I SA/Sz 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi N.P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej oddala skargę. Wnioskiem z 2 lipca 2010 r. N P Spółka z o. o. w Ł wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając stan faktyczny i zdarzenie przyszłe Spółka wskazała, iż 22 grudnia 2008 r. uzyskała zezwolenie nr 170 na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie Strefy, określonych w następujących pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego: - Sekcja I, Dział 63, Grupa 63 1 - Usługi w zakresie prac przeładunkowych, magazynowania i przechowywania towarów; - Sekcja K, Dział 74, Grupa 74.3 - Usługi w zakresie badań i analiz technicznych. Zezwolenie zostało udzielone do dnia 15 listopada 2017 r. Określono w nim warunki prowadzenia działalności gospodarczej. Na terenie własnej nieruchomości położonej w Ł, gmina G, Spółka posiada odpowiednie pomieszczenia, infrastrukturę techniczną oraz zatrudnia wykwalifikowanych pracowników, co - przy zapewnieniu nadzoru wykwalifikowanej kadry kierowniczej - pozwala na dokonywanie czynności badania, analiz i prób skór surowych z norek, mające na celu określenie jakości skór, a także umożliwia pakowanie oraz eksport skór z Polski. Ponadto Spółka zna europejski rynek hodowców norek i producentów skór, ma kontakty handlowe i możliwości w zakresie pozyskiwania klientów na aukcję skór. Spółkę łączy umowa o świadczenie usług z N C w T. N C prowadzi dom aukcyjny, w ramach którego zajmuje się sprzedażą skór futerkowych na aukcjach publicznych i w ciągu każdego sezonu organizuje w T od dwóch do czterech aukcji. Na aukcjach oferowany jest najszerszy asortyment północno-amerykańskich i europejskich skór z norek hodowanych. Na podstawie tej umowy, N C zleca Wnioskodawcy do wykonania na terenie nieruchomości w Ł przeprowadzenie badań, a także analiz skór z norek, pochodzących od hodowców norek oraz producentów skór z krajów Europy, w celu określenia ich jakości oraz innych parametrów technicznych (wielkości, zabarwienia, czystości zabarwienia) dla potrzeb uzyskania informacji handlowych, a następnie odpowiednie sortowanie skór, dzielenie na partie. Wyselekcjonowane i posortowane przez Spółkę skóry w sposób potwierdzający ustalenia przeprowadzonych badań, będą metkowane i pakowane, a jeśli okaże się to uzasadnione opakowania etykietowane, stemplowane i nadrukowywane. Usługa główna wykonywana przez N P to usługa w zakresie badań i analiz technicznych - PKWiU 74.3. Na wykonanie usługi głównej wpływ mają usługi poboczne, które wspierają jej wykonanie, polegające na tym, że: 1) N P będzie kontaktować się z hodowcami norek oraz producentami skór z krajów Europy, potencjalnie zainteresowanymi zaoferowaniem skór do sprzedaży na aukcji w Kanadzie organizowanej przez N C (kontakty z klientami). W tym celu, Wnioskodawca będzie przedstawiać warunki, na jakich zawarte mogą być odpowiednie umowy pomiędzy zainteresowanymi a N C, przy czym Wnioskodawca nie ma uprawnień do zawarcia takiej umowy w imieniu N C; 2) odnośnie zapakowanych skór będą podejmowane czynności w celu ich wyeksportowania do Kanady. W ramach tych czynności Wnioskodawca może występować jako przedstawiciel pośredni N C i w tym zakresie występować jako podmiot zgłaszający wywóz skór w elektronicznych zgłoszeniach celnych, a także zlecać wybranej przez siebie Agencji Celnej czynności odnośnie eksportu skór, według własnego wyboru, w szczególności odnośnie skór, których krajem pochodzenia jest teren spoza Wspólnoty w zakresie wdrożenia gospodarczych procedur celnych (usługi związane z eksportem). Usługi poboczne nie mają charakteru autonomicznego i nie zostałyby zlecone do wykonania w sytuacji, gdyby przedmiot umowy nie obejmował usługi głównej. Wszystkie przygotowane przez N P skóry z norek, poddane usłudze głównej, są przedmiotem eksportu poza terytorium Wspólnoty, na aukcję do Kanady. Żadne ze skór, pochodzące zarówno z terenu Wspólnoty jak i spoza Wspólnoty, po przeprowadzeniu czynności zleconych przez N C nie pozostaną na terenie Wspólnoty. Wynagrodzenie za świadczenie usługi kompleksowej zostanie obliczone odnośnie każdego zapakowanego kontenera przygotowanego do wysyłki, jako iloczyn ilości skór z norek znajdujących się w kontenerze objętych usługą główną N P oraz stawki jednostkowej za skórę w określonej przez strony wysokości ryczałtowej, przy czym stawka jednostkowa za skórę może zostać zróżnicowana w zależności od tego, czy w skład usługi kompleksowej w konkretnej sytuacji wchodzić będą wszystkie czynności opisane szczegółowo w treści umowy, czy niektóre z nich (w umowie zostaną wskazane granice dla stawek jednostkowych od - do). Za wykonanie usługi kompleksowej w części obejmującej usługę poboczną, w sytuacji, gdy nie nastąpi wykonanie usługi w części dotyczącej usługi głównej wynagrodzenie nie będzie przysługiwać. Oprócz ustalonego wynagrodzenia Wnioskodawcy przysługuje zwrot udokumentowanych kosztów, jakie poniesie w związku ze świadczeniem usługi kompleksowej. W związku z powyższym, Spółka zadała następujące pytanie: Czy przy określaniu dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, ze zm.) – dalej: u.s.s.e. - kwalifikującego się do zwolnienia z podatku dochodowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm.) – dalej: u.p.d.o.p. - należy brać pod uwagę: - całość przychodów uzyskiwanych z tytułu wykonania usługi kompleksowej przez N P na podstawie umowy o świadczenie usług zawartej z N C, - część przychodu wynikającą z tej umowy odpowiadającą wartości usługi głównej albo - inną część przychodu - w każdym przypadku biorąc jednocześnie pod uwagę fakt, iż wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka podkreśliła nieautonomiczny charakter usług pobocznych (pomocniczych) i ich wzajemne powiązanie z usługą główną, odniosła się do pojęcia "działalności pomocniczej" określonego w przepisach rozporządzenia Rady (EWG) Nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy oraz podniosła, że każda z działalności pomocniczych służy Spółce i ma wpływ na rozmiar usługi głównej. Zdaniem Spółki, z unormowań art. 17 ust. 1 pkt 34, art. 17 ust. 4 u.p.d.o.p. oraz art. 12 w zw. z art. 16 u.s.s.e. wynika, że zwolnieniu z podatku dochodowego podlega tylko dochód z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w zakresie określonym w zezwoleniu – a contrario, jeśli dany rodzaj działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, a także jeżeli działalność nie jest działalnością pomocniczą niezbędną do realizacji zakresu działalności gospodarczej wymienionej w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych. W ocenie Spółki, prowadzona przez nią na terenie Strefy działalność w zakresie wynikającym z wykonania umowy zawartej z N C obejmuje działalność główną wskazaną w zezwoleniu oraz pomocniczą, niezbędną do realizacji zakresu działalności wymienionej w zezwoleniu. Wobec tego cały przychód uzyskiwany z działalności podejmowanej przez nią na podstawie przedmiotowej umowy o świadczenie usług powinien być kwalifikowany jako przychód strefowy i korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Postanowieniem z dnia [...] r. znak[...]Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki. Uzasadniając postanowienie organ wskazał, że rozstrzygnięcie w zakresie żądanym przez Spółkę sprowadzałaby się w istocie do stwierdzenia, czy wykonywanie przez nią usługi kompleksowej na rzecz N C stanowi w pełnym zakresie prowadzenie działalności objętej wydanym przez ministra właściwego do spraw gospodarki zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Kostrzyńsko-Słubickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Ocena tej kwestii wymagałaby więc przeprowadzenia wykładni treści decyzji administracyjnej, jaką jest ww. zezwolenie oraz klasyfikacji usług pobocznych realizowanych przez Spółkę w ramach zawartej umowy - nie może natomiast zostać dokonana poprzez wykładnię przepisów prawa podatkowego. Powołane przez Spółkę przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ani inne przepisy prawa podatkowego, nie normują bowiem przesłanek uznania danej działalności podatnika niewymienionej bezpośrednio w zezwoleniu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e., za objętą tym zezwoleniem. Na gruncie przepisów podatkowych nie funkcjonuje również pojęcie działalności pomocniczej (pobocznej) w stosunku do działalności gospodarczej wskazanej w zezwoleniu strefowym. W ocenie organu, merytoryczne rozpatrzenie wniosku Spółki nie było zatem możliwe w ramach kompetencji organu upoważnionego do wydawania interpretacji indywidualnych, co stanowiło podstawę dla odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie (art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej). Nie zgadzając się z odmową wszczęcia postępowania, Spółka złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości. Uzasadniając to żądanie, podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki odmowy wszczęcia postępowania. Postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia, ponownie wyjaśniono, co stanowiło przeszkodę dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie wniosku Spółki z dnia 2 lipca 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ostateczne postanowienie organu z dnia [...]r., Spółka wniosła o uchylenie w całości tego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia z dnia [...]r. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 165a § 2 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że jej wniosek nie może zostać merytorycznie rozpatrzony bowiem: 1) uznanie jej stanowiska za prawidłowe albo nieprawidłowe nie może zostać dokonane w wyniku interpretacji przepisów prawa podatkowego, 2) dla przystąpienia do oceny skutków podatkowych przedstawionej przez nią sytuacji faktycznej konieczne jest dokonanie oceny prawnej sytuacji w kontekście regulacji niestanowiących przepisów prawa podatkowego i wchodzących w zakres kompetencji odrębnych podmiotów. Uzasadniając zarzuty, w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące interpretacji indywidualnych, Skarżąca określiła ten rodzaj rozstrzygnięcia jako "formę odpłatnego uzyskania informacji i urzędowego poświadczenia, że opisany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny (rzeczywisty lub projektowany) jest w ocenie Ministra Finansów lub innego organu zobowiązanego do wydania interpretacji zgodny z prawem obowiązującym w dniu wydania interpretacji". Zdaniem Spółki, przedmiotem wniosku z dnia 2 lipca 2010 r. nie jest ocena, czy usługa kompleksowa wykonywana na rzecz N C stanowi w pełnym zakresie prowadzenie działalności objętej wydanym zezwoleniem, wykładnia treści decyzji administracyjnej ani klasyfikacja usług pobocznych realizowanych w ramach zawartej umowy. Pytanie postawione we wniosku dotyczy bowiem interpretacji przepisów prawa podatkowego - wynika z niego, że Spółka pyta, "jak należy rozumieć i stosować przepis prawa podatkowego w konkretnej sprawie, w konkretnym stanie faktycznym, a także, czy na skutek dokonanej interpretacji przepisów podatnik ma prawo zastosować zwolnienie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych i w jakim zakresie". Podniosła dalej, iż wnioskowała o informację, "czy opisany w jej wniosku stan faktyczny jest w ocenie Ministra Finansów zgodny z prawem w dniu wydania decyzji, a zatem w jakim zakresie przychody uzyskiwane z tytułu wykonania usługi kompleksowej przez N P na podstawie umowy o świadczenie usług zawartej z N C korzystają ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych", a nie, "czy usługa kompleksowa jest usługą wskazaną w zezwoleniu na prowadzenie działalności w strefie ekonomicznej". Zdaniem Skarżącej, aby odpowiedzieć na postawione przez nią pytanie organ powinien ustalić treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., a następnie dokonać oceny przedstawionego stanu faktycznego i wskazać, czy przy określaniu dochodu uzyskanego z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e., kwalifikującego się do zwolnienia z podatku dochodowego, o którym mowa w wymienionym przepisie ustawy podatkowej, należy brać pod uwagę: całość przychodów uzyskiwanych z tytułu wykonania usługi kompleksowej przez N P na podstawie umowy o świadczenie usług zawartej z N C, czy część przychodu wynikającą z tej umowy odpowiadającą wartości usługi głównej. Spółka podniosła, iż w stanie faktycznym wskazała, że usługa główna oraz pewne czynności dokonywane poza tą usługą mieszczą się w zakresie wyraźnie wskazanym w zezwoleniu na prowadzenie działalności w strefie, a jej wątpliwości dotyczyły odpowiedniego traktowania przez przepisy prawa podatkowego - odnośnie możliwości skorzystania ze zwolnienia z podatku - usługi kompleksowej, w skład której wchodzi wskazana usługa główna (wskazana w zezwoleniu strefowym) - jako trzon oraz wspomagające jej wykonanie (szeroko opisane jako usługi pomocnicze). W ocenie Skarżącej, organ powinien przeprowadzić wykładnię przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w takim zakresie, by ustalić, czy w przedstawionej sytuacji wszystkie dochody uzyskane z usługi kompleksowej prowadzonej na terenie strefy ekonomicznej są zwolnione od podatku. Aby to ustalić, organ powinien rozważyć, jak traktować dochody z takiej usługi kompleksowej, której trzon (podstawa) jest działalnością wskazaną w zezwoleniu na prowadzenie działalności w strefie. Wniosek o udzielenie interpretacji dotyczy bowiem kwalifikacji dochodu, a nie kwalifikacji rodzaju działalności. Spółka zauważyła też, że – wbrew stanowisku organu - definicja usług pomocniczych jest znana prawu, czego dowodem są powoływane przez nią przepisy rozporządzenia Rady (EWG) NR 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy. Również z interpretacji podatkowych wydawanych w indywidualnych sprawach (wymienionych w skardze) wynika, że działalność reklamowa, marketingowa i inna zmierzająca do pozyskania klientów w celu uzyskiwania przychodów z działalności prowadzonej na terenie strefy zgodnie z uzyskanym zezwoleniem, powinna być kwalifikowana jako pomocnicza do działalności podstawowej. Z interpretacji takich wynika także, iż działalność magazynowa i z nią związana, nie może być rozpoznawana w oderwaniu od usługi głównej. Magazynowanie, a następnie wydanie przedmiotu objętego usługą główną kontrahentowi lub wskazanemu przez niego podmiotowi z magazynu, po wykonaniu zobowiązań administracyjnych - zgodnie z prawem celnym - powinno być traktowane jako działalność pomocnicza do usługi głównej objętej zezwoleniem na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej. Uznanie stanowiska Skarżącej za prawidłowe albo nieprawidłowe może zostać - w jej ocenie - dokonane wyłącznie w wyniku interpretacji przepisów prawa podatkowego, zatem nie jest konieczne dokonanie oceny prawnej przedstawionej sytuacji w kontekście regulacji niestanowiących przepisów prawa podatkowego i wchodzących w zakres kompetencji odrębnych podmiotów. Spółka nie ma wątpliwości, jakie usługi w ramach usługi kompleksowej zostały wskazane w zezwoleniu na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Nie dąży również do ustalenia, czy usługa kompleksowa jest usługą, o której mowa w zezwoleniu strefowym. Skarżąca nie wie zatem, jakie kwestie miałby ustalać organ administracji w ramach wykładni decyzji w sprawie zezwolenia na działalność w Strefie, co miałoby być kwestią wstępną w sprawie - nie ma zatem podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że postanowienie to nie narusza przepisów prawa w stopniu nakazującym jego uchylenie. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do przepisów art. 14b Ordynacji podatkowej, wskazany w myśl tych przepisów organ administracji publicznej, na pisemny wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, wydaje pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 O.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 O.p.). Stwierdzić przy tym należy, że instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w art. 14k-14n O.p. podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz rozstrzygnięć. W myśl bowiem art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Na mocy stosowanego odpowiednio - zgodnie z treścią ww. art. 14h O.p. - przepisu art. 165a § 1 O.p., gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ interpretacyjny prawidłowo uznał, że w zawartym w tym przepisie pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej - tj. zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji - interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna wydana w wyniku merytorycznego rozpatrzenia wniosku musi bowiem zawierać rozstrzygnięcie (ocenę), czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe albo nieprawidłowe. Funkcją wydawanych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest natomiast wyjaśnianie podatnikom wątpliwości związanych z prawnopodatkową oceną przedstawianych przez nich stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych, przy czym instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną w zakresie unormowanym w art. 14k-14n O.p. podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz rozstrzygnięciach. Gwarancja taka wynika z cytowanego powyżej przepisu art. 14k § 1 O.p. Takiemu celowi służyć ma omawiana instytucja, a zatem nie istnieje potrzeba wszczynania postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej (organ odmawia jego wszczęcia), gdy wynikiem postępowanie nie może być interpretacja spełniająca (realizująca) taki cel. Zgodnie z treścią powoływanego przez Spółkę we wniosku o interpretację przepisu art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.: "Wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (...), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami". W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczy nie tyle treści (wykładni) przepisu ustawy podatkowej (art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.) - w tym zakresie Wnioskodawca nie zgłaszał wątpliwości – lecz jego zastosowania do przytoczonego we wniosku stanu faktycznego, w szczególności do dochodów uzyskiwanych z tzw. usług pomocniczych, wykonywanych przez Spółkę w związku ze świadczeniem na rzecz N C tzw. usługi głównej, tj. usługi w zakresie badań i analiz technicznych (PKWiU 74.3.). Spółka posiada bowiem zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej m.in. w pozycji PKWiU GUS Sekcja K, dział 74, Grupa 74.3 – Usługi w zakresie badań i analiz technicznych. Wskazując na tzw. usługi pomocnicze do usługi głównej, (składające się łącznie na tzw. usługę kompleksową) polegające na kontaktach z klientami (hodowcami norek i producentami skór z Europy) oraz na usługi związane z eksportem skór do Kanady, Spółka uważa, że usługi te – jako ściśle związane z usługą główną – mieszczą się w zakresie otrzymanego zezwolenia i dlatego cały dochód uzyskiwany z takiej usługi kompleksowej korzysta ze zwolnienia podatkowego zawartego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Wobec tego Spółka uważa, że organ powinien wydać żądaną interpretację, tj. potwierdzić albo zaprzeczyć stanowisku Spółki. Zdaniem Sądu, do wydania takiej interpretacji niezbędne jest uprzednie ustalenie, czy ww. usługi pomocnicze są objęte posiadanym zezwoleniem - interpretacja nie może bowiem stwierdzać warunkowo, że: "dochody uzyskane z takich usług pomocniczych są zwolnione od podatku, jeżeli należą do czynności objętych zezwoleniem". Taka interpretacja niczego by nie wyjaśniała, ani nie gwarantowała. Nie spełniałaby więc funkcji określonej przez ustawodawcę. Aby zatem odpowiedzieć na pytania dotyczące zagadnień podatkowych, podniesione we wniosku skarżącej Spółki, należy prawidłowo zaklasyfikować statystycznie te sporne usługi pomocnicze. Prawidłowe zaklasyfikowanie tych usług będzie bowiem miało rozstrzygające znaczenie przy ustalaniu prawa do omawianego zwolnienia podatkowego. Zasadnie więc – zdaniem Sądu - organ interpretacyjny stwierdził, iż zwolnieniu od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. "podlega dochód z takiej działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE, w wyniku której powstają produkty (wyroby, usługi) zgrupowane w klasyfikacji wskazanej w zezwoleniu strefowym". Prawidłowe sklasyfikowanie spornych usług jest więc zagadnieniem wstępnym, którego nie może rozstrzygać organ interpretacyjny – przesądzając, iż jako tzw. usługi pomocnicze objęte są posiadanym przez Spółkę zezwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej w pozycji PKWiU GUS Sekcja K, dział 74, Grupa 74.3 - kwestie te należą do kompetencji odrębnych podmiotów (w szczególności Urzędu Statystycznego w Łodzi i Ministra Gospodarki). Dokonanie oceny prawidłowości stanowiska Spółki przedstawionego we wniosku o interpretację wymaga zatem stwierdzenia, czy przychody uzyskiwane przez nią z tytułu umowy z N C stanowią przychody ze źródła, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia z dnia [...] r., tj. czy są one przychodem z działalności gospodarczej, w wyniku której powstaje produkt finalny w postaci usług sklasyfikowanych jako "Usługi w zakresie badań i analiz technicznych" (Sekcja K, Dział 74, Grupa 74.3 PKWiU) – na które wskazuje Spółka - lub (ewentualnie) jako "Usługi w zakresie prac przeładunkowych, magazynowania i przechowywania towarów" (Sekcja I, Dział 63, Grupa 63.1 PKWiU). Odpowiedź na takie pytania wymagałaby przeprowadzenia analizy charakteru usług pobocznych: ich znaczenia na gruncie ww. umowy, związku z usługą główną, zarobkowego charakteru, klasyfikacji, możliwości uznania za działalności pomocnicze w stosunku do usługi głównej (albo – w szerszym ujęciu - za działalności pomocnicze w stosunku do działalności wymienionej w zezwoleniu strefowym). W związku z tym, zasadnie organ interpretacyjny stwierdził, że nie jest organem właściwym dla klasyfikowania spornych usług świadczonych przez Spółkę, a tym samym dla ustalenia przedmiotowego zakresu zezwolenia na działalność w specjalnej strefie ekonomicznej, bowiem zagadnienia te nie są regulowane przepisami podatkowymi, lecz przepisami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w powiązaniu z przepisami ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a przede wszystkim przepisami regulującymi zasady klasyfikowania wyrobów i usług. Stwierdzeń powyższych nie podważa powoływany przez Spółkę argument - kwestionujący stanowisko organu, że na gruncie przepisów podatkowych nie funkcjonuje pojęcie "działalności pomocniczej" - iż pojęcie takie występuje w powoływanym przez Spółkę rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 696/93 z dnia 15 marca 1993 r. w sprawie jednostek statystycznych do celów obserwacji i analizy. Wskazać można przy tym – na co zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę – że pojęcie takie występuje nie tylko w tym rozporządzeniu unijnym, ale również w innych aktach z tej dziedziny, min. w Polskiej Klasyfikacji Działalności, wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz. U. Nr 251, poz. 1885, ze zm.). Powyższe potwierdza bowiem, iż pojęcie działalności pomocniczej jest kategorią definiowaną w przepisach statystycznych, a nie podatkowych. Zasadnie więc organ stwierdził w związku z tym, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku - a przede wszystkim wymagane art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, uznanie stanowiska Wnioskodawcy za prawidłowe albo nieprawidłowe - nie może zostać dokonane w wyniku interpretacji przepisów prawa podatkowego rozumianej jako ustalenie treści norm prawnych zawartych w tych przepisach i ocena przedstawionego stanu faktycznego, w kontekście wywiedzionych w wyniku wykładni przesłanek ich