II OSK 2013/11

Dnia 15 listopada 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser /spr./ sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych J. O. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 87/11 w sprawie ze skarg J. O. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., VII SA/Wa 87/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA) - po rozpatrzeniu sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w Warszawie (dalej jako: [...]) i J. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego (dalej jako: wojewoda) z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddalił skargi. W uzasadnieniu wskazano, że Prezydent miasta stołecznego Warszawy (dalej jako: prezydent) decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] (znak: [...]) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zmianami - dalej jako: pb) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 721 ze zm. - dalej jako: uszp) oraz na podstawie art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zmianami - dalej jako: kpa) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r., nr 41, poz. 361 ze zmianami) oraz art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1592 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla inwestora - miasta stołecznego Warszawy - Zarządu Dróg Miejskich z siedzibą w Warszawie na budowę drugiej jezdni Al. Wilanowskiej na odcinku ul. Sobieskiego - Dolina Służewiecka, przebudowę jezdni istniejącej, przebudowę skrzyżowania Al. Wilanowskiej z ul. Sobieskiego, budowę odcinka Al. Rzeczypospolitej, budowę drogi serwisowej, budowę chodników i ścieżek rowerowych, budowę kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikami retencyjnymi i pompownią, budowę sygnalizacji świetlnej, budowę ekranów akustycznych, budowę przepustu, przebudowę wodociągów, przebudowę kanalizacji tłocznej, przebudowę sieci gazowej, przebudowę i zabezpieczenie sieci cieplnej, przebudowę sieci teletechnicznych, przebudowę oświetlenia i kabli energetycznych, przebudowę ogrodzeń, rozbiórkę budynków i obiektów w pasie drogowym na terenie wskazanych działek oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji, a inwestor spełnił wszystkie, określone przepisami prawa wymogi przedkładając wraz z wnioskiem stosowne opinie i uzgodnienia. Wojewoda, decyzją z dnia [...] września 2008 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołanie [...] utrzymał w mocy decyzję prezydenta. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami i oceną prawną dokonaną przez prezydenta i stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i dołączono do niego wymagane opinie i uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się bardzo szczegółowo do wszystkich zarzutów podnoszonych przez [...], a jak wynika z akt sprawy organ I instancji przeprowadził postępowanie administracyjne w sposób właściwy, zaś zebrany materiał dowodowy jest kompletny. Z kolei uzgodnienia dotyczące m. in. terminu wymiany okien mogą być ustalone przez spółdzielnię z wykonawcą po wydaniu decyzji drogowej. Na powyższą decyzję wojewody skargę do WSA wniosła [...] oraz J. O.. [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego a zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez przyjęcie, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia, w sytuacji gdy projekt ten nie spełnia wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 pb, nie zawiera opinii Stołecznego Konserwatora Zabytków w Warszawie (dale jako: SKZ) i Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a ponadto w sposób odmienny kształtuje obowiązki inwestora "niż to ustaliła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r., nr [...]", a także brak ustaleń w zakresie wykonania inwentaryzacji stolarki okiennej w budynkach spółdzielni znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji, brak ustalenia miejsca i sposobu odprowadzania wód opadowych z terenu osiedla [...], niewystarczające opracowanie dotyczące ekranów akustycznych, a także brak opracowania systemu ochrony czystości powietrza kompensującego przewidywane zanieczyszczenie środowiska. Ponadto [...] zarzuciła naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 2 i 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568 ze zmianami - dalej jako: uooz), art. 48 ust. 2 pkt 2 i art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zmianami - dale jako: pos) a także art. 5 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 ze zmianami - dalej jako: Konstytucja) i dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG w sprawie skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne (Dz. U. UE L. z 1985 r., nr 175, poz. 40 ze zmianami). Skarżący J. O. powtórzył zarzuty stawiane przez [...]. Dodatkowo wskazał, że mieszka w budynku znajdującym się przy Al. Wilanowskiej, a projektowana inwestycja będzie bezpośrednio negatywnie oddziaływać na jego mieszkanie, a także na mieszkańców osiedla. Wojewoda - w odpowiedzi na skargi - wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. WSA, wyrokiem z dnia 19 marca 2010 r., VII SA/Wa 1920/08, oddalił skargi [...] i J. O.. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku WSA stwierdził, że skargi nie są zasadne, bowiem decyzja prezydenta z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie naruszyła w rażący sposób prawa i nie zachodzą także inne przyczyny wymienione w art. 156 i 145 kpa, pozwalające na przyjęcie, iż została wydana z naruszeniem prawa. Stosownie zaś do przepisu art. 31 ust. 2 uszp, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, Sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, iż decyzja narusza prawo z przyczyn wymienionych w art. 145 lub 156 kpa, a zaskarżona decyzja takich wad nie zawiera, a w szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, iż została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34, art. 35 i art. 36 pb. Wyrok WSA zaskarżyli skargami kasacyjnymi [...] jak i J. O.. Skarżąca spółdzielnia wskazała jako podstawy kasacyjne naruszenie art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34, art. 35 i art. 36 pb, art. 36 ust. 1 pkt 2 i 11 uooz, art. 48 ust. 2 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 57 ust. 1 pos, dyrektywy z dnia 27 czerwca 1985 r., nr 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\ i c\ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa). Zdaniem [...] z naruszeniem wskazanych przepisów Sąd I instancji przyjął, że projekt budowlany jest kompletny, podczas gdy nie zawiera wymaganych opinii i uzgodnień, a w szczególności opinii SKZ i Powiatowego Inspektora Sanitarnego, a także kształtuje obowiązki inwestora odmiennie niż to zostało wskazane w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Proponowane ekrany akustyczne nie chronią mieszkańców osiedla [...] przed nadmiernym hałasem. Organ nie rozważył rozwiązań alternatywnych przedsięwzięcia a w szczególności budowy drogi w tunelu. Sąd nie odniósł się do zarzutów: iż nie została wykonana inwentaryzacja stolarki okiennej w budynkach Spółdzielni, która powinna być wymieniona, braku ustalenia miejsca i sposobu odprowadzania wód opadowych i odwodnienia, braku projektu kompensacji przyrodniczej oraz braku opracowania systemu ochrony czystości powietrza. Skarga spółdzielni została oddalona, mimo że nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, a stan faktyczny sprawy, na którym zostało oparte rozstrzygnięcie został ustalony nieprawidłowo. Skarżący J. O. przytoczył jako podstawy kasacyjne naruszenie przepisów art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34, art. 35 i art. 36 pb, art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 1b uooz oraz art. 7, 8, 11, 77, 80 i 107 § 3 kpa, a także art. 141 § 4 i art. 145 ppsa. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji oddalił skargę, mimo że inwestycja jest realizowana w obszarze objętym ochroną konserwatorską bez uzgodnienia z organem ochrony konserwatorskiej, a ponadto nie dokonał rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego i nie wyjaśnił istotnych w tej sprawie okoliczności. Zaskarżony wyrok został wydany bez "jego uzasadnienia zindywidualizowanymi przesłankami". Wskazując takie podstawy kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., II OSK 2148/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że "z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie jest zdeterminowane przyjętym przez Sąd I instancji rozumieniem przepisu art. 31 ust. 2 uszp, w brzmieniu tego przepisu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., nr 154, poz. 958), która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r. Jakkolwiek Sąd nie zwrócił uwagi na kolejne zmiany powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., to jednak przytoczył brzmienie przepisu art. 31 ust. 2 tej ustawy przed jego zmianą powołaną ustawą z dnia 25 lipca 2008 r., co pozwala przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie ten przepis w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 września 2008 r., przy czym należy zwrócić uwagę, że stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w sprawach wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem 10 września 2008 r. do rozpoznania skarg na decyzje wydane w takich sprawach ma zastosowanie przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu tego przepisu obowiązującym przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. Zmiana przepisu art. 31 ust. 2 polegała na tym, że przepis ten przed jego zmianą dotyczył decyzji o pozwoleniu na budowę drogi oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, zaś po zmianie przepis ten dotyczy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r., mimo że stanowisko w tym zakresie nie zostało wsparte wywodem prawnym. Wyjaśnienie tej kwestii ma znaczenie dla rozpoznania skargi kasacyjnej, albowiem wskazując na przepis art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. Sąd I instancji oddalił skargi przyjmując, iż uwzględnienie skargi jest dopuszczalne jedynie w razie stwierdzenia przyczyn dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 kpa) lub przyczyn powodujących nieważność decyzji (art. 156 kpa). To stanowisko spowodowało, iż ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz zarzutów podnoszonych w skargach została ograniczona do stwierdzenia, iż skargi nie mogą być uwzględnione, ponieważ brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa, a zwłaszcza nie ma podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Takie rozumowanie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oznacza, że Sąd I instancji nie dokonał oceny, czy są podstawy do stwierdzenia, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a zwłaszcza z naruszeniem przepisów wskazanych przez skarżących, albowiem przyjął, że naruszenia te nie mogą być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. W związku z tym należy podnieść, że ocena czy naruszenie określonego przepisu ma charakter rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa wymaga uprzedniego stwierdzenia, że określony przepis został naruszony. W tym kontekście odnosząc się do zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności za uzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, podniesiony przez skarżącego J. O.. Uzasadnienie wyroku w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia powinno obejmować stanowisko Sądu co do naruszenia lub nienaruszenia przepisów, które miały zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w tym co do przepisów, których naruszenie objęte jest zarzutami podniesionymi w skardze. Nie spełnia tego wymagania takie uzasadnienie wyroku, z którego nie wynika, jakie jest stanowisko Sądu co do tego czy określone przepisy prawa zostały naruszone, czy też nie. Odnośnie wskazanych w skardze przepisów pb, Sąd I instancji ograniczył się do stwierdzenia, iż zarzut naruszenia tych przepisów ‘w aspekcie zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa’ nie jest trafny. Nie wiadomo więc, czy zdaniem Sądu I instancji przepisy te zostały naruszone, tyle tylko, że ich naruszenie nie jest rażące, czy też przepisy te w ogóle nie zostały naruszone. Co do innych zarzutów, określonych przez Sąd I instancji jako ‘drobniejsze’, Sąd stwierdził zaś, że ich wystąpienie nie mogło i tak skutkować stwierdzeniem, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a wobec tego pominął ich szczegółowe omówienie. Nie wiadomo więc, o jakie zarzuty i dotyczące jakich przepisów chodzi. W uzasadnieniu wyroku nie została również wyjaśniona kwestia, na podstawie jakiego materiału dowodowego Sąd stwierdził, że przedsięwzięcie polegające na rozbudowie Al. Wilanowskiej na odcinku od ul. Sobieskiego do Doliny Służewieckiej jest na terenie, który nie jest objęty ochroną konserwatorską, gdyż nie znajduje się w otoczeniu zabytku w rozumieniu art. 36 ust. 1 pkt 2 uooz. Z akt sprawy wynika, że po wydaniu zaskarżonego wyroku, w dniu 6 kwietnia 2010 r. Sąd zwrócił się o nadesłanie decyzji do SKZ, a przy piśmie z dnia 19 kwietnia 2010 r. SKZ przesłał do Sądu decyzje z lipca 1965 r. i ze stycznia 1979 r. oraz postanowienie z dnia 6 października 2006 r. dotyczące wpisanie do rejestru zabytków ‘Założenia urbanistycznego - Wilanów’. Taki sposób rozpoznania skarg uniemożliwia odniesienie się do zarzutów skarg kasacyjnych, w których podniesiono zarzuty naruszenia wskazanych przepisów pb, pos oraz uooz. Przyczyną wadliwego rozpoznania skarg było przyjęte przez Sąd I instancji wadliwe rozumienie art. 31 ust. 2 uszp, na podstawie której została wydana zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji. NSA wskazał, że przepis art. 31 ust. 2 uszp w brzmieniu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r., odnosi się do decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i nie zawiera ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego". Ponownie rozpoznając sprawę WSA uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano zaś, że jak wynika z analizy akt sprawy, przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie wskazanych wyżej przepisów, co szczegółowo przedstawił organ w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji niezasadny jest zarzut braku pozwolenia SKZ. W aktach administracyjnych znajduje się decyzja prezydenta z dnia 25 czerwca 2008 r., nr 925 N/08 pozwalająca Zarządowi Dróg Miejskich w Warszawie na prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie północnej jezdni Alei Wilanowskiej na odcinku od Dolinki Służewieckiej do skrzyżowania z ul. Sobieskiego i Al. Rzeczypospolitej oraz odcinka Al. Rzeczypospolitej, stanowiącego południowy wlot przebudowywanego skrzyżowania Al. Wilanowskiej i ul. Sobieskiego, a także robót budowlanych polegających na budowie kanalizacji deszczowej i sygnalizacji świetlnej, budowie przepustu dla Potoku Służewieckiego, przebudowie uzbrojenia podziemnego, przebudowie przyłącza energetycznego do pompowni wód deszczowych, przebudowie oświetlenia, przebudowie potoku Służewieckiego na terenie "założenia urbanistyczne Wilanów" wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z lipca 1965 r. Pozbawiony podstaw był także zarzut, że zaskarżona decyzja w sposób odmienny kształtuje obowiązki inwestora od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r. WSA wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] oraz aneks do raportu o oddziaływaniu na środowisko, określiły warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji wskazując, że należy wykonać m. in.: ekrany akustyczne, inwentaryzację stolarki okiennej w budynkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, które nie będą chronione akustycznie przez ekrany dźwiękochłonne, wskazując parametry wskaźników oceny izolacyjności akustycznej okien oraz określiła wymagania dotyczące ochrony środowiska. Wymagania te zostały uwzględnione przez inwestora w projekcie budowlanym. Składając skargę kasacyjną pełnomocnik [...] zaskarżył ten wyrok w całości i zarzucił mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności a) art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34, art. 35, art. 36 pb poprzez przyjęcie przez organ administracyjny, iż projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane opinie i uzgodnienia wszystkich organów, podczas gdy ten właśnie projekt nie zawiera wymaganych opinii i uzgodnień, a tym samym nie spełnia wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 pb, nie zawiera opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, oraz w sposób zupełnie odmienny kształtuje obowiązki inwestora niż wskazano to w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. wydanych przez prezydenta i b) art. 48 ust. 2 pkt 2 oraz 51 ust. 1 pkt 2 i art. 57 ust. 1 pos poprzez fakt, iż rozbudowa Al. Wilanowskiej spowoduje ogromny wzrost hałasu na osiedlu [...], zaś proponowane ekrany akustyczne w żadnym zakresie nie zniwelują poziomu hałasu zarówno na parterze, jak też na wyższych kondygnacjach; a także 2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik, a mianowicie oddalenie przez WSA skargi [...] w sytuacji gdy decyzja prezydenta z dnia [...] sierpnia 2008 r. naruszała prawo Unii Europejskiej, a konkretnie dyrektywę Rady Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne nr 85/337/EWG, nakazującej państwom członkowskim podjęcie wszelkich środków ochrony w przypadku budowy dróg, a polegającej na rozważeniu innego sposobu prowadzenia inwestycji drogowej np. w tunelu podziemnym i podjęciu działań, aby tak prowadzić inwestycję, by nie powodowała ona negatywnych skutków dla mieszkańców osiedla [...]. Biorąc powyższe pod uwagę autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i uwzględnienie skargi na decyzję wojewody a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja wojewody, utrzymująca w mocy decyzję prezydenta w sposób zupełnie odmienny kształtuje obowiązki inwestora niż ustaliła to decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana przez prezydenta w zakresie wymogu wykonania inwentaryzacji stolarki okiennej w budynkach mieszkalnych [...], znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie Al. Wilanowskiej przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i przed udzieleniem pozwoleń. Naruszeniem wskazanych norm prawa jest dopuszczenie do rozbudowy Al. Wilanowskiej, nie bacząc na potrzeby i interesy mieszkających w pobliżu mieszkańców osiedla [...], narażonych na ciągły, wzmożony poziom hałasu, który mimo iż zostaną zainstalowane ekrany akustyczne w ogóle nie zostanie zmniejszony. Żaden z organów administracyjnych nie wziął pod uwagę faktu, że w momencie normalnego, bieżącego ruchu samochodów po dopuszczeniu Al. Wilanowskiej do ruchu kołowego zostaną wielokrotnie przekroczone dopuszczalne normy hałasu, a ewentualne rozwiązania nie tylko nie będą chronić mieszkańców przed ich skutkami, ale też nie ochronią przed degradacją środowiska naturalnego. Podkreślić należy, iż WSA nie odniósł się do faktu, że żaden z organów administracyjnych nie wziął pod uwagę stanowiska Komisji Gospodarki Komunalnej i Inżynierii Miejskiej Dzielnicy Mokotów z dnia 13 maja 2008 r. i z dnia 13 lipca 2008 r., w którym komisja ta zaapelowała do prezydenta o "zastosowanie w realizacji ulicy właściwych urządzeń, zapewniających maksymalną ochronę okolicznych mieszkańców przed hałasem" oraz poparła starania [...], dotyczące konieczności uzupełnienia dokumentacji. Zdaniem [...] rozstrzygnięcie WSA w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Spółdzielnia przedstawiła dowody, iż decyzja prezydenta oraz sankcjonująca ją decyzja wojewody naruszają przepisy prawa. Takie postępowanie doprowadziło do tego, że został wadliwie oceniony stan faktyczny, a to z kolei doprowadziło do naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem autora skargi kasacyjnej WSA, oddalając skargę złożoną przez [...] mimo naruszenia przez organy administracyjne tak wielu przepisów prawa, usankcjonował zgodność z prawem rozstrzygnięcia opartego na niezgodnym z rzeczywistością stanie faktycznym. W skardze kasacyjnej J. O. wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie WSA sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i uwzględnienie skargi na decyzję wojewody, a także o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % wysokości stawki minimalnej, z uwagi na stopień zawiłości sprawy oraz konieczny nakład pracy. Skarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie zasad wyrażonych w art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, a także art. 145 ppsa i art. 141 § 4 ppsa oraz art. 190 ppsa tj. zasady równości obywateli, zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli oraz obowiązku wyjaśniania zasadności zastosowanych przesłanek, obowiązku rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego przez wydanie rozstrzygnięcia bez jego uzasadnienia zindywidualizowanymi przesłankami i niezbadania wszystkich okoliczności sprawy oraz nierozstrzygnięcia w przedmiocie wszystkich zarzutów skarg, w sytuacji gdy w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia w sposób niezwykle lakoniczny Sąd stwierdza jedynie, że skarżona decyzja nie narusza prawa, nie przedstawiając w tym zakresie jakiegokolwiek wywodu. W uzasadnieniu wskazano, że WSA w niezwykle lapidarnym uzasadnieniu wyroku ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że skarżona decyzja jest zgodna z prawem i zawiera wszelkie wymagane prawem dokumenty. Stwierdzenie kompletności decyzji nie zwalniało jednak WSA od oceny i rozstrzygnięcia konkretnych zarzutów skarg, czego Sąd nie uczynił. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji żadnego więc rozstrzygnięcia w przedmiocie skarg nie dokonał, nie odniósł się konkretnie do poszczególnych zarzutów, dokonując faktycznie ich zbiorczej oceny, na co nie pozwala art. 141 § 4 ppsa. Skarżone orzeczenie wraz z uzasadnieniem nie spełnia więc wymogów ww. art. 141 § 4 ppsa. WSA nie dokonał oceny konkretnie postawionych decyzji zarzutów, mimo że był do tego zobowiązany także na mocy orzeczenia NSA z dnia 30 listopada 2010 r., czym także naruszył art. 190 ppsa. Nadto, niektóre z zarzutów skarg całkowicie pominął, bez jakiegokolwiek się do nich odniesienia, co dowodzić może tylko wadliwości skarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 pkt 1 ppsa NSA rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Rozpatrując skargę kasacyjną w tym zakresie należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji - mimo częściowo błędnego, a konkretnie niepełnego uzasadnienia - odpowiada prawu. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że rozpatrujący sprawę Sąd I instancji w sposób właściwy ocenił zaskarżoną decyzję wojewody i poprzedzającą ją decyzję prezydenta i słusznie uznał, że nie istnieją podstawy do wyrugowania ww. orzeczeń organów z obrotu prawnego. Przechodząc zaś do analizy szczegółowych zarzutów zawartych w skargach kasacyjnych, NSA nie zgadza się, że Sąd I instancji naruszył art. 33 ust. 2 pkt 1, art. 34, art. 35 i art. 36 pb poprzez przyjęcie przez organ administracyjny, iż projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane opinie i uzgodnienia wszystkich organów, podczas gdy ten właśnie projekt nie zawiera wymaganych opinii i uzgodnień, a tym samym nie spełnia wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 pb, nie zawiera opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz w sposób zupełnie odmienny kształtuje obowiązki inwestora niż wskazano to w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. wydanych przez prezydenta. Zdaniem NSA Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił realizację wymogów wynikających z pb przez organy administracji wydające zaskarżone decyzje. Abstrahując jednak od prawidłowości oceny WSA odnoszącej się do realizacji ustawowych powinności przez organy administracji, NSA wskazuje, że sposób sformułowania analizowanego zarzutu przez autora skargi kasacyjnej nie pozwala w pełni się do niego odnieść. Należy wskazać, że stosownie do art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie ze wskazaniem, które przepisy ustawy oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp itd.) zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy, 3) wniosek o uchylenie orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia. Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W kontekście tych ustaleń należy uznać, że zarzut naruszenia prawa materialnego zawarty w skardze kasacyjnej [...] nie spełnia wymogów stawianych przez ustawodawcę. Po pierwsze, brak w nim precyzyjnie wskazanych przepisów, bo za takie trudno uznać np. wskazanie ww. artykułów pb, zważywszy, że są to bardzo obszerne jednostki redakcyjne, które zajmują kilka stron maszynopisu i zawierają w sobie wiele różnych przepisów prawa. Po drugie, strona skarżąca nie wskazała również, na czym de facto polegało uchybienie tym przepisom, pisząc tylko ogólnie w uzasadnieniu swojej skargi, że postępowanie WSA "doprowadziło do tego, że został wadliwie oceniony stan faktyczny - a to z kolei doprowadziło do naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym". Biorąc powyższe pod uwagę, ten zarzut skargi kasacyjnej tak pod względem merytorycznym jak i formalnym nie zasługuje na uwzględnienie. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 pkt 2 oraz 51 ust. 1 pkt 2 i art. 57 ust. 1 pos poprzez fakt, iż rozbudowa Al. Wilanowskiej spowoduje ogromny wzrost hałasu na osiedlu "[...]", zaś proponowane ekrany akustyczne w żadnym zakresie nie zniwelują poziomu hałasu zarówno na parterze, jak też na wyższych kondygnacjach. NSA wskazuje, że Sąd I instancji trafnie uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisów a rozstrzygnięcia organów administracji - jak wynika z analizy akt sprawy - spełniają ustawowe wymogi. Do wniosku dołączony został komplet dokumentów wymaganych na podstawie wskazanych wyżej przepisów, co szczegółowo przedstawił organ w zaskarżonej decyzji, a więc m. in. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r. oraz z dnia [...] lipca 2007 r. Jak słusznie skonstatował zaś Sąd I instancji, zaskarżona decyzja - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie kształtuje w sposób odmienny obowiązków inwestora niż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r. Należy powtórzyć za WSA, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] i z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] oraz aneks do raportu o oddziaływaniu na środowisko, określiły warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji wskazując, że należy wykonać m. in.: ekrany akustyczne, inwentaryzację stolarki okiennej w budynkach znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi, które nie będą chronione akustycznie przez ekrany dźwiękochłonne, wskazując parametry wskaźników oceny izolacyjności akustycznej okien oraz określiła wymagania dotyczące ochrony środowiska. Wymagania te zostały zaś uwzględnione przez inwestora w projekcie budowlanym. NSA nie doszukał się także naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie oddalenie przez WSA skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w sytuacji gdy decyzja prezydenta z dnia [...] sierpnia 2008 r. naruszała prawo Unii Europejskiej, a konkretnie dyrektywę Rady Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne nr 85/337/EWG, nakazującą państwom członkowskim podjęcie wszelkich środków ochrony w przypadku budowy dróg, a polegającej na rozważeniu innego sposobu prowadzenia inwestycji drogowej np. w tunelu podziemnym i podjęciu działań, aby tak prowadzić inwestycję, aby nie powodowała ona negatywnych skutków dla mieszkańców osiedla "[...]". Zdaniem NSA, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów, bowiem - jak trafnie wskazał NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. (II OSK 961/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) adresatami dyrektyw są państwa członkowskie Unii Europejskiej, które są obowiązane do wykonania dyrektyw w drodze ustanowienia przepisów prawa wewnętrznego powszechnie obowiązujących. Dyrektywa wiąże prawnie państwa członkowskie co do określonych w niej celów albo rezultatów (art. 249(3)TWE), które należy ustalić w drodze wykładni przepisów dyrektywy, w celu prawidłowej jej implementacji. Prawidłowa implementacja musi prowadzić do eliminacji z krajowego porządku prawnego wszystkich norm sprzecznych z dyrektywą. Implementacja prawa wspólnotowego (dyrektyw) do prawa krajowego składa się z trzech elementów: transpozycji, stosowania oraz przestrzegania norm wspólnotowych. Obowiązek prawidłowego wdrożenia dyrektywy a następnie zapewnienia jej należytego wykonania, ciąży na organach państwa członkowskiego stanowiących prawo (Sejm, Senat) oraz organach stosujących prawo (organy administracji publicznej, sądy). Rola organów administracji publicznej i sądów krajowych w zapewnieniu należytego wykonania dyrektywy w istocie sprowadza się do dokonania wykładni prawa krajowego implementującego dyrektywę zgodnie z tą dyrektywą w celu osiągnięcia określonych celów lub rezultatów. Biorąc pod uwagę zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego przed prawem krajowym, którą można wywieść m. in. z brzmienia art. 91 Konstytucji należy podkreślić, że organy stosujące prawo krajowe (organy administracji publicznej, sądy), mają obowiązek dokonywać wykładni prawa krajowego w taki sposób, aby uzyskać efekt jego zgodności z prawem wspólnotowym. Stosowanie prowspólnotowej wykładni prawa w odniesieniu do przepisów prawa krajowego, implementujących dyrektywy do naszego wewnętrznego porządku prawnego w praktyce oznacza, że nie mogą być interpretowane (przepisy prawa krajowego) w oderwaniu od dyrektywy, którą implementują - nawet gdyby ich dosłowne brzmienie wskazywało inną treść (por. red. J. Jendrośka, M. Bar, Wspólnotowe prawo ochrony środowiska i jego implementacja w Polsce trzy lata po akcesji, Wrocław 2008 r., s. 53 - 56). Decyzje administracyjne, co do zasady wydawane są nie na podstawie dyrektyw ale na podstawie przepisów prawa krajowego, do których wcześniej transponowano postanowienia dyrektyw. Jednak obowiązek prowspólnotowej wykładni prawa krajowego przy jego stosowaniu, wymaga uwzględnienia norm prawa wspólnotowego, co nie jest problemem w przypadku terminowej i prawidłowej implementacji (por. red. J. Jendrośka, M. Bar, Wspólnotowe prawo ochrony środowiska i jego implementacja w Polsce trzy lata po akcesji, Wrocław 2008 r., s. 110). Biorąc powyższe pod uwagę NSA uznał, że zaskarżona decyzja nie pozostaje w sprzeczności z regulacjami Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, bowiem biorąc pod uwagę całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego organy administracji trafnie uznały, że na inwestorze nie spoczywał w niniejszej sprawie obowiązek przedstawienia alternatywnych rozwiązań przez niego rozpatrzonych. Odnośnie zarzutu naruszenia przez WSA zasad wyrażonych w art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, art. 145 ppsa i art. 141 § 4 ppsa oraz art. 190 ppsa NSA tylko częściowo podziela tak sformułowany zarzut. Z treści art. 141 § 4 ppsa wynika, iż uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Uzasadnienie Sądu I instancji powinno zatem zawierać ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, przy czym niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd, a które nie zostały przyjęte. Przekładając powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, zdaniem NSA, Sąd I instancji w sposób wystarczający wykazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż zawarte w skardze zarzuty nie mieszczą się w hipotezie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a\, b\ i c\ ppsa, a w konsekwencji prawidłowo wyjaśnił, że negatywny wynik dokonanej oceny skarg powoduje ich oddalenie. Zdaniem NSA, uzasadnienie Sądu I instancji w sposób wystarczający wskazuje na okoliczności prawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia sądowego. Uzasadnienie Sądu I instancji zawiera prawidłową ocenę stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji, a WSA poprawnie wskazał, które ustalenia zostały przyjęte przez Sąd. Pomimo wskazanej pozytywnej oceny meritum rozstrzygnięcia Sądu I instancji NSA zgadza się jednak ze stroną skarżącą, że uzasadnienie WSA jest lakoniczne. Zdaniem NSA Sąd I instancji zbyt pobieżnie odniósł się do zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG w sprawie skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne, a w ogóle nie odniósł się do stawianego kilkukrotnie w pismach procesowych stron skarżących zarzutu braku opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Oczywiście - jak jasno wskazuje art. 134 ppsa - Sąd I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy, a więc bada w pełnym zakresie zgodność z prawem. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009 r., kom. do art. 134, uw. 1). Nie ulega jednak najmniejszej wątpliwości, że taka formuła kontroli nie zwalnia WSA, lecz tym bardziej nakłada na niego obowiązek ustosunkowania się w pierwszej kolejności do wyartykułowanych wprost zarzutów strony skarżącej. NSA ma jednak na uwadze, że dokonując badania zaskarżonego orzeczenia w pełnym zakresie zgodności z prawem Sąd I instancji trafnie uznał, że zaskarżone orzeczenie wojewody było zgodne z prawem, a więc w domyśle (choć faktycznie WSA nie wyartykułował tego w uzasadnieniu swojego wyroku) wojewoda nie naruszył także (m. in.) dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG jak i miał na uwadze problem ewentualnego wymogu uzyskania opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Nie zmienia to faktu, że tej informacji zabrakło w uzasadnieniu wyroku WSA i tym samym NSA uznał, że takie niepełne uzasadnienie mieści się w pojęciu "błędnego uzasadnienia" o którym mowa w art. 184 ppsa. Korzystając jednak z dyspozycji tego przepisu i mając na uwadze, że ww. brak uzasadnienia nie wpłynął na poprawność rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji NSA uznał, iż zaskarżone orzeczenie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu, bowiem brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku WSA do niektórych zarzutów podnoszonych w skardze do tego Sądu, a uznanych przez NSA za nieuzasadnione, nie stanowi naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2004 r., GSK 810/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie tym samym prawidłowo zastosowano przepis prawa procesowego - art. 145 ppsa, a wskazując precyzyjniej - go nie zastosowano. Zgodnie z tą normą Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, usuwa wadliwe orzeczenia organów administracyjnych z obrotu prawnego we wskazane w tym artykule sposoby. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była decyzja wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jednakże w sytuacji, gdy, jak w niniejszej sprawie, decyzja wojewody nie naruszała przepisów prawa, WSA mógł tylko rozstrzygnąć w jeden sposób - a więc oddalić skargi obu stron skarżących na podstawie art. 151 ppsa. Podsumowując, NSA podkreśla, że WSA nie mógł zastosować przepisu art. 145 ppsa, ponieważ nie stwierdził żadnych naruszeń prawa. Sąd I instancji mógłby wyłącznie naruszyć ten przepis, gdyby oddalił skargę, pomimo naruszenia prawa przez organy administracji, co jednak - jak wielokrotnie już wskazano - nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 190 ppsa, bowiem w sprawie nie doszło do zignorowania wykładni prawa dokonanej przez NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r., II OSK 2148/10. Zdaniem NSA, Sąd I instancji w pełni uwzględnił wykładnię prawa - szczególnie art. 31 ust. 2 uszp w brzmieniu tego przepisu przed jego zmianą ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958), która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r. i w konsekwencji wydał ponowne - tym razem zgodne z przepisami prawa orzeczenie. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, iż zaskarżone orzeczenie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i w oparciu o przepis art. 184 ppsa skarga kasacyjna podlega oddaleniu.