II SA/Gl 66/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H. G.-P. i C. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] r.; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji "budynek gastronomiczno- mieszkalny" na parceli nr 1 w R., przy ulicy [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu [...]. Wnioskiem z dnia [...] r. H. G. – P. i Cz. P., kierując pismo do Wydziału Architektury Urzędu Miejskiego w R., zwrócili się o "wznowienie postępowania na udzielenie pozwolenia na budowę" wydanego dla inwestycji na działce nr 1 w R. przy ulicy [...]. Wyjaśnili, że ich nieruchomość znajduje się w odległości 40 m od wymienionej inwestycji i znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu budowlanego. Zamierzony sposób wykorzystania budynku – dom weselny i imprezowy będzie dużą uciążliwością dla otoczenia, generując m.in. hałas i drgania, co z kolei pogorszy warunki zdrowotne i użytkowe otoczenia. Podkreślili, że przeznaczona do zabudowy działka znajduje się w terenie ekologicznym, gdzie obowiązywał zakaz prowadzenia działalności uciążliwej. Dodali, że droga dojazdowa do nieruchomości nie jest przystosowana do zwiększonego ruchu kołowego i szybko ulegnie zniszczeniu. Wskazali, że teren znajduje się w R. K. tuż przy Parku Krajobrazowym [...], a obiekt niekorzystnie wpłynie na otaczającą przyrodę, niszcząc także spokój ludziom. Dodali, że o inwestycji dowiedzieli się w dniu [...] r. podczas wylewania ław fundamentowych, gdyż wcześniej teren nie był w żaden sposób oznaczony. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 i art. 150 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie na żądanie strony w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji "budowa budynku gastronomiczno- mieszkalnego (cześć mieszkalna przeznaczona na hotel" w R. przy ulicy [...], na parceli nr 1. W krótkim uzasadnieniu stwierdził, iż we wniosku zainteresowani określili, iż zamieszkują w strefie oddziaływania obiektu, a z naruszeniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie brali udziału w postępowaniu. Zgodnie zatem z art. 149 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, dopiero po formalnym wznowieniu postępowania (po wydaniu postanowienia) organ rozstrzyga co do przyczyn wznowienia, co sprowadza się do wyjaśnienia, czy podana przez stronę przesłanka, w tym przypadku pominięcie strony w postępowaniu bez jej winy, rzeczywiście zaistniała, czy też nie. Z pisma wynika, że wnioskodawcy dowiedzieli się o sprawie w dniu [...] r., a zatem zachowane zostały formalne podstawy wznowienia postępowania. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, złożeniu pism i oświadczeń przez zainteresowanych, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta R., na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia swojej decyzji Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę "budynku gastronomiczno- mieszkalnego" w R. na parceli nr [...] przy ulicy [...]. W uzasadnieniu potwierdził fakt wydania przedmiotowej decyzji oraz złożenia przez H. G. –P. i Cz. P. wniosku o wznowienie postępowania, z podkreśleniem uciążliwości planowanej inwestycji oraz jej oddziaływaniem na ich nieruchomość. W trakcie postępowania inwestor odnosząc się do zarzutów, podał, że prowadzona działalność będzie miała charakter przyjęć okolicznościowych, a oddziaływanie budynku nie będzie wykraczało poza granice działki zainwestowanej. Dodatkowo teren będzie obsadzony zielenią izolacyjną. Nadto dodał, iż wnioskodawcy nie są jego bezpośrednimi sąsiadami, gdyż oddziela ich parcela porośnięta drzewami. W zakresie planowanej budowy wyjaśnił, iż zamierzenie uzgodnione zostało z Zespołem Parków Krajobrazowych, a planowana działalność nie zalicza się do uciążliwej dla środowiska. Po przeanalizowaniu przedłożonych wyjaśnień oraz zgromadzonych w sprawie materiałów Prezydent Miasta R. stwierdził zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. – teren ten oznaczony został symbolem KU – usługi i nie wprowadzono w nim zakazu realizacji usług gastronomii. Według planu tego dojazd do nieruchomości przewidziano drogą publiczną klasy D (szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających wynosi 10m). Odnośnie zakłócania ciszy i porządku (a także negatywnego oddziaływania na otaczającą przyrodę, godziny otwarcia lokalu czy generowanie hałasu i drgań) organ zauważył, że kwestie te regulowane są odrębnymi przepisami, w tym także przez Kodeks wykroczeń. W tych warunkach po przeanalizowaniu akt sprawy dotyczących wydania pozwolenia na budowę budynku gastronomiczno- mieszkalnego, biorąc pod uwagę przedstawioną w projekcie granicę oddziaływania obiektu, orzeczono jak na wstępie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. G. – P. i Cz.P. Potwierdzili, że o budowie budynku gastronomiczno- mieszkalnego dowiedzieli się w dniu [...] r., gdyż wcześniej inwestor informował ich o budowie domów dla synów. Powtórzyli podane w poprzednich pismach argumenty, a przede wszystkim fakt, iż planowana do zabudowy działka znajduje się na terenie typowo wiejskim o zabudowie jednorodzinnej w obrębie Parku Krajobrazowego i graniczy bezpośrednio z lasem, wskutek czego niekorzystnie wpływać będzie na otaczające środowisko, narażając okolicznych mieszkańców na hałas, wrzaski, drgania oraz zwiększony ruch samochodowy. Podkreślili, że ich dom znajduje się w pierwszej linii, oddzielony od budowy tylko pustą działką Nr 1, stąd też negatywne jego oddziaływanie będzie odczuwalne, pomimo obiecanych ekranów dźwiękochłonnych. Wskazali nadto, iż w postępowaniu w sprawie wydanego pozwolenia na budowę nie wyjaśniono dokładnie wielu wątpliwości, m.in. kto jest właścicielem działki, a kto inwestorem, nie odniesiono się do kwestii zwiększenia hałasu, nie zbadano kwestii bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W tej ostatniej kwestii w ocenie odwołujących droga dojazdowa jest zbyt wąska dla dużych samochodów i brakuje placu manewrowego, a także zgody na jego wykonanie właściciela sąsiedniej, w stosunku do tej budowy, działki. Dodali także, że w ich odczuciu przekwalifikowania działki Nr 1 na działkę usługową nastąpiło w sposób nieprawidłowy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wobec złożenia wniosku o wznowienie, zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. postępowania, organ pierwszej instancji prawidłowo wznowił postępowanie wydając postanowienie z dnia [...] r. Zarówno wnioskodawcy, jak i inwestor zapoznali się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją i przedstawili swoje stanowisko w sprawie. Z kolei organ odwoławczy dokonując analizy wydanej w sprawie decyzji przez Prezydenta Miasta R., którą odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gastronomiczno- mieszkalnego, stwierdził, iż nie dopatrzył się by przedłożony organowi pierwszej instancji projekt budowlany nie wypełniał ustawowych wymagań a organ nie dopełnił w tym postępowaniu ciążących na nim obowiązków. Dlatego tez organ utrzymał decyzję organu pierwszej instancji, gdyż nie potwierdził wnoszonych zastrzeżeń. Odnosząc się do zarzutu odwołujących, iż teren budowy znajduje się w obszarze typowo wiejskim o zabudowie jednorodzinnej w obrębie Parku Krajobrazowego [...], organ odwołał się do pozytywnego uzgodnienia (pismo wyjaśniające Zespołu Parków Krajobrazowych z dnia [...] r.). Dodał także, że nie potwierdzono również zarzutu złamania dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej, dodatkowo informując, że zachowanie ciszy nocnej oraz organizowanie imprez na zewnątrz lokalu gastronomicznego, a także nasilenie ruchu samochodowego nie mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego według prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, iż w toku prowadzonego postępowania inwestor uzupełnił dokumentację o opinię dotyczącą drogi pożarowej, gdzie stwierdzono spełnienie wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. Wskazano także, ze właścicielem działki Nr 2 jest sam inwestor, a w związku z tym nie ma potrzeby uzyskiwania zgody na wykonanie planu manewrowego dla pojazdów straży pożarnej. W ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione przez odwołujących się nie mogą zostać uwzględnione, a wydaną w postępowaniu decyzję należy uznać za prawidłową. Niezadowoleni z powyższego rozstrzygnięcia H. G. – P. i Cz. P. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powtórzyli swoje stanowisko zaprezentowane w odwołaniu, wnosząc o sprawdzenie na jakiej podstawie została wydana pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Także w stosunku do pozytywnej opinii Parku Krajobrazowego wyrazili zdumienie, podkreślając, że innym takiej opinii nie wydano, powołując się na ochronę tego obszaru. Podnieśli także zarzut w stosunku do przekształcenia jednej działki na przedmiotowym terenie w obszar usługowy, stanowiący wyjątek od jednorodnego obszaru zabudowy jednorodzinnej, domagając się jednocześnie sprawdzenie, czy nastąpiło to zgodnie z prawem. Wskazując, iż planowana zabudowa jest odosobniona w tym terenie, będzie generowała nadmierny hałas i ujemnie przez to wpływać na otoczenie, wnieśli o dokładne rozpatrzenie i wyjaśnienie sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta R. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym. Należy zaznaczyć, że przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji było zagadnienie dotyczące postępowania wznowionego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną Prezydenta Miasta R. Nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gastronomiczno- mieszkalnego w R. na parceli Nr 1 przy ulicy [...], zamkniętego wydaniem decyzji o odmowie uchylenia wymienionej decyzji Prezydenta Miasta R. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji ostatecznych. Stwarza ona prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym doszło do jej wydania, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Mając jednak na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego – zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wynikającą z art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązkiem organów rozpatrujących niniejszą sprawę było przeprowadzenie postępowania zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art.145 do art. 153) dotyczącymi wznowienia postępowania. Z chwilą złożenia wniosku o wznowienie postępowania obowiązkiem organu jest zbadanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania określonego w art. 148 ( 1 Kodeksu, czyli zbadania czy wniosek został złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero, jeżeli termin został zachowany, właściwy organ winien dokonać wznowienia postępowania (art. 149 § 1), względnie dokonać decyzją odmowy wznowienia tego postępowania (art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Przeprowadzone postępowanie wznowienie może zaś doprowadzić do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji (art. 151 § 1 pkt 1,) względnie do uchylenia decyzji dotychczasowej i wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wskazane powyżej przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego w wyraźny sposób wyodrębniają kilka jego etapów. W każdej poszczególnej następującej kolejno fazie tej procedury organ ustala i rozważa właściwe dla danej fazy okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na danym etapie podstawy prawne określonych rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. W niniejszej sprawie organ przeprowadził procedurę etapu wszczęcia postępowania na żądnie strony (art. 147, art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego) i zakończył ten etap postanowieniem z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego (art. 149 § 1 Kodeksu). Zgodnie z art. 149 § 2 Kodeksu postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustawa wyodrębnia kolejny etap procedury wznowieniowej, który polega na "przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia". W niniejszej sprawie organ wszczął postępowanie z przyczyny wymienionej w żądaniu strony po stwierdzeniu, że strona wykazała bądź co najmniej uprawdopodobniła, że ustalenie istnienia tej przyczyny, o treści odpowiadającej podstawie kodeksowej - art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, może wpłynąć na byt prawny decyzji dotychczasowej (art. 151 Kodeksu). Na tym etapie wstępnym postępowania organ nie badał prawdziwości wskazanej przyczyny, czyli nie wyjaśniał jej istnienia, a tylko dokonał oceny prawnej czy faktycznie we wskazanych przez stronę okolicznościach, stanowiła ona przyczynę ustawową. Stąd też w kolejnym etapie organ dokonuje właśnie badania czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 §1 pkt.1 Kodeksu). Dopiero gdy potwierdzona zostanie podana we wniosku przyczyna wznowienia organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną bądź umarzającą postępowanie w sprawie merytorycznej). Organ wydaje taką decyzję dopiero po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu). Oznacza to, że dopiero ustalenie istnienia podstawy wznowienia otwiera kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje oceny podnoszonych we wniosku merytorycznych aspektów sprawy. W niniejszej sprawie prowadzone postępowanie wznowieniowe organ zakończył wydaniem decyzji przywołującej w podstawie prawnej art. 151 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zatem z tym co wskazano powyżej organ może wydać taką decyzję, gdy ustali, że brak jest podstaw wznowienia postępowania. Wymieniony powyżej artykuł stanowi expressis verbis, iż w przypadku ustalenia braku podstaw określonych w art. 145 § 1 lub art. 145a organ podejmuje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Wobec zatem faktu, iż wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. w sprawie pozwolenia na budowę budynku gastronomiczno- mieszkalnego w R., na parceli Nr 1 przy ulicy [...], wskazywał na okoliczność nie brania udziału w tym postępowaniu wnioskujących, organ powinien w sposób jasny i precyzyjny odnieść się do tego zarzutu, czyli ustalić, czy faktycznie wnioskujący zostali pominięci jako strona w przeprowadzonym i zakończonym wskazaną decyzją postępowaniu. Jednoznaczne ustalenie bowiem, że wnioskującym przysługuje czy też nie przysługiwał przymiot strony we wznowionym postępowaniu rzutować będzie na przyjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Jak wspomniano powyżej w kwestionowanej decyzji organ pierwszej instancji, przywołując w podstawie art. 151 § 1 Kodeksu, nie wypowiada się w kwestii uznania czy też nie uznania skarżących za strony postępowania, przechodząc do merytorycznych aspektów decyzji z dnia [...] r. - udzielonego pozwolenia na budowę. Pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, który przewiduje, ze stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny klub obowiązek. Prawo budowlane w art. 28 stanowiącym lex specialis do wymienionego art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego określa natomiast, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, wieczyści użytkownicy lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem tego postępowania. Z kolei stosownie do art. 2 pkt 20 Prawa budowlanego – "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidzianych ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Konstrukcja strony przyjęta przez ustawodawcę w przywołanym art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest złożona i składa się z dwóch elementów: podmiotowego (inwestor, właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości) i przedmiotowego – ograniczającego położenie nieruchomości od obszaru oddziaływania obiektu. Niewątpliwie więc przepis ów stanowi zawężenie pojęcia strony w porównaniu do tego, co wynika z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. W analizowanej sprawie nie ustalono czy faktycznie skarżący są właścicielami działki pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a zatem czy byli stroną zakończonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na działce nr 1. Nie zostało to w żadnym miejscu kwestionowanej decyzji wyraźnie stwierdzone. Nie można zatem wykluczyć, iż właśnie byli stroną tamtego przeprowadzonego postępowania. Przy takim jednak stwierdzeniu decyzja zamykająca niniejsze postępowanie wznowieniowe powinna opierać się na art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W tych warunkach należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, która utrzymała w mocy taką decyzję, jak również sama decyzja Prezydenta Miasta R. wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, obie wymienione powyżej decyzje należało uchylić na podstawie art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji stosownie do art. 152 przywołanej powyżej ustawy. O kosztach Sąd nie orzekał na podstawie art. 210 powołanej powyżej ustawy, jako że strona, do zamknięcia rozprawy, nie zgłosiła wniosku o zwrot kosztów postępowania. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ winien uwzględnić powyżej przedstawione uwagi i jednoznacznie ustalić, czy podstawa wznowieniowa podana przez skarżących faktycznie zaistniała, a więc czy skarżący, będąc stroną tego postępowania, bez własnej winy nie brali w nim udziału, czy też takiej podstawy brak. W zależności od dokonanych ustaleń organ podejmie decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu w przypadku stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, względnie na podstawie art. 151 §1 pkt 2 uchyli decyzję dotychczasową i wyda nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, z uwzględnieniem art. 146 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ewentualnie stwierdzając jej wydanie z naruszeniem prawa.