IV SA/Po 973/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz Sędziowie WSA Maciej Dybowski (spr.) WSA Bożena Popowska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi H. N. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] września [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], znak [...]0, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej PINB albo organ I instancji) działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę przy realizacji domu bliźniaczego z garażem - lewy segment przy ul. [...] w P. i wezwał L. S. (dalej Zainteresowana), właścicielkę nieruchomości przy ul. [...] w P., do wystąpienia do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości oraz przedłożenia PINB kopii tego wniosku w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że pismami z [...] listopada 2009 r. i [...] grudnia 2009 r. H. N. poinformował PINB o naruszeniu przez M. S. przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej pb bądź Prawo budowlane; [obecnie – od 23 grudnia 2010 r. w brzmieniu t.j. Dz.U. 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.]), polegającego na wykonywaniu otworów okiennych w odległości 80 cm od granicy działki, co jest niezgodne z przepisami technicznymi. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przeprowadzono czynności kontrolne na posesji przy ul. [...] w P. w trakcie których ustalono, że w ścianie bocznej budynku, w kondygnacji parteru i piętra wykonane są otwory okienne, które są mniejsze niż poprzednio istniejące. Owe roboty budowlane wykonane zostały na podstawie pozwolenia na budowę z [...] grudnia 2009 r. nr [...], znak [...] (dalej decyzja z [...] grudnia 2009 r.). W trakcie kontroli okazano również decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1989 r., znak [...] (dalej decyzja z [...] sierpnia 1989 r.), której adresatem byli J. i I. G. i stwierdzenie gotowości do użytkowania z [...] września 1991 r. Ustalono również, że [...] stycznia 2010 r. zgłoszono w PINB rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie decyzji z [...] grudnia 2009 r. Kluczowym zagadnieniem w prowadzonym przez organ postępowaniu było ustalenie, czy część budynku zbliżona do nieruchomości przy ul. [...] powstała w trakcie procesu inwestycyjnego prowadzonego na podstawie pozwolenia na budowę z [...] sierpnia 1989 r., czy też po zawiadomieniu o oddaniu obiektu budowlanego do użytkowania z [...] sierpnia 1991 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności oświadczeń I. G. i H. N. organ I instancji uznał, że część budynku która jest zlokalizowana około 80 cm od granicy z nieruchomością przy ul. [...] powstała w trakcie procesu inwestycyjnego zakończonego zawiadomieniem z [...] sierpnia 1991 r. o oddaniu obiektu budowlanego do użytku. Jednym z dokumentów, które znajdują się w archiwalnych aktach Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P., jest plan sytuacyjny na którym budynek mieszkalny określony jest w odległości 3 m od granicy z nieruchomością przy ul. [...]. Dlatego organ I instancji opierając się na zebranym materiale dowodowym uznał, że w latach 1989-1991 zrealizowano budynek mieszkalny z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę. Wobec powyższego w dniu [...] lipca 2010 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania budynku mieszkalnego na posesji przy ul. [...] w P. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 1989 r. Z sentencji ww. decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że została ona wydana zgodnie ze szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego S. M. 3 zatwierdzonym Uchwałą "Prezydenta Miasta P." [winno być Uchwałą Rady Miejskiej P.] nr [...] z dnia [...] grudnia 1983 r. (k. 155, 175v akt administracyjnych [...]). W obecnej chwili dla nieruchomości przy ul. [...] w P. brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym Prezydent Miasta P. jako organ właściwy w sprawach zagospodarowania przestrzennego winien rozważyć, czy są podstawy do kwestionowania zabudowy tej nieruchomości. Tym samym rozpatrzenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] stanowi zagadnienie wstępne dla rozpatrzenia kwestii istotnego odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym PINB zobowiązał niniejszym postanowieniem właściciela do wystąpienia do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej nieruchomości oraz przedłożenia kopii tegoż wniosku w Inspektoracie w terminie [...] dni od daty otrzymania postanowienia (k. 1-2 akt administracyjnych o sygn. 323/10). Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. zażalenie na powyższe postanowienie złożył H. N. wskazując, że istotą sprawy winno być przeciwdziałanie przez PINB zaistniałej samowoli budowlanej, a nie próba jej usankcjonowania. W uzasadnieniu Odwołujący wskazał, że dnia [...] sierpnia 1989 r. wydana została decyzja nr [...] o pozwoleniu na przebudowę istniejącego budynku w stanie surowym w P. przy ul. [...], określająca zakres przebudowy w odległości 3 m od granicy z działką Odwołującego przy ul. [...]. Było to zgodne z zatwierdzonym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego S. M. 3 i obowiązującymi wówczas warunkami zabudowy. Ówczesny właściciel budynku I. G. popełnił wtedy samowolę budowlaną rozbudowując dom w kierunku działki Odwołującego do 80 cm od granicy z oknami w tej dobudówce. W zatwierdzonym projekcie przebudowy wykonanym przez inż. W. R. nie ma żadnej przybudówki. Nie było też zgody ze strony Odwołującego na tę przybudówkę, niezgodną z przepisami. Została ona zrealizowana podczas nieobecności Odwołującego w P. Następnie zaistniały stan faktyczny nie został oprotestowany ze względu na chęć dobrosąsiedzkich stosunków z sąsiadami. PINB nie sprawdził, kto kierował tą samowolą budowlaną, kto podpisał deklarację kierownika budowy, kto robił wpisy do dziennika budowy, kto na zakończenie budowy oświadczył, że budowa została wykonana zgodnie z pozwoleniem i Prawem budowlanym. Odwołujący wniósł o ponowne poddanie analizie istniejących dokumentów. Nie ma żadnych podstaw opartych w Prawie budowlanym do ponownego wystąpienia o ustalenie nowych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nawet obowiązujące aktualnie warunki zabudowy dla tej szerokości działek określają zabudowę 1,5 m od granicy działki sąsiada. Odwołujący powołał się przy tym na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 132, poz. 878) wnosząc o odrzucenie niezgodnych z pb i opartych nie na dokumentach, a na opowiadaniach Inwestora ustaleń PINB (k. 10-11 akt administracyjnych o sygn. [...]). Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...] (dalej postanowienie z [...] września 2010 r.), W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB albo organ II instancji) utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ nadzoru budowlanego zawiesza postępowanie administracyjne, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. PINB zagadnieniem wstępnym objął sprawę złożenia i rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] w P. Jego zdaniem rozstrzygnięcie tej kwestii pozwoli załatwić sprawę istotnego odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę domu bliźniaczego z garażem. Inwestor dopuścił się niewątpliwie naruszenia warunków technicznych w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią (80 cm) określoną w decyzji o pozwoleniu na budowę jako odległość 3 m. Tym samym wykazano, że rozstrzygnięcie postępowania administracyjnego w sprawie istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę domu bliźniaczego z garażem - lewy segment przy ul. [...] w P., udzielonego decyzją z [...] sierpnia 1989 r., znak [...] uzależnione jest od rozpatrzenia wniosku o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 100 § 1 kpa organ nadzoru budowlanego, który zawiesił postępowanie z ww. przyczyny, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu. Stosownie do obowiązku nałożonego w postanowieniu nr [...] z [...] lipca 2010r. ([...]) L. S. dnia [...] sierpnia 2010 r. wystąpiła do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Na podstawie powyższego, wydanie postanowienia z [...] lipca 2010 r. było w pełni uzasadnione. Dopiero po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy dla owej nieruchomości i przedłożeniu jej PINB, organ I instancji wyda decyzję o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 pb. Nadto należy zauważyć, że organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji winien rozpoznać sprawę nie tylko pod kątem warunków technicznych, ale i zgodności z planem. W niniejszej sprawie, w związku z brakiem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, niezbędnym jest uzyskanie dla przedmiotowej działki decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem WWINB, zarzuty podniesione w zażaleniu z [...] sierpnia 2010 r., nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim materiał dowodowy w sprawie został zebrany na podstawie dokumentów zarchiwizowanych w Urzędzie Miasta P., a twierdzenia stron postępowania stanowią dodatkowe informacje uzyskane w sprawie. Jeśli organ I instancji uznałby, że nie znajdują one oparcia w zgromadzonej dokumentacji urzędowej, odmówiłby im przyznania mocy dowodowej (k. 23-24 akt administracyjnych o sygn. [...]). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) na postanowienie WWINB z [...] września 2010 r., złożył pismem z dnia [...] października 2010 r. H. N. Skarżący wniósł o unieważnienie powyższego postanowienia, opierającego się na nieprawdziwych oświadczeniach poprzedniego właściciela budynku położonego przy ul. [...], próbującego bronić się przed oczywistą samowolą budowlaną. Nie ma podstaw w niniejszej sprawie do ponownego wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jedyną ważną decyzją pozostaje pozwolenie na budowę z 1989 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Skarżący wskazał, że dnia [...] sierpnia 1989 r. wydana została decyzja nr [...] o pozwoleniu na przebudowę istniejącego budynku w stanie surowym w P. przy ul. [...], określająca zakres przebudowy w odległości 3 m od granicy z działką Skarżącego, położoną przy ul. [...]. Było to zgodne z zatwierdzonym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego Stare Miasto 3 i obowiązującymi wówczas warunkami technicznymi zabudowy. Ówczesny właściciel budynku popełnił wówczas samowolę budowlaną rozbudowując dom w kierunku do 80 cm od granicy z działką Skarżącego z oknami w dobudówce. Dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję nr [...] o pozwoleniu na budowę tego samego budynku położonego w P. przy ul. [...] w kształcie uwzględniającym uprzednio powstałą samowolę budowlaną. Powstała wcześniej samowola budowlana nie uległa jednak przedawnieniu, a nadto decyzja wydana niezgodnie z przepisami prawa jest bezprawna (k. 3 akt sądowych). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], WWINB podtrzymał swe stanowisko zawarte w postanowieniu z [...] września 2010 r. i wniósł o oddalenie skargi (k. 12 akt sądowych). Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wskazał, że nadal nie podziela On stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia WWINB, a także zawartego w odpowiedzi na skargę. Skoro postępowanie zostało zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, to obowiązkiem organu administracji było ustalenie, czy nastąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania. Jeśli przyczyny te nastąpiły, to zachodziła podstawa w rozumieniu art. 97 pkt 2 i art. 98 kpa do podjęcia postępowania z urzędu lub na żądanie strony (k. 39 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie postanowienia z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia WWINB, utrzymującego w mocy postanowienie PINB o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie istotnego odstępstwa od wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę przy realizacji domu bliźniaczego z garażem przy ul. [...] w P., Sąd podzielając ustalenia faktyczne organów obu instancji, uczynił je integralną częścią ustaleń własnych. Dodatkowo Sąd ustalił, że decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] października 2010 r.), Prezydent Miasta P. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji samowoli budowlanej części istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, zrealizowanej na terenie działki o nr geodezyjnym [...], art. [...], obręb W., położonej przy ul. [...] w P. Powodem umorzenia postępowania w sprawie było uchwalenie przez Radę Miasta P. w dniu [...] lipca 2010 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic S. i P.", nr [...], który to Plan wszedł w życie dnia [...] października 2010 r. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej SKO) na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z [...] października 2010 r. (k. 41, 62-65 akt sądowych). Sąd dał wiarę tym odpisom tych decyzji, bowiem nie nasunęły one wątpliwości co do ich autentyczności i wiarogodności (art. 106 § 3 i 5 ppsa w zw. z - odpowiednio- art. 244 i 245, 252, 253 kpc; T. Ereciński w: "Komentarz do kpc" LexisNexis 2009 t. 1 s. 707 uw. 32, 33; postanowienie SN z 27.1.2006 r.- III CK 369/05- OSNC 11/06/187). Niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy wyłącznie kontroli zgodności z prawem postanowienia z [...] września 2010 r. i poprzedzającego go postanowienia z [...] lipca 2010 r. (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w zw. z art. 135 ppsa). Dotyczy zatem wyłącznie zagadnień procesowych, a nie zagadnień materialnoprawnych (w tym w szczególności nie dotyczy kontroli zapadłej w odrębnym postępowaniu decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2009 r., która to decyzja nie mieści się w granicach niniejszej sprawy – art. 135 w zw. z art. 134 § 1 ppsa) – jak zdaje się to postrzegać Skarżący (k. 3 akt sądowych). Zgodnie z niewadliwymi ustaleniami organów obu instancji, część budynku położonego na nieruchomości przy ul. [...] w P., zlokalizowana w odległości ok. 80 cm od granicy z nieruchomością przy ul. [...], powstała przed dniem 30 sierpnia 1991 r. – zatem pod rządem ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm., dalej Prawo budowlane z 1974 r.). Prawo budowlane z 1974 r. utraciło moc z dniem 1 stycznia 1995 r., z zastrzeżeniem art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz.U. z 1994 r. nr 89, poz. 414). Zgodnie z art. 103 ust. 2, przepisu art. 48 [Prawa budowlanego z 1994 r.] nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Do tych obiektów stosuje się w szczególności art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., dopuszczający legalizację – bez opłaty legalizacyjnej – obiektu budowlanego lub jego części wzniesionego samowolnie, gdy obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę albo nie jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, lub nie powoduje, bądź w czasie wybudowania nie spowodowałby niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2009 r., s. 859 nb 4). Skarżący trafnie podnosi, że "samowola budowlana nie ulega przedawnieniu" (k. 3 akt sądowych), lecz nie dostrzega, że art. 48 Prawa budowlanego – zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego - nie znajduje w sprawie zastosowania. Nawet w obecnym stanie prawnym, zarówno w odniesieniu do samowoli budowlanej, o której stanowi art. 48 ust. 1 pb, jak i robót budowlanych prowadzonych w sytuacjach o których mowa w art. 50 ust. 1 pb, ustawodawca dopuścił możliwość naprawienia powstałych uchybień związanych z realizacją procesu budowlanego. Oznacza to, że prawodawca statuuje jako zasadę przeprowadzenie postępowania zmierzającego do legalizacji obiektu budowlanego lub jego części. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego wznoszonego bez pozwolenia na budowę lub z naruszeniem jego warunków stał się wyjątkiem. Oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, tylko uprawnieniem inwestora. Tym niemniej nakaz rozbiórki obiektu budowlanego może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji (wyrok NSA z 21.5.2005 r., OSK 1602/04, baza orzeczeń NSA, wyrok NSA z 20.01.2009 r., II OSK 1879/07, lex nr 478287, wyrok NSA z 07.5.2009 r., II OSK 705/08, lex nr 574441; Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, C.H.Beck 2009 r., s. 509, Nb 4, 5). W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazano na niekonstytucyjność rozwiązań dotyczących obowiązku rozbiórkowego nie poprzedzonego badaniem możliwości jego legalizacji (wyrok TK z 20.12.2007 r., P 37/06, OTK-A 2007/11/160). Zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego w doktrynie rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 r., s. 377-378 nb 8; A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 478-479 uw. 5). W świetle powyższych uwag organy obu instancji trafnie wskazały na konieczność badania zgodności kwestionowanej części obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały również dyspozycję art. 100 § 1-3 kpa, zobowiązując Zainteresowaną do wystąpienia do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w oznaczonym terminie, czemu L. S. dała wyraz występując z przedmiotowym wnioskiem w dniu [...] sierpnia 2010 r. W świetle powyższych rozważań twierdzenia Skarżącego, domagającego się bezwzględnego unieważnienia postanowienia WWINB należało uznać za niezasadne z uwagi na obowiązek po stronie organów obu instancji podjęcia postępowania mającego na celu badanie zgodności kwestionowanej części obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Wbrew stanowisku Skarżącego, art. 98 (nie precyzuje On, czy § 1, czy 2) kpa w ogóle nie miał w sprawie zastosowania. W dacie wydania zaskarżonego postanowienia, nie istniały przesłanki zastosowania art. 97 § 2 kpa. Zaskarżone postanowienie, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 133 § 1 ab initio ppsa, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2010 r., s. 310 uw. 1). W dacie wydania postanowienia z [...] lipca 2010 r. i [...] września 2010 r., istniały przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie. Tymczasem po wydaniu postanowienia z [...] września 2010 r., decyzją z [...] października 2010 r. Prezydent Miasta P. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, wobec wejścia w życie nowego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Następnie decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] marca 2011 r., zyskując walor ostateczności. Na skutek zaistnienia nowego zdarzenia procesowego, Skarżący może domagać się podjęcia zawieszonego postępowania i jego kontynuowania. Przedmiotem oceny legalności części obiektu budowlanego będą w szczególności postanowienia aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji.