II SA/Ol 166/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Iławie z dnia 12 stycznia 2011 r., nr IV/30/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. orzeka, ze zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 24 lutego 2011r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski wywiódł skargę na uchwałę Nr IV/30/2011 Rady Miejskiej w Iławie z dnia 12 stycznia 2011r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego obszaru miasta Iławy, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący wskazał, że art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób ścisły określa kolejność i czynności podejmowane przez organ wykonawczy gminy w toku procedury planistycznej. Natomiast art. 19 tej ustawy reguluje, że jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także uwzględnienia uwag do projektu planu, to czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian, z tym, że przedmiotem ponowionych czynności może być jedynie część projektu planu objęta zmianą. Wobec tych regulacji prawnych w ocenie skarżącego należy przyjąć, że projekt planu miejscowego wyłożony do publicznego wglądu i plan uchwalony przez radę gminy powinny być tożsame, chyba, że zostały wprowadzone do projektu planu miejscowego zmiany bądź przez organ wykonawczy gminy wynikające z rozpatrzenia uwag, co do których w niezbędnym zakresie zostały ponowione uzgodnienia lub przez radę gminy, której decyzja o dokonaniu zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego pociąga za sobą konieczność powtórzenia procedury w zakresie niezbędnym do ich wprowadzenia (art. 19 ustawy). Według skarżącego na gruncie przedmiotowej sprawy nie wszystkie rozbieżności planu wyłożonego do wglądu w stosunku do planu przyjętego wynikały z przyjętych uwag lub dokonanych zmian przez organ stanowiący. Tymczasem wobec tych zmian nie zastosowano wymaganej procedury ponownego uzyskania stosownych uzgodnień, co w takiej sytuacji jest wymogiem proceduralnym wynikającym z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze przywołano liczne zapisy, co do których dopatrzono się takich uchybień, wskazując, że do najistotniejszych należą: - Zapisy 6 pkt 26 uchwały znajdujące się w Dziale I - Przepisy ogólne, wprowadzające definicję małej stacji benzynowej, czyli stacji o maksymalnie 3 dystrybutorach, z zakazem realizacji pawilonu handlowo-gastronomicznego i wyłączeniem dystrybucji paliwa gazowego zmiana ta nie w pełni uwzględnia przyjętą przez organ wykonawczy uwagę. Przy czym organ nadzoru wskazał, iż w dalszej części planu określenie mała stacja benzynowa nie występuje, uchwałodawca posługuje się natomiast nigdzie niezdefiniowanym pojęciem małej stacji paliw. - Zapisy 9 ust. 1 (Dział 1) uchwały — wprowadzające zakaz lokalizowania, na obszarze objętym planem, nowych przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, podczas gdy w projekcie planu wyłożonym do publicznego wzglądu taka możliwość istniała pod warunkiem uzyskania pozytywnej decyzji w postępowaniu o uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. - Zapisy 12 pkt 1 lit b, w których w stosunku do wyłożonego projektu planu zagospodarowania przestrzennego zamieniono termin obowiązującej linii zabudowy na nieprzekraczalną linię zabudowy, tym samym zmieniając warunki zagospodarowania terenu dla całego projektowanego terenu bez zachowania odpowiedniej procedury, o której mowa wyżej. - W 13 pkt 1 lit h uchwały przyjętej przez Radę Miejską dodano zapis o treści "w zespołach zabudowy jednorodzinnej należy tworzyć place zabaw", co stanowi zmianę warunków zagospodarowania terenu. - W 16 ust. 3 pkt 1 wprowadzono zmianę polegającą na zwiększeniu z 0,5 do 1 ponad średni poziom terenu dla budynków jednorodzinnych zasady określania rzędnych posadzek parterów. - W 36 ust. 11 w stosunku do projektu wyłożonego do publicznego wglądu dodano pkt 11 i 12 alternatywnie dopuszczające wybudowanie na terenie oznaczonym jako B-MWU2/alt.UC wielkopowierzchniowego obiektu o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2, co kwalifikuje się jako zmianę przeznaczenia terenu. - Postanowienia 37 ust. 1 pkt 2 lit g, które różnią się od wyłożonego projektu tym, że zamiast rezerwy na parterowy obiekt usługowy na obszarze oznaczonym jako B-U6 przewidziano rezerwę na obiekt usługowy dwukondygnacyjny. - W 42 ust. 5 pkt 11 poprzez zapis "podział terenu dopuszczalny po wykonaniu jako opracowania przedprojektowego, koncepcji urbanistyczno-architektonicznej zespołu zabudowy dla całego obszaru" realizację postanowień planu uzależniono od opracowania przedprojektowego nieznanego przepisom prawa. - W 48 ust. 3 pkt 2-4 oraz 48 ust. 4 pkt 2-4 uchwały dla terenów oznaczonych jako D-UTI - zabudowa turystyczna i rekreacyjna i D-UT4 - zabudowa turystyczna i rekreacyjna ustalono bądź zmieniono wskaźniki i parametry zabudowy w stosunku do planu wyłożonego do publicznego wglądu. - W 58 ust. 2 pkt 7 ust. 3 pkt 7 uchwały dla terenów F-MN2 i F-MN3 zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna dodano zapis: "zakaz realizacji wolnostojącej zabudowy gospodarczej i garaży" Zdaniem organu takie działania organów planistycznych są niedopuszczalne i stanowią istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto strona skarżąca podniosła, że uwagi o charakterze indywidualnym, zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek, mogą być uwzględniane przez właściwy organ w trybie art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czyli bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym, dotyczącym interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, wymaga ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. Na gruncie niniejszej sprawy uwagi oznaczone w dokumentacji planistycznej numerami 2, 3, 6, 16, 17 i 18 dotyczą konkretnych działek, a zostały uwzględnione dla całych terenów czyli wszystkich nieruchomości znajdujących się na tych terenach. To zaś stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze podniesiono również, że treść § 27 ust. 6 uchwały ogranicza lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej oraz ich masztów i wież antenowych wyłącznie do terenów przemysłowych i składowych UP i P, co jest sprzeczne z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a także nie uwzględnia uwagi złożonej w tym zakresie przez spółkę "[...]". Poza tym w ocenie organu nadzoru zapis § 17 ust. 3 uchwały, który ustala zakaz realizowania ekranów akustycznych na określonym kierunku widokowym ingeruje w teren zamknięty kolejowy, dla którego zaś zgodnie z art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie sporządza się planu czyli nie wprowadza się też zakazów. W odpowiedzi na skargę organ uznał zarzuty skarżącego za częściowo zasadne i w związku z tym wniósł o ograniczenie nieważności uchwały do części dotyczącej czynności określonych w art. 17 pkt 10 -14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie zgodził się jednak ze stanowiskiem skarżącego odnoszącym się do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Według organu bowiem uchwalając nowy plan wystarczy wyeliminować naruszenie prawa, pozostawiając go w pozostałym zakresie w nienaruszonym kształcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Wskazać należy również na zapis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwana dalej: ustawą ppsa., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak również przepis art. 135, który obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. W ocenie Sądu przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, czego nie kwestionuje nawet Gmina Iława. Tryb sporządzania planu miejscowego oznacza kolejność podejmowanych przez organ czynności w toku procedury planistycznej. Art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U., Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; 4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko; 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do: – gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, – wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, – regionalnego dyrektora ochrony środowiska, – właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, – Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji, – właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii, – właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz b) uzgodnienie projektu planu z: – wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, – organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, – właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, – właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, – dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, – właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, – ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej, – właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne; 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Stosownie zaś do art. 19 ust. 1 ww. ustawy, jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego, w tym także w wyniku uwzględnienia uwag do projektu planu - czynności, o których mowa w art. 17, ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Jak wynika zatem z przywołanych regulacji prawnych procedura planistyczna przewiduje, przed uchwaleniem planu miejscowego, wyłożenie projektu tego planu do publicznego wglądu. Ostateczna wersja planu może zatem różnić się od wersji wyłożonej do publicznego wglądu tylko w zakresie, w jakim zezwala na to ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu dokonywanie jakichkolwiek zmian w części opisowej lub graficznej uchwalonego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do jego projektu wyłożonego do publicznego wglądu, poza przypadkami wskazanymi w art. 17 pkt 13 i art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niedopuszczalne i stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 wspomnianej ustawy. Zmiana treści lub rysunku projektu planu (zakres i rodzaj tych zmian) pozostaje bowiem w takim wypadku poza wiedzą zainteresowanej społeczności lokalnej i poza jej kontrolą. Sama ustawa, nakazując wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, sankcjonuje obowiązek organów gminy do zapoznania, jeszcze w toku procedury planistycznej społeczności lokalnej z projektem planu zagospodarowania przestrzennego, który po uchwaleniu przez radę gminy stanie się aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące (por. wyrok WSA w Gdańsku z 2 września 2009r., II SA/Gd 250/07). Rację ma organ nadzoru podnosząc, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie wszystkie rozbieżności planu wyłożonego do wglądu w stosunku do planu przyjętego wynikały z przyjętych uwag lub dokonanych zmian przez organ stanowiący, a także by w konsekwencji ponawiano czynności w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Rzeczą pozbawioną sensu byłoby tu przytaczanie za organem nadzoru wszystkich rozbieżności pomiędzy projektem planu wyłożonym do wglądu, a planem uchwalonym zaskarżoną uchwałą, tym bardziej, że analiza prawna dokonana przez Sąd potwierdziła przywołane rozbieżności, a sama Rady Gminy im nie zaprzecza. Jedynie tytułem przykładu można wskazać zapis § 58 ust. 2 pkt 7 uchwały, w którym dodano zakaz realizacji wolnostojącej zabudowy gospodarczej i garaży dla terenów F-MN2 i F-MN3, podczas gdy w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu nie obowiązywał taki zakaz. Dalej wskazać należy, że zasadna jest argumentacja organu nadzoru odnośnie zmian wprowadzonych do planu w oparciu o uwzględnione uwagi. Interpretując przepisy art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym trzeba mieć na uwadze charakter prawny uwag wnoszonych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu. Jeżeli są to uwagi o charakterze indywidualnym zgłaszane w odniesieniu do poszczególnych działek mogą być uwzględniane przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta w trybie art. 17 pkt 13 ww. ustawy, tj. bez obowiązku ponowienia procedury planistycznej. Czym innym jest natomiast wprowadzanie zmian o charakterze ogólniejszym w odniesieniu do terenu wykraczającego poza obszar jednej działki lub wprawdzie wprowadzającym zmiany na jednej działce, ale w taki sposób, że ta zmiana będzie miała wpływ na inne działki na danym obszarze. Wówczas może wystąpić sytuacja, gdzie będziemy mieli do czynienia z konfliktem interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami. Zmiany leżące w interesie jednych, naruszają interesy innych właścicieli i jeżeli dokonywane są arbitralnie przez wójta, burmistrza czy prezydenta miasta powodują, że ci którzy są w opozycji do zmian tracą możliwość ich kwestionowania w formie uwag do projektu, rozpatrywanych przez radę gminy na sesji uchwalającej plan (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2008r., II OSK 367/08). Na gruncie przedmiotowej sprawy zaś uwagi oznaczone w dokumentacji planistycznej (wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Iławy) numerami 2, 3, 6, 16, 17 i 18 dotyczą konkretnych działek, a zostały uwzględnione dla całych terenów czyli wszystkich nieruchomości znajdujących się na tych terenach, co jest ewidentnie sprzeczne z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podobnie wątpliwości budzi sposób uwzględnienia uwagi - oznaczonej w wykazie numerem 19 "[...]" sp. z o.o., która dotyczyła ograniczeń możliwości lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Przede wszystkim treść § 27 ust. 6 uchwały ogranicza lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej oraz ich masztów i wież antenowych wyłącznie do terenów przemysłowych i składowych UP i P, co jest sprzeczne z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010r., Nr 106, poz. 675), zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto wspomniany zapis planu wydaje się pozostawać w sprzeczności z § 27 ust. 7 i 8 przedmiotowej uchwały (wprowadzonymi do planu wskutek rozpatrzenia uwagi), które z kolei dopuszczają możliwość wykorzystania do montażu anten telefonii komórkowej: wież i masztów istniejących oraz wież kościelnych, wież ciśnień i kominów ciepłowni miejskich pod warunkiem uwzględnienia wszystkich przepisów szczególnych, w tym przepisów w zakresie ochrony zabytków w odniesieniu do obiektów podlegających takiej ochronie. Odnosząc się zaś do ostatniego zarzutu skargi, dotyczącego zakazu - z § 17 ust. 3 przedmiotowej uchwały - realizowania ekranów akustycznych na kierunku widokowym dla strefy E od strony magistrali kolejowej E 65, co według organu nadzoru ingeruje w teren zamknięty kolejowy, stwierdzić należy, że zarzut ten nie został przez organ nadzoru uzasadniony w wystarczającym stopniu. Z treści art. 14 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu. W związku z powyższym zapisem plany miejscowe mogą być sporządzane dla terenów zamkniętych ustalonych przez ministra właściwego do spraw transportu. Dlatego też ponownie przeprowadzając procedurę planistyczną Gmina może objąć ustaleniami planu tereny zamknięte, o ile są to tereny ustalone przez ministra właściwego do spraw transportu. Reasumując, organ przeprowadzając ponownie procedurę sporządzenia i wdrożenia planu miejscowego musi rozważyć i ustalić precyzyjnie, od którego momentu ta procedura została naruszona. Sam fakt jej pełnego niezachowania jest bezsporny. Wydaje się, że tryb sporządzenia planu miejscowego powinien być powtórzony od momentu ustalonego w art. 17 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc od etapu wystąpienia o opinie i uzgodnienia projektu planu ze stosownymi organami. Wskazać bowiem należy, że nie może być takiej sytuacji, iż Burmistrz przesyła organom uzgadniającym i opiniującym projekt planu, który następnie jest modyfikowany i uchwalany w innej wersji niż projekt przesłany do uzgodnień i opinii, przy czym przyjęte zmiany nie zostały wprowadzone zgodnie z procedurą uchwalenia planu wymienioną w art. 17 ustawy. Wskazać należy, że zawarte w uzasadnieniu wyroku wywody co do rozbieżności pomiędzy projektem planu wyłożonym do publicznego wglądu, a planem uchwalonym w innym brzemieniu z opisanym wyżej naruszeniem trybu sporządzenia planu, będą miały również zastosowanie do sytuacji, gdy inna wersja planu jest przedstawiana organom o których mowa w art. 17 pkt 6 lit. a i b ustawy, a następnie poza procedurą i wiedzą tych organów, organ gminy wprowadza zmiany do planu miejscowego. O ile więc taka sytuacja w sprawie miałaby miejsce (w aktach brak jest projektu planu przesłanego organom opiniującym i uzgadniającym) koniecznym byłoby powtórzenie procedury związanej z uzyskaniem opinii i uzgodnień w oparciu o art. 17 pkt 6 lit. a i b ustawy. W kolejnym etapie rzecz jasna niezbędne będzie ponowne wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu i ścisłe przestrzeganie procedury związanej z przyjęciem planu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że Sąd nie mógł ograniczyć się do stwierdzenia nieważności uchwały jedynie co do części dotyczącej czynności określonych w art. 17 pkt 10 – 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest bowiem podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności uchwały w takim zakresie. W przypadku istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, Sąd ma obowiązek stwierdzić nieważność uchwały w całości lub w części. Czym innym jest natomiast konieczność ponowienia procedury przyjęcia planu. To od jakiego momentu procedura winna być ponowiona może natomiast wynikać ewentualnie z uzasadnienia wyroku. W związku z powyższym, Sąd w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 ppsa stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Jednocześnie orzeczono w pkt II, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Zgodnie bowiem z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.