I SA/Gl 1206/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Teresa Randak, Anna Tyszkiewicz - Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wobec T.S. i B.G. należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano na wstępie, że T. S. wykazał w zeznaniu podatkowym przychody ze stosunku pracy oraz z działalności wykonywanej osobiście, natomiast jego małżonka osiągnęła w wymienionym roku podatkowym przychód ze stosunku pracy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. stwierdził także wykazane przez podatników przychody oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne są zgodne z informacjami źródłowymi płatników (PIT-11). Ustalony przez organ I instancji stan faktyczny potwierdził także uprawnienie małżonków do wspólnego opodatkowania dochodów osiągniętych w 2005 r. Organ I instancji nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie odliczenia od podatku wydatków mieszkaniowych oraz pomniejszenia należnego podatku o wpłaty na rzecz organizacji pożytku publicznego. Następnie organ I instancji podał, iż T.S. w rozliczeniu za 2005 r. odliczył od dochodu darowiznę na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą A w N. (odliczono kwotę [...] zł). Celem udokumentowania dokonanego odliczenia przedstawiono umowy darowizny (z dnia 28 grudnia 2005 r. oraz z dnia 29 grudnia 2005 r.), wydruki elektronicznych dokumentów potwierdzających dokonanie przelewów oraz dwa sprawozdania parafii z dnia 1 lutego 2006 r. dotyczące poszczególnych darowizn. W dalszych rozważaniach organ podatkowy przytoczył treść art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a i b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. Przywołano również treść art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), który stanowi, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Stwierdzono, że przytoczony przepis ma charakter szczególny w stosunku do regulacji zawartej w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a i b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. skonstatował, że darowizny przekazane na wspomniane cele przez osoby fizyczne są w całości wyłączone z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Organ podatkowy podkreślił dalej, iż warunkiem skorzystania z omawianej ulgi podatkowej jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: przedstawienie darczyńcy przez kościelną osobę prawną pokwitowania odbioru darowizny oraz w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny sprawozdania o przeznaczeniu jej na działalność charytatywno-opiekuńczą. Wspomniane sprawozdanie powinno być (na mocy art. 55 ust. 7 oraz art. 7. 1 pkt 5 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej) sporządzone przez kościelną osobę prawną (parafię), której organem jest proboszcz lub administrator parafii. Następnie organ I instancji przedstawił informacje zawarte w sprawozdaniach z dnia 1 lutego 2006 r. sporządzonych przez ks. J. P. - Proboszcza A w N. Zawierały one zapis, iż darowane środki (odpowiednio kwotę [...] zł i [...] zł) przeznaczono na organizowanie pomocy sierotom, osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, rodzinom dotkniętym alkoholizmem, narkomanią, osobom bez pracy, osobom opuszczającym więzienie, zapewnienie wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających. Dalej, akcentując istotę ulg i zwolnień podatkowych, stanowiących wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, wskazano, iż ani w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych ani w ustawie o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nie zawarto legalnej definicji pojęcia "sprawozdanie". Konieczne stało się zatem, zdaniem organu podatkowego, skorzystanie z wykładni gramatyczno-słownikowej i uwzględnienie, iż zgodnie ze "Słownikiem Języka Polskiego" "sprawozdanie stanowić powinno przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakiś zdarzeń, wypadków, relację, raport". Zauważono także, iż za takim rozumieniem treści art. 55 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej przemawia również okoliczność, iż ustawodawca wyznaczył aż dwuletni termin sporządzenia omawianego sprawozdania, wskazując tym samym na rzeczywiste wykorzystanie przeznaczonych na działalność charytatywno-opiekuńczą środków. Skonstatowano zatem, że sprawozdanie ma być sporządzone z czegoś, co już się zrealizowało w konkretnej formie. Organ I instancji przytoczył orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z dnia 23 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 1405/05, niepubl. oraz wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. akt II SA/02), w którym akcentuje się, że omawiane sprawozdania jako dokumenty prywatne nie są objęte domniemaniem prawdziwości, a zatem winny być na tyle dokładne, aby możliwa była weryfikacja zdarzeń w nich opisanych. Wobec powyższego organ I instancji w ramach czynności sprawdzających zobowiązał podatnika do dostarczenia uszczegółowienia przedłożonych sprawozdań. W piśmie wyjaśniającym z dnia 6 listopada 2008 r. T.S. poinformował o uzyskaniu od obdarowanego ustnej odpowiedzi, że dostarczona informacja (sprawozdanie) jest zgodna z ustawą o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia w ciągu 14 dni przedłożonego sprawozdania (dokładny opis wymienionych w nim zdarzeń oraz wysokość kwot przeznaczonych z darowizny na poszczególne cele) podatnik poinformował, że pomimo zwrócenia się do obdarowanego, żadnej dodatkowej informacji nie otrzymał. Został jedynie poinformowany, że informacje podane w przedłożonym sprawozdaniu są jedynymi jakie posiada Parafia. Dalej Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. wskazał, iż pismem z dnia 16 października 2009 r. zwrócono się do obecnego proboszcza A w N. ks. E. B. o udzielenie szczegółowych informacji na temat dokonanych przez T.S. w latach 2003 – 2005 darowizn. W wyznaczonym terminie ks. E. B. w piśmie z dnia 29 października 2009 r. stwierdził, że wszelkich wymaganych informacji winien udzielić poprzedni proboszcz parafii ks. J.P. (zamieszkały pod adresem tożsamym z adresem parafii), który pełnił ten urząd do dnia 20 sierpnia 2007 r. i nie przekazał swojemu następcy danych i dokumentacji z tamtego okresu. W tym stanie rzeczy organ I instancji, wypełniając obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, skierował do ks. J.P. pismo o udzielenie szczegółowych informacji na temat wydatkowania środków otrzymanych z darowizn T. S. w latach 2003 – 2005. Wspomniane pismo zostało zwrócone do organu z adnotacją "Zwrot – nie podjęto w terminie). Następnie (pismem z dnia 12 stycznia 2010 r.) wezwano ks. J.P. do stawienia się w celu przesłuchania w charakterze świadka. Przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją "zwrot – nie podjęto w terminie". Z taką samą adnotacją odesłano do organu podatkowego przesyłkę zawierającą pismo z dnia 4 lutego 2010 r., w którym ponownie zobowiązano ks. J.P. do podania informacji dotyczących omawianych darowizn. Wobec powyższego organ I instancji skonstatował, że brak jest podstaw do uznania, że darowizna przekazana przez podatnika na rzecz A w N. w 2005 r. została wykorzystana zgodnie z celami, o których mowa w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż przedstawione "sprawozdanie" nie spełnia wymogów, o których mowa w powołanym przepisie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. akcentując, że omawiane "sprawozdanie" powinno zawierać dokładne informacje, pozwalające organowi podatkowemu zweryfikować przeznaczenie środków na działalność charytatywno-opiekuńczą, wywiódł, że sam fakt otrzymania przez podatnika (darczyńcę) sprawozdania (niezależnie od jego merytorycznej treści) nie uzasadnia zastosowania ulgi przewidzianej w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczałoby to bowiem (jak stwierdzono w licznych wymienionych przez organ orzeczeniach sądowych), że – wbrew przepisowi prawa – podstawą analizowanej ulgi byłby tylko udowodniony dokumentem prywatnym fakt złożenia oświadczenia przez kościelną osobę prawną, nie zaś rzeczywisty, udowodniony sprawozdaniem stan rzeczy o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Znajdujące się w aktach sprawy sprawozdanie, nie spełnia – jak dalej stwierdził organ podatkowy - koniecznych wymogów. Podaje się w nim, co prawda, iż analizowaną darowiznę przeznaczono na organizowanie pomocy sierotom, osobom znajdującym się w trudnym położeniu materialnym, rodzinom i osobom dotkniętym skutkami choroby alkoholowej, narkomanii, osobom po wyjściu z więzienia, zapewnienie wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających, jednakże pomija jakiekolwiek konkretne dane. Omawiane sprawozdanie nie zawiera jednak informacji o formach, terminach, zasadach udzielania pomocy finansowanej z darowizny oraz osobach, które z niej skorzystały. Zawarte w sprawozdaniu dane są na tyle ogólnikowe, że niemożliwa jest jakakolwiek ich weryfikacja, a zatem nie sposób ustalić, że darowizna została przeznaczona na cele charytatywno-opiekuńcze. Akcentując, że organ I instancji podjął wszelkie czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego poprzez kierowanie pism do podatnika oraz proboszczów obdarowanej parafii, skonstatowano, że niedostarczenie przez strony oraz świadków dokumentów potwierdzających wydatkowanie darowizny, zgodnie z celami, o których mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej uniemożliwiło zweryfikowanie podczas postępowania podatkowego konkretnych działań charytatywno-opiekuńczych parafii ze środków darowizny dokonanej przez podatnika. Wobec powyższego organ I instancji nie uznał darowizn w ogólnej kwocie [...] zł na rzecz parafii katolickiej w N. jako podlegającej odliczeniu od podstawy opodatkowania w pełnej wysokości zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzono jednocześnie, że podatnik zachował prawo do odliczenia darowizny w wysokości nie przekraczającej 6 % dochodu, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem maksymalna kwota odliczeń od dochodu z tytułu darowizny wynosi [...] zł. W odwołaniu od powyższej decyzji reprezentujący stronę doradca podatkowy podniósł zarzut naruszenia Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 120, art. 21 § 3 poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, art. 82 § 1 ust. 1 poprzez uznanie, że były proboszcz parafii jest zobowiązany do udzielania wyjaśnień w imieniu kościelnej osoby prawnej, art. 122 i art. 187 poprzez rezygnację z uzyskania potrzebnych organowi informacji od A w N., ks. P. byłego proboszcza tejże parafii, art. 159 § 1 pkt 3 poprzez nieokreślenie w wezwaniu z 4 lutego 2010 r. w jakim charakterze organ wzywa ks. P. do udzielenia wyjaśnień. Pełnomocnik strony wskazał też na naruszenie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej – art. 55 ust. 7 poprzez nie zastosowanie w wyniku błędnej jego wykładni, art. 7 ust. 3 pkt 5 poprzez nie uznanie, że jedynie proboszcz parafii jako jej organ jest uprawniony i zobowiązany do udzielenia wyjaśnień w trybie art. 82 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej. Zarzucono także organowi I instancji naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 9 i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez bezpodstawne zastosowanie tych przepisów. Następnie pełnomocnik strony stwierdził, że przedłożone przez podatnika sprawozdania A w N. spełniają wymogi postawione podatnikowi i organowi podatkowemu w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Przedstawiając te sprawozdania, przelewy oraz umowy podatnik udokumentował bowiem w sposób wystarczający "swoje prawo do wyłączenia z podstawy opodatkowania, a nie prawo do ulgi – kwot darowizn uczynionych kosztem swojego majątku". Wobec powyższej argumentacji pełnomocnik odwołującego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Alternatywnie domagał się dopuszczenia dowodu z załączonego do odwołania pisma ks. J. P.. Gdyby wspomniany wniosek uznano za zbyt daleko idący – pełnomocnik podatnika wniósł o przeprowadzenie rozprawy, przesłuchanie ks. J. P. i ks. E.B. celem wyjaśnienia czy kwoty darowizn uczynionych przez podatnika zostały przeznaczone na działalność charytatywno-opiekuńczą. Alternatywnie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z zaleceniem uzyskania od parafii w N. informacji weryfikujących sprawozdanie o przeznaczeniu darowizn, ewentualnego przesłuchania ks. J. P. oraz osób z parafialnego zespołu charytatywnego. W uzasadnieniu odwołania działający za stronę doradca podatkowy przedstawił na wstępie obszerne rozważania dotyczące istoty analizowanych w niniejszej sprawie darowizn, w związku z którymi podatnik nie korzysta z ulgi podatkowej, ale uszczupla swój majątek przyjmując na siebie część obowiązków Państwa w zakresie zapewnienia współobywatelom wielu (wskazanych w Konstytucji) dóbr. Dalej omówiono problematykę sprawozdania, o którym mowa w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, akcentując dwa odmienne stanowiska prezentowane w tej kwestii w literaturze i orzecznictwie. Pełnomocnik T.S. skonstatował, że wspomniana wyżej ustawa nie określa żadnych wymogów dotyczących sprawozdania, a zatem wymagania stawiane przez organy podatkowe nie powinny wykraczać poza powszechne rozumienie terminu sprawozdanie. Podkreślił, że analizowany przepis stanowi także, iż sprawozdanie ma dotyczyć "przeznaczenia" darowizny, a nie jej "wydatkowania", "rozdysponowania". Pełnomocnik podatnika zwrócił także uwagę, że jeżeli prawo kanoniczne, stanowiące podstawę zarządzania sprawami Kościoła katolickiego nie zawiera wymogu ewidencjonowania przez kościelne osoby prawne szczegółów dotyczących podmiotów, które objęto działaniem charytatywno-opiekuńczym, to nie sposób żądać zawarcia takich danych w analizowanych sprawozdaniu. Akcentując, że treść przedstawionego przez podatnika sprawozdania wyczerpuje wymogi wynikające ze słownikowej definicji sprawozdania i "wymaganego w przepisach prawa celu przeznaczenia środków pieniężnych pochodzących z darowizny" przytoczono orzecznictwo sądowe, w którym podkreśla się niedopuszczalność rozstrzygania niejasnych przepisów podatkowych na niekorzyść strony. Działający za stronę doradca podatkowy, rozróżniając określone przez ustawodawcę "przeznaczenie" darowizny od wskazywanego przez organ podatkowy jej "wydatkowania", podkreślił, że podatnik nie ma obowiązku ani możliwości skontrolowania czy przekazane środki wykorzystano zgodnie z przeznaczeniem. Omawiane sprawozdanie nie ma mieć przecież charakteru sprawozdania finansowego (kartoteki ilościowo-wartościowej), tym bardziej, że art. 55 ust. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nie nakłada obowiązku prowadzenia przez kościelne osoby prawne wymaganej dla celów podatkowych dokumentacji dotyczącej działalności niegospodarczej. Omawiane sprawozdanie, może mieć – jak stwierdził pełnomocnik T. S. – formę ustnego oświadczenia, a nakładanie na podatnika dodatkowych, nieokreślonych w ustawie wymogów godzi w zasadę zawartą w art. 2 Konstytucji RP. W końcowych wywodach odwołania rozwinięto zarzut naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, uznając za uchybienie rezygnację z uzyskania wyjaśnień od obecnego proboszcza parafii w N.. Zwracanie się o przedmiotowe informacje do ks J.P. pozostaje, zdaniem pełnomocnika strony, w sprzeczności z art. 7 ust. 3 pkt 5 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 38 k.c. Wskazując, że to organ parafii, a nie jej były proboszcz ma wgląd do ksiąg i ewidencji parafialnych, zaakcentowano, że organ podatkowy nie ustalił czy rzeczywiście ks. J. P. nie przekazał następcy wymaganych przez organ dokumentacji. Pominięto też całkowicie okoliczność, że przejęcie parafii (a więc także jej ksiąg i ewidencji) odbywa się protokolarnie, z udziałem kurii. Pełnomocnik strony podniósł także, iż skoro z inicjatywy organu uznano za słuszne przesłuchanie ks. J. P., to organ ten – wyposażony we władztwo administracyjne – winien był przeprowadzić ten dowód. Tymczasem zaniechano jakiegokolwiek ustalenia przyczyn, dla których ks. P. nie odbierał korespondencji z urzędu skarbowego. Podatnik (osoba pozbawiona władztwa administracyjnego) dotarła jednak do wymienionego księdza i uzyskała informacje poszukiwane przez organ. Wskazane powyżej istotne zaniechanie koniecznych działałn organu podatkowego pełnomocnik podatnika uznał za szczególnie rażące w sytuacji, gdy informacje i dokumentacja przedstawiona w niniejszym postępowaniu w przez proboszcza drugiej obdarowanej przez podatnika parafii pozwoliły na pozytywne zweryfikowanie przez organ sprawozdania złożonego przez proboszcza tej kościelnej osoby prawnej. Treść owego sprawozdania była zbliżona do treści sprawozdania sporządzonego przez ks. P., co wskazuje, że w istocie organ podatkowy zakwestionował nie lakoniczność owego dokumentu, a jego sprawdzalność. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wobec T.S. i B.G. należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał na wstępie zasadnicze motywy rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. Dalej przedstawiono zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nadmienił następnie, iż pełnomocnik podatnika stawiwszy się w siedzibie urzędu w związku z postanowieniem wydanym na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej zapoznał się z materiałem dowodowym i stwierdził, że nie wnosi żadnych uwag. W piśmie z dnia 6 września 2010 r. działający za T.S. doradca podatnika wyraził zdziwienie i rozczarowanie, że w przedstawionej dokumentacji nie ma "materiału dowodowego, który byłby zebrany w postępowaniu prowadzonym przez Izbę", jak również, że nie przedstawiono mu stanowiska organu odwoławczego, wobec czego nie wie czy należy składać kolejne wnioski dowodowe". W dalszych wywodach organ odwoławczy przedstawił rozważania dotyczące interpretacji art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, akcentując, że ocena przedłożonych w toku postępowania sprawozdań z dnia 1 lutego 2006 r. w świetle wskazanej normy prawnej stanowi istotę sporu w niniejszej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zanegował twierdzenie pełnomocnika podatnika, że ogólnikowe oświadczenie o przeznaczeniu otrzymanych środków na działalność charytatywno-opiekuńczą jest wystarczające dla udokumentowania prawa do wyłączenia darowizn z podstawy opodatkowania. Następnie skonstatowano, że art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, choć usytuowany poza ustawą podatkową, przewiduje szeroko rozumianą ulgę podatkową polegającą na odliczeniu od dochodu darowizny dokonanej na rzecz kościelnej osoby prawnej. Jednym z warunków skutecznego wyłączenia z podstawy opodatkowania darowizny jest dysponowanie przez darczyńcę pochodzącym od kościelnej osoby prawnej sprawozdaniem (przedstawionym w wyznaczonym ustawą terminie) o przeznaczeniu darowizny na tę działalność. Brak ustawowych zapisów dotyczących szczegółowości sprawozdania (co stanowczo akcentuje pełnomocnik podatnika) nie oznacza, zdaniem organu odwoławczego, że każdy dokument nazwany sprawozdaniem kościelnej osoby prawnej może zostać uznany za dokument, o którym mowa w analizowanym przepisie i stanowić dowód uprawniający darczyńcę do wyłączenia darowizn z podstawy opodatkowania. Pojęcie "sprawozdanie" ma – jak dalej zaakcentował organ odwoławczy - określone znaczenie w języku polskim i definiowane jest jako szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakiś zdarzeń, wypadków, relacja, raport, przedstawienie przebiegu jakiejś działalności. Uzasadniona jest zatem teza, że sprawozdanie ma stanowić relację ze zdarzeń przeszłych (a nie dopiero planowanych), przy czym ma to być relacja szczegółowa. W dalszych rozważaniach organ II instancji nawiązał do orzecznictwa sądowego, które (jakkolwiek niejednolite) w przeważającej części przyjmuje pogląd, że omawiane sprawozdanie ma dowodzić zrealizowania celu charytatywno-opiekuńczego i podlegać (jak każdy inny dowód) ocenie organu podatkowego przy rozstrzyganiu o uprawnieniu podatnika do wyłączenia z podstawy opodatkowania kwot darowizny. NSA wielokrotnie wypowiadał się także w kwestii szczegółowości sprawozdań, przyjmując aktualnie tezę, zgodnie z którą omawiany dokument musi zawierać dane na tyle szczegółowe i precyzyjne, aby można było rozstrzygnąć faktyczne przeznaczenie darowizny. Powinno ono zatem odzwierciedlać spożytkowanie środków pochodzących z danej, konkretnej darowizny poprzez określenie podmiotów korzystających z pomocy, skonkretyzowanie działań charytatywno-opiekuńczych oraz czasu tych działań. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaakcentował dalej (posiłkując się orzeczeniami NSA), że istotą przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania jest przyznanie preferencji podatkowej nie z uwagi na samo przekazanie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, ale wykorzystanie przedmiotowych środków na ten właśnie cel. Sprawozdanie nie może zatem odnosić się do niezrealizowanych planów, zamierzeń czy intencji; tym bardziej, że ustawodawca wyznaczył w analizowanym przepisie aż dwuletni okres na sporządzenie dokumentu wskazującego konkretne zdarzenia, które sfinansowano z darowizny. Wobec powyższego organ odwoławczy, przytaczając in extenso treść sprawozdań z 1 lutego 2006 r., stwierdził, że nie spełniają one wymogów przewidzianych dla sprawozdania i to nawet w potocznym rozumieniu tego słowa. Dokumenty te (sporządzone w ciągu miesiąca od daty otrzymania darowizny) zawierają bardzo ogólnikowe, jednobrzmiące zapisy i są całkowicie pozbawione znamion szczegółowości. W tym stanie rzeczy zasadne jest twierdzenie organu I instancji, że analizowanych darowizn nie można było odliczyć od dochodu, a możliwe było jedynie zastosowanie przepisów ogólnych, ograniczających wysokość odliczenia kwalifikowanego do kategorii darowizny do wysokości 6% dochodu podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał także, iż wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu, organ I instancji czyniąc zadość art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej, podjął się wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Pomimo wezwań ani podatnik ani obdarowany nie przedłożyli żądanych danych. Z autorem sprawozdań nie było kontaktu, podatnik z kolei wyjaśnił, że został przez obdarowanego poinformowany, iż "sprawozdania", które przedłożył są to jedyne informacje i innych nie otrzyma. Organ nie zaniechał również wezwania obecnie reprezentującego parafię proboszcza, ale ustalił, że ten nie posiada żadnych informacji ani dokumentacji z analizowanego okresu. Organ odwoławczy skonstatował także, iż dodatkowe wyjaśnienia ks. J. P., zawarte w załączonym do odwołania piśmie z dnia 26 maja 2010 r. nie mogą być uznane za dowód przesądzający o celowym spożytkowaniu darowizny. W piśmie tym przytoczono (niemożliwe do zweryfikowania) orientacyjne i szacunkowe dane dotyczące działalności charytatywno-opiekuńczej parafii, a co najistotniejsze stwierdzono, że parafia nie prowadziła ewidencji, która pomoc i dla kogo finansowana jest z pieniędzy tego a nie innego darczyńcy. Wykluczona jest zatem możliwość ustalenia w jaki sposób zadysponowano pieniędzmi podatnika. Odnotować także należy, iż skoro sprawozdanie ma opisywać zrealizowane działania, to musi dotyczyć zdarzeń zaistniałych do dnia jego sporządzenia. W tym kontekście porównanie okresu objętego sprawozdaniami ze wskazanym w tym piśmie czasem, w którym podejmowane były opisane tam poszczególne formy pomocy realizowane jakoby z przedmiotowych darowizn, podważa wartość owego wyjaśnienia jako środka dowodowego mającego stanowić nie nowe sprawozdanie, a "uszczegółowienie" istniejących "sprawozdań". Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że zawarte w odwołaniu sugestie dotyczące pogłębienia oceny materiału dowodowego nie znajdują uzasadnienia. Dalsze rozważania organ II instancji poświęcił kwestii dwuletniego terminu, w którym – zgodnie z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej – ma zostać przedstawione podatnikowi sprawozdanie. W tym zakresie organ stwierdził, że sprawozdanie nie musi być jedno i dotyczyć całej kwoty, jednakże warunkiem jego prawnej skuteczności jest zachowanie terminu do jego przedstawienia. Omawiany termin jest terminem prawa materialnego i nie może zostać przywrócony. Ewentualne uzyskanie informacji nie zawartych w treści sprawozdania po upływie 2 lat od dnia przekazania darowizny nie może zatem odnieść skutków prawnych. Nie oznacza to jednak, że informacje o przeznaczeniu darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze nie nadają się do sprawdzenia za pomocą środków dowodowych, czy też, że nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do treści i zakresu przedłożonego w ustawowym terminie sprawozdania. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż uchybienia zawarte w wezwaniu organu I instancji skierowanym do ks. J. P. pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Za całkowicie bezpodstawne uznano zarzuty dotyczące naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. odniósł się także do pisma pełnomocnika podatnika z dnia 6 września 2010 r. Akcentując, że działający za T.S. pełnomocnik oświadczył, że nie wnosi uwag do zebranego materiału dowodowego, zauważono, że oświadczenie to nie zamykało możliwości składania wniosków dowodowych. Wyjaśniono także, iż art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie obliguje organu odwoławczego do "dodatkowego" gromadzenia materiału dowodowego. Wspomniany przepis (ani żadna inna norma prawna) nie nakłada obowiązku zapoznawania strony w toku prowadzonego postępowania z oceną materiału dowodowego, która powinna być przedstawiona dopiero w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie w sprawie. W skardze na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. pełnomocnik T.S. podniósł przede wszystkim zarzut naruszenia art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni. Wskazano także na naruszenie art. 120, Ordynacji podatkowej, które jest konsekwencją naruszenia art. 21 § 3 tej ustawy poprzez bezpodstawne zastosowanie wobec prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zeznaniu podatkowym, art. 82 § 1 ust. 1 poprzez uznanie, że były proboszcz jest uprawniony i zobowiązany do udzielania informacji w imieniu kościelnej osoby prawnej, art. 122 i 187 poprzez rezygnację z uzyskania potrzebnych organowi informacji od A w N. oraz ks.J.P., art. 159 § 1 pkt 3 poprzez nieokreślenie w wezwaniu z dnia 4 lutego 2010 r., w jakim charakterze organ wzywa ks. P., art. 200 a § 1 pkt 2 i § 3 poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanej przez stronę rozprawy. Pełnomocnik skarżącego zawarł także w skardze zarzut naruszenia art. 7 ust. 3 pkt 5 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP poprzez nieuznanie, że jedynie proboszcz parafii jako jej organ jest uprawniony i zobowiązany do udzielania wyjaśnień w trybie art. 82 § 1 ust. 1. Podniósł również sprzeczność zaskarżonej decyzji z art. 26 ust. 1 pkt 9 i art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez bezpodstawne zastosowanie. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazanie organowi uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej, umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego stwierdził na wstępie, iż istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia czy przedłożone przez T.S. sprawozdania parafii z przeznaczenia darowizn otrzymanych od podatnika spełniają wymogi określone w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W dalszych rozważaniach pełnomocnik skarżącego przedstawił dwa odmienne stanowiska dotyczące interpretacji pojęć "sprawozdanie" i "przeznaczenie" zawartych we wskazanym powyżej przepisie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W ramach pierwszego z nich (zawartego m.in. w wyrokach NSA z dnia 24 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 914/96, z dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 362/2008) przyjmuje się, że sprawozdanie powinno zawierać opis zdarzeń z taką dokładnością, aby organy podatkowe mogły dokonać kontroli opisanych w nim faktów. W związku z tym informacje zawarte w sprawozdaniu winny być na tyle dokładne, konkretne i sprawdzalne, aby na ich podstawie można było zweryfikować, ustalić i ocenić, że w rzeczywistości sprawozdaje ono przeznaczenie darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Ogólne wskazanie celu, na jaki przeznaczono darowiznę, nie spełnia wymogów ustawy, gdyż nie stanowi sprawozdania, jeżeli w oświadczeniach brak jest jakichkolwiek danych na temat takiej działalności (wyrok NSA z dnia 7 września 1999 r., sygn. akt I SA/Po 26/99, LEX nr 39473). Odmienny pogląd (wyrażony m.in. w wyroku z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 2300/00, z dnia 23 października 2003 r., sygn. akt SA/Bd 2182/03, z 2 grudnia 2003 r., sygn. akt III SA 1209/01, sygn. akt III SA/WA 2865) wskazuje, że z art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej nie wynika, iż sprawozdanie ma mieć charakter sprawozdania z wydatkowania pieniędzy (sprawozdania finansowego), ani też aby obdarowany rozliczał się z otrzymanej darowizny. W analizowanym przepisie mowa jest o "przeznaczeniu" a nie "wykorzystaniu" darowizny. Następnie pełnomocnik skarżącego zaakcentował, że ustawodawca nie precyzuje w żaden sposób wymogów omawianego sprawozdania, a zatem zasadne jest odwołanie się do potocznego rozumienia tego pojęcia. Podkreślił jednocześnie, iż omawiane sprawozdanie powinno dotyczyć "przeznaczenia" a nie "wydatkowania" czy też "rozdysponowania" darowizny. Zauważono także, iż na mocy art. 5 Konkordatu między Stolicą Apostolską a Rzeczpospolitą Polską podstawą zarządzania i administrowania sprawami Kościoła Katolickiego jest prawo kanoniczne. Sposób prowadzenia działalności charytatywno-opiekuńczej, w tym zasady pomocy rzeczowej i finansowej oraz sposób jej ewidencjonowania regulowane są także przez wspomniane prawo kanoniczne. Jeżeli zatem prawo to nie wymaga ewidencjonowania przez kościelne osoby prawne komu, kiedy i w jakiej wysokości udzielono pomocy, to i sprawozdanie, stanowiące relację z przeznaczenia otrzymanych od darczyńcy środków, nie może zawierać takich szczegółowych informacji. Istotne jest także, iż art. 55 ust. 2 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej kościelne osoby prawne nie mają obowiązku prowadzenia dokumentacji wymaganej przez przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie działalności niegospodarczej. W razie kontroli osoba reprezentująca kościelną osobę prawną może po prostu oświadczyć, że otrzymaną darowiznę przeznaczyła na cele charytatywne. Następnie pełnomocnik skarżącego przytoczył treść przedstawionych przez podatnika sprawozdań i stwierdził, że wyczerpuje ona wymogi odpowiadające potocznemu i słownikowemu rozumieniu pojęcia "sprawozdanie". Jednocześnie (odwołując się do wyroku NSA z dnia 21 listopada 2003 r., sygn. akt IV SA 4044/01) zwrócono uwagę, że "wszelkie przepisy o charakterze ograniczającym, zgłasza w razie użycia sformułowań niejasnych czy nieprecyzyjnych, winny być wykładane w kierunku zawężenia skali ograniczeń, nie zaś jej zwiększenia". Zarzucając organowi podatkowemu bezpodstawne żądanie szczegółowego sprawozdania z wydatkowania środków na działalność charytatywno-opiekuńczą, w sytuacji gdy żaden przepis nie wymaga finansowego charakteru tego sprawozdania, podniesiono, iż "problem nie tkwi w szczegółowości sprawozdania, ale w jego sprawdzalności". Posługując się przykładem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zauważono, iż sprawozdanie z działalności tej osoby prawnej jest samo w sobie suchą informacją i wynika z niego jego jedynie wartość sprzedaży (a nie to ile i czego sprzedano). Weryfikacja takiego sprawozdania wymaga dopiero zestawienia z zapisami zawartymi w księdze rachunkowej, kontach i pozostałych dokumentach. Pełnomocnik skarżącego zaakcentował także, iż wykraczanie poza ustawowe obowiązki i nakładanie dodatkowych, nieznanych prawu warunków godzi w zasadę zawartą w art. 2 Konstytucji RP. W dalszych wywodach skargi działający za T.S. doradca podatkowy stwierdził, iż nawet gdyby przyjąć, że organy podatkowe miały prawo uznać za niewystarczającą treść przedłożonych sprawozdań, to obowiązane były respektować w niniejszej sprawie wymogi wynikające z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Przytoczywszy zawartą w odwołaniu argumentację dotyczącą wspomnianych powyżej zarzutów pełnomocnik skarżącego podważył także zasadność odmowy przeprowadzenia rozprawy przez organ II instancji. Podkreślił, że organ ten bezpodstawnie stwierdził bezcelowość rozprawy, podczas, gdy wniosek dotyczył okoliczności, których nie dowiedziono z uwagi na brak kontaktu z ks. J.P. i wymijającą odpowiedź ks. E B.. W końcowych fragmentach skargi zaakcentowano, iż "w przypadku udzielenia przez obywatela darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą (...) państwo korzysta z pomocy, jakiej udziela mu obywatel przez zwolnienie jego agend (choćby częściowe) z konstytucyjnych obowiązków wobec społeczeństwa". Podatnik nie otrzymuje przysporzenia majątkowego poprzez zmniejszenie podatku, a poprzez darowiznę "uszczupla swój majątek przejmując na siebie część obowiązków Państwa w zakresie zapewnienia potrzebującym współobywatelom licznych, zagwarantowanych Konstytucją dóbr (np. zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia, pomocy niepełnosprawnym). Pełnomocnik T.S. w petitum skargi wyodrębnił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przeprowadzenia rozprawy. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 3 stycznia 2011 r. pełnomocnik skarżącego stwierdził jednak, iż w pełni podziela wyrażone w odpowiedzi na skargę stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., iż stronie nie przysługuje prawo wniesienia samoistnej skargi na postanowienie o odmowie przeprowadzenia rozprawy. Jako bezpodstawne ocenił zatem rozdzielenie skarg i skonstatował, że "postanowienie o odmowie przeprowadzenia rozprawy jest elementem postępowania odwoławczego, zatem zaskarżenie jego wyniku - jakim jest decyzja – jest też zaskarżeniem tego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wobec T.S. i B.G. należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Istotę sprawy stanowi zaś legalność odliczenia od dochodu darowizn dokonanych w 2005 r. przez T.S. na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, przekazanych A w N.. Poza sporem pozostaje kwestia zawarcia stosownych umów darowizn (z dnia 28 grudnia 2005 r. oraz z dnia 29 grudnia 2005 r.) oraz udokumentowania przekazania środków pieniężnych na rachunek bankowy parafii. Strony toczą natomiast spór dotyczący realizacji wymogów zawartych w art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 1989 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), który stanowi, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność. Bezsporne jest, że proboszcz obdarowanej przez T.S. parafii w N. ks. J. P. przedłożył mu przed upływem dwóch lat sprawozdania, o których mowa w przytoczonym powyżej przepisie ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Dokumenty te (z dnia 1 lutego 2006 r.), złożone przez podatnika na wezwanie organu I instancji, zawierają zapis, iż darowane środki (odpowiednio kwotę [...] zł i [...] zł) przeznaczono na organizowanie pomocy sierotom, osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej, rodzinom dotkniętym alkoholizmem, narkomanią, osobom bez pracy, osobom opuszczającym więzienie, zapewnienie wypoczynku dzieciom i młodzieży znajdującej się w potrzebie, krzewienie idei pomocy bliźnim i postaw społecznych temu sprzyjających. Stwierdzić zatem należy, że zasadnicze wymogi formalne warunkujące wyłączenie darowizn z podstawy opodatkowania zostały spełnione. Nie podważając zasadności ścisłego interpretowania przepisów przewidujących preferencje podatkowe podkreślić trzeba, iż w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej przyjęto rozwiązanie, w ramach którego wiedzę o sposobie przeznaczenia środków z darowizny wyprowadza się co do zasady z oświadczenia przedstawiciela kościelnej osoby prawnej (konieczne jest także uprzednie udokumentowanie wpływu darowanych środków na rachunek bankowy parafii, ale ta kwestia jako bezsporna nie wymaga w niniejszej sprawie szczegółowych rozważań). Zaznaczyć trzeba, że ustawodawca nie wprowadził jakichkolwiek dodatkowych wymogów (dotyczących np. sposobu dokumentowania wydatkowania darowanych środków, ewidencjonowania beneficjentów działalności charytatywno-opiekuńczej), których spełnienie dowodziłoby do ustalenia w sposób bezsporny i precyzyjny, że środki otrzymane od konkretnego darczyńcy zostały wydatkowane na ściśle oznaczony cel, objęty działalnością charytatywno-opiekuńczą danej parafii. Co więcej w żadnym akcie prawnym nie określono w żaden sposób elementów sprawozdania sporządzanego przez obdarowanego. Oznacza to, że bezpodstawne jest twierdzenie organów podatkowych, iż przedmiotowe sprawozdanie powinno zawierać takie informacje, które pozwolą ustalić które konkretne osoby zostały w danym czasie objęte konkretnymi działaniami dobroczynnymi. Nie ustanowiono także wymogu, aby darowizna została wykorzystana na właściwy cel w okresie dwóch lat od daty jej otrzymania. Podważyć zatem należy twierdzenie organu odwoławczego, że nieumieszczenie szczegółowych danych w sprawozdaniu wyklucza obniżenie podstawy opodatkowania o wartość darowizny. Sąd nie neguje dopuszczalności i zasadności weryfikowania w postępowaniu dowodowym treści przedmiotowych sprawozdań, ich "uszczegółowiania" np. poprzez przesłuchanie proboszcza (z zastrzeżeniem, że wskazanie przez świadka przejawów działalności dobroczynnej, które nie mieszczą się w zakresie podanym w sprawozdaniu nie może wywoływać skutków prawnych). Weryfikacja ta powinna być przeprowadzona z zachowaniem wszelkich określonych w Ordynacji podatkowej wymogów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, co staje się szczególnie istotne w sytuacji, gdy ze względu na swoją dobroczynność podatnik przejmuje konsekwencje zachowania osób trzecich reprezentujących kościelne osoby prawne. Tymczasem w niniejszej sprawie organ I instancji poprzestał na uzyskaniu ogólnikowego oświadczenia od aktualnego proboszcza parafii i przesyłaniu wezwań do ks. J.P. (wobec faktu, że adresat ten nie odbierał korespondencji z Urzędu Skarbowego w C. podnoszona przez pełnomocnika skarżącego okoliczność nie wskazania podstawy jego wezwania nie ma znaczenia dla sprawy). Nie zasługuje także na aprobatę dokonana przez organ II instancji ocena załączonego do odwołania pisma ks. J.P. z dnia 26 maja 2010 r., w którym zobrazował on szczegółowo działalność dobroczynną parafii oraz zobowiązał się do jego uzupełnienia na żądanie organu podatkowego. Organ ten z treści wspomnianego pisma wysnuł wniosek, że skoro parafia nie prowadziła szczegółowej "ewidencji, która pomoc i dla kogo finansowana jest z pieniędzy tego a nie innego darczyńcy" to "niemożliwe jest ustalenie w jaki sposób zadysponowano pieniędzmi podatnika". Wskazana konstatacja organu odwoławczego - jak wykazano we wcześniejszych rozważaniach Sądu - nie koreluje z treścią art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie jest wystarczającą przesłanką zanegowania dopuszczalności wyłączenia przedmiotowej darowizny z opodatkowania. Jak więc wykazano powyżej zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, na skutek zastosowania przez organ odwoławczy nieprawidłowej wykładni art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Konstatacja ta nakazuje uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i zobowiązać Dyrektora Izby Skarbowej w K., aby ponownie rozpoznając sprawę uwzględnił powyższe rozważania dotyczące realizacji wymogów zawartych w art. 55 ust. 7 ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględnienie skargi pociągnęło za sobą konieczność rozstrzygnięcia (na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) o kosztach postępowania oraz orzeczenia (w oparciu o art. 152 powołanej ustawy) w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji.