I SA/Bd 71/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2003 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz D. L. kwotę 5381 (pięć tysięcy trzysta osiemdziesiąt jeden) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł. Organ stwierdził, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, w badanym okresie dopuścił się nieprawidłowości, które polegały na : 1. zaniżeniu przychodu o kwotę [...] zł poprzez niezaksięgowanie w księdze podatkowej faktur VAT wystawionych na rzecz firmy T. SA z T., 2. zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę [...] zł, 3. wykazaniu w zeznaniu rocznym nieprawidłowej kwoty składki na ubezpieczenie społeczne, podlegającej odliczeniu od dochodu, 4. niezasadnym odliczeniu od podatku wydatków z tytułu odpłatnego dokształcania i doskonalenia zawodowego. W wyniku złożonego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, uznając, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., po uzupełnieniu materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] r. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że powodem zwiększenia przychodów podatnika było ustalenie, że skarżący w 2003 r. w ramach swej działalności osiągnął dochód w wysokości [...] zł. jako odpowiadający różnicy pomiędzy przychodem w wysokości [...] zł, a kosztami uzyskania przychodów w kwocie [...] zł. W zakresie przysługujących odliczeń od dochodu i podatku, organ przyjął podobnie jak w poprzednim rozstrzygnięciu, że składki na ubezpieczenie społeczne wynoszą [...] zł, a składki zdrowotne [...] zł. Nie zgadzając się z wydaną decyzją, skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) , a w szczególności jej : • art. 121, w zw. z art. 187 poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o dowolną ocenę pozostającą w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym • art. 70 z uwagi na wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w B., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący w 2003 r. prowadził działalność gospodarczą w firmie [...] "D." D. L., której przedmiotem był transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w tym roku podatkowym podatnik wykazał dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł oraz dochód z innych źródeł w wysokości [...] zł. W rezultacie zadeklarował należny podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości [...] zł. Organ w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i podatkowego, na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził nieprawidłowości w podatkowej księdze przychodów i rozchodów - w ewidencjonowaniu zdarzeń gospodarczych skutkujące zaniżeniem przychodów polegające na niezaksięgowaniu faktur VAT wystawionych na rzecz firmy "T." S. A. w T. za świadczenie usług transportowych, co stanowiło naruszenie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.). Organ podał, że wartość tych usług ustalił w oparciu o przesłane przez ww. spółkę kserokopie faktur VAT, wystawionych przez firmę skarżącego. Ponadto stwierdzono nieprawidłowości polegające na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów poprzez błędne ich ewidencjonowanie. Organ uznał, że wykazane nieprawidłowości w ewidencjonowaniu zdarzeń gospodarczych stanowią podstawę do stwierdzenia nierzetelności oraz wadliwości zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów a w konsekwencji organ nie uznał księgi w tej części księgi za dowód w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jednakże, powołując się na art. 193 § 1-5 w zw. z art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej, organ odstąpił od oszacowania przychodów i kosztów uzyskania przychodu z uwagi na to, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ w oparciu o czynności sprawdzające przeprowadzone w firmie "T." przez [...] Urząd Skarbowy w B. jak również na podstawie przesłanych przez ww. firmę dokumentów (tj. kserokopie: faktur, wyciągów bankowych, wtórników polecenia przelewów, z uwidocznionymi numerami faktur, jak również wydruków zapisów na koncie "3505 - Pozostałe zobowiązania wobec dostawców") - uznał, iż kontrahent ten za świadczone przez firmę "D." usługi transportowe dokonał zapłaty. Organ podał, że spółka "T." złożyła dodatkowo oświadczenie, że wartość ww. faktur, ujęta w tym zestawieniu, została przez nią wykazana w złożonych organowi podatkowemu, deklaracjach VAT-7. Organ podniósł, iż ustalając prawidłowy stan faktyczny w niniejszej sprawie przesłuchał stronę, przeanalizował techniczne możliwości samochodów skarżącego służących wykonywaniu usług, wyliczył ilość nabytego i zużytego w badanym okresie paliwa, uwzględniając usługi świadczone na rzecz firm "T." S.A. w T. i "D." S.A. w S., zbadał ilość zatrudnianych przez stronę pracowników dokonując jednocześnie przesłuchania T. T. i B. U., przesłuchał również pracownika firmy "T." W. L. Ponadto, w przeprowadzonym postępowaniu organ podjął próbę uzyskania od firmy "T." dokumentów mogących rozstrzygnąć kwestię wykonania spornych usług. Dlatego pismem z dnia 28 kwietnia 2010 r. zwrócił się do tej firmy m. in. o przedłożenie dokumentów w postaci ewidencji wjazdu i wyjazdu prowadzonego w 2003 r. przez pracowników portierni, kart drogowych i listów przewozowych potwierdzających wykonanie usług transportowych przez firmę "D." w okresie od stycznia do czerwca 2003 r., umów, zamówień, zleceń, korespondencji lub innych dokumentów potwierdzających zasady świadczenia usług transportowych przez firmę "D.", wykazu kontrahentów firmy "T.", z podaniem ich adresu, do których były dostarczane towary przez firmę strony. W odpowiedzi firma "T." w piśmie z dnia 18 maja 2010 r. stwierdziła, iż nie posiada dokumentów dotyczących 2003 r. W takiej sytuacji, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ stwierdził, że to na skarżącym ciążył obowiązek przedłożenia dokumentów potwierdzających prezentowane przez niego stanowisko. Z zebranych dowodów wynika bowiem, że skarżący świadczył usługi na rzecz tej firmy, za które otrzymał zapłatę. Organ podkreślił, że fakt wystawienia faktur i otrzymania zapłaty jest bezsporny. Z przedstawionych względów w postępowaniu odwoławczym organ uznał, że w 2003 r. podatnik uzyskał przychód w kwocie [...] zł z tytułu świadczenia usług na rzecz firmy "T." S. A. w T., o którym mowa w art. 14 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ wskazał, że w niniejszej sprawie przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2003 r., gdyby nie wystąpiły przesłanki powodujące przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia wyszczególnione w art. 70 § 2-6 Ordynacji podatkowej, nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2009 r. W przedmiotowej sprawie jednak organ dokonał czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu rachunków bankowych, o czym skarżący został powiadomiony w dniu 23 lutego 2009 r., zajęciu samochodów protokołem z dnia 19 lutego 2009 r. oraz zajęciu wierzytelności z tytułu PIT-36L za 2008 r. zawiadomieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. Ponadto organ dokonał w dniu 31 grudnia 2009 r. zabezpieczenia zaległości podatkowej hipoteką przymusową kaucyjną na nieruchomości gruntowej oraz w dniu 30 grudnia 2009 r. zabezpieczenia zastawem skarbowym na samochodach. Z powyższych względów zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. nie przedawniło się. W dniu 19 lutego 2009 r., z uwagi na podjęte czynności egzekucyjne, nastąpiło bowiem przerwanie biegu terminu przedawnienia wspomnianego zobowiązania podatkowego i od dnia 20 lutego 2009 r. biegnie on na nowo. Ponadto zabezpieczenie dodatkowo zobowiązania hipoteką przymusową kaucyjną i zastawem skarbowym spowodowało możliwość jego orzekania nawet po upływie kolejnego terminu przedawnienia. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. nie narusza wskazanego w odwołaniu art. 70 Ordynacji podatkowej. Nie ma przy tym znaczenia podniesiona przez skarżącego okoliczność powiadomienia o zastosowanych środkach egzekucyjnych po dniu 31 grudnia 2009 r. Czynności egzekucyjne skutecznie podjęte, o których poinformowano podatnika, przeprowadzono bowiem już w dniu 19 lutego 2009 r. Organ pierwszej instancji mógł zatem wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie wyższej aniżeli w decyzji z dnia [...] r. Zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 121 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o dowolną ocenę pozostającą w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym organ odwoławczy uznał za niezasadny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 70 tej ustawy poprzez określenie zobowiązania podatkowego w wyższej wysokości niż zostało to określone w pierwotnej decyzji, pomimo przedawnienia tego zobowiązania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż działania podjęte przez organ podatkowy pierwszej instancji sprzeczne są z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. Po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania zobowiązanie określono w kwocie wyższej niż w poprzedniej decyzji. Takie postępowanie narusza art. 70 Ordynacji podatkowej z uwagi na dokonanie wymiaru uzupełniającego w okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem strony, organ podatkowy nie może zwiększyć kwoty podatku w decyzji wydanej w okresie przedawnienia na skutek przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W zakresie zaliczenia do przychodów uzyskanych w 2003 r. wartości usług transportowych ujętych w fakturach VAT wystawionych na rzecz firmy "T." skarżący stwierdził, że bezpodstawnie uznano za niewiarygodne jego wyjaśnienia, dano wiarę niespójnym i sprzecznym wyjaśnieniom świadków, a ponadto odmówiono w postępowaniu odwoławczym przeprowadzenia dowodu na okoliczność wcześniej niezweryfikowaną. W ocenie strony, prawdy obiektywnej należało poszukiwać w wewnętrznej sprzeczności poszczególnych źródeł dowodowych, obejmujących zeznania świadków i zgromadzone w toku postępowania dowody, w tym analizy dokonane przez organ podatkowy. Sprzeczności te nie występują w zeznaniach pracowników skarżącego, ale są zeznaniach W. L., a ich analiza wskazuje na niemożność wykonywania usług transportowych na rzecz innego podmiotu niż firmy "T." i "D.". Odnośnie zeznań pracowników firmy "T.", skarżący podniósł, iż nie można było oczekiwać od nich przyznania się do popełnionego czynu zabronionego. Zdaniem skarżącego, reprezentowane przez organ pierwszej instancji stanowisko, co do wykonywania przez firmę "D." usług transportowych na rzecz firmy "T." S.A. jest sprzeczne z przyjętymi przez nią zasadami wynikającymi z warunków Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej. Umowa z tą firmą została zawarta dopiero na dwa tygodnie przed zakończeniem trwającej rzekomo pół roku współpracy. Minimum ubezpieczenia OC przewoźnika, na jakie wskazywał W. L., jest kilkukrotnie niższe od tego, jakie posiadał skarżący w tym okresie. Przesłuchiwany świadek, W. L. nie wskazał żadnych dowodów wykonania usług, poza znanymi już organowi podatkowemu, nie znał tras wykonanych przez firmę "D.", a jego wyjaśnienia w zakresie formalnych rygorów świadczenia usług są sprzeczne wewnętrznie. Nie mogły one, w ocenie skarżącego, stanowić podstawy do przyjęcia przez organ podatkowy, iż "D." świadczył sporne usługi. Zeznania tego świadka pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadka T. T., świadczącego po zakończeniu pracy w firmie "D." usługi transportowe na rzecz "T.". W świetle wyjaśnień T. T., świadczenie przez skarżącego spornych usług byłoby sprzeczne nie tylko z praktyką współpracy "T." z innymi firmami przewozowymi, ale także z zasadami współpracy pomiędzy podmiotami gospodarczymi w zakresie transportu towaru, zasadami dokumentowania wykonania usługi transportowej i umową zawartą dla pozoru pomiędzy "T." a "D.". W kwestii pokonanych tras, skarżący podniósł przy tym, iż na kartach pojazdu dokumentujących trasę do Piekar Śląskich podawane są różne długości tras, co świadczy o tworzeniu dowodów pozorujących wykonywanie usług. W jego ocenie, nielogicznym jest, aby jeździć kilkanaście razy w miesiącu do Piekar Śląskich. Natomiast dokonane analizy świadczą, w ocenie strony, wyłącznie o niemożności świadczenia usług transportowych na rzecz firmy "T.". Sporządzone przez organ podatkowy zestawienie uwzględniające powiązanie między zakupem paliwa do konkretnego samochodu, ilością pracowników w firmie "D." i usługami wykonanymi na rzecz "T." i "D." m. in. za okres od 16 czerwca 2003 r. do 30 czerwca 2003 r., przy założeniu wykorzystania tego samego samochodu, co w firmie "D.", wskazuje zdaniem skarżącego, na niewykonanie spornych usług. W okresie tym, w ocenie skarżącego, ilość pokonanych kilometrów, liczba zatrudnionych pracowników przeczą tezie przyjętej przez organ podatkowy. Skarżący twierdzi przy tym, iż analiza zakupów paliwa wskazuje na konieczność dokonywania zakupów paliwa w większej ilości w przypadku świadczenia usług na rzecz firmy "T.". Nie ustalono bowiem, żeby skarżący posiadał zapasy paliwa. Ponadto skarżący wskazał na wywodzenie niekorzystnych skutków z powodu niemożności uzyskania od firmy "D." dokumentów wskazujących na przebyte trasy i wykorzystany samochód (uległy zniszczeniu podczas pożaru w tej firmie), co świadczy o naruszeniu zasady zaufania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. A zatem należy stwierdzić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działania administracji publicznej pod kątem zgodności tych działań z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie w części dotyczącej ustaleń stanu faktycznego sprawy, czym naruszono przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy co oznacza, że skargę w tym zakresie należało uwzględnić. Podstawą każdego rozstrzygnięcia winien być prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, do czego zobowiązują organy zasady ogólne postępowania podatkowego, zawarte w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) dalej Op. W szczególności do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy zobowiązuje organy podatkowe zasada prawdy obiektywnej zawarta w art. 122 Op. Rozwinięciem tej zasady jest przepis art. 187 § 1 nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 180 Op. jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , a co nie jest sprzeczne z prawem. Wreszcie art. 191 Op. pozwala organom na swobodną ocenę dowodów, która jednak nie może przekształcić się w ocenę dowolną. Zdaniem Sądu organy podatkowe nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w sposób wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżący w roku 2003 oprócz stałej współpracy z firmami D. i T. z T. wykonał również usługi transportowe na rzecz firmy T. SA w T. o wartości [...] zł. Organy uznały, że firma skarżącego mogła takie usługi wykonać mając do dyspozycji - 3 kierowców i 4 samochody. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe swe twierdzenia o wykonaniu usług przez stronę oparły wyłącznie na dokumentach księgowych dostarczonych przez spółkę "T.", a potwierdzających poniesione przez spółkę koszty. Należy zauważyć, że wątpliwości budzi fakt, że pomimo ustalonych standardów w zakresie wymaganej sumy ubezpieczenia przewoźnika ( minimum od 50 do 100 tys. Euro zeznanie W. L.) - korzystano z usług strony, która posiadała polisę jedynie na znikomą kwotę tj. 10 tys. dol. USD. Zdaniem Sądu organy nie dokonały również analizy zlecanych przez firmę tras w zakresie ich zasadności i celowości ( kilkanaście razy w ciągu miesiąca do Piekar Śląskich, Poznania i Gorzowa Wielkopolskiego) jak również co do ich zmiennej odległości, pomimo tożsamych tras. Kwestia ta nie została wyjaśniona przez organ a wniosek dowodowy strony w tym względzie oddalony. Organ, zdaniem Sądu nie wyjaśnił w sposób przekonujący dlaczego uznał, że oświadczenie strony o pozorności usług na rzecz T. i pobraniu prowizji za sporządzenie dokumentacji zostało uznane za niewiarygodne. Jak wynika z akt sprawy skarżący powyższą kwestię podnosił już na etapie odwołania dlatego organ odwoławczy zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania. Zdaniem Sądu wątpliwości te nie zostały usunięte i nadal otwarta pozostaje kwestia niemożności wykonania usług na rzecz spółki. Organy fakt przyznania się strony do wystawiana pustych faktur na rzecz kontrahenta skwitowały jednym stwierdzeniem, że tego faktu nie udowodnił. W zamian za to starały się przeforsować tezę, że wykonanie transportu przez stronę na rzecz tej trzeciej firmy było możliwe w tym składzie osobowym i przy wykorzystaniu samochodów, będących wówczas w posiadaniu skarżącego. W opinii Sądu główny menadżer firmy W. L., zajmujący się logistyką dostaw oprócz faktur wystawionych przez skarżącego nie wskazał żadnych dodatkowych dokumentów potwierdzających fakt wykonania usługi . Zaprzeczył, że w roku 2003 wydawane były dokumenty przewozowe. Z takim twierdzeniem nie można się zgodzić gdyż również w roku 2003 hurtownie farmaceutyczne obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie procedur Dobrej Praktyki Dystrybucyjnej ( Dz.U.02.144.1216) z treści którego wynika, ze podstawą dobrej praktyki dystrybucji są właśnie dokumenty przewozowe. Spółka, pomimo wezwania organu do przekazania jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt wykonania usług, chociażby w postaci ewidencji wjazdów i wyjazdów samochodów strony skarżącej na teren firmy, protokołów sporządzanych w sytuacji dostaw towarów do kontrahentów, oświadczyła, że takich dokumentów już nie posiada. Nie okazano nawet żadnej korespondencji z firmą strony mimo, że wartość świadczonych usług w ciągu pierwszej połowy 2003r. wyniosła ponad 200 tys. złotych. Na uwagę zasługuje fakt, że w okresie współpracy nie zgłoszono ani jednej reklamacji, uszkodzeń towarów. Uwadze Sądu nie uszedł również fakt, że zapłata za transport w większości przypadków dokonywana była gotówką na rzecz strony skarżącej. Należy zaznaczyć, że firma "T." była i jest znaczącym dystrybutorem leków, w związku z czym we własnym interesie musi dbać o bezpieczeństwo swoich towarów, wyznaczając określone standardy, które winni spełnić przewoźnicy. Dlatego wątpliwości budzi fakt, że z firmą "D." już na początku współpracy nie zawarto stosownej umowy, a uczyniono to dopiero na dwa tygodnie przed zakończeniem kontaktów. Na uwagę zasługuje także fakt, iż spółka nie dostarczyła organom kopii umowy zlecenia jaka łączyła obie firmy przed zawarciem umowy. Reasumując, powyższa kwestia wymaga wyjaśnienia, dlatego organy podatkowe przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny wskazane wyżej uwagi wziąć pod uwagę i jeszcze raz rozważyć, czy skarżący wykonał usługi transportowe na rzecz spółki, czy też jak sam oświadczył brał udział w procederze wystawiania faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 , o kosztach w oparciu o art. 205 § 2 i § 4 ww. ustawy. D. Dudra E. Kruppik-Świetlicka U. Wiśniewska