II SA/Gd 199/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki 1/ uchyla zaskarżone postanowienie, 2/ określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, 3/ zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r., nr [...] na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst Dz. U. Nr 229 poz. 1954 z 2005r. - z późn. zm.) odrzucił zarzuty T. B. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 08 listopada 2010 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego, PINB decyzją nr [...] z dnia 28 listopada 2008 r., nakazał T. B. rozbiórkę pawilonu gastronomicznego o wymiarach 3,70 x 3,20 m z przybudówką murowaną o wymiarach 3,20 x 2,0 przyległą do budynku kina " [...]", położonego na nieruchomości przy ul. K. 1 w G., działka [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia 20 września 2010 r., utrzymał w całości w mocy zaskarżoną przez stronę decyzję, co stanowiło podstawę do zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z niewypełnieniem obowiązku, zostało wystawione upomnienie nr [...] z dnia 08 października 2010 r., wzywające do dobrowolnego wykonania rozbiórki. Następnie zaś wszczęto postępowanie egzekucyjne poprzez wystawienie przez PINB dla miasta na prawach powiatu w G. w dniu 08 listopada 2010 r., tytułu wykonawczego, nr [...]. Organ wskazał, że zarzuty, dotyczące przepisu art. 33 pkt 2, 4 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst Dz. U. Nr 229, poz. 1954 z 2005 r. - z póżn. zm.), nie mogą zostać uwzględnione. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 pkt 2 ustawy, to "odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej", nie miały one miejsca w tym postępowaniu. Natomiast wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania z dnia 08 września 2008 r. w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych, nie został uwzględniony. Jednak decyzja PINB z dnia 14 stycznia 2009 r., nr [...], została uchylona i postępowanie w przedmiocie wniosku umorzone przez PWINB decyzją z dnia 23 września 2009 r., nr [...]. Także zarzut odnośnie "błędu co do osoby zobowiązanego" - art. 33 pkt 4 ustawy, jest nieuzasadniony, gdyż całe postępowanie administracyjne i odwoławcze oraz wydane w nich decyzje dotyczyły T. B. - właściciela samowolnie wybudowanego pawilonu gastronomicznego. Również zarzut naruszenia art. 33 § 10 ustawy "błędnego wskazania zobowiązanego" (art. 27 § 1 pkt 2 ustawy) w tytule wykonawczym również jest nietrafny. Wszystkie akty prawne wydane w toku wszczętego postępowania administracyjnego i odwoławczego były przesyłane T. B., który zajmował odnośnie nich stanowisko. W konsekwencji też wszczęto wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne. Organ wskazał, że podstawą zarzutu mogą być przesłanki wymienione w art. 33 ustawy. Ponadto organ nie widział zasadności wstrzymania - wszelkich czynności egzekucyjnych - stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy. T. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i podtrzymał zarzuty. W jego ocenie, organ egzekucyjny dopuścił się istotnych uchybień i naruszenia zasad z art. 33 pkt 2, 4 i 10 ustawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący odnośnie kwestii naruszenia art. 33 pkt 2 ustawy, wskazywał na brak rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji, co powoduje, że próba egzekucji uznana być musi za niezgodną z prawem. Brak zaś prawnej możliwości ochrony tymczasowej narusza zasady państwa prawa. Organ łamie zasady konstytucji RP i w odpowiedzi na konkretne zarzuty, odpowiada nie na temat, bo co ma do wymagalności decyzji, wniosek o zawieszenie postępowania. Odnośnie naruszenia art. 33 pkt 4 ustawy, to zdaniem skarżącego, organ egzekucyjny próbuje się "wykpić" uznając go za niezasadny. Skarżący podkreślał, że jest tylko najemcą, który nie wybudował spornego obiektu i nie jest jego właścicielem. Zdaniem skarżącego to, że oba organy łamiąc wszelkie zasady, w tym z art. 77 k.p.a. wydały decyzję na jego nazwisko, nie oznacza, że było to uzasadnione. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...], zaskarżone postanowienia zostało utrzymane w całości w mocy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia PWINB ponowił ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie dodatkowo wskazał, że PINB upomnieniem z dnia 8 października 2010 r., nr [...] z dnia 8 października 2010 r. wezwał do dobrowolnego wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji z dnia 28 listopada 2008 r. w terminie 7 dni. Upomnienie to zostało odebrane w dniu 11 października 2010 r. Pismem zaś z dnia 21 października 2010 r. T. B. złożył skargę do WSA w Gdańsku. Wobec niewykonania obowiązku, PINB wystawił tytuł wykonawczy w dniu 8 listopada 2010 r., nr [...], który został doręczony zobowiązanemu w dniu 9 listopada 2010 r. PINB postanowieniem odrzucił zarzuty, wniesione przez zobowiązanego w piśmie z dnia 15 listopada 2010 r. Rozpatrując wniesione na to postanowienie zażalenie, PWINB wskazał, co może być podstawą zarzutu, przywołując treść art. 33 ustawy. T. B. zgłosił zaś zarzuty: braku wymagalności obowiązku z innego powodu, błąd co do osoby zobowiązanego, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy. Ponadto zobowiązany wskazał również, że "decyzja choć prawomocna - nie jest ostateczna - gdyż nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. W tej sytuacji próba egzekucji ze strony organu egzekucyjnego uznana być musi za niezgodną z prawem (...)". Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności, organ wskazując na regulację zawartą w przepisie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153; poz. 1270 ze zm.), uznał go za niezasadny. Organ podkreślił, że w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i obecnie, organ nie otrzymał żadnej informacji odnośnie rozpatrzenia przez WSA w Gdańsku złożonego wraz ze skargą, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Organ nadmienił, że pismem z dnia 26 października 2010 r. poinformował stronę, że nie może rozpatrzyć wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, określenie daty wykonania obowiązku nałożonego na stronę dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną decyzji administracyjnej przewiduje możliwość określenia w tej decyzji daty wykonania obowiązku. Z przepisu art. 107 § 1 i 2 k.p.a., wynika jakie składniki powinna zawierać decyzja, zaś dodatkowe składniki, tj. termin, warunek czy zlecenie mogą być zawarte w decyzji, o ile przewidują to przepisy szczególne, a więc gdy przepisy uprawniają organ do ich zamieszczenia w decyzji (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2009 r. sygn. akt 11 GSK 714/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1140/08). W sytuacji więc, w której w decyzji administracyjnej nie wskazano konkretnego terminu wykonania określonego obowiązku, osoba zobowiązana powinna niezwłocznie podjąć stosowne działania w celu wykonania obowiązku, który został nałożony na podstawie tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu błędnego określenia osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku, zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 ustawy oraz zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, to te zarzuty organ uznał również za niezasadne. PWINB decyzją nr [...] z dnia 20 września 2010 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W związku ze złożeniem przez stronę skargi, prawidłowość decyzji obu organów, w tym określenie osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki może być zbadana przez WSA w Gdańsku. Skargę na powyższe postanowienie PWINB wniósł T. B. zarzucając, akceptację wadliwego prowadzenia egzekucji administracyjnej, - poprzez dopuszczanie się w toku postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny istotnych uchybień. W związku z istotnym naruszeniem zasad z art. 33 pkt 2, 4 i 10 ustawy, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał w całej rozciągłości zgłoszone zarzuty (oraz przedstawił na ich poparcie argumentację jak w zażaleniu). Skarżący przyznał, że w dniu 9 listopada 2010 r. otrzymał tytuł wykonawczy, w którym podstawę obowiązku była decyzja z 28 listopada 2008 r., nr [...]. Decyzja ta, choć prawomocna, nie jest ostateczna, gdyż nie nadano jej rygoru natychmiastowej wymagalności i próba egzekucji uznana być musi za niezgodna z prawem. Skarżący wskazał, że w dniu 21 października 2010 r. złożył skargę na decyzję PWINB wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W tej sytuacji wszczęcie egzekucji administracyjnej, jego zdaniem, należy uznać za nie spełniające standardów państwa prawa, tym bardziej, że istnieje możliwość udzielenia ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pozbawienie takiej ochrony godzi w wyrażoną w art. 2 konstytucji RP. Skarżący podkreślił, że dopiero postanowieniem z 22 grudnia 2010 r. WSA w Gdańsku wydanym w sprawie sygn. akt. II SA/Gd 873/10 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że drugim zarzutem jest błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 ustawy), co skutkuje niewykonalnością obowiązku o charakterze niepieniężnym - art. 33 pkt 5 ustawy i niespełnieniem wymogów określonych w art. 27 ustawy. Skarżący oświadczył, że jest tylko najemcą i wszczęcie egzekucji wobec niego, czyni zasadnym zarzut z art. 33 pkt 4 ustawy (nie budował spornego obiektu i nie jest jego właścicielem). W takiej sytuacji należałoby również uznać niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5 ustawy) i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy poprzez błędnie wskazanie zobowiązanego w tytule wykonawczym. Zdaniem skarżącego, organ egzekucyjny próbuje się "wykpić" nie uznając zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 77 k.p.a.), a wydawane decyzje są absurdalne i nietrafne. To, że łamiąc wszelkie zasady k.p.a. oba organy administracji publicznej wydawały decyzję na jego nazwisko - nie oznacza, iż było to uzasadnione w jakikolwiek sposób. "Niestety nadgorliwość urzędnicza i arogancja doprowadza w efekcie, iż organ egzekucyjny błędnie wskazuje zobowiązanego w tytule wykonawczym - łamiąc przy tym p 10 art. 33 i art. 7§ 1 p. 2 EgzAdm". W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto przyznał, że w dniu 30 grudnia 2010 r., otrzymał wydane przez WSA w Gdańsku postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji, które przesłał organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 ( 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, a także powinien wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W niniejszej sprawie skarżący T. B. nie zgadzał się z postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2010 r., nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 listopada 2010 r., nr [...], odrzucające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 08 listopada 2010 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 229 z 2005 r., poz. 1954 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia Ustawą. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności wymienione w art. 33 Ustawy. Przyczyny wniesienia zarzutów zostały wymienione taksatywnie w tym przepisie, co oznacza, że można je wnieść tylko z tych powodów. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 Ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 Ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). I tak skarżący w ramach art. 33 Ustawy zarzucił: brak wymagalności obowiązku z innego powodu (pkt 2), błąd co do osoby zobowiązanego (pkt 4), co skutkuje niewykonalnością obowiązku o charakterze niepieniężnym (pkt 5) oraz niespełnienie wymogów określonych w przepisie art. 27 Ustawy (pkt 10). Analiza wniesionej skargi pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z dwoma zasadniczymi kierunkami zarzutów. Pierwszy z nich dotyczy "braku wymagalności obowiązku z innego powodu" - art. 33 pkt 2 Ustawy. Skarżący tu wskazał na nie ostateczny charakter decyzji i na nie nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co jednak nie jest rozstrzygające. Można tu odesłać do trafnych poglądów organu odwoławczego, dotyczących wymagalności decyzji administracyjnej przywołanych w uzasadnieniu decyzji. Przy czy organ również powołał się na unormowanie zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153; poz. 1270 ze zm.). Jednak w tym przypadku ograniczył się do przytoczenia treści przepisu, a także wskazał na brak informacji "w chwili obecnej", tj. w dniu 30 grudnia 2010 r., co do sposobu rozpatrzenia przez sąd wniosku złożonego przez zobowiązanego. Skarżący we wniesionej skardze podkreślał nie tylko sam fakt złożenia wniosku, ale przede wszystkim fakt - wstrzymania wykonania decyzji przez sąd administracyjny. Bezspornym zaś było w sprawie, że skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 września 20010 r., nr [...], utrzymującą w całości w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 listopada 2008 r., nr [...], będącą podstawą obowiązku skarżącego. Poza sporem było również, że postanowieniem z dnia 22 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Gd 873/10 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. We wniesionej odpowiedzi na skargę w niniejszej sprawie, organ odwoławczy okoliczność tą przyznał, a ma ona istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z przepisem art. 56 § 1 pkt 1 Ustawy - postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w razie wstrzymania wykonania obowiązku. Z tego przepisu wprost wynika, że w razie wstrzymania wykonania obowiązku (a zatem w razie wstrzymania wykonalności decyzji egzekwowanej), postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu z mocy prawa. Oznacza to, iż postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający jedynie skutek, który następuje ex lege i od daty, która stanowi podstawę zawieszenia. Inaczej mówiąc, postępowanie egzekucyjne jest zawieszone od momentu zdarzenia, które mieści się w katalogu, przewidzianym przez powołany przepis Ustawy, a wydane postanowienie jedynie fakt taki stwierdza. Skoro w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania, wymieniona w powyższym przepisie, to na organie egzekucyjnym ciążył obowiązek zawieszenia postępowania, bo taki obowiązek nakłada na niego przepis Ustawy. Ustawodawca użył bowiem określenia - ulega zawieszeniu. Jak wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 28 października 2008 r., III SA/351/08, lex nr 513205 - rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie art. 56 § 1 Ustawy ma charakter związany, to znaczy, że jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanej określonych w art. 56 § 1 pkt 1-5 ustawy, to organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia postępowania. Niewątpliwie też, w okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie egzekucyjne, z momentem wstrzymania wykonania decyzji, nie powinno być prowadzone. Na marginesie można zauważyć, że skoro wiadomym było, że wraz ze skargą został złożony przez zobowiązanego wniosek o wstrzymanie decyzji, to nic nie stało na przeszkodzie, aby przed wydaniem decyzji w trybie odwoławczym, zwrócić się o udzielenie stosownej informacji, dotyczącej tego wniosku. Drugi kierunek zarzutów podniesionych w skardze, dotyczył błędu, co do osoby zobowiązanego, co miało się przekładać zdaniem skarżącego, na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz niespełnienie wymogów określonych w przepisie art. 27 § 1 pkt 2 Ustawy, dotyczących wskazania zobowiązanego. W tym przypadku skarżący oświadczał, że jest tylko najemcą (a nie właścicielem) i nie wybudował spornego obiektu. Jednak okoliczności te nie mogą mieć decydującego znaczenia. Przewidziany w art. 33 punkt 4 Ustawy dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję z tytułem wykonawczym oraz decyzją stanowiącą podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie może być traktowany jako instrument do weryfikacji decyzji administracyjnej (tak też: WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r., I SA/Sz 320/2009, podobnie WSA w Lublinie z dnia 9 lutego 20010 r., II S.A./Lu 822/2009). Postępowanie egzekucyjne prowadzane jest przeciwko T. B. Ta sama osoba jako zobowiązana została określona w decyzjach administracyjnych obu organów oraz w tytule wykonawczym, w oparciu o które prowadzone jest niniejsze postępowanie egzekucyjne. Oznacza to, że nie można mówić w przedmiotowej sprawie o błędzie co do osoby zobowiązanego, a podnoszony zarzut nie znajduje potwierdzenia w stanie faktyczny i prawnym sprawy. Tym samym, powołanie się na ten błąd, nie może przemawiać za zasadnością pozostałych związanych z nim zarzutów, co też starał się wywieść skarżący, tj. niewykonalnością obowiązku o charakterze niepieniężnym i niespełnieniem wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 Ustawy. Można w tym miejscu dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę, w wyroku z dnia 3 marca 2011 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/GD 873/10 ustalił, że zobowiązany jest właścicielem spornego pawilonu gastronomicznego. W konsekwencji powyższych rozważań, należało uznać wadliwość zaskarżonego postanowienia wydanego w dniu 30 grudnia 2010 r. przez PWINB. Zatem przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ powinien uwzględnić poczynione powyżej przez Sąd uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Przede wszystkim organ ponownie rozważy okoliczności sprawy, a zwłaszcza fakt wstrzymania wykonania decyzji w dniu 22 grudnia 2010 r. i istnienia obligatoryjnej przesłanki, uzasadniającej zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku, uwzględniając treść art. 152 tej ustawy, zgodnie z którym, w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie, zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonywane. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.