II SA/Kr 664/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Małgorzata Brachel –Ziaja (spr) WSA Jacek Bursa Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 marca 2010r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].11.2009 r. nr [...] ustalił na wniosek T.Z. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: nadbudowa budynku oficyny o jedną kondygnacją oraz poddasze użytkowe z przeznaczeniem całej kubatury budynku na pomieszczenia mieszkalne przy ul. [...] (dz. nr 1 i część dz. nr 2 obr. [...]). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 39, art. 42 i art. 44 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, z 1999 r. poz. 139 z późn. zm.) w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717) oraz art. 104 k.p.a. Od powyższej decyzji odwołania złożyli: A.R. , J.R. , T.R. , U.T. , M.W.-L. oraz J.R., - kurator dla nieznanych z miejsca pobytu: M.R. , B.H. , J.R. , R.B. , F.R. , A.R. i M.R. . Po ich rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z z [...].03.2010 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40, 42 i 44 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że sprawa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez T.Z. inwestycji była już przedmiotem kilkukrotnego rozpatrzenia przez skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , przy czym ostatnia z wydanych przez organ odwoławczy decyzji tj. z dnia [...].05.2008 r. nr [..] była również przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyrok z dnia 3.11.2008 r. sygn. akt II SA/Kr 727/08). Kolegium przypomniało, że w przedmiotowej sprawie nadal mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a to z mocy art. 85 ust. 1 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 25.05.2001 r., a zatem przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej regulacji, zaś sprawa nie została jeszcze zakończona decyzją ostateczną. W myśl art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym podstawowym warunkiem ustalenia dla danego terenu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sytuacji braku planu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawało się po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej (art. 44 ust. 1), a przygotowywała ją osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne (art. 40 ust. 2). Organ II instancji powołał się również na pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażony w uzasadnieniu wskazanego wyżej wyroku, który w myśl art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest w tej sprawie wiążący dla organów administracji. Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają zalecenia Sądu, w szczególności dotyczące wpływu postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego w sprawie tzw. samowoli budowlanej na możliwość ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej przez T.Z. . Sąd stwierdził, iż "bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma przebieg, czy sposób zakończenia postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego, dotyczącego robót budowlanych realizowanych w budynku znajdującym się na działce nr 1 ". Jednocześnie Sąd wskazał, że "nie podziela poglądów prezentowanych w tym zakresie przez organ odwoławczy oraz uznaje za błędne z nimi związane zalecenia co do dalszego toku postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji". Kolegium stwierdziło, że zarzuty podnoszone w tej materii w odwołaniach, także nawiązujące do stanu sprawy, jaki nastąpił po rozstrzygnięciu sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ w przeciwnym wypadku prowadziłoby to do nieuwzględnienia tejże oceny oraz wskazań co do dalszego postępowania i stanowiłoby w istocie polemikę z prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego. W końcowej części uzasadnienia wymienionego wyroku Sąd zawarł również stanowisko w kwestii charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podając, iż tego rodzaju decyzja nie tworzy porządku prawnego, nie ma charakteru konstytutywnego, zaś jej uzyskanie w określonych ustawą przypadkach warunkuje legalność przystąpienia do dalszego etapu procesu inwestycyjnego, a dalej idąca, konkretna i wielowątkowa ocena dopuszczalności realizacji inwestycji następuje dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. W związku z tym konkretyzacja ustaleń związanych z wpływem planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, w szczególności na prawa, obowiązki oraz interesy właścicieli tych nieruchomości, nastąpi w toku postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wystarczającym jest, by wydana decyzja zawierała ogólne wskazanie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) i zaskarżona decyzja ten wymóg spełnia, podając w punkcie 7 załącznika nr l, rodzaje uciążliwości i ograniczeń, jakich nie może powodować realizacja planowanej inwestycji w użytkowaniu nieruchomości sąsiednich. Także kwestia odnosząca się do zastosowania określonych rozwiązań o charakterze techniczno-budowlanym także zostanie rozstrzygnięta w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Innym wymogiem, jaki powinna spełniać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest to, by określała ona linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali. Decyzja I instancji te warunki spełnia. Zawiera bowiem załącznik mapowy z wkreśloną linią rozgraniczającą teren inwestycji, opisaną literami ABCD. Wprawdzie załącznik ten rzeczywiście został wykonany na kopii mapy ewidencyjnej, jednak zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami do czasu przekształcenia ewidencji gruntów i budynków w kataster nieruchomości przez pojęcie "kataster nieruchomości" rozumie się ewidencję gruntów i budynków, a więc sporządzenie załącznika graficznego na kopii mapy ewidencyjnej jest prawidłowe. Na marginesie Kolegium zauważyło, iż przepisy obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagają, by określenie granic terenu inwestycji przedstawione było na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej, natomiast poprzednio obowiązujące przepisy (będące podstawą orzekania w niniejszej sprawie) takiego wymogu nie przewidywały. Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna także określać warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Warunek ten jest spełniony. Zaskarżona decyzja w pkt. 5.1 załącznika nr l stwierdza, iż przyłączenie planowanej inwestycji do sieci energetycznej nastąpi na warunkach określonych przez dysponenta sieci, podobnie jak zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzenie ścieków, z tym, że zalecono również uporządkowanie istniejącej instalacji wodociągowo - kanalizacyjnej. Wprawdzie informacje techniczne dysponentów sieci, w oparciu o które ustalono warunki w zakresie infrastruktury technicznej, uległy dezaktualizacji w trakcie trwającego niemal dziewięć lat postępowania, jednak w toku postępowania odwoławczego inwestor przedłożył aktualne opinie techniczne wydane przez [...] S.A. Oddział w K. oraz Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w K. S.A., które potwierdzają możliwość dostawy energii elektrycznej oraz wody, a także możliwość odprowadzenia ścieków dla planowanej inwestycji. W zakresie komunikacji organ I instancji wskazał na przepisy ustawy o drogach publicznych oraz zaznaczył, iż dojście do planowanej inwestycji będzie bez zmian w stosunku do stanu istniejącego. Zdaniem Kolegium takie określenie wymogów związanych z obsługą komunikacyjną jest wystarczające na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast konkretyzacja tych ustaleń, zwłaszcza w zakresie zachowania wymogów wynikających z ustawy o drogach publicznych oraz przepisów wykonawczych, nastąpi w projekcie budowlanym, który z kolei będzie badany w trakcie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W toku postępowania wyjaśniona została także kwestia związana z uzgodnieniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Jak bowiem wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia [...]02.2009 r. nr [...]], wydanym po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9.07.2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 948/07, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. uzgadniające decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Tym samym zrealizowane zostało zalecenie Kolegium Odwoławczego zawarte w decyzji z dnia [...].05.2008 r. nr [...]. Ponadto, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jakie zostały wskazane dla planowanej inwestycji, zostały uznane przez Wojewodę za zgodne z prawem, poprzez wydanie postanowienia z dnia [...].10.2009 r. nr [...], w oparciu o art. 44 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji pismem z dnia 16.10.2009 r. w sposób prawidłowy zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością zebranego materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się co do zabranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.), a zatem także ta wskazówka Kolegium Odwoławczego zawarta wyżej podanej decyzji, została przez organ I instancji uwzględniona. Odnosząc się do kwestii oględzin - przeprowadzonych, zdaniem skarżących, w sposób nieprawidłowy tzn. bez udziału stron postępowania - należy wskazać, iż stronom postępowania przysługuje prawo uczestniczenia w tego rodzaju czynności (art. 79 k.p.a.), jednakże w przedmiotowej sprawie dowodem są nie tyle oględziny przeprowadzone przez upoważnionego pracownika organu administracji publicznej, ile analiza terenu dokonana przez osobę posiadająca uprawnienia urbanistyczne dla potrzeb przygotowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zbadanie stanu istniejącego w terenie stanowi czynności przygotowawcze, zmierzające dopiero do opracowania decyzji o warunkach zabudowy (badanej przez wojewodę pod względem jej zgodności z prawem) i nie może być utożsamiane z oględzinami, o których mowa w art. 85 § 1 k.p.a. Opracowanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymaga wiedzy specjalistycznej, w szczególności z zakresu urbanistyki, a oględziny czy wizja lokalna przeprowadzona przez osobę posiadającą tego rodzaju wiadomości specjalne, stanowią czynności przygotowawcze poprzedzające przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie udział stron w postępowaniu został zagwarantowany, a więc strony postępowania miały możliwość odniesienia się do przyjętych ustaleń zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.W.-L. zarzucając jej naruszenie: ← prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 77 , 80 k.p.a. art. 107 k.p.a. i art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ← prawa materialnego tj. art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst Jedn. Dz. U. Nr 15, z 1999 r. póz. 139 z późn zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie które miało wpływ na wynik sprawy. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazała, że mimo składanych przez skarżącą wniosków dowodowych oraz zarzutów zawartych w treści odwołania Kolegium nie zbadało aktualnego stanu zagospodarowania terenu, którego dotyczyło postępowanie w prawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieprawdziwe jest sformułowanie Załącznika nr l do decyzji z dnia [...].11.2009 r. nr [...], iż "(...) z uwagi na zakres i charakter zamierzenia objętego niniejszą decyzją obejmujący nadbudowę istniejącego budynku o ustalonej lokalizacji - odległość projektowanej nadbudowy od granic z działkami sąsiednimi jest zdeterminowana istniejącym usytuowaniem budynku (...)". W ocenie skarżącej obiekt znajdujący się na działce nr 1 objętej wnioskiem w świetle art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane budynkiem nie jest. Gdyby organ pierwszej instancji czyniąc zadość wnioskowi dowodowemu skarżącej przeprowadził dowód z wizji lokalnej, zaskarżona decyzja nie mogłaby być wydana. Skarżąca zarzuciła SKO, że ową wadliwość zaaprobowało, pomimo że stan prawno - budowlany na gruncie daleko odbiega od zaprezentowanego przez inwestora. W dalszej części skargi M.W.-L. odniosła się do wyroku z dnia 3.11.2008 r., sygn. akt II S.A./Kr 727/08, wiążącym w niniejszej sprawie. Sąd wskazał w nim, że dla rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji bez znaczenia pozostaje ocena robót budowlanych wykonanych przy budynku znajdującym się na działce nr 1 obr. [...] - czy przeprowadzone zostały legalnie, czy też stanowią samowolę budowlaną. Nie oznacza to jednak, że organ ma abstrahować od istniejącego zagospodarowania terenu. Nie rozstrzygnięcie kwestii funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy stanowi nadinterpretację art. 153 p.p.s.a. i wynikającego z powołanego przepisu obowiązku związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Z przywołanego wyroku WSA wskazana w zaskarżonej decyzji konieczność ograniczenia zakresu postępowania dowodowego nie wynika. Organ odwoławczy naruszył w swojej decyzji przepisy regulujące postępowanie dowodowe tj. art. 7, art. 77 i 80 k.p.a. w zakresie ustaleń dotyczących załącznika graficznego do przedmiotowej decyzji. Organ winien zadbać o aktualny załącznik graficzny gdyż postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa się istniejące zagospodarowanie terenu oraz zakres możliwych zmian w warunkach zabudowy i zagospodarowania. Organ drugiej instancji wbrew tym zasadom zaakceptował złożony przez stronę załącznik graficzny nieaktualny a w uzasadnieniu decyzji skupił się jedynie na wyjaśnieniu pojęcia "kataster nieruchomości". Akceptacja przez organ drugiej instancji załącznika graficznego, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 6 prowadzi także do naruszenia przywołanego przepisu, gdyż składnikiem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu winny być dokumenty aktualne, odzwierciedlające zagospodarowanie terenu. Biorąc pod uwagę, że organ drugiej instancji nie rozważył w uzasadnieniu swojej decyzji poszczególnych składników decyzji organu pierwszej instancji tj. nie przeprowadził szczegółowej analizy czy decyzja ta zawiera wszystkie wymagane przez ustawę elementy, odnosi się jedynie do niektórych zarzutów odwołujących się stron, należy uznać że niewłaściwie zastosował przepisy proceduralne: art. 107 k.p.a. i art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie prawa materialnego zachodzi w odniesieniu do art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że ochrona praw osób trzecich została zrealizowana poprzez wskazanie odpowiednich przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które znajdą zastosowanie na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Skarżąca przyznała, warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich są badane w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, ale określenie warunków zabudowy w decyzji, która jest dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wiążąca, nie może uniemożliwiać późniejszego zastosowania norm techniczno-budowlanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do zakresu związania organów rozstrzygających sprawę wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 3.11.2008 r. sygn. II SA/Kr 727/08. Z wyroku tego - cytowanego w zaskarżonej decyzji - jednoznacznie wynika, że stan prawny obiektu, na którym realizowana ma być przedmiotowa nadbudowa, a w szczególności kwestia oceny tego stanu przez organy nadzoru budowlanego, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował tę kwestię, powołując się na art. 153 p.p.s.a. Zgodnie ze wskazanym wyrokiem w kontrolowanym obecnie postępowaniu nie było podstaw do analizowania tej kwestii. Zarzut, iż obiekt, na którym ma być realizowana nadbudowa nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego stanowi próbę obejścia art. 153 p.p.s.a. i zmierza do zakwestionowania mocy wiążącej prawomocnego wyroku sądu administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi Kolegium nie naruszyło tego przepisu, dokonując jego prawidłowej wykładni i we właściwy sposób stosując go w zaistniałym stanie faktycznym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia praw osób trzecich, w tym skarżącej, należy również zgodzić się z poglądem Kolegium, iż konkretyzacja normy nakazującej ochronę tych interesów następuje na etapie pozwolenia na budowę. Pogląd ten wynika z art. 46 ust 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (...) nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego następuje szczegółowe badanie inwestycji pod tym kątem, w szczególności poprzez zagwarantowanie zgodności inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi. Bezzasadne jest również twierdzenie, że w zaskarżonej decyzji pominięto aktualny sposób zagospodarowania działki będącej terenem inwestycji oraz działek sąsiednich. jak słusznie wskazał uczestnik postępowania inwestor T.Z. w piśmie z 8.04.2011 r. z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta K. wynika, że stan aktualny przedmiotowego terenu oraz terenów sąsiednich - w tym zaistniałe przebudowy, nadbudowy i wyburzenia - jest organowi znany, a zakres tych zmian nie ma wpływu na ustalone przez uprawnionego urbanistę warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Prezydent Miasta posiada z urzędu, w ramach swoich kompetencji, wiedzę dotyczącą stanu zagospodarowania nieruchomości położonych w granicach jego obszaru, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym kontekście nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż organy ustalające warunki zabudowy "abstrahowały od istniejącego zagospodarowania terenu". W odniesieniu do zarzutu braku określenia usytuowania inwestycji trzeba wskazać, że usytuowanie to wynika z charakteru inwestycji, jakim jest nadbudowa na istniejącym obiekcie budowlanym. Należy więc wnioskować, że inwestycja będzie prowadzona w granicach już istniejącego budynku oficyny. Ponadto na załączniku do decyzji literami ABCD określono linię rozgraniczającą teren inwestycji. Kwestia zgodności tego załącznika z obowiązującymi w sprawie przepisami została przez organ odwoławczy wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd podziela pogląd prezentowany przez Kolegium. Również pozostałe zarzuty podniesione w skardze są bezzasadne. Organ odwoławczy przeanalizował warunki wydania decyzji WZiZT, określone przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał, że w niniejszej sprawie zostały one spełnione. W szczególności wydanie decyzji zostało poprzedzone postanowieniem Wojewody z dnia [...].10.2009 r., a także ostatecznym uzgodnieniem dokonanym przez konserwatora zabytków. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane ustawą elementy, w tym określenie warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności gwarantujących udział stron na każdym etapie postępowania oraz dotyczących postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie nie został przeprowadzony dowód z oględzin w rozumieniu art. 85 k.p.a. i nie było potrzeby przeprowadzania takiego dowodu, bowiem przeprowadzone postępowanie pozwoliło na prawidłowe i wyczerpujące ustalenie stanu faktycznego. Organ prowadzący postępowania nie naruszył więc prawa nie zawiadamiając stron o "oględzinach", które się nie odbyły. Z kolei przed wydaniem decyzji zapewniono stronom możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów zgodnie z art. 10 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zawiera opis ustalonego stanu faktycznego, rozważania prawne, a także szczegółowo odnosi się do zarzutów podniesionych przez strony w odwołaniach. Bezzasadny jest również podnoszony przez kuratora dla nieobecnych J. R. zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. Uzupełnienie dowodów poprzez doręczenie aktualnych dokumentów potwierdzających warunki w zakresie infrastruktury technicznej na etapie postępowania odwoławczego nie może być uznane za sprzeczne z powołanym przepisem. Biorąc powyższe pod uwagę skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.