I SA/Bk 80/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. z [...] lutego 2010 r. nr [...]ustalającą wobec 14 współwłaścicieli nieruchomości garażowej, położonej przy ul. [...] w B., zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 2.226 zł. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że przedmiotem opodatkowania jest garaż o pow. użytkowej 263.50 m2 oraz związany z nim udziału we współwłasności gruntu o pow. 118,17 m2. Organ pierwszej instancji w oparciu o dane z ewidencji gruntów i lokali oraz informacje o nieruchomościach, opodatkował grunt według stawek podatku właściwych dla "gruntów pozostałych". Natomiast w przypadku budynku organ zastosował dwie stawki: dla powierzchni 230,56 m2– stawkę właściwą dla budynków pozostałych, zaś od pow. 32,94 m2 – stawkę właściwą dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Odwołania od decyzji Prezydenta B. złożyli niektórzy współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości w osobach D. O., A. M., Ł. L.-H., H. R. i K. S. Zakwestionowali w nich wysokość naliczonego podatku od garażu. Zdaniem podatników, skoro garaż jest częścią budynku mieszkalnego, to powinien być obciążony podatkiem według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych a nie pozostałych. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji SKO w B. stwierdziło, że przedmiotowy garaż stanowi odrębną od gruntu nieruchomość. Taka odrębność lokali garażowych oraz budynku i lokali mieszkalnych (nieruchomości) oznacza, że garaż nie może być już postrzegany jako część mieszkalna budynku mieszkalnego (inaczej niż to jest np. w przypadku piwnicy) - lokal taki stanowi odrębny (zarówno od budynku jak i innych lokali) przedmiot opodatkowania. Powołując się na treść art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95. poz. 613 ze zm.- zwanej w skrócie: "u.p.o.l."), organ wskazał na konieczność odrębnego opodatkowania każdej nieruchomości. Skoro zaś w niniejszej sprawie autorzy odwołań władają dwiema odrębnymi nieruchomościami - gruntową (udział we własności gruntu) i lokalową – niemieszkalną, tj. garażem (co wynika z wypisu rejestru z lokali), to organ I instancji słusznie obliczył podatek stosując różne stawki podatkowe, tj. właściwe dla gruntów oraz właściwe dla części pozostałych budynku. Zdaniem Kolegium z akt sprawy wynika, że jedno ze stanowisk garażowych zostało nabyte w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika. Mimo, że garaż jest przedmiotem współwłasności podatników współwłaściciele zawarli porozumienie, zgodnie z którym każde stanowisko garażowe zostało wydzielone do wyłącznego korzystania poszczególnych współwłaścicieli. Fakt ten pozwala uznać, że tylko powierzchnia 32.94 m2 jednego ze stanowisk (związanego z działalnością gospodarczą) powinna być opodatkowana według najwyższych stawek podatkowych charakterystycznych dla obiektów związanych z prowadzeniem działalnością gospodarczą. Pozostałą powierzchnię garażu należało opodatkować według stawek niższych - charakterystycznych dla części pozostałych budynku. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem jedna ze stron wydanej decyzji - Pani E. M. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub umorzenia postępowania oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że chociaż od 2000 r. nie zmienił się stan faktyczny nieruchomości, to w 2010 r. otrzymała po raz pierwszy decyzję Prezydenta B. ustalającą podatek od nieruchomości dla przedmiotowego garażu według stawki właściwej dla budynków pozostałych i częściowo dla budynków zajętych na działalność gospodarczą z pouczeniem, że obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, choć dotyczy tej samej części budynku. Przez 10 lat organ podatkowy wydawał decyzję w przedmiotowej sprawie stosując stawkę właściwą dla budynków mieszkalnych lub ich części, a obowiązek podatkowy ciążył na poszczególnych właścicielach nieruchomości. W ocenie Skarżącej powyższe spowodowało naruszenie art. 190 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej powoływana w skrócie "o.p."). Ponadto dodała, że w ewidencji gruntów prowadzonej przez Urząd Miejski w B. przedmiotowy budynek został zakwalifikowany jako budynek mieszkalny. Podniosła, że Kolegium ustaliło także, że właściciel jest posiadaczem odrębnej izby w lokalu. Stąd zdaniem Skarżącej wydanie decyzji na wszystkich właścicieli lokalu nr [...] narusza art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponadto strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nie odniósł się do żadnego z zarzutów podniesionych przez nią w odwołaniu, przez co naruszył art. 120, art. 121§ 1, art. 123 § 1, art. 124 o.p. i nie ustalił wpływu nieprzestrzegania prawa przez organ I instancji na niezałatwienie sprawy. Zdaniem Skarżącej w sposób istotny dla rozstrzygnięcia sprawy naruszono art. 21 § 5 o.p., wydając decyzję bez przeprowadzenia dowodów w ramach postępowania podatkowego, pomimo iż w ustawowym terminie złożyła informację o nieruchomości, a organ ustalił podatek na 2010 r. niezgodnie z tą informacją. Skarżąca podniosła również, że SKO w sposób rażący przekraczało terminy właściwe do załatwienia sprawy i pomimo ciążącego obowiązku nie zawiadamiało podatników o przyczynach niedotrzymania terminu albo wskazanego przez siebie terminu nie dochowywało, naruszając tym samym art. 120, art. 121 §1, art. 125, art. 139, art. 140 oraz art. 216 o.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu ustawowego przekroczenia terminu załatwienia sprawy zaznaczył, że głównym powodem przedłużającego się postępowania odwoławczego była konieczność wezwania do osobistego stawiennictwa i odebrania wyjaśnień od podatników. Organ przyznał, że data wydania decyzji odbiega od daty wyznaczonej w postanowieniu z 10 września 2010 r. Jednak zważywszy na fakt, że nieterminowe załatwienie sprawy spowodowało wstrzymanie naliczania odsetek za zwłokę (okoliczność korzystania dla podatników), organ odwoławczy stwierdził, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy nie wpłynęło na treść rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu stała się kwestia zastosowania właściwej stawki podatku do opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokalu - garażu nr [...], położonego przy ul. [...]w B. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, że sporny garaż jako lokal niemieszkalny o powierzchni użytkowej 263,50 m2, choć znajduje się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, powinien być opodatkowany przy zastosowaniu stawki podatkowej właściwej dla budynków lub ich części pozostałych, a częściowo także według stawki właściwej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd pragnie podkreślić, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.p.o.l.) oraz dla tzw. budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l.). Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniowano ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. Na charakter gruntów i budynków lub ich części wskazują natomiast dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), to właśnie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatków. W rozpatrywanej sprawie ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Prowadzony dla Miasta B. "Rejestr lokali" stanowiący ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne potwierdza, iż Skarżąca jest współwłaścicielem lokalu niemieszkalnego, o powierzchni użytkowej 263,50 m2 (garażu), dla którego jest prowadzona księga wieczysta o nr[...], położonego w budynku mieszkalnym przy ul. [...]w B. Skarżąca nie wykazała w trybie art. 194 § 3 o.p., w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów dotyczących jej nieruchomości, prowadzonego przez Prezydenta Miasta B. "Rejestr lokali". W tej sytuacji Sąd ocenia, że organy podatkowe słusznie przyjęły, że opisywany lokal niemieszkalny - garaż, stanowiący odrębną własność, stosownie do art. 3 ust. 5 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l., podlega opodatkowaniu według stawek właściwych dla tzw. budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.p.o.l.). Dodatkowo zaznaczyć należy, iż jedno z miejsc parkingowych o pow. 32,94 m2, jako znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem stawka od tej części lokalu powinna być wyższa. Sąd zwraca uwagę, że również w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się, że lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne (garaże), co do zasady powinny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla budynków (ich części) pozostałych (zob. L. Etel, Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych, Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych, 2009 r., Nr 7-8 (101-102), s. 1 i 13.). Takie stanowisko prezentuje również WSA w Białymstoku (np. wyroki: sygn. akt I SA/Bk 407/07, sygn. akt I SA/Bk 12/08, sygn. akt I SA/Bk 328/09, nieopublikowane). Z aktu notarialnego Rep. A nr [...]wynika, że sporny lokal stanowi odrębny przedmiot własności a zatem, może być przedmiotem odrębnego obrotu, niezależnie od budynku, w którym się znajduje. Stąd nie może dziwić fakt, że został on objęty inną stawką podatku od nieruchomości niż lokale mieszkalne. Przedmiotowy garaż, jako odrębna nieruchomość lokalowa nie może być traktowany jako przynależność lokali mieszkalnych. Ponadto trudno jest bronić stanowiska, że garaż jest lokalem mieszkalnym, zwłaszcza wobec jednoznacznego zapisu, co do jego funkcji użytkowej, znajdującego się w przywołanym wyżej "Rejestrze lokali". W tym stanie rzeczy za nieuprawniony należy uznać zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 5 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organy podatkowe wydając w sprawie decyzje działały w granicach prawa. Prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się na danych z "Rejestru lokali", stanowiącego dokument urzędowy. Z rejestru tego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy lokal – garaż, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, z uwagi na fakt, iż stanowi w nomenklaturze ewidencyjnej lokal niemieszkalny. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 8 cyt. ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości w zakresie między innymi przedmiotu opodatkowania, jest związany zapisem zawartym w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości). Jedynie wykazanie przez właścicieli nieruchomości w trybie art. 194 § 3 o.p., wadliwości zapisu w ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości), będzie skutkować jego odrzuceniem w całości lub w części, przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości za dany rok. Powyższej oceny nie zmienia fakt, iż Skarżąca do 2010 r. opłacała od powyższego lokalu (garażu) podatek według stawek przewidzianych dla budynków mieszkalnych. Założenie przez organ "Rejestru lokali", w którym za 2010 r. sporny garaż widnieje jako lokal niemieszkalny, spowodowało, iż zmianie uległ sposób naliczenia podatku od nieruchomości, w szczególności znalazły zastosowanie wyższe stawki, związane z budynkami lub ich częściami pozostałymi. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy a zatem, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż Kolegium zbyt opieszale prowadziło postępowanie odwoławcze, nie wydawało w terminie postanowień o niezałatwieniu sprawy i nie zachowało terminu do załatwienia sprawy wskazanego przez siebie w postanowieniu z [...] września 2010 r. Tym niemniej, Skarżąca nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy, miało nieterminowe jej załatwienie, dlatego też Sąd uznał, że naruszenie przez Kolegium art. 139 i 140 o.p. nie miało wpływu na końcowy wynik sprawy. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Słusznie podnosi Skarżąca, że decyzja Prezydenta Miasta B. nie zawiera uzasadnienia faktycznego, a w sprawie nie zachodzi przypadek przewidziany w art. 210 § 5 o.p. Decyzja ta zawiera jednak pozostałe elementy wymagane przepisami prawa, w tym podstawy prawne jej wydania. Ponadto, rozpatrujące odwołanie podatników Kolegium, ponownie rozpatrzyło sprawę i w swojej decyzji zawarło uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśniło podstawę prawną przytaczając przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie. Wskazane braki decyzji organu I instancji nie mogły więc mieć wpływu na wynik tej sprawy. Ponadto wskazanie niepełnej podstawy prawnej (bez dokładnego wskazania paragrafów, punktów, ustępów) samo w sobie nie stanowi podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ważne jest czy podstawa prawna decyzji realnie istnieje, a w świetle stanu faktycznego ustalonego w sprawie nie może ulegać wątpliwości, że będący własnością podatników garaż powinien być opodatkowany stawką podatku dla budynków pozostałych w wysokości 6,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, co swoją podstawę prawną znajduje w § 1 pkt 2 lit. "e" uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z 18 listopada 2009 r. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" u.p.o.l. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 cyt. wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.