VIII SA/Wa 1182/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A.C. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 Nr 98, poz.1071 ze zm., dalej określany jako "kpa"/, art. 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej określana jako "t.d." /oraz lp.1.2 załącznika do w/wym. ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł na A.C.. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy: Podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], przeprowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2010 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] stwierdzono, że ww. przedsiębiorca wykonywał transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji zwrócił się do Urzędu Miejskiego w R. z prośbą o weryfikację posiadanych przez przedsiębiorcę uprawnień. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzono, że przedsiębiorca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Jednocześnie strona zgłosiła do ww. licencji pojazd marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] marca 2010 r., tj. po dniu kontroli drogowej. W dniu [...] maja 2010 r. strona złożyła wyjaśnienia, które w ocenie organu I instancji nie mogą zostać uwzględnione z uwagi na fakt, że przedsiębiorca do czasu zgłoszenia pojazdu do licencji nie powinien wykonywać nim usług transportowych. W związku z tym, organ I instancji stwierdził, że przedsiębiorca wykonywał transport pojazdem niezgłoszonym do licencji, co narusza art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy t.d.. Wysokość kary pieniężnej ustalono na podstawie l.p 1.2 załącznika do ustawy t.d.. W odwołaniu od powyższej decyzji przedsiębiorca wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji. Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 14 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 oraz art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o t.d., a także naruszenie art. 7, 77, 80, 107 w zw. z art. 140 kpa. Odwołujący się podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się merytorycznie do jego stanowiska zawartego w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., w którym powołał się na treść art. 14 ustawy o t.d., zgodnie z którym ma 14 dni na zgłoszenie zmian w licencji, on zaś terminu tego dochował. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że do czasu zgłoszenia zmian w licencji nie może wykonywać transportu samochodem niezgłoszonym do niej, gdyż licencja udzielana jest przedsiębiorcy, a nie na określony pojazd, ponadto dane o pojeździe nie są wpisywane do licencji. Na poparcie swego stanowiska odwołujący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania, wspomnianą wyżej decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego wykładnia przepisów ustawy o t.d. pozwala stwierdzić, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Nadto organ wskazał, że wypis z licencji wydawany jest dla każdego pojazdu. Przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. W związku z powyższym pokontrolne zgłoszenie pojazdu do posiadanej licencji nie stanowi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji w sposób prawidłowy zgromadził i ocenił materiał dowodowy nie uchybiając przy tym wymienionym w odwołaniu przepisom kpa. Karę wymierzono zaś na podstawie i w granicach prawa. Skargę na powyższą, ostateczną w administracyjnym toku postępowania decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł przedsiębiorca – A.C. (dalej jako skarżący). W skardze, skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 14 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, tj. uznanie, że podjęcie wykonywania transportu może nastąpić tylko po złożeniu dokumentów określonych w art. 8 u.t.d. bez uwzględnienia terminu jaki ustawodawca przewidział na powyższe czynności dla przewoźnika, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i doprowadziło organ I instancji i II instancji do błędnego wniosku, ze do czasu zgłoszenia zmian określonych w art. 8 u.t.d. nie można takim pojazdem wykonywać transportu drogowego; - art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. i załącznika lp. 1.2 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów, tj. uznanie, że podjęcie wykonywania transportu drogowego pojazdem zgłoszonym do licencji w terminie przewidzianym w art. 14 u.t.d., stanowi naruszenie ww. ustawy, tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, co skutkuje koniecznością zapłaty kary, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację. Podniósł, że zgłoszenie nowego pojazdu ma charakter informacyjny, nie powoduje zmiany treści uprawnienia skarżącego wynikającego z przyznanej licencji, do której zresztą nie są wpisywane dane dotyczące pojazdów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie bądź też inny akt administracyjny lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /vide art. 134 § 1 ustawy z dn.30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a./. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga jako zasadna, zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. Organy inspekcji transportu drogowego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie odniosły się do twierdzeń skarżącego i nie wyjaśniły przebiegu postępowania skarżącego dotyczącego zarejestrowania pojazdu marki [...] i jego zgłoszenia do posiadanej licencji przewozowej. Organy ograniczyły się jedynie do uznania przekazanej przez Urząd Miejski w R. informacji, że pojazd został zgłoszony do licencji w dniu [...] marca 2010 r., a więc po dacie kontroli. Nie odniosły się do wyjaśnień skarżącego, że pojazd zgłosił do licencji w dniu [...] marca 2010 r. i w związku z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego zgłoszenia (aktualnego wypisu z ewidencji działalności gospodarczej) przedstawił uzupełnienie w dniu [...] marca 2010 r., a potwierdzenie zgłoszenia otrzymał w dniu [...] marca 2010 r. Tym samym organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 kpa. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela też ocen organów wyprowadzanych z niektórych przytaczanych wyroków sądów administracyjnych dotyczących interpretacji art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu do licencji, jednak do czasu zgłoszenia nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenia ustawy o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu określonego w art. 14 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto należy zauważyć, że przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji – jednakże czynność ta ma charakter wyłącznie deklaratoryjny (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1350/09, Lex nr 589491). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny ponownie rozważyć zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz go uzupełnić – uwzględniając oceny prawne zawarte w wydanym orzeczeniu. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art.135 p.p.s.a orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie trzecim wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. ----------------------- 5