i za jego popełnienie orzekł karę upomnienia. B. U. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego. Jako podstawę wznowienia wskazała dokonanie przez Okręgowy Sąd Dyscyplinarny odmiennej oceny zagadnienia wstępnego niż rozstrzygnął je Sąd Rejonowy w A.. Decyzją z dnia [...] maja 2010r., nr [...] Okręgowy Sąd Dyscyplinarny odmówił wznowienia postępowania z wniosku B. U.. Zdaniem organu drugiej instancji inwestor nie ma tytułu prawnego, aby być uczestnikiem postępowania, w którym organy dokonują oceny, czy osoby mające uprawnienia budowlane wykonują je należycie. Odpowiedzialność zawodowa rodzi stosunek prawny między osobą mającą uprawnienia, a organem kontroli sposobu wykonywania zawodu i tylko na tej linii można mówić o interesie i obowiązku prawnym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1253/07). Powyższe, ma zastosowanie także do postepowania wznowieniowego. Zdaniem organu drugiej instancji, Okręgowy Sąd Dyscyplinarny postąpił słusznie odmawiając wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej T. K., przy czym wydal decyzję na podstawie wniosku B. U.. Zdaniem Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, organ pierwszej instancji nie powinien wydawać żadnej decyzji, traktując pismo B. U. nie jako wniosek, ale informację, która może ale nie musi stanowić źródło wiedzy organu o konieczności podjęcia działań z urzędu. Organ jeżeli nie znajduje podstaw do wznowienia postępowania z urzędu nie podejmuje żadnych czynności, zwłaszcza nie wydaje decyzji o odmowie wznowienia postępowania z urzędu. Krajowy Sąd Dyscyplinarny powołał sie na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, gdzie wskazano, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i stwierdzil, że na tej tezie opiera swoje rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje wniosła B. U., dochodząc uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca podkreśliła, że wnioskiem z dnia [...] stycznia 2010 roku wniosła o wznowienie z urzędu na podstawie art. 145 § 1. pkt. 7 k.p.a. postępowania zakończonego decyzją ostateczną Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa Nr [...] z dnia [...] października 2009 roku. Omówiła przesłanki, które uzasadniały wznowienie z urzędu postępowania zakończonego ww. decyzją. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, ponadto, że organ pierwszej instancji potraktował pismo B. U. o wznowienie postępowania z urzędu jako swoisty wniosek w tym zakresie i dlatego wydał w sprawie decyzję. Gdyby bowiem uznał to pismo jako informację, która może ale nie musi stanowić źródła wiedzy organu o konieczności podjęcia działań z urzędu nie powinien podejmować żadnych czynności, a zwłaszcza nie powinien wydawać decyzji o odmowie wznowienia postępowania z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiada przepisom prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie wniesiono o wznowienie postępowania z urzędu, nie było podstaw do wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji . W ocenie Sądu, nie było też podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego z odwołania podmiotu, którego wniosek skutkował wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Wskazać należy, że wniosek skarżącej, o wznowienie postępowania jednoznacznie wskazywał na wznowienie postępowania z urzędu. W tych warunkach, organ nie miał obowiązku do wydawania orzeczenia w przedmiocie wniosku, w szczególności nie odmawia się wznowienia postępowania z urzędu. O tym, że organ nie widzi podstaw do działania w przedmiocie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania , organ powinien powiadomić skarżącą pismem. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek, z tym że wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku wszczynać postępowania, w każdej prawomocnie zakończonej sprawie, celem sprawdzenia czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Ponadto, wprawdzie przepis art. 147 k.p.a. stwarza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego z urzędu, niemniej żaden z przepisów k.p.a. czy też ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podmiotowi nie będącemu stroną postępowania możliwości wyegzekwowania od właściwego organu inicjatywy w tym zakresie w toku kontroli instancyjnej, czy też w drodze skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Sąd, uchylając decyzje organów obu instancji, doprowadził sprawę do stanu, stwarzającego obowiązek, po stronie organu pierwszej instancji, do ponownego rozważenia potrzeby wznowienia z urzędu postępowania zakończonego ww. decyzja ostateczną. Rzeczą organu w przypadku, kiedy nie zdecyduje o wznowieniu postępowania będzie powiadomienie skarżącej o tym, na piśmie. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 ust 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).