I SA/Po 50/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie NSA Stanisław Małek NSA Maria Skwierzyńska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. upoważnionego do wydawania interpretacji indywidualnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; /-/ M.Skwierzyńska /-/ K.Wolna-Kubicka /-/ S. Małek W dniu [...] czerwca 2009 r. Spółka z o.o. "D. P." wystąpiła, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu – upoważnionego przez Ministra Finansów do wydawania w jego imieniu interpretacji indywidualnych, z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentacji, stawki podatku oraz obowiązku stosowania dokumentu specyfikacji przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. Wnioskodawczyni przedstawiła wskazanemu organowi podatkowemu następujące okoliczności faktyczne, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął jako podstawę rozstrzygnięcia. Spółka z o.o. "D. P." jest producentem i dostawcą materacy dla kontrahenta z siedzibą w Szwajcarii. Nabywca posiada właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany m.in. przez stosowne władze we Włoszech i na Węgrzech. Odbiorcami ostatecznymi towarów dostarczanych przez wnioskodawczynię każdorazowo są sklepy i magazyny, tj. podatnicy podatku od wartości dodanej, również posiadający stosowne numery identyfikacyjne dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, którzy mają swoje siedziby w różnych krajach członkowskich UE. Towary trafiają z magazynu zbiorczego bezpośrednio do odbiorców w różnych krajach członkowskich UE. Transport towarów z Magazynu Zewnętrznego leży w gestii przewoźników działających na rzecz nabywcy lub odbiorców. Magazyn Zewnętrzny jest odrębnym od Spółki podmiotem gospodarczym, który stanowi swego rodzaju centrum dystrybucyjne, w którym są magazynowane towary dostarczane przez wielu różnych producentów i dostawców dla nabywcy. Wnioskodawczyni dokumentuje dostawy w ramach WDT w sposób następujący: * faktura VAT - bez podpisu Odbiorcy, * kopia listu przewozowego CMR potwierdzającego transport towaru zrealizowany z Magazynu Zewnętrznego do odbiorcy. Kopia CMR jest przekazywana do Spółki przez Magazyn Zewnętrzny, * packing list - który to dokument jest dołączony do faktury VAT - także bez podpisu odbiorcy, * miesięczne zestawienie faktur - przesyłane do wnioskodawczyni przez nabywcę drogą elektroniczną. W chwili obecnej nabywca poinformował Spółkę, że jest zmuszony odstąpić od wysyłania kopii listów przewozowych CMR, o których mowa powyżej. Wynika to z faktu, iż przygotowanie oraz dystrybucja kopii listów przewozowych CMR przez nabywcę i odbiorców dla wszystkich dostawców w Polsce (takich jak Spółka), jest wyjątkowo uciążliwe i kosztowne, a nadto nie znajduje potwierdzenia w regulacjach prawa wspólnotowego, które są częścią polskiego porządku prawnego. Wnioskodawczyni wskazała, że posiadany przez nią tzw. packing list nie jest dokumentem przewozowym otrzymanym od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z którego by jednoznacznie wynikało, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Jest to dokument drukowany przez Spółkę, pełniący rolę "specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku", o czym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT. Jest on dołączony do faktury i nie zawiera podpisu ani przedstawiciela Spółki, ani też odbiorcy. Bardzo często treść tej specyfikacji stanowi powtórzenie danych zawartych na fakturze VAT. W związku z powyższym stanem faktycznym wnioskodawczyni zadała organowi podatkowemu dwa pytania: po pierwsze - czy spełniwszy warunki określone w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, będzie ona uprawniona do zastosowania stawki 0% przy rozliczeniu WDT, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji za dany miesiąc, będzie w posiadaniu: faktury VAT - bez podpisu odbiorcy, packing listu - który to dokument jest dołączony do faktury VAT - także bez podpisu odbiorcy, * przesłanego drogą elektroniczną do Spółki przez nabywcę - miesięcznego zestawienia faktur? Po drugie zaś, wnioskodawczyni zapytała organowi pytanie, czy może zrezygnować, nie utraciwszy prawa do stosowania stawki 0%, z obowiązku drukowania w.w. specyfikacji i przesyłania jej wraz z fakturą VAT do nabywcy, jeżeli te same dane zawarte są już w fakturze? W opinii Spółki, będzie ona uprawniona do zastosowania stawki 0%, jeżeli przed upływem terminu do złożenia deklaracji VAT-7 za dany miesiąc (tj. do 25-go dnia następnego miesiąca), będzie w posiadaniu dokumentów, o których mowa w pierwszym pytaniu. Ponadto w jej przekonaniu, o ile treść faktury stanowi jednocześnie specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, to nie ma ona obowiązku dodatkowego drukowania i załączania dla kontrahenta unijnego odrębnego dokumentu, którego treść jest identyczna z tym, co wynika z faktury VAT. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko Spółki z o.o. "D. P." wyrażone w powyższym wniosku za nieprawidłowe - w zakresie dokumentacji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz stawki podatku oraz za prawidłowe - w zakresie obowiązku stosowania dokumentu specyfikacji przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. W uzasadnieniu w.w. aktu wskazano na treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj.: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.); § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1337), art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 4 i art. 9 Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.) i stwierdzono, że wnioskodawczyni dysponując fakturą VAT, dokumentem "packing list" oraz przesłanym drogą elektroniczną miesięcznym zestawieniem faktur, nie ma prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, albowiem nie będzie wówczas w posiadaniu dokumentu otrzymanego od przewoźnika (spedytora), z którego jednoznacznie wynikałoby, że towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Po drugie zaś organ stwierdził, że jeżeli faktura VAT posiada wszelkie dane, o których mowa w § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia, Spółka nie ma obowiązku drukowania dodatkowego dokumentu pełniącego rolę "specyfikacji poszczególnych sztuk ładunku", którego treść stanowi powtórzenie treści faktury. Pismem nadanym dnia 12 października 2009 r. Spółka z o.o. "D. P." wezwała Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji indywidualnej. W złożonym wezwaniu wnioskodawczyni nie zgodziła się z wydaną interpretacją, stwierdzając, że organ podatkowy naruszył prawo poprzez odmowę bezpośredniego zastosowania przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy dyspozycji art. 14 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 w zw. z art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, oraz wniosła o uznanie jej stanowiska za prawidłowe w całej rozciągłości. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. Przedmiotowa interpretacja indywidualna została zaskarżona do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. "D. P." Spółka z o.o. zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie – po pierwsze - art. 42 ust. 1 pkt 1-2 w zw. z ust. 3-4 oraz w zw. z ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co sprowadza się do uznania, iż ma ona prawo do zastosowania stawki 0% tylko wówczas, gdy: jest w posiadaniu wszystkich dokumentów wskazanych w ust. 3-5 art. 42 ustawy VAT – jeżeli w sposób jednoznaczny stwierdzają one, iż towary objęte WDT zostały wywiezione z terytorium RP i dostarczone na terytorium innego państwa członkowskiego lub łącznie jest w posiadaniu dokumentów, o których mowa w ust. 3-5 art. 42 ustawy VAT (tj. gdy dokumenty te nie wskazują w sposób jednoznaczny, iż towary objęte WDT zostały wywiezione z terytorium RP i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego) oraz dokumentów określonych w art. 42 ust. 11 ustawy VAT. Po drugie skarżąca zarzuciła wskazanej interpretacji naruszenie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez ich niezastosowanie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Po trzecie zaś Spółka zarzuciła w.w. aktowi naruszenie art. 14b ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez uznanie, iż organ w toku postępowania prowadzonego na podstawie tego artykułu nie jest uprawniony ani zobowiązany do uwzględnienia regulacji prawa wspólnotowego, tj. zapisów Dyrektywy 112. Stawiając powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. zaskarżonej interpretacji indywidualnej w zakresie, w jakim Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej orzekł w pkt 1 petitum interpretacji, iż jej stanowisko odnośnie dokumentacji WDT oraz stawki podatku jest nieprawidłowe. Ponadto skarżąca wniosła o uznanie na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a., iż jej stanowisko wyrażone we wniosku było prawidłowe, tzn. że w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz obowiązujących przepisów prawa - będzie ona uprawniona do rozpoznania WDT i stosowania stawki 0%, W odpowiedzi na skargę organ podatkowy uznał zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu zaznaczył, iż Traktat o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej stanowi część krajowego porządku prawnego. Zgodnie z powyższym, regulacje prawne dotyczące prawa podatkowego zawarte w dyrektywach są stosowane w krajach członkowskich poprzez implementację, czyli uregulowanie w przepisach prawa krajowego zagadnień prawa wspólnotowego. Należy jednak zauważyć, że o ile polski ustawodawca ma obowiązek implementacji zawartych w dyrektywach postanowień wiążących państwo członkowskie, co do zamierzonego celu, to Wspólnota zostawia władzom krajowym swobodę co do form i metod jakimi skutek ma być osiągnięty. W związku z powyższym organ stwierdził, iż biorąc pod uwagę treść art. 14 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 138 ust. 1, art. 131 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, akt ten nie określa rodzaju dokumentów potwierdzających fakt wywozu towarów, których posiadanie jest konieczne, lecz ich ustalenie pozostawia w gestii poszczególnych krajów członkowskich. Mają one możliwość decydowania o warunkach, na podstawie których wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów korzysta ze zwolnienia od podatku. Korzystając z tego uprawnienia polski ustawodawca określił te warunki m.in. w art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wymóg posiadania wszystkich dokumentów wymienionych w tym przepisie ma za zadanie zapobiec uchylaniu się, bądź unikaniu opodatkowania, jak i nadużyciom w tym zakresie, co wprost wypełnia cele zawarte w art. 131 Dyrektywy i co było wolą ustawodawcy unijnego. Wprowadzenie zatem wymogu posiadania dokumentów niezbędnych dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku zawartych w powyższym przepisie, w opinii organu nie jest sprzeczne z uregulowaniami zawartymi w tym zakresie w Dyrektywie 2006/112/WE. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z normą z art. 3 § 1 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem wydanych przez jej organy aktów lub czynności. Zgodność z prawem rozpatrywana jest zarówno w aspekcie prawa materialnego, jak i prawa regulującego zasady postępowania. Sąd nie jest przy tym związany wnioskami i zarzutami skargi, o czym przesądza art. 134 § 1 P.p.s.a. Z postanowień powołanego przepisu oraz § 2 tego artykułu wynika więc konieczność przestrzegania przez sąd zasady legalności oraz niepogarszania sytuacji strony skarżącej. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona interpretacja sprzeciwia się obowiązującemu prawu. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną tej interpretacji, przy czym treść tego aktu została zdeterminowana również pytaniami zadanymi we wniosku o jego wydanie oraz stanowiskiem skarżącej w sprawie oceny prawnej przytoczonych okoliczności faktycznych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zarzuty dokonania w zaskarżonej interpretacji błędnej wykładni art. 42 ust. 1 pkt 1-2 w zw. z ust. 3-4 oraz w zw. z ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, w skrócie: ustawa o VAT) poprzez przyjęcie, że w przypadku gdy podatnik nie posiada stosownych dokumentów przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym została wykonana wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, wówczas ma obowiązek wykazać tę dostawę jako dostawę krajową, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, co z kolei powoduje, że dostawa ta jest opodatkowana stawką właściwą dla tego rodzaju dostawy tj. stawką krajową. Wymienione wyżej przepisy zawierają jeden z warunków zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, dotyczący udokumentowania wywozu z kraju towarów będących przedmiotem tej dostawy i dostarczenia ich na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT), a także regulują sytuację, gdy ten warunek nie został spełniony przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres (art. 42 ust. 12), jak również określają, przypadki gdy następnie podatnik otrzyma dowody dokonania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (art. 42 ust. 12a). Z przepisów tych nie wynika natomiast, aby w przypadku gdy podatnik, który dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy, a nie posiada jeszcze dowodów, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2, wymienionych w ust. 3 z zastrzeżeniem ust. 4 i 5 tego artykułu, wystąpił obowiązek zastosowania do tej wewnątrzwspólnotowej dostawy stawek krajowych właściwych dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Natomiast – na co słusznie zwróciła uwagę strona skarżąca – ustawodawca krajowy stanowi w ust. 11 art. 42, iż w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3 - 5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa – wymieniając przykłady takich dokumentów. Sąd zwraca uwagę, że dokonując wykładni wskazanych wyżej krajowych unormowań prawnych należy mieć na uwadze, iż powinna mieć ona prounijny charakter, tym bardziej że przepisy ustawy o VAT są efektem procesu implementacji. Oznacza to, że przy ich interpretowaniu należy obecnie uwzględniać art. 138 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347, poz. 1, ze zm., w skrócie: Dyrektywa nr 112) - poprzednio zaś art. 28c część A lit. a, akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE L Nr 145, poz. 1, ze zm., w skrócie: Szósta Dyrektywa). W przeciwnym razie, gdy pominie się prounijny kontekst krajowej regulacji, może dojść do sytuacji, że przyjęta w art. 42 ustawy o VAT konstrukcja spełnienia warunków uprawniających do zastosowania przez podatnika stawki 0% z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, będzie niezgodna z regulacją unijną. Taki sposób jej rozumienia, jak zaproponował Minister Finansów w pisemnej interpretacji indywidualnej, narusza zasadę neutralności podatkowej i prowadzi do podwójnego opodatkowania tej samej transakcji w kraju dostawcy i nabywcy. Fakt, że to podwójne opodatkowanie mogło mieć charakter czasowy i być następnie wyeliminowane w drodze korekty złożonej deklaracji nie eliminował niezgodności z prawem unijnym zaproponowanego przez organ rozumienia art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT (vide: wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r., I FSK 1500/08, LexPolonica nr 1987777, "Rzeczp." 2009/17, s. C5). W tej sytuacji Sąd podziela również zarzut naruszenia przez organ w przedmiotowej interpretacji art. 138 ust. 1 Dyrektywy nr 112, poprzez ich niezastosowanie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Dokonując analizy uregulowań unijnych w tym zakresie, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż z art. 138 ust. 1 Dyrektywy nr 112 wynika, iż: "(...) Państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działającym w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów". Podobna regulacja zawarta była w art. 28c część A lit. a akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy, do której dostosowywano polskie prawo podatkowe uchwalając ustawę o VAT. W wykładni tego ostatnio wymienionego przepisu dokonanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (m.in. w sprawach: C-409/04, LEX nr 319465 oraz C-146/05, LEX nr 319467) podkreślano, że zwolnienie od podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej, odpowiadającej nabyciu wewnątrzwspólnotowemu, pozwala na unikanie podwójnego opodatkowania, a tym samym naruszania zasady neutralności podatkowej, na której oparty jest wspólny system podatku od wartości dodanej. Trybunał Sprawiedliwości zwracał także uwagę, że zasadnicze znaczenie przy badaniu, czy podatnik ma prawo do zwolnienia z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny mieć przesłanki obiektywne dotyczące faktycznego wystąpienia przemieszczenia towarów pomiędzy Państwami Członkowskimi. Natomiast warunki formalne, dowodzące tej okoliczności, które Państwa wprowadzają w celu zapewnienia prawidłowego poboru podatku i uniknięcia oszustw z tym związanych, nie mogą być wykorzystywane w taki sposób, aby podważały neutralność podatku VAT (zob.: wyrok NSA z 13 maja 2008 r., I FSK 611/07, "M. Pod." 2009/3/32). Dlatego też biorąc pod uwagę wnioski wynikające z przepisów unijnych interpretowanych w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE, należy podzielić sposób rozumienia art. 42 ust. 1 w zw. z ust. 3 - 4 ustawy o VAT zaproponowany przez skarżącą i stwierdzić, że przepisy te nie dają podstawy do podatkowego traktowania, do czasu otrzymania stosownych dowodów, wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jeśli nastąpiło charakteryzujące ją przemieszczenie towarów do innego kraju Unii Europejskiej, w sposób tożsamy z dostawą krajową, i określania zasad powstania obowiązku i zobowiązania podatkowego, tak jak w przypadku dostawy krajowej. Taka dostawa, mimo braku wszystkich wymaganych w art. 42 ust. 3 – 4 dokumentów, nie zmienia swojego materialnego charakteru nawet poprzez zaewidencjonowanie jej w sposób określony w art. 42 ust. 12 ustawy o VAT jako dostawy na terytorium kraju. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że interpretacja indywidualna sprzeciwia się obowiązującemu prawu, skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. /-/ M. Skwierzyńska /-/ K. Wolna - Kubicka /-/ S. Małek