II SA/Kr 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant : Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego K.O.; kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą zmiana sposobu użytkowania działki – obecnie baza produkcyjno-magazynowa z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne) na działce nr [...] przy ul. [...] w K. W warunkach zabudowy określono, że zamierzenie to dotyczy punktu skupu, zbierania i magazynowania odpadów i że ze względu na niewykraczanie z takim sposobem zagospodarowania działki poza gabaryty istniejących już na tej działce budynków, odstępuje się od ustalania linii zabudowy, gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w tym powierzchni biologicznie czynnej. Dnia 1 maja 2010 r. wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", uchwalony Uchwałą Rady Miasta K. Nr XCV/1271/10 z dnia 17.03. 2010 r. (Dz.Urz.Woj.... z 31 marca 2010 r. Nr 125, poz.786.). Zgodnie z tym planem działka nr [...] została – w ocenie organów administracji - objęta obszarem Tras Komunikacyjnych KDG2a oraz obszarem zabudowy usługowej - U2 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę usługową z zakresu określonego w § 6 ust. 1 pkt 10 tego planu miejscowego oraz z zakresu składowania, magazynowania i spedycji. § 30 ust. 3 ww. planu miejscowego określa również przeznaczenie dopuszczalne. Po wszczęciu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 30 lipca 2010 r. znak: [...] , podjętą w trybie art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a., Prezydent Miasta K. stwierdził z urzędu wygaśniecie ww. decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 21 sierpnia 2006 r. Nr [...] ustalającej na wniosek E.O. oraz K.O. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.:"Zmiana sposobu użytkowania działki - obecnie baza produkcyjno - magazynowa z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne) na działce nr [...] , obr. [...] przy ul. [...] w K". W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że na terenie objętym ustaleniami powyższej decyzji obowiązuje od dnia 1 maja 2010 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ". W związku z powyższym, zdaniem organu l instancji, koniecznym było dokonanie analizy, czy warunki ustalone w przedmiotowej decyzji pokrywają się z ustaleniami ww. planu. Organ l instancji stwierdził, że ustalenia planu są inne aniżeli warunki ustalone w decyzji, gdyż cześć działki nr [...] obr. [...] , stanowiącej teren inwestycji, znajduje się w myśl ustaleń planu w obszarze oznaczonym jako Tereny Tras Komunikacyjnych KDG2a. Pozostała część tej działki znajduje się w terenach zabudowy usługowej - U2. Ponadto organ l instancji ustalił, że na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowanie nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Zakres usług określony w § 6 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego nie wymienia wprost usług z zakresu składowania czy też magazynowania odpadów. Wskazano, że wprawdzie plan miejscowy dopuszcza także składowania i magazynowanie, ale nie ustalam jednoznacznie, ze takie składowanie i magazynowanie obejmuje także surowce wtórne. W związku z powyższym nie są tożsame ustalenia planu miejscowego dotyczącego działki nr [...] i decyzji ustalającej warunki zabudowy z dnia 21 sierpnia 2006 r. Tym samym uzasadnione jest wydanie decyzji o wygaśnięciu decyzji o warunkach zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył w terminie pełnomocnik inwestora- radca prawny W.D. Strona odwołująca się wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuca naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezasadne jego zastosowanie oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a to: art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewystarczające i błędne uzasadnienie przesłanek warunkujących wydanie zaskarżonej decyzji. Strona odwołująca się podniosła, że organ l instancji nie odniósł się do zgłaszanych w trakcie postępowania uwag i zastrzeżeń, a zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowisko, nie jest uprawnione. Nie wskazano bowiem konkretnych różnic pomiędzy ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy pozwala na prowadzenie działalności w zakresie magazynowania i składowania i to obejmuje również składowanie i magazynowanie odpadów. Zdaniem Odwołujących się, ustalenia planu nie są inne, co nie uzasadnia wygaśnięcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Decyzją z dnia 30 listopada 2010 r. Nr: [...] , na podstawie art.65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 162 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 30 lipca 2010 r. znak: [...] , stwierdzającej wygaśniecie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 21 sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] marca 2010 r. Rada Miasta K. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] " (Uchwała nr XCV/1271/10), obejmujący m.in. działkę [...] obr. [...] , dla której ustalono warunki zabudowy decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 21 sierpnia 2006 r. W myśl ustaleń powołanego planu miejscowego przedmiotowa działka leży w części w obszarze oznaczonym KDG2, opisanym jako Tereny Tras Komunikacyjnych, gdzie podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja dróg publicznych, dróg wewnętrznych, z wyposażeniem dostosowanym do klasy i przeznaczenia drogi w obszarze, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Przewidziana w planie funkcja jest całkowicie odmienna od warunków zabudowy wynikających z decyzji z dnia 21 sierpnia 2006 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania działki- obecnie baza produkcyjno - magazynowa z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne). W pozostałej części przedmiotowa działka położona jest w obszarze ozn.symbolem-U2 opisanym jako tereny zabudowy usługowej, gdzie podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa z zakresu, o którym mowa w par. 6 ust. 1 pkt 10 ww. uchwały oraz z zakresu składowania, magazynowania i spedycji. Powyższy przepis stanowi, że "(...) ilekroć w uchwale jest mowa o usługach - należy przez to rozumieć usługi z zakresu, handlu detalicznego i hurtowego, gastronomii, hotelarstwa, rzemiosła usługowego, urządzeń i obiektów turystyki, sportu i rekreacji, usługi biurowe i administracji, instytucje finansowe, biura projektowe i badawczo - rozwojowe, lecznictwa, obiektów ochrony zdrowia( z wyłączeniem szpitali i domów pomocy społecznej) szkół, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów kultury oraz inne usługi o zbliżonym charakterze, np. usługi niematerialne (konsultingowe, prawne, reklamowe itp)". Zdaniem organu odwoławczego w świetle przytoczonych regulacji magazynowanie odpadów, surowców wtórnych i innych nie mieści się w podstawowej funkcji terenu, wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania terenu. W odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium Odwoławcze uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył w terminie K.O. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz lub też o uchylenie części uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym niezgodności z planem miejscowym ustalenia co do możliwości magazynowania odpadów. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 30 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. Nr XCV/1271/10 z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " poprzez błędną interpretację oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 10 § 1 w związku z art. 145 §1 pkt 4 K.p.a.), polegające na braku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, polegające na błędnym rozumieniu § 30 ust. 2 cyt. wyżej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " poprzez przyjęcie, że w pojęciu "magazynowanie" nie mieści się "magazynowanie odpadów". Wskazano, że definicja "magazynowania" zawarta w słowniku języka polskiego określa gromadzenie, odkładanie czegoś w celu późniejszego wykorzystania i obejmuje również odpady. Podniesiono, że wprawdzie plan miejscowy zakazuje budowania składowisk odpadów, ale składowisko odpadów nie jest magazynowaniem odpadów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Kolegium, podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie organu nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. zarówno przed organem l instancji jak i odwoławczym. Nie jest również uzasadniony zarzut dotyczący błędnej interpretacji art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem obydwie powołane decyzje są dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez organy procedujące w sprawie należy wskazać, że zgodnie z powołanym przepisem organy administracji obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednakże, jak wynika z orzecznictwa, nie każde zachowanie organu będzie naruszało tą zasadę, gdyż należy zbadać czy rzeczywiście niedopełnienie przez organ jakiej czynności informacyjnej powoduje, że stronie uniemożliwiono wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1055/08, opub. w LEX nr 478703, w którym stwierdzono, że: "w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a.". Skarżący nie wskazał na czym konkretnie polega naruszenie powołanej zasady i nie wykazał, by rzeczywiście organy uniemożliwiły mu czyny udział w sprawie. Zwłaszcza, że zawiadomiono go o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie o czy świadczy zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz pismo pełnomocnika odwołującego się w odpowiedzi na zawiadomienie, a także zwrotne potwierdzenia doręczenia stronom postępowania zawiadomienia. Z akt ponadto wynika, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu. Natomiast z analizy sprawy nie wynika, by organy uniemożliwiły stronom postępowania wzięcie czynnego w nim udziału. Co do zarzutu naruszenia art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.", to stwierdzić należy co następuje. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Uregulowanie takie służy temu, by w obrocie prawnym nie istniały dwie różne podstawy prawne do realizacji danej inwestycji. Powyższe unormowanie wynika z szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku planu zagospodarowania. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Problem interpretacyjny dotyczy rozumienia pojęcia "innych ustaleń" planu miejscowego, w stosunku do decyzji. "Inne" jest pojęciem szerszym niż "sprzeczne" czy nawet "niezgodne". Pojęcie to należy interpretować szeroko, w związku z tym, że jego zastosowanie tworzy wyjątek od zasady inwestowania na podstawie planu miejscowego, a nie decyzji, na obszarach objętych planem. Ustawodawca dopuszcza konkurencję (współistnienie) planu i decyzji (wydanych przed jego wejściem w życie), jako podstaw procesu inwestycyjnego tylko wtedy, gdy warunki i zasady zagospodarowania terenu wynikające z decyzji są takie same z tymi, które wynikają z planu. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zasadza się więc na odpowiedzi na pytanie, czy ustalenia wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania działki - obecnie baza produkcyjno – magazynowa- z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne) są inne niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego "[...] ". Działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] należąca do skarżącego znalazła się w bardzo ograniczonym zakresie w obszarze oznaczonym w planie jako Tereny Tras Komunikacyjnych KDG2a, a w znacząco przeważającym obszarze na terenach zabudowy usługowej oznaczonych w planie symbolem U2. W obszarze oznaczonym KDG2 (§ 41 ust. 1 przedmiotowej uchwały), opisanym jako Tereny Tras Komunikacyjnych wyznaczającym układ drogowy obszaru, podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja dróg publicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Porównując część graficzną ww. planu miejscowego z załącznikiem graficznym do decyzji z dnia 21 sierpnia 2006 r. ustalającej warunki zabudowy, można stwierdzić, że obszar KDG2a w bardzo ograniczonym zakresie obejmuje działkę nr [...] . Działka ta co do zasady w przeważającym obszarze obejmuje strefę U2. Decyzja z dnia 21 sierpnia 2006 r. ustalająca warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą zmiana sposobu użytkowania działki – obecnie baza produkcyjno-magazynowa z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne) na działce nr [...] przy ul. [...] w K. nie wypowiada się co do usytuowania lub planowanego przebiegu tras komunikacyjnych. Ponieważ tą decyzją ustalono warunki jedynie na zmianę sposobu użytkowania danej działki, bez ustalania warunków dla jakiejkolwiek zabudowy czy też innego prawego zagospodarowania terenu – objęcie nowym planem nieznacznego fragmentu działki nr [...] pod obszar tras komunikacyjnych nie powinno skutkować uznaniem za sprzeczne ustaleń między tym planem a tak wydaną decyzją. Znaczenie ma przy tym to, że decyzja z 21 sierpnia 2006 r. ustaliła warunki dla zmiany sposobu użytkowania tej działki, a zakres obszaru KDG2a w minimalnym zakresie obejmuje działkę nr [...] i w zupełności pozwala na dotychczasowe wykorzystywanie tej działki nawet przy zajęciu tego fragmentu pod drogę. Sąd nie podziela stanowiska organów administracji co do wykładni sposobu zagospodarowania obszaru U2. W obszarze U2 określonym jako tereny zabudowy usługowej zgodnie z § 30 miejscowego planu, podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa z zakresu, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 10 zaskarżonej uchwały oraz z zakresu składowania, magazynowania i spedycji. W § 6 ust. 1 pkt 10 planu miejscowego zawarto definicję pojęcia usługi, przez które należy rozumieć usługi z zakresu, handlu detalicznego i hurtowego, gastronomii, hotelarstwa, rzemiosła usługowego, urządzeń i obiektów turystyki, sportu i rekreacji, usługi biurowe i administracji, instytucje finansowe, biura projektowe i badawczo - rozwojowe, lecznictwa, obiektów ochrony zdrowia (z wyłączeniem szpitali i domów pomocy społecznej) szkół, przedszkoli, placówek opiekuńczo-wychowawczych, obiektów kultury oraz inne usługi o zbliżonym charakterze, np. usługi niematerialne (konsultingowe, prawne, reklamowe itp.). Zdaniem Sądu redakcja przepisu § 30 ust. 2 zaskarżonej uchwały wskazuje, że tylko do pierwszego członu tego przepisu tyczy się definicja usługi określona w § 6 ust. 1 pkt 10 uchwały, natomiast dla dalszej części (po "oraz") przepis stanowi, że podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa usługowa z zakresu składowania, magazynowania, spedycji. Gdyby uchwałodawcza chciał, by wszystkie rodzaje działalności usługowej interpretowane były w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 10 uchwały, to nie wprowadzałby rozróżnienia w powołanym przepisie na działalność usługową z zakresu usług wymienionych w § 6 ust. 1 pkt 10 uchwały oraz z zakresu składowania, magazynowania i spedycji. Przy tak dokonanej interpretacji zapisu § 30 ust. 2 badanej uchwały należy stwierdzić, że ustalenia planu nie są inne od ustaleń decyzji z dnia 21 sierpnia 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania działki - obecnie baza produkcyjno – magazynowa - z przeznaczeniem na skup, zbieranie i magazynowanie odpadów (surowce wtórne i inne), gdyż skup, zbieranie i magazynowanie odpadów mieszczą się w zakresie przeznaczenia tego terenu pod działalność usługową z zakresu składowania, magazynowania, spedycji. Nie mają racji organy administracji wskazując, że skoro plan miejscowy nie wprowadził możliwości magazynowania lub składowania odpadów, to takie wątpliwości należy rozstrzygać na niekorzyść strony. Jeżeli plan miejscowy określa przeznaczenie danego obszaru pod składowanie i magazynowanie, to oznacza, że każda rzecz można objąć takim składowaniem (magazynowaniem) nie wyłączając odpadów. Art. 65 ust.1 pkt 2 u.p.z.p. daje możliwości wygaszenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w przypadku, gdy ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji. "Inność" ustaleń oznacza wprost wyrażoną odmienność treści decyzji ustalającej warunki zabudowy z treścią planu miejscowego w takim zakresie, w jakim nie da się tych warunków wynikających z obu ww. źródeł pogodzić. Okoliczność zaś, ze plan miejscowy ustala warunki w zakresie linii zabudowy, czy też wskaźnika powierzchni zabudowy również nie oznacza, że decyzja z dnia 21 sierpnia 2006 r. odmiennie warunki te ustala. Decyzja ta w ogóle nie ustala parametrów inwestycji, ponieważ z jej treści wynika, że zmiana sposobu zagospodarowania terenu oznacza jedynie wykorzystywanie istniejących obiektów budowlanych na prowadzenie działalności w zakresie skupu, zbierania i magazynowania odpadów. Z powyższych względów uznać należy, iż decyzje organów orzekających w sprawie nie są prawidłowe. W ocenie Sądu zapadłe w sprawie decyzje wydane zostały bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowi to, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., przesłankę nakazującą uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. w ponownie prowadzonym postępowaniu organy mają obowiązek powtórnego zbadania zgodności ustaleń zawartych w decyzji z dnia 21 sierpnia 2006 r. z planem miejscowym, kierując się poglądem zawartych w tym wyroku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c uchylił zaskarżoną decyzję jak i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 P.p.s.a., z tym że zwrot kosztów postępowania obejmuje poza zwrotem kwoty uiszczonej przez skarżącego tytułem wpisu sądowego i opłaty za udzielenie pełnomocnictwa również wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł określone stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). _\