II SAB/Po 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi L. J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od organu na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. /-/ B. Drzazga W dniu 13 grudnia 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wypłynął wniosek pełnomocnika L. J. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] (znak sprawy:[...]) z dnia [...] 2004 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie określonych w tej decyzji obiektów na działkach nr [...], położonych w [...] przy ul. [...]. W dniu 21 lutego 2011 r. do Kolegium wpłynęła skierowana do tutejszego Sądu skarga strony, reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika procesowego, na bezczynność organu w załatwieniu sprawy żądania stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia [...] 2004 r. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2004 r. (znak [...]) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...], na działkach nr [...], położonych w [...] przy ul. [...] (decyzja zawarta w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy o sygn. akt II SAB/Po 29/11). W odpowiedzi na skargę Kolegium podało, iż wydało w dniu [...] marca 2011 r. decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie i wniosło o umorzenie postępowania z uwagi na podjęcie czynności zmierzających do załatwienia żądania strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż w sytuacji, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, to organ ten przestaje tkwić w bezczynności. Wymaga także podkreślenia, że rozpatrzenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu może doprowadzić jedynie do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, gdyż rozpoznanie skargi na bezczynność w żadnym razie nie może wkraczać w kwestie merytoryczne dotyczące przyszłego rozstrzygnięcia. Stąd też uznać należy, iż w sytuacji gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organ dokonał czynności, której domagała się strona, to postępowanie przed sądem administracyjnym staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Powyższe stanowisko znajduje pełną aprobatę w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. I OPS 6/08 (LEX nr 463487, orzeczenie dostępne w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Kolegium po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność (skarga wpłynęła do organu w dniu 21 lutego 2011 r.) załatwiło sprawę z wniosku strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] 2004 r. i w dniu [...] marca 2011 r. wydało decyzję w tej sprawie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W konsekwencji uznać należy, iż organ niewątpliwie załatwił sprawę, której dotyczy skarga na bezczynność, jednakże już po jej wniesieniu i z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 35 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wobec załatwienia przez Kolegium sprawy i wydania w dniu [...] marca 2011 r. decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji postępowanie w przedmiocie bezczynności organu jest bezprzedmiotowe i należy je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów wskazać należy, że stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. skarżący ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sytuacja, gdy organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, do daty orzekania przez sąd administracyjny wyda akt lub podejmie czynność, której domagała się strona, oznacza, że organ we własnym zakresie usunął istniejące naruszenie prawa, polegające na pozostawaniu w bezczynności. Tym samym uznać należy, że skarga na bezczynność została uwzględniona w trybie tzw. samokontroli organu. Organ administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. może bowiem w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 646/09, dostępne pod adresem jw.). W związku z powyższym o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349). Zwrot zasądzonych od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania obejmuje poniesione przez stronę skarżącą koszty sądowe w kwocie 100 zł (wpis od skargi) oraz kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ([...] zł - wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przez sądem I instancji, 17 zł - tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). Sąd zauważa, iż nakład pracy pełnomocnika w niniejszym postępowaniu, oceniony w odniesieniu do charakteru i przedmiotu sprawy, nie uzasadnia przyznania stronie skarżącej wyższych kosztów zastępstwa procesowego (jak tego się domagał się pełnomocnik we wniosku o zasądzenie kosztów) niż stawka minimalna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w sentencji. /-/ B. Drzazga