II SA/Kr 431/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na uchwałę Rady Gminy Gdów z dnia 25 października 2007 r., Nr XVIII/94/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Wieniec, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą zgodnie z Uchwałą Nr LII/345/98 Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów w rejonie złoża kruszywa "Nieznanowice-Wieniec". postanawia 1. skargę odrzucić 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 zł (trzysta złotych) Rada Gminy Gdów podjęła w dniu 25 października 2007 r. uchwałę Nr III/94/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Wieniec, w jego granicach administracyjnych, z wyłączeniem terenu, który objęty jest zmianą zgodnie z Uchwałą Nr LII/345/98 Rady Gminy Gdów z dnia 12 czerwca 1998 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gdów w rejonie złoża kruszywa "Nieznanowice-Wieniec". Pismem z dnia 19 października 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu 21 października 2010 r. M.S. wezwała Radę Gminy Gdów do usunięcia naruszenia prawa przedmiotową uchwałą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Rada Gminy Gdów podjęła w dniu 13 stycznia 2011 r. uchwałę Nr V/23/2011, w której uznała wezwanie M.S. do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia sporną uchwałą, za nieuzasadnione. Powyższa uchwała została doręczona M.S. w dniu 17 stycznia 2011 r. Skargą z dnia 3 lutego 2011 r. M.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Gdów z dnia 25 października 2007 r. NrIII/94/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Wieniec wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w zakresie zaskarżonego § 25 ust. 4 pkt 1 oraz § 36 ust. 8 pkt 5 oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zakwestionowanej uchwale zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prawa wodnego oraz ustawy o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Gdów wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz. W uzasadnieniu Rada Gminy ustosunkowała się do zarzutów podniesionych w skardze oraz wskazała na zachowanie procedury planistycznej przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. oznacza, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Skarżąca dopełniła również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07) wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały, do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270). Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika termin trzydziestodniowy do wnoszenia skargi i ma on zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. Zaś art. 53 § 2 cytowanej ustawy odnoszący się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym w sprawie wezwania stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 k.p.a.). Przepis art. 35 k.p.a. przewiduje natomiast, że organy administracji mają obowiązek załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, sprawa wymagająca postępowania wyjaśniającego powinna być załatwiona nie później, niż w ciągu miesiąca, a szczególnie skomplikowana nie później niż w ciągi dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca. Z tak sformułowanych przepisów wynika, że organ gminy powinien załatwić wezwanie bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 k.p.a., przy czym ustawa o samorządzie gminnym nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania. Oznacza to, że skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną. Istotne jest jedynie to, by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi – bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie (albo udzieli jej po upływie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania), a skarżący wyczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa sporządzone przez M.S. w dniu 19 października 2010 r. wpłynęło do Rady Miasta Gdów w dniu 21 października 2010 r. W niniejszej sprawie od tego dnia należy liczyć termin do wniesienia skargi, gdyż Rada Gminy Gdów udzieliła odpowiedzi na wezwanie skarżącej uchwałą z dnia 13 stycznia 2011 r. doręczoną skarżącej w dniu 17 stycznia 2011 r., a zatem już po upływie 60-dniowego terminu od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który upływał w dniu 20 grudnia 2010 r. Oznacza to, że skarga do sądu administracyjnego powinna być złożona przez skarżącą również w terminie 60 dni od daty wpływu wezwania do Rady Gminy Gdów, tj. do dnia 20 grudnia 2010 r. Natomiast skarżąca sporządziła skargę dopiero w dniu 3 lutego 2011 r., a następnie wniosła ją do sądu administracyjnego w dniu 10 lutego 2011 r. Z uwagi na powyższe zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej, zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Postanowiono o zwrocie skarżącej kwoty 300 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.