II SA/Po 112/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi K. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji; oddala skargę /-/T. Świstak /-/J. Zieliński /-/J. Szaniecka Pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. K. E., reprezentowana przez adw. A. G. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] 2008 r., sygn. [...] W uzasadnieniu swojego żądania wnioskodawczyni zarzuciła, iż w podważanej decyzji z dnia [...] 2008 r. nieuwzględniono w toku kontroli instancyjnej rażących wad prawnych decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...]2008 r., a tym samym utrzymanie tejże decyzji w mocy, w związku z czym doszło do rażącego naruszenia zasad kontroli instancyjnej. Decyzją z dnia [...]2008 r. Prezydent Miasta P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-wystawienniczego, przewidzianej do realizacji na działce położonej w P. przy ul. K. [...]. Zdaniem K. E. decyzja organu I instancji była obarczona rażącymi wadami prawnymi, i pozostawienie jej w obiegu przez organ odwoławczy stanowiło rażące naruszenie przepisów dotyczące kontroli instancyjnej (tj. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 137 zdanie drugie), jak i przepisów prawa materialnego, które powinny znaleźć zastosowanie w toku tejże kontroli. W opinii wnioskodawczyni, decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2008 r. podlegająca kontroli Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: SKO) została wydana z rażącym naruszeniem § 14 oraz § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75. poz.690 ze zm.) albowiem decyzja nie uwzględnia braku przepisowego dojścia (dojazdu) do terenu inwestycji. Zgodnie z powołanymi przepisami do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej. Dojście i dojazd powinny posiadać minimum 4,5 m szerokości. Organ administracji wydał decyzję o warunkach zabudowy przyjmując założenie (rażąco sprzeczne z ww. przepisami prawa), że ten wymóg nie dotyczy inwestycji przy ul. K. [...]. Faktyczna szerokość projektowanego dojścia (dojazdu) do przedmiotowej działki budowlanej wynosi około 3,5 metra. Zdaniem K. E. oznacza to, iż planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, który odpowiadałby przepisom prawa a tym samym nie został spełniony jeden z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jakim jest dostęp do drogi publicznej. Wnioskodawczyni podniosła również, iż wydając decyzję o warunkach zabudowy organ administracji był zobowiązany do ustalenia wymagań dot. miejsc postojowych dla terenu inwestycji. Obowiązek ten wynika bezpośrednio z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Brak określenia jakichkolwiek wymagań w zakresie liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych na terenie planowanej inwestycji należy uznać za rażące naruszenie prawa. Według K. E. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy doszło także do rażącego naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 1 tejże ustawy - poprzez naruszenie ładu przestrzennego i niezapewnienie kontynuacji funkcji mieszkaniowo-usługowej w zabudowie mieszkaniowej na terenie planowanej inwestycji. Organ administracji błędnie uznał, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji istnieje zabudowa o funkcji usługowej Zdaniem wnioskodawczyni w sąsiedztwie planowanej inwestycji usługi realizowane są wyłącznie w ramach zabudowy mieszkaniowej. Nie jest natomiast prowadzona działalność gospodarcza, ani nie są realizowane funkcje usługowe w zabudowie niemieszkaniowej. Organ dokonał zatem błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie kontynuacji funkcji, a w konsekwencji dopuścił się z rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego. O kontynuacji funkcji niemieszkaniowej nie może świadczyć również istnienie w sąsiedztwie szklarni oraz magazynu płodów rolnych. Te zniszczone i faktycznie nie funkcjonujące zabudowania, nie powinny stanowić podstawy do określenia istniejącej funkcji zabudowy i jej kontynuacji. Zdaniem K. E. doszło również do naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa. Organ nie zachował w sprawie bezstronności o czym świadczą wyrażane w pismach organu sugestie, iż wnioski i uwagi wnioskodawczyni są traktowane w kategorii konfliktów sąsiedzkich. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odmówiło stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...]2008 r. nr [...] . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podkreśliło różnicę pomiędzy postępowaniem odwoławczym a trybem nadzwyczajnym weryfikacji decyzji ostatecznej, tj. trybem nieważności. O ile w postępowaniu odwoławczym zwykłe naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym organ może stwierdzać nieważność decyzji wyłącznie w przypadku stwierdzenia jej wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 pk1-6 kpa lub przepisach odrębnych. Kolegium zaznaczyło, iż rażące naruszenie prawa zachodzi w szczególności w przypadku naruszenia przepisu, którego treść nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności także wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich. W ocenie organu, zarzuty podniesione przez wnioskodawczynię nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia [...] 2008 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2. Odnosząc się do naruszenia przepisów technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ stwierdził, iż decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu planistycznego w tym znaczeniu, że kreuje na przyszłość możliwość zabudowy terenu dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Nie określa ona natomiast np. dokładnej lokalizacji budynków i urządzeń i infrastruktury technicznej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu, dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. Także na tym etapie realizacji, właściwy organ administracji architektonicznej bada, czy projekt budowlany odpowiada warunkom zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Kolegium uznało również za niezasadny zarzut rażącego naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 1 ust. 1 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 2 pkt. 1 tejże ustawy - poprzez naruszenie ładu przestrzennego i nie zapewnienie kontynuacji funkcji mieszkaniowo - usługowej w zabudowie mieszkaniowej na terenie planowanej inwestycji. Organ stwierdził, iż wyniku prawidłowo przeprowadzonej w toku postępowania analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzono min., że teren, na którym planowana jest inwestycja będąca przedmiotem postępowania to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wolnostojącej oraz zabudowy usługowej - biura, warsztat. Powyższe potwierdza także m.in. oświadczenie "A" Spółka z o.o. z siedzibą w P., przy ul. K. [...], które informuje, że pod wyżej opisanym adresem prowadzona jest działalność gospodarcza o charakterze biurowym w wynajętym budynku mieszkalnym o powierzchni 166 m2. Ponadto na nieruchomościach sąsiednich występuje zabudowa w tzw. drugiej linii (budynki gospodarcze, szklarni). Przy ul. K. [...] znajduje się natomiast zakład blacharsko – dekarski. Organ zaznaczył także, iż pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywatela od organów państwa SKO wyjaśniło, iż K. E. była zawiadamiana i informowana o czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu, brała w nim czynny udział, a jej argumenty były badane w toku prowadzonego postępowania. Prawo do spokojnego zamieszkania nie może oznaczać zakazu usytuowania na sąsiednich nieruchomościach budynków, jeśli przepisy się temu nie sprzeciwiają. Wniosek o ponownie rozpoznania sprawy złożyła K. E. podtrzymując w całości argumentację zawartą w wniosku z dnia 4 sierpnia 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]2008 r., nr [...]. K. E. podniosła jednocześnie, iż SKO w decyzji z dnia [...] 2010 r. wymijająco odniosło się do zarzutu naruszenia przepisów dotyczących szerokości wyjazdu z działki na drogę publiczną a także, że pominęło kluczową okoliczność, polegającą na tym, że w analizowanym obszarze nieruchomości sąsiednich istnieje co prawda zabudowa usługowa, lecz jest to wyłącznie funkcja usługowa w ramach zabudowy mieszkaniowej, natomiast nie są realizowane funkcje usługowe w zabudowie niemieszkaniowej. Decyzją z dnia [...]2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2010 r. Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w swojej wcześniejszej decyzji, podkreślając, iż jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Na etapie wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie jest możliwe badanie zarzutów opartych na przepisach ustawy Prawo budowlane. Ponadto zarządza drogi publicznej - Zarząd Dróg Miejskich w P. postanowieniem z dnia 15 stycznia 2007r nr [...] ustalił dla planowanej inwestycji sposób obsługi komunikacji, która ma się odbywać istniejącym dotąd zjazdem z ulicy K.. Tym samym zapewniony jest dostęp terenu do drogi publicznej o którym mowa w art. 61 p § 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podtrzymał także stanowisko, iż planowana inwestycja będzie kontynuować funkcję zabudowy istniejącą w sąsiedztwie. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stała się przedmiotem skargi K. E. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarżąca podtrzymała swoje wywody i argumentację wyrażone we wniosku z dnia 4 sierpnia 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] 2008 r., nr [...]oraz we wniosku z dnia 19 kwietnia 2010 r. o ponowne rozpoznanie sprawy. W szczególności zarzuciła, iż decyzja warunkach zabudowy została wydana pomimo braku dojścia (dojazdu) do terenu inwestycji oraz braku dostępu do drogi publicznej a także pomimo braku kontynuacji funkcji zabudowy. Strona skarżąca podtrzymała także swoje zarzuty dotyczące braku zawarcia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących urządzenia miejsc postojowych, wbrew regulacji zawartej w § 18 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a także wbrew stanowisku Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu wrażonym w dniu 15 stycznia 2007 r., oraz 10 października 2007 r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a., sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu również wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż sąd administracyjny nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi i zawartą w skardze argumentacją. Obowiązany jest \ natomiast, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Oznacza to, iż podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie nie są wyłącznym kryterium badania legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt I SA 2027/02, publ. Lex 146756 i z dnia 29 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA 2819/02, publ. Lex 146750). Będąca przedmiotem rozpoznania Sądu skarga, dotyczyła postępowania administracyjnego wszczętego w celu zbadania czy co do innej decyzji administracyjnej nie ziściły się przesłanki do stwierdzenia nieważności. Podzielić należy zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu podkreślające różnicę pomiędzy postępowaniem odwoławczym a trybem nadzwyczajnym weryfikacji decyzji ostatecznej, tj. trybem nieważności. O ile w postępowaniu odwoławczym zwykłe naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w niniejszym postępowaniu nadzwyczajnym organ może stwierdzać nieważność decyzji wyłącznie w przypadku stwierdzenia jej wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 pk1-6 kpa lub przepisach odrębnych. Rażące naruszenie prawa zachodzi w szczególności w przypadku naruszenia przepisu, którego treść nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności także wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich. W ocenie Sądu, mając na uwadze charakter podniesionych w skardze zarzutów, w pierwszej kolejności wyjaśnić należy cel, jakiemu służy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji. I tak zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dalej jako "u.p.z.p.", zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest zatem decyzją uznaniową, jeżeli bowiem zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i jest zgodne z przepisami odrębnymi to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Istotne jest, iż każda inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy Prawo budowlane i w zgodzie z przepisami techniczno-budowlanymi musi być poprzedzona wydaniem decyzji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym należy oddzielić te dwa etapy, tym bardziej, iż każdy z nich regulowany jest innymi przepisami, których nie wolno dowolnie czy naprzemiennie stosować. Z całą stanowczością podkreślić trzeba, iż decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja, wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu, nie narusza praw właścicieli i uprawnień osób trzecich, jej podjęcie nie wymaga zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jej wydanie nie przesądza o zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Stwierdzając powyższe Sąd podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2011r. II SA/Łd 875/10 - (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych zwana dalej CBOSA) Wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy nie decyduje jeszcze, iż inwestycja powstanie, gdyż dopiero po zatwierdzeniu projektu budowlanego i uzyskaniu pozwolenia na budowę inwestor może przejść do realizacji zamierzenia, do tego czasu nie może podejmować żadnych czynności związanych z samą budową. Z tych względów w decyzji o warunkach zabudowy określone są zarówno wymagania dotyczące przyszłej budowy, jej wpływu na środowisko, nieruchomości sąsiednie, wymagania w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich. Wydawana jest natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu analizy architektoniczno-urbanistycznej i ustaleniu w jej wyniku, iż spełnione są łącznie wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Taki właśnie charakter decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz etapowość procesu inwestycyjnego, a co za tym rozdział kompetencji pomiędzy poszczególne organy administracji powoduje, iż zarzuty skargi – dotyczące rażącego naruszenia przepisów o warunkach technicznych ocenić należy niezasadne. Z pewnością bowiem zarzut strony dotyczący ewentualnego wzmożenia obsługi komunikacyjnej nieruchomości i tym samym podwyższenia poziomu hałasu, nie może dotyczyć tego etapu procesu inwestycyjnego. Taki zarzut strony, aby mógł wywołać pożądany przez nią skutek, winien zostać podniesiony dopiero po złożeniu przez inwestora projektu budowlanego i wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2010r sygn. akt II OSK 1881/09, (publ. w CBOSA) stwierdził, że przepis art. 61 ust. pkt 5 u.p.z.p. nie upoważnia organu do uwzględniania warunków technicznych na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby już na tym etapie procesu inwestycyjnego organ administracji kształtował swoje rozstrzygnięcie z uwzględnieniem regulacji znajdującej zastosowanie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Przenosząc powyższe rozważania w realia przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy p.z.p. poprzez pominięcie – zdaniem – skarżącej, iż teren nie posiada dostępu do drogi publicznej, a także pominięcie wymogu wskazanego w § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie że nie ma on zastosowania w sprawie. Zgromadzone dokumenty wskazują ponad wszelką wątpliwość, iż działka o nr. 51 posiada dostęp do drogi publicznej – ul K.. Nie ma racji skarżący domagając się już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy precyzyjnego badania czy do budynku, którego posadowienie było planowane, zapewniony jest dostęp – dojazd o szerokości 4,5 m. Decyzja o warunkach zabudowy, w myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., powinna niewątpliwie pozostawać w zgodzie z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne. Przepisem takim nie jest w przedmiotowej sprawie § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestia ta winna być badana dopiero w chwili wystąpienia przez inwestora z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. W chwili wydawania przez organ decyzji o warunkach zabudowy badanie tej kwestii byłoby przedwczesne. W szczególności do chwili złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, zagospodarowanie działki może się zmienić, a więc zmianie może ulec parametr dostępu do budynku, którego posadowienie jest planowane. Dopiero w chwili wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, aktualizuje się więc obowiązek organu sprawdzenia parametrów wskazanych w § 14 ww. rozporządzenia. Zarzut powyższy był zatem przedwczesny na tym etapie procesu inwestycyjnego. Żądanie strony skarżącej, aby realizacja przedmiotowej inwestycji odbywała się w zgodzie z przepisami prawa budowlanego, mogło być dochodzone na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Kwestie związane z technicznymi warunkami inwestycji nie były przedmiotem oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższa argumentacja odnosi się w pełni do zarzutu naruszenia przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do precyzyjnego określenia miejsc parkingowych. Argumenty i postulaty skarżącej także w tym zakresie dotyczą kolejnej fazy procesu inwestycyjnego, a mianowicie złożenia przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Dopiero na tym kolejnym etapie organ byłby zobligowany do wskazania konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych. Zauważyć należy, iż sama skarżąca popada w sprzeczność, cytując jako uzasadnienie postawionych zarzutów przepis art. 18 ust. 2 ww. rozporządzenia. Przepis ten nakazuje dostosowanie liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tak więc już sama jednoznaczna treść ww. normy wskazuje, że nie ma ona zastosowania do etapu wydawania decyzji o warunkach zabudowy, lecz organy winny ją stosować dopiero w chwili wydawania pozwolenia na budowę. Reasumując słusznie organy orzekające w toku postępowania administracyjnego nie dopatrzyły się naruszeń prawa (w tym w szczególności naruszeń rażących) w zakresie określenia w decyzji o warunkach zabudowy liczby miejsc parkingowych. Tak więc również ten zarzut okazał się niezasadny. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut rażącego naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez błędne ustalenie, że w analizowanym terenie istniała kontynuacja funkcji zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków uregulowanych w art. 61 ust. 1 przywołanej ustawy, z których pkt 1 wymaga, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (Dz. U. nr 164, poz.1588) w § 2 pkt 2 definiuje funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu, jako sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu, zgodny z przepisami odrębnymi. W toku postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji w warunkach zabudowy, ustalono ponad wszelką wątpliwość, iż zachowana została ciągłość funkcji zabudowy. I tak w aktach sprawy znajduje się dokument – oświadczenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A", z siedzibą w P. przy ul K. [...] (nieruchomość znajdująca się w obszarze analizowanym), informujące, że pod wskazanym adresem prowadzona jest działalność o charakterze biurowym w wynajętym budynku mieszkalnym. Zabudowę tę określić należy jako usługową – wolnostojącą. W przedmiotowym obszarze analizowanym, przy ul K. [...], w czasie gdy wydawana była decyzja o warunkach zabudowy znajdował się warsztat dekarsko blacharski. O tym, iż tego rodzaju działalność była pod ww. adresem prowadzona świadczy materiał zdjęciowy. Bez znaczenia dla ww. stwierdzenia pozostaje pismo Urzędu Miasta P. z dnia 24 stycznia 2011r. z którego wynika, iż pod adresem P., ul K. [...] nie figuruje działalność gospodarcza, (k.66 akt), skoro działalność gospodarcza nie musi być prowadzona pod adresem siedziby firmy. Obie ww. nieruchomości dostępne były z tej samej drogi publicznej, co działka nr [...]. Działalność usługowa prowadzona była również na nieruchomości należącej do inwestora, (działka nr [...]). Tym samym również w powyższym zakresie zarzuty strony skarżącej należy określić jako bezzasadne. Jako bliżej nie sprecyzowane należy ocenić zarzuty naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa ( art. 8, w zw z art. 11 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.) oraz art. 12 w zw. z art. 35 i 36. Skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, iż organ nie miał na względzie słusznego interesu skarżącej. Pomijając fakt, iż nie zostało w skardze dookreślone, o który organ konkretnie chodzi, ze stwierdzeniem takim nie można się zgodzić, zważywszy na nałożone przez organ na inwestora - w decyzji o warunkach zabudowy - ograniczenie masy całkowitej pojazdów dostawczych (do 3,5 tony), które będą mogły zapewnić obsługę przedmiotowej nieruchomości. Rozstrzygnięcie to ewidentnie zmierza do zabezpieczenia interesów skarżącej. A właśnie kwestia ww. obsługi nieruchomości i ruchu pojazdów była najbardziej podkreślana przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego. K. E. była zawiadamiana i informowana o czynnościach podejmowanych w przedmiotowym postępowaniu, brała w nim czynny udział, a jej argumenty były badane w toku prowadzonego postępowania. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, była kwestia określenia przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, stosunków między inwestorem a skarżącą mianem konfliktu. Obiektywnie należy zauważyć, iż pomiędzy sąsiadami zaistniał niewątpliwie konflikt, dotyczący wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Również zarzut przewlekłości postępowania administracyjnego nie może stanowić rażącego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. Podkreślić należy wielość czynności dowodowych, które przeprowadziły organy w toku postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co było spowodowane aktywnością stron i licznymi wnioskami składanymi przez strony. Ta właśnie okoliczność miała decydujące znaczenie dla czasokresu postępowania. Reasumując Sąd stwierdził, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyło prawa i trafnie przesądziło o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2008r, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] 2008r o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji na działce nr [...] przy ul K. [...] w P. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. /-/ T.Świstak /-/ J.Zieliński J.Szaniecka za nieobecnego sędzkiego korzystającego z urlopu uzasadnienie wyroku podpisał sędzia /-/ T.Świstak