I SA/Gd 116/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji określającej podatek od towarów i usług za styczeń 2007 r. oddala skargę Pismem z dnia 27 marca 2009 r. A Spółka Akcyjna, zwana dalej Spółką, wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającą wysokość różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu za styczeń 2007 r. w wysokości 5.449.633,00 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń 2007 r. w wysokości 15.370,00 zł. Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji ostatecznej i orzeczenie co do istoty sprawy, tj. określenie różnicy podatku naliczonego do zwrotu w kwocie 5.460.366,00 zł. Kwota różnicy podatku powinna, zdaniem Spółki, zostać podwyższona o kwoty: – podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących nabycie paliwa do określonych pojazdów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności gospodarczej w wysokości 2.805,00 zł – podatku należnego i naliczonego dotyczącego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, wynikającego z faktur zagranicznych, które wpłynęły do Spółki w terminie uniemożliwiającym ich rozliczenie w deklaracji VAT-7 w kwocie 1672,00 zł. – wartości zmniejszenia podatku należnego ze względu na otrzymanie potwierdzenia dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów uprawniającego do zastosowania 0% stawki podatku, zamiast stawki 22%, o kwotę 7.928,00 zł. Jako podstawę prawną żądania wznowienia postępowania w ww. zakresie Spółka powołała art. 240 § 1 pkt 11 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] w części określającej kwotę zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy Spółki w wysokości 5.449.633 zł i w tym zakresie orzekł, że kwota różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy Spółki wynosi 5.452.126,00 zł, oraz w części ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe i w tym zakresie umorzył postępowanie. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko Spółki, iż wobec orzeczenia ETS z dnia 22 grudnia 2008 r., C-414/07 w sprawie Magoora sp. z o.o., zaistniała podstawa wznowienia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. Organ rozpatrując sprawę ponownie w zakresie omawianej podstawy wznowienia stwierdził, że podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności gospodarczej w wysokości 2.492,87 zł. Podobnie organ stwierdził, że zasadne jest żądanie Spółki zmiany decyzji ostatecznej poprzez uwzględnienie podatku należnego i naliczonego w kwocie 1670 zł wynikającego z faktury nr [...] z dnia 25 stycznia 2007 r. wystawionej przez B Ltd z Wielkiej Brytanii dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, z uwagi na fakt przedstawienia przez Spółkę nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej), w postaci kserokopii listu przewozowego CMR z podpisem odbiorcy oraz poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii faktury wewnętrznej dotyczącej wewnątrzwspólnotowego nabycia części zamiennych. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił natomiast żądania uchylenia decyzji ostatecznej i zmniejszenia podatku należnego o kwotę 7.928,00 zł ze względu na otrzymanie potwierdzenia dokonania transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (dalej: WDT) uprawniającego do zastosowania 0% stawki podatku, zamiast stawki 22%. Zdaniem organu przedłożone przez Spółkę dowody nie potwierdzały w sposób jednoznaczny faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, nie stanowiły więc dowodów istotnych w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie w części dotyczącej nieuznania prawa podatnika do opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0% i w związku z tym odmawiającej zmniejszenia podatku należnego w rozliczeniu za styczeń 2007 r. o kwotę 7928,00 zł. Spółka zarzuciła błędną interpretację art. 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2004 r. nr 54, poz. 535), zwanej dalej ustawą o VAT, poprzez pominięcie celu tego uregulowania. Organ skupił się jedynie na tym, czy podatnik posiada wszystkie dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ww. ustawy, pominął zaś dokumenty, na które zezwala ust. 11 tego przepisu. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do spornej kwestii, organ wskazał, że spółka w toku wznowionego postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r. przedłożyła w celu udokumentowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię faktury nr [...] z dnia 31 stycznia 2007 r., specyfikację sprzedanego towaru, dokument wydania na zewnątrz towaru z magazynu WZ, kserokopię listu przewozowego CMR, wiadomość e-mail z dnia 4 marca 2010 r. w jęz. angielskim od przedstawiciela firmy C (przetłumaczoną przez Spółkę w piśmie z dnia 15 marca 2010 r.) oraz potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wyciągu z rachunku bankowego z dnia 8 czerwca 2007 r., który potwierdza zapłatę dokonaną przez firmę C za fakturę nr [...]. Przywołując treść art. 13 ust. 1, 42 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 42 ust. 3 oraz art. 42 ust. 11 ustawy o VAT organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku dostaw dokonywanych transportem innym niż transport własny dostawcy, prawo do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów 0% stawki podatku VAT przysługuje wówczas, gdy podatnik posiada dokumenty, które łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. W sytuacji, gdy dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3-5 ww. ustawy nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy, dowodami mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. Mając na uwadze powyższy stan prawny Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przedłożona przez Spółkę kserokopia listu przewozowego nie spełnia warunków, o których mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, bowiem nie jest oryginałem listu przewozowego, a ponadto data odbioru i podpis odbiorcy są nieczytelne. Także pozostałe przedstawione przez Spółkę dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego. Przy tym jak wynika ze wskazanej na fakturze sprzedaży formuły Incoterms CIP, to Spółka, jako sprzedawca, zobowiązana była do zawarcia umowy o przewóz, stąd też powinna dysponować właściwą dokumentacją dokonywanej transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Przedłożone przez Spółkę dokumenty nie potwierdzają jednoznacznie faktu dokonania WDT, stąd też nie mogą być uznane za istotne w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy zmniejszenia kwoty należnego podatku od towarów i usług o 7928,00 zł w związku z niewystarczającym, zdaniem organu, udowodnieniem faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia 31 stycznia 2007 r. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła błędną wykładnię art. 42 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 oraz art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że organ, dokonując wykładni art. 42 ustawy o VAT, błędnie przyjął, że ust. 3 tego przepisu nakłada na podatnika obowiązek posiadania wszystkich trzech wymienionych w nim dokumentów. Bezpodstawnie przyjął także, że art. 42 ust. 11 ustawy o VAT wymienia dokumentny stanowiące dowody mniej ważne. Zdaniem Spółki przedłożona przez nią kserokopia listu przewozowego jest dokumentem, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, bowiem przepis ten nie wymaga oryginału. Ponieważ na przedłożonej kserokopii listu przewozowego zarówno podpis odbiorcy jak i data są nieczytelne, jest to jasna przesłanka do zastosowania art. 42 ust. 11 ustawy o VAT, bowiem dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 tej ustawy nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy. Spółka przedstawiła dodatkowe dowody w postaci korespondencji z nabywcą, dokument potwierdzający dokonanie zapłaty, dokument wydania towaru z magazynu. Wszystkie te dowody łącznie potwierdzają fakt dostarczenia towaru nabywcy w innym państwie członkowskim. Tymczasem organ pominął te dowody poprzestając na stwierdzeniu, że spółka nie dysponuje oryginałem listu przewozowego. W celu poparcia swego stanowiska w zakresie wykładni mających w sprawie przepisów prawa materialnego skarżąca powołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych, a także przepisów wspólnotowych i orzeczeń ETS. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania Spółka podniosła, że organ bezpodstawnie odrzucił kopię CMR jako dowód w sprawie, pominął pozostałe przedłożone przez stronę dowody, a także nie wykorzystał możliwości weryfikacji informacji o dokonanej przez Spółkę WDT poprzez System Wymiany Informacji o podatku VAT. Ponadto organ przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów, ograniczając się jedynie do analizy kserokopii CMR, nie wskazując, jakie wnioski wynikają z innych dowodów. Naruszenia zasady zaufania skarżąca upatrywała w nieodniesieniu się przez organ do argumentacji prawnej zawartej w orzeczeniach sądowych powołanych przez Spółkę w uzasadnieniu odwołania, w tym w uchwale NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10. Ponadto zdaniem Spółki, wbrew stanowisku przyjętemu przez Dyrektora Izby Skarbowej, przedstawione dowody są istotne, a tym samym przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej została spełniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Mając na uwadze przedmiot sporu w niniejszej sprawie wskazać należy, iż uregulowana w art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej instytucja wznowienia postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Ma ona na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240. W literaturze podkreśla się wyraźnie, że nadzwyczajne tryby postępowania służą wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji podatkowych, których zmianę lub obalenie uzasadnia interes stron, ciężkie wady decyzji lub ich dezorganizujący wpływ na stosunki prawne (J. Borkowski, Decyzja administracyjna, Zielona Góra 1997, s. 125), przy czym wznowienie postępowania zmierza do usunięcia ciężkich wad postępowania podatkowego, które ujawniły się już po wydaniu decyzji ostatecznej (tamże s. 128). Jako przyczynę uzasadniającą wznowienie postępowania podatkowego w spornym zakresie (tj. dotyczącym transakcji udokumentowanej fakturą nr [...] z dnia 31 stycznia 2007 r.), strona skarżąca wskazała nowe okoliczności i dowody w postaci: poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii faktury nr [...], specyfikacji sprzedanego towaru, dokumentu wydania na zewnątrz towaru z magazynu WZ, kserokopii listu przewozowego CMR, wiadomości e-mail z dnia 4 marca 2010 r. w jęz. angielskim od przedstawiciela firmy C (potwierdzającej fakt otrzymania towaru) oraz dowodu otrzymania zapłaty za fakturę. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wynika stąd, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1. ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2. okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3. okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym należy podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Przedmiotem żądania strony było uchylenie decyzji ostatecznej w części wskutek uwzględnienia prawa podatnika do opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów stawką 0% (zamiast 22%) i w związku z tym zmniejszenia podatku należnego w rozliczeniu za styczeń 2007 r. o kwotę 7928,00 zł. Ustawa o podatku od towarów usług w art. 42 wprowadza warunki, od których spełnienia uzależnione jest prawo podatnika do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT w przypadku WDT. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przedłożone przez skarżącą dowody są wystarczające do uznania, że powyższe warunki zostały spełnione, przy uwzględnieniu ograniczeń dotyczących postępowania wznowieniowego. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT. Co do zasady polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążona podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnienia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada taka obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). Na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Dowodami takimi są w myśl art. 42 ust. 3 ww. ustawy następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju: dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi). kopia faktury dostawy (z dniem 1 czerwca 2005 r. przepis ten otrzymał brzmienie: kopia faktury) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, 4) dokument potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (z dniem 1 czerwca 2005r. przepis ten został uchylony) - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Ponadto art. 42 ust. 11 ustawy VAT stanowi, iż w przypadku, gdy dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności: korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie; dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu; 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania; 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (dodany z dniem 1 czerwca 2005 r.). W świetle powyższych przepisów dla zastosowania stawki 0 % przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. (por. uchwała NSA z dnia 11 października 2010 r., I FPS 1/10, publik. PP 2010/11/48, dostępna także w internecie). Wbrew zarzutom skargi w rozpatrywanej sprawie taką właśnie wykładnię przepisów, uwzględniającą przywołane przez stronę skarżącą orzeczenia sądów administracyjnych, przepisy wspólnotowe, a także orzeczenia ETS, przyjął Dyrektor Izby Skarbowej, a Sąd orzekający stanowisko to podziela. Organ odwoławczy nie kwestionował zatem prawa strony do dowodzenia faktu dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów za pomocą wszelkich, zgodnych z przepisami prawa, dokumentów i nie twierdził, że konieczne jest posiadanie wszystkich, wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, dokumentów. Podstawą rozstrzygnięcia było natomiast stwierdzenie, że żaden z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą nie wykazuje w sposób jednoznaczny, że towary będące przedmiotem transakcji zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. Skarżąca Spółka nie wykazała więc, że spełniła merytoryczny warunek WDT w zakresie wywozu towarów do innego państwa członkowskiego. Analizując przedstawione przez skarżącą dokumenty należy przede wszystkim stwierdzić, że dowód w postaci wiadomości email z dnia 4 marca 2010 r. nie mógł zostać uwzględniony ze względu na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, który wymaga, aby nowy dowód był dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji, nieznanym organowi. Tego warunku przedłożona wiadomość email nie spełnia, została bowiem sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej. Podkreślić należy raz jeszcze, że przedmiotowa sprawa nie dotyczy postępowania wymiarowego, lecz wznowieniowego, co oznacza, że toczy się w ramach ściśle określonych, zawężonych przesłanek. Postępowanie w sprawie wznowienia nie jest kontynuacją postępowania zwykłego. Jego celem nie jest naprawienie wad decyzji, lecz wad postępowania. Art. 42 ust. 11 ustawy o VAT wprowadza wymóg udowodniania faktu dokonania WDT dowodami w formie dokumentów, przy czym w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, z uwagi na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, mogą to być tylko dowody istniejące w dniu wydania decyzji (oraz spełniające pozostałe warunki wynikającego z tego przepisu). W ocenie Sądu zasadnie także organ stwierdził, że pozostałe dokumenty przedłożone przez stronę nie potwierdzają faktu wywiezienia i dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. Dokumenty te spełniają niewątpliwie przesłankę nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi. Przy ocenie, czy dana okoliczność lub dany dowód mają przymiot nowych, nie ma bowiem żadnego znaczenia fakt, że strona miała możliwość powołania ich w poprzednim postępowaniu. Szczególnej analizie organ poddał dokument w postaci kopii listu przewozowego i stwierdził, że nie spełnia on wymogów wynikających z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, tj. nie potwierdza jednoznacznie faktu wywiezienia i dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, bowiem po pierwsze stanowi jedynie kserokopię listu przewozowego, a po drugie data otrzymania i podpis odbiorcy są nieczytelne. Ocenę tę należy podzielić. Pomijając już fakt, że jest to jedynie kserokopia, to nieczytelność daty i podpisu wyklucza uznanie, że dokument ten spełnia warunki jednoznacznego potwierdzenia dokonania przez skarżącą Spółkę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Ocenę tę zresztą podziela sama skarżąca (str. 7 skargi) wskazując, że w takiej sytuacji powinien znaleźć zastosowanie art. 42 ust. 11 ustawy o VAT umożliwiający dowodzenie faktu dokonania WDT także za pomocą innych dokumentów. Wbrew jednak stanowisku skarżącej, przedłożone przez nią dokumenty, ocenione w świetle art. 42 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, nie pozwalają przyjąć, że fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem WDT został jednoznacznie wykazany. Dokumenty te wskazują na fakt zawarcia transakcji (faktura VAT), wydania towaru z magazynu (WZ), oraz otrzymania zapłaty (wyciąg bankowy). Brak jest natomiast dowodów jednoznacznie wskazujących, że towar został wywieziony przez sprzedawcę (za pośrednictwem firmy przewozowej) z terytorium kraju i dostarczony do nabywcy znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jakkolwiek lakoniczne, nie budzi zastrzeżeń. Słusznie więc uznał Dyrektor Izby Skarbowej, że powyższe dowody nie spełniają warunku "istotnych", tzn. mogących wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. Zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia dowodu poprzez sprawdzenie za pomocą Systemu Wymiany Informacji o podatku VAT faktu dokonania WDT są oczywiście bezzasadne. Jak już wyżej wskazywano, nie jest to postępowanie wymiarowe, lecz postępowanie wznowieniowe, tj. postępowanie nadzwyczajne, którego celem jest zweryfikowanie wskazanych przez stronę przesłanek wznowieniowych. W postępowaniu tym nie jest rolą organu poszukiwanie z urzędu nowych dowodów w celu podważenia ustaleń dokonanych w decyzji ostatecznej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.