I SA/Ol 304/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak-Brzozowa po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 1 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) określa, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia "[...]" nr "[...]", w którym wierzyciel uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z przedstawionych akt sprawy wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" z dnia 22 września 2010r. wystawionego przez Starostę z tytułu opłaty za czynności geodezyjne za 2008r. w kwocie 9.211,49 zł należności głównej. Należność ta stanowi różnicę między kwotą 16.636,50 zł w wystawionym przez Starostwo Powiatowe wobec Spółki A. rachunku z 28 listopada 2008r. nr "[...]" za wykonane czynności geodezyjno-kartograficzne, a fakturą VAT nr "[...]" wystawioną przez Spółkę A. na kwotę 7.425,01 zł w związku z zakończeniem prac związanych z założeniem ewidencji budynków i lokali gminy wiejskiej G. Należności te wynikają z umowy między Starostą a Spółką A. nr "[...]" z 07 lipca 2008r. na wykonanie prac geodezyjnych związanych z założeniem w/w ewidencji. Jak wynika z jego treści rachunek z 28 listopada 2008r. wystawiono na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. nr 37, poz. 333) i zarządzenia Starosty nr 74/2005 z 06 kwietnia 2005r. Rachunek dotyczy zaś modernizacji ewidencji budynków w Gm. G. w kwocie 16.632,- zł i wykonania kopii ksero A-4 na sumę 4,50 zł. Z uwagi na nieopłacenie przez Spółkę A. rachunku Starosta na podstawie art. 498 Kodeksu cywilnego złożył oświadczenie o potrąceniu wzajemnych należności (pismo z dnia 04 marca 2009r. nr "[...]"). Z kolei 16 sierpnia 2010r. Spółka odebrała upomnienie wzywające na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.), dalej jako u.p.e.a., do uregulowania należności - opłaty za czynności geodezyjne (pozostająca po potrąceniu część należności z rachunku nr "[...]") w kwocie 9.211,49 zł plus odsetki liczone od dnia 13 grudnia 2008r. i koszty upomnienia. Po wszczęciu postępowania egzekucyjnego Spółka A. pismem z dnia 18 października 2010r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Podstawę prawną zarzutów stały się art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego; art. 33 pkt 2 u.p.e.a. tj. brak wymagalności obowiązku; art. 33 pkt 6 u.p.e.a. tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; art. 33 pkt 7 u.p.e.a. tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; art. 33 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, uchylenie dokonanej w jego toku czynności zajęcia rachunku bankowego oraz wstrzymanie czynności i postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów. Starosta, po otrzymaniu od organu egzekucyjnego pisma w sprawie zarzutów w celu wyrażenia stanowiska jako wierzyciela dochodzonych należności, postanowieniem z dnia "[...]" uznał w jego sentencji wszystkie zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione w całości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 34 u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że nałożenie opłaty za czynności geodezyjne było czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa - art. 40 ust. 3b ustawy z dnia 17 maja 1989r. prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287) i w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. W ocenie organu nie ma dla sprawy znaczenia, iż art. 40 ust. 3b w/w ustawy został uchylony z dniem 7 czerwca 2010r., gdyż sporny obowiązek powstał w 2008r. gdy przepis ten obowiązywał. Organ podał ze wskazaniem na orzecznictwo, że dla pobierania spornych opłat nie jest natomiast konieczne wydanie żadnego aktu administracyjnego, a w szczególności decyzji. Wystawiony zaś w niniejszej sprawie rachunek wskazuje podmiot obciążony obowiązkiem uiszczenia opłaty, termin zapłaty i podstawę prawną należności. Uchybiając terminowi zapłaty wskazanemu w rachunku, Spółka uchyliła się od obowiązku uiszczenia należności z tytułu opłat za czynności geodezyjne. Stąd też zarzut z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. i naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a. połączony z naruszeniem § 1 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 w/w rozporządzenia organ uznał za nieuzasadniony. Dodatkowo organ zauważył, że art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie utracił swej mocy obowiązującej, a jest on podstawą wydania przedmiotowego rozporządzenia. Wierzyciel uznał także, iż nie zachodzi kolizja z pomiędzy art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) z przepisami w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r.. Powołał się na stanowisko Głównego Geodety Kraju z 16 stycznia 2009r. w sprawie oceny aktualnego stanu prawnego dot. opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne (...), sprowadzające się do konkluzji, iż sporządzenie opracowań przez geodetów na zlecenie organów publicznych nie stanowi realizacji zadań publicznych, a jest tylko działaniem wspomagającym w realizacji takich zadań i do tego realizowanym w wyniku zamówienia udzielanego na zasadach komercyjnych, rynkowych z poszanowaniem zasad uczciwej konkurencji. Nie dochodzi tu zatem do niezgodności przepisów rozporządzenia z art. 15 w/w ustawy o informatyzacji (...). Skoro obowiązek uiszczenia spornych opłat wynika wprost z przepisów prawa, to nie mógł być także uwzględniony jest również zarzut naruszenia art. 2 § 1 u.p.e.a. Z kolei naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. wierzyciel uznał za nieprawidłowy wobec przesłania dłużnikowi spełniającego wymogi prawa upomnienia z prawidłowym powołaniem się na rachunek nr "[...]", które zostało odebrane przez adresata w dniu 16 sierpnia 2010r. Organ nie znalazł uzasadnienia także dla zarzutu naruszenia art. 27 u.p.e.a. w zakresie wskazania odsetek. W jego ocenie należności te zostały w tytule wykonawczym wskazane i obliczone w sposób prawidłowy. W zażaleniu z 18 października 2010r. zobowiązana Spółka powołała się na odpłatny charakter czynności związanych z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co powoduje, że opłaty te nie mogą być traktowane jako wynagrodzenie za usługę i tym samym za świadczenie cywilnoprawne, lecz publicznoprawne (por. WSA w Białymstoku w wyroku z 29 stycznia 2009r. sygn. akt I SA/Bk 501/08). Wierzyciel winien zaś wydać decyzję w sprawie ustalenia wysokości należności w trybie art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), w skrócie: O.p. Dopiero doręczenie takiej decyzji powoduje, że zobowiązanie staje się wymagalne. Ponadto powołane w tytule wykonawczym przepisy nie konstruują wszystkich niezbędnych elementów obowiązku poniesienia daniny publicznej i brakuje tu np. wskazania terminu zapłaty, który winna wskazywać w/w decyzja ustalająca wysokość należności, a nie rachunek wystawiony w niniejszej sprawie przez Starostę. Powtórzono argumentacje co do wadliwości wskazanych w tytule wykonawczym podstaw prawnych i elementów tytułu. Podniesiono nieistnienie obowiązku, gdyż w zakresie w jakim geodeci wykonują odpłatnie swe czynności na zlecenie podmiotu publicznego, dostęp do danych zgromadzonych w ewidencji gruntów i budynków jako rejestrze publicznym nie podlega odpłatności. W motywach powołanego na wstępie postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że podziela stanowisko Starosty zawarte w skarżonym postanowieniu. Przedstawiło treść art. 40 ust. 3b ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne w brzmieniu obowiązującym do 7 czerwca 2010r. i zacytowało fragmenty uzasadnień poszczególnych wyroków sądów administracyjnych. Podkreśliło, że nałożenie opłaty jest czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a wystawienie rachunku - jedynie potwierdzeniem obowiązku wynikającego z przepisów prawa i wykonania czynności geodezyjnych. Kolegium podało jakie elementy zawiera rachunek potwierdzający dokonanie sprzedaży lub wykonanie usługi wskazując, że treść rachunków reguluje rozporządzenie ministra finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. nr 165, poz. 1373 ze zm.). Wskazało, że rachunek może zawierać również inne dane, w tym termin i zasady płatności. Natomiast zakreślenie terminu zapłaty rachunku należy do obowiązku jego wystawcy w celu określenia, w razie jego niepłacenia, zobowiązania wymagalnego oraz naliczenia należnych odsetek za zwłokę. Organ zauważył, że od dnia wystawienia rachunku (28 listopada 2008r.) do dnia doręczenia upomnienia dłużnik nie kwestionował w żaden sposób wystawienie przez wierzyciela rachunku za wykonane czynności geodezyjne. Organ odwoławczy ocenił, że nie ma również uzasadnienia zarzut niedoręczenia dłużnikowi upomnienia. Akta administracyjne zawierają bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru upomnienia podpisane przez Panią P. w dniu 16 sierpnia 2010r. Z kolei za bezzasadny uznał organ zarzut, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje w związku utratą mocy obowiązującej, na podstawie art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2007r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 21, poz. 125), przepisu upoważniającego ministra ds. architektury i budownictwa do wydania stosowanego rozporządzenia. W myśl przepisu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne przepisów ustawy nie stosuje się do przedsiębiorstw państwowych, spółek handlowych, służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2010r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), Kancelarii Sejmu, Kancelarii Senatu, Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz Narodowego Banku Polskiego, poza przypadkami gdy w związku z realizacją zadań przez te podmioty istnieje obowiązek przekazywania informacji do i od podmiotów niebędących organami administracji rządowej," w takich przypadkach stosuje się art. 13 ust. 2 pkt 1 niniejszej ustawy. Ustawa nie nakłada jednak żadnych obowiązków w zakresie realizacji zadań publicznych na geodetów. Opracowania sporządzane przez geodetów na zlecenie organów publicznych podlegają przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jako wynik prac geodezyjnych i kartograficznych wykonanych za wynagrodzeniem w wyniku udzielenia zamówienia publicznego. Zarzut naruszenia art. 27 u.p.e.a. nie ma również w ocenie Kolegium uzasadnienia, ponieważ odsetki określone w tytule wykonawczym zostały obliczone w sposób zgodny z ustawą, tj. w oparciu o odsetki ustawowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zakresie strona wniosła o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, według norm przepisanych. Powtórzono dotychczasowe zarzuty naruszeń prawa dodając zarzut naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 126 Kpa poprzez brak należytego uzasadnienia stanowiska organu co do podniesionych zarzutów zażalenia w przypadkach wskazanych w treści niniejszej skargi bądź całkowite ich pominięcie. W przypadku, gdyby Sąd uznał te zarzuty skargi na nieuprawnione strona wniosła o przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (powinno być w Olsztynie), na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym, (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), następujących pytań prawnych Trybunałowi Konstytucyjnemu: 1/ czy art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b w/w ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne jest zgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 2 Konstytucji RP, 2/ czy § 1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004r. jest zgodny z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 84 Konstytucji RP, 3/ czy § 1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004r. jest zgodny z art. 216 ust. 1 Konstytucji RP; 4/ czy § 1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004r. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, 5/ czy § 1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004r. w zakresie, w jakim odnosi się do czynności wykonywanych przez uprawnionych geodetów na zlecenie podmiotu publicznego jest zgodny z art. 15 ust. 1 w/w ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, 6/ czy § 1 pkt 1 w związku z załącznikiem 1 ust. 3 Tabeli III lp. 1-3 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2004r. w zakresie, w jakim nakłada daninę publiczną tj. opłatę za działanie państwa w sferze imperium w drodze rozporządzenia jest zgodny z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP. Ponadto wniesiono o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu uzyskania odpowiedzi na zadane pytania, w oparciu o treść art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).W obszernym uzasadnieniu powtórzono dotychczasową argumentację zawartą w piśmie w sprawie zarzutów, jak i zażaleniu. Do skargi załączono kopie: – ekspertyzy prawnej prof. dr hab. D.D. z dnia 30 września 2008r., – ekspertyzy prawnej prof. dr hab. D.D. z dnia 12 listopada 2008r., – stanowiska prof. dr hab. B.W. z dnia 16 stycznia 2009r. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w sprawie stanowiska wierzyciela. W związku z tym Sąd zbadał, czy zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa. Egzekucja administracyjna jest wszczynana przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwana dalej u.p.e.a.). W tytule tym wierzyciel wskazuje m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek, o czym stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne jest zatem prowadzone w oparciu o konkretny tytuł wykonawczy i służy wykonaniu obowiązku wskazanego w tym tytule. Wskazanie w tytule wykonawczym jedynie, że należność wynika z art. 40 ust. 5 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. ), czyli przepisu formułującego upoważnienie do wydania rozporządzenia i rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 19.02.2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego ( Dz. U. z 2004r. Nr 37, poz. 333), nie wypełnia wymogów określonych w treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a, w zakresie podania podstawy prawnej obowiązku, którego ma dotyczyć postępowanie egzekucyjne. Należy wskazać, że o obowiązku uiszczenia należności za czynności geodezyjno - kartograficzne stanowił przepis art. 40 ust. 3b Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wysokość tych opłat wynika z przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Infrastruktury z dnia 19.02.2004r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego. W treści § 1 powołanego rozporządzenia określono wysokość opłat za: 1) czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia; 2) czynności związane z uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia; 3) czynności związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, które są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia; 4) udzielanie informacji, które są określone w załączniku nr 4 do rozporządzenia; 5) wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, które są określone w załączniku nr 5 do rozporządzenia. Rozważania Organu odwoławczego i strony skarżącej wykraczają poza zakres kognicji sądu w sprawie dotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie, w istocie rzeczy wypowiadał się odnośnie kwestii, które nie wynikały z treści tytułu wykonawczego, wobec którego dłużnik złożył zarzuty. Dotyczyły one nieistnienia obowiązku. W gruncie rzeczy Spółka kwestionowała prawo wierzyciela do żądania opłat za udostępnienie danych geodezyjnych. W tym zakresie wystawiony tytuł egzekucyjny jest wadliwy, gdyż w sposób nieprawidłowy powołano przepis prawny Prawa geodezyjnego i kartograficznego i wierzyciel nie wskazał w oparciu o jakie przepisy powołanego rozporządzenia i za jakie rodzaju czynności geodezyjne zostały naliczone opłaty. W konsekwencji wierzyciel w tytule egzekucyjnym nie spełnił wymogów określonych w treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Ta okoliczność ma związek z podstawą faktyczną obowiązku, która jest kwestionowana przez Spółkę. Podobne zastrzeżenia budzi podanie podstawy prawnej odnośnie naliczenia odsetek. Organ II instancji odnosząc się do kwestii odsetek powołał rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz.U. nr 165, poz. 1373 ze zm.), które zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 58 oraz art. 87 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa. Natomiast w rozpoznawanej sprawie przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania. W związku z powyższym brak było podstaw prawnych do naliczenia odsetek ustawowych na podstawie ustawy – Ordynacji podatkowej. W związku z tym zarzut skargi w przedmiocie naliczenia odsetek należy uznać za uzasadniony. Natomiast Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że co do zasady należności za czynności geodezyjne, nie mogą być dochodzone w trybie egzekucji administracyjnej . Z uwagi na publiczny charakter i pobieranie ich w związku z określonym działaniem organów administracyjnych nie mogą one być traktowane jako świadczenie cywilnoprawne. Za takim stanowiskiem przemawia i to, że przedmiotowe opłaty zgodnie z art. 41 ust. 3a Prawa geodezyjnego i kartograficznego są przychodem powiatowych funduszy gospodarki zasobem geodezyjnym i kartograficznym, pozostającym w dyspozycji starosty. Są zatem należnościami publicznoprawnymi, dochodami funduszów celowych podlegających stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 6 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, egzekucji administracyjnej podlegają wpłaty na rzecz funduszy celowych utworzonych na podstawie odrębnych przepisów. Opłaty te nie mają cywilnoprawnego charakteru, gdyż strony nie posiadają swobody w kształtowaniu łączącego ich stosunku prawnego, w szczególności, co do wysokości opłaty, terminu wykonania czynności, czy wyboru kontrahenta. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej opłaty te nie mieszczą się w katalogu określonym w art. 2 § 1 pkt 1 O.p., gdyż nie są one ustalane ani określane przez organy podatkowe. Opłat tych nie można uznać za podatek, ponieważ są to świadczenia wynikające z Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Opłata ta nie jest również podatkiem w rozumieniu art. 6 O.p., ponieważ nie jest świadczeniem wynikającym z ustawy podatkowej, za taką nie sposób bowiem uznać Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w odróżnieniu od podatku w rozumieniu art. 6 O.p. nie ma ona charakteru daniny publicznej, gdyż analizowana opłata ma charakter ekwiwalentny (odpłatny), jest bowiem ponoszona za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przedstawione wyżej wywody prowadzą do wniosku, iż opłaty za czynności geodezyjne, jako wpłaty dokonywane na rzecz funduszu celowego (w rozpatrywanym przypadku na rzecz Powiatowego Funduszu Gospodarki Zasobami Geodezyjnymi i Kartograficznymi) podlegają egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Charakter prawny opłaty za korzystanie z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzi do wniosku, że do określenia wysokości opłaty nie została przewidziana forma decyzji. Wysokość opłaty może być określona w różnej formie, np. wezwania do zapłaty, rachunku, faktury. Ponieważ jednak opłaty te są środkami publicznymi to niezależnie od formy ich określenia podmiotowi zobowiązanemu do ich uiszczenia przysługuje prawo zakwestionowania ich wysokości. Wymiar opłaty jest ze względu na publiczny jej charakter czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Kontrolę sądowoadministracyjną tych czynności przewiduje art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.). Tryb uruchomienia sądowoadministracyjnego reguluje art. 52 § 3 tej ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19.09.2008r., sygn. Akt ISA/Po 91708). W związku z tym Sąd nie podzielił zasadności podstaw zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku wynikającego z ww. tytułu wykonawczego; art. 33 pkt 2 u.p.e.a. tj. brak wymagalności obowiązku; art. 33 pkt 6 u.p.e.a. tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; art. 33 pkt 7 u.p.e.a. tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.. Natomiast Sąd uznał istnienia podstawy określonej w art. 33 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Jak już wyżej wskazano strona skarżąca nie wykorzystała możliwości zakwestionowania wysokości opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne w sposób wyżej opisany. Kwestionowanie zaś wysokości opłaty w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe. W związku z tym Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o wystąpienie na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), z pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego. Kwestie podniesione we wniosku o wystąpienie z pytaniem prawny do Trybunału Konstytucyjnego nie mają związku z rozpoznawana sprawą. Dla określenia zakresu pojęcia "sprawa" należy odwołać się do art. 1 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Pojęcie sprawy administracyjnej nie zostało jednak w przepisach ustalone i jest różnie w literaturze ujmowane i definiowane (...). Sprawę administracyjną stanowi "przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi" (T. Woś, Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, AUWr nr 1022, Prawo CLVIII, s. 334), w stanie faktycznym określonym w hipotezie normy prawnej (T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 32-34). Tak rozumiana sprawa administracyjna staje się przedmiotem postępowania jurysdykcyjnego z chwilą złożenia przez ten podmiot żądania wszczęcia postępowania lub też z chwilą wszczęcia postępowania z urzędu przez organ administracyjny. Należy zatem przyjąć, że ustawodawca w art. 134 § 1 p.p.s.a. mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Rozpoznawana sprawa dotyczyła stanowiska wierzyciela, w związku z wniesieniem przez dłużnika zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, a która została wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego Nr "[...]" z dnia 22 września 2010r. Nie jest natomiast przedmiotem sprawy wymiar opłaty. Skarżąca miała bowiem prawo zakwestionować przedstawiony jej do zapłaty rachunek, ze względu na publiczny charakter tej czynności, w odrębnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organ obowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. O treści określonej w pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś o zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, 205 i 209 tej ustawy (pkt III wyroku). Przy czym do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw należą: wpis sądowy uiszczony, opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego i wynagrodzenie radcy prawnego. Wynagrodzenie radcy prawnego zostało ustalone, na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności rady prawnego (Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).