II OZ 1323/11

Dnia 20 grudnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. R. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 52/11, o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 52/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. R. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. skarżący złożył wniosek, sprecyzowany następnie przez skarżącego, jako wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r. Jednocześnie skarżący uiścił opłatę kancelaryjną w wysokości 100 zł za sporządzenie uzasadnienia. We wniosku skarżący wskazał, iż uchybił terminowi w związku z ważnym zagranicznym wyjazdem służbowym. Po uprzednim ustaleniu, iż wniosek o przywrócenie terminu złożony został w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skarżący, zarządzeniem sędziego z dnia 5 września 2011 r. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych pisma z 22 kwietnia 2011r stanowiącego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 12 kwietnia 2011r., w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku z dnia 22 kwietnia 2011 r. bez rozpoznania, poprzez wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do dokonania czynności (powrót z wyjazdu zagranicznego) a także uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu I instancji skarżący w piśmie, które wniósł do sądu w terminie przewidzianym do uzupełnienia braków, w żaden sposób nie odniósł się do kwestii zawartych w wezwaniu, co uniemożliwiło rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu i uzasadniało jego pozostawienie bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe zarządzenie M. R. wniósł o jego zmianę poprzez przywrócenie terminu do złożenia wniosku względnie o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że z uwagi na ważną sprawę służbową wymagającą wyjazdu poza granice kraju uchybił 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku. Podniósł, że do kraju wrócił w dniu 21 kwietnia 2011 r. i w oparciu o art. 87 §1 p.p.s.a., zachowując 7-dniowy termin od ustania przyczyny uchybienia, pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wydania odpisu wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., w którym wskazał przyczynę uchybienia. Następnie, odpowiadając na zarządzenie z dnia 5 września 2011 r., pismem z dnia 16 września 2011 r. wskazał, że z podróży służbowej powrócił w dniu 21 kwietnia 2011 r. po czym niezwłocznie, tj. w dniu 22 kwietnia 2011 r. złożył wniosek o odpowiedniej treści zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego zarządzenie z dnia 21 września 2011 r. oparto na błędnym stwierdzeniu, jakoby w żaden sposób nie odniósł się do kwestii zawartych w wezwaniu, co stanowiło przeszkodę dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. W uzupełnionym w skutek wezwań Sądu wniosku w sposób wystarczający uprawdopodobnił fakt niezawinionego uchybienia 7-dniowemu terminowi, spowodowanego zagraniczną podróżą służbową. Skarżący podniósł ponadto, że nie korzystał w postępowaniu z pomocy profesjonalnego pełnomocnika i nie posiadał szczegółowej wiedzy na temat sposobów i warunków zaskarżania orzeczeń oraz ewentualnych negatywnych skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, aczkolwiek argumentacja w nim przytoczona tylko częściowo jest trafna. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a.") jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a.). Zgodzić się należało ze skarżącym, że brak było w świetle art. 49 § 2 p.p.s.a., podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący wykonując bowiem terminowo wezwanie Sądu z dnia 5 września 2011 r. złożył pismo z dnia 16 września 2011 r., w którym podał datę powrotu z wyjazdu zagranicznego. W takiej sytuacji niewłaściwa była ocena Sadu, że skarżący "w żaden sposób nie odniósł się do kwestii zawartych w wezwaniu" a w konsekwencji, że wniosek dotknięty jest brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie mu właściwego biegu. Rzeczą więc Sądu było merytoryczne rozpoznanie wniosku, a w szczególności ocena, czy strona uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w zażaleniu należy zauważyć, że uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona skarżąca powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Uprawdopodobnienie jest konstrukcją odmienną od udowodnienia, mniej rygorystyczną, lecz również obligującą stronę do wskazania pewnych okoliczności, które świadczyłyby, że uchybienie terminu nie wiąże się z brakiem staranności strony w działaniu. Mówiąc inaczej, uprawdopodobnienie nie jest środkiem dowodowym w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 1977/00). Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania Sądu przynajmniej o prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona. Przekonanie Sądu powinno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z przytoczonych we wniosku twierdzeń. Nieuprawdopodobnienie braku winy pociąga za sobą odmowę uwzględnienia wniosku. Powyższe kwestie podlegać będą jednak ocenie Sądu Wojewódzkiego w dalszym toku postępowania. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie 185 § 1 w zw. z art.197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.