III SA/Wr 21/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Powiatu O. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi J. K. na Zarząd Powiatu O. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...]. Wojewoda D. na podstawie art. 79 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Rady Powiatu O. Nr [...]z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi radnego J.K. na Zarząd Powiatu O. Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 229 pkt 4 ustawy z dnia 11 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Rada Powiatu uznała skargę na Zarząd Powiatu O. za bezzasadną. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru podniósł, że w toku badania legalności uchwały, która została przesłana pismem z dnia [...] r. stwierdził, iż uchwała Nr [...]została podjęta z istotnym naruszeniem art. 13 w związku z art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 229 pkt. 4 ustawy z dnia 11 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewoda ustalił na podstawie wyciągu z protokołu z sesji Rady Powiatu O. z dnia [...] r., że podczas głosownia nad treścią uchwały obecni byli także radni będący członkami Zarządu Powiatu, którzy brali udział w głosowaniu. Zdaniem organu nadzoru głosownie radnych Rady Powiatu, będących równocześnie członkami Zarządu Powiatu, w kwestii uznania za bezzasadną skargi na Zarząd Powiatu narusza przepis art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, zgodnie z którym: "Radny nie może brać udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego." Według Wojewody Radni mieli interes prawny w tym by skargę na samych siebie (czyli zarząd) uznać za bezzasadną. Wojewoda podniósł, że ustawodawca nie definiuje pojęcia interesu prawnego użytego w przywołanych przepisach. Jednakże w kwestii rozumienia interesu prawnego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 stycznia 2010 r. II OSK 1865/09. Sąd stwierdził, iż pojęcie interesu prawnego wykształcone zostało w postępowaniu administracyjnym jako dyrektywy wykładni systemowej, które nakazują przyjąć, że interesem prawnym w rozumieniu przepisów tych ustaw jest interes, o którym mowa w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Takie też stanowisko zajmuje doktryna i orzecznictwo np. wyrok Sygn. akt III SA/Wr 21/11 SN z 27 maja 1999 r., HI RN 5/99 (OSNAPIUS 2000 nr 9, poz. 337 i z 4 grudnia 2002 r. III RN 218/0 OSNP wkł. 2003/9/5, OSNP 2004/2/23 Lex nr 77183. Oznacza to, że interesem prawnym jest tylko taki, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) wynika z konkretnego przepisu, przy czym zasadniczo chodzi o przepis prawa publicznego, 2) przejawia się jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca i dająca się obiektywnie stwierdzić potrzeba ochrony prawnej, 3) jest interesem osobistym, indywidualnym, konkretnym i aktualnym, a nie potencjalnym, jest interesem kształtującym uprawnienia i obowiązki jednostki jako kategorii interesu indywidualnego, przeciwstawianego interesowi publicznemu. Przez interes indywidualny można rozumieć takie relacje, które zachodzą pomiędzy jakimś stanem obiektywnym a oceną tego stanu z punktu widzenia korzyści, jaką on przynosi lub może przynieść jednostce. Zdaniem organu nadzoru wypowiadanie się w kwestii rozpatrzenia skargi na Zarząd Powiatu, a tym bardziej uznanie jej za bezzasadną przez radnych Rady Powiatu O., będących równocześnie członkami Zarządu Powiatu dotyczy głosowania w sprawie interesu prawnego radnych-członków Zarządu Powiatu.Radny w wymienionych sprawach podlega wyłączeniu z mocy ustawy. Udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu jest istotnym naruszeniem prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2002 r., II SA/Wr 1498/02, Orzecznictwo w Sprawach Samorządowych 2003 nr 1 poz. 18), uchwała podjęta w takim głosowaniu będzie zatem wadliwa. W dalszej części uzasadnienie Wojewoda wywodził, że według art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym: "Uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia jej doręczenia organowi nadzoru.(...) 4. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa." Jednym z istotnych elementów zgodnego z prawem podjęcia uchwały jest procedura podjęcia uchwały, którą regulują przepisy powołanej ustawy o samorządzie powiatowym. Na przestrzeganie procedury podjęcia uchwały składa się szereg elementów, wśród których istotne znaczenie ma udział w głosowaniu legitymowanych osób, a zatem radnych. Art. 21 ust. 7 ustawy o samorządzie powiatowym wprowadził instytucję wyłączenia radnego od udziału w głosowaniu, jeżeli dotyczy to jego interesu prawnego. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym "Uchwały rady i zarządu powiatu zapadają zwykłą większością głosów w Sygn. akt III SA/Wr 21/11 obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady (zarządu), w głosowaniu jawnym, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej." W takim trybie rozpatrywana była uchwała rady powiatu w sprawie rozpatrzenia skargi na zarząd powiatu, podjęta na podstawie art. 229 pkt 4 k.p.a. W ocenie Wojewody udział w głosowaniu radnego podlegającego wyłączeniu jest istotnym naruszeniem prawa, skutkującym stwierdzeniem nieważności przedmiotowej uchwały. Organ dodatkowo podniósł, że jak wynika z pisma radnego i protokołu sesji Rady z dnia [...]. podczas głosowania za przyjęciem uchwały głosowało dziesięciu radnych, w tym trzech radnych wchodzących w skład Zarządu Powiatu na ogólną liczbę dwudziestu głosujących w tym jeden radny wstrzymał się od głosowania a dwóch radnych nie brało udziału w głosowaniu. Tak więc gdyby odliczyć trzy głosy członków Zarządu Powiatu to brak byłoby większości do podjęcia przedmiotowej uchwały, gdyż przeciwko przedmiotowej uchwale głosowało również siedmioro radnych. Na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Powiat O. na podstawie art. 85 ust.1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity z 2001 r. D.U. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 7 dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając rażące naruszenie:art.76 ust. 1 w związku z art.. 79 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym , poprzez wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego przez osobę do tego nieuprawnioną, pełniącą funkcję Wicewojewody, art.79 ust. 5 ustawy z o samorządzie powiatowym, poprzez nie zastosowanie trybu wynikającego z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania nad wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, art. 21 ust.7 oraz art. 13 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 229 pkt 4 ustawy z dnia 11 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, polegające na błędnym uznaniu, że radni Rady Powiatu O. będący jednocześnie członkami Zarządu Powiatu O. posiadali interes prawny w głosowaniu nad uchwałą Rady Powiatu z dnia [...]. w sprawie rozpatrzenia skargi J.K. na Zarząd Powiatu, w związku z czym posiadali zakaz brania udziału w przedmiotowym głosowaniu, i art. 21 ust.2 ustawy z dnia o samorządzie powiatowym ( poprzez Sygn. akt III SA/Wr 21/11 ograniczenie ustawowych uprawnień radnych dotyczących czynnego uczestniczenia w pracach organów Powiatu w tym Rady Powiatu. W uzasadnieniu skargi Powiat zarzucił m.in., że organ nadzoru nie ustalił czy radni, będący członkami zarządu byli faktycznie obecni na sesji Rady w tym dniu. Organ nadzoru nie odniósł się też do kwestii udziału w głosowaniu samego radnego, którego skarga była przedmiotem uchwały. Strona skarżąca podniosła także, że gdyby nawet przyjąć, że radni członkowie zarządu głosowali nad uchwałą, to Wojewoda nie wykazał czy i jaki interes prawny stanowiący przesłankę z art.21 ust.7 ustawy o samorządzie powiatowym posiadali radni, będący jednocześnie członkami zarządu. Zdaniem strony przepis ten odnosi się wyłącznie do radnego i zabrania mu głosowania w swojej sprawie, gdy ma on w tym interes prawny. Uchwała dotyczyła skargi na zarząd, jako organ kolegialny, a nie na radnego będącego członkiem zarządu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Skalę kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa art. 3 § 1-3 tej ustawy. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty, a także inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z kolei stosownie do treści art.87 ust, 1 ustawy o samorządzie powiatowym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały Sygn. akt III SA/Wr 21/11 naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje więc również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Sąd ocenia te akty z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych umożliwia sądowi administracyjnemu uchylenie aktu nadzoru, gdy uwzględni on skargę jednostki samorządu terytorialnego na taki akt (art. 148 p.p.s.a.).Podnieść należy ponadto, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń, przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. Uwzględniając przytoczono wyżej zasady kontroli sądowoadministracyjnej, w ocenie Sądu orzekającego, nie można było utrzymać w obrocie prawnym zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, choć z zupełnie innych powodów, niż te, które naprowadziła strona skarżąca. Każda wniesiona do sądu skarga podlega w pierwszej kolejności ocenie pod względem jej dopuszczalności tzn. czy ze względu na przedmiot zaskarżenia / akt czynność lub zaniechanie / może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd, czy też zakwestionowane w niej akty lub czynności takiej sądowej kontroli z woli ustawodawcy nie podlegają. Zasadnicze znaczenie dla oceny niniejszej sprawy ma analiza zagadnienia Sygn. akt III SA/Wr 21/11 będącego podstawą rozstrzygnięcia organu nadzoru. Przedmiotem zaskarżenia do sądu jest bowiem rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody D. wydane na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym stwierdzające nieważność uchwały Rady Powiatu O. z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia skargi radnego na Zarząd Powiatu z powodu istotnego naruszenia art. 13 w zw. z art.21 ust.7 ustawy o samorządzie powiatowym.. Przedmiotowa uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 229 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego a Rada Powiatu uznała skargę radnego na działalność zarządu za bezzasadną. W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania skargi przez sąd jest więc także uchwała wydana przez organ administracyjny w ramach przewidzianego w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego postępowania w sprawie skarg i wniosków / tzw. "Skargi powszechnej"/. Rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy uchwały rady powiatu w sprawie skargi radnego na zarząd Powiatu. Aby ocenić zasadność uchwały w pierwszej kolejności należy poddać ocenie przedmiot uchwały a więc samą skargę radnego. Od strony podmiotowej skargę w rozumieniu art. 227 kpa może wnieść każdy. Przedmiotem skargi stosownie do tego artykułu może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy. Katalog przykładów stanowiących przedmiot skargi jest otwarty, ale z punktu widzenia możliwości zakwalifikowania danego przypadku jako skargi konieczne jest sformułowanie zarzutu wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Skarga jest wyrazem niezadowolenia wykraczającym poza podlegające kontroli formalnej działanie organów w ramach procedury administracyjnej ogólnej czy szczególnej. Dotyczy, bowiem wszelkich działań lub zaniechań organu czy pracownika, które mogą być oceniane przez szerszy krąg podmiotów niż strona czy uczestnik danego postępowania. W tej sprawie radny wniósł skargę na działanie zarządu, który uchybił terminowi w udzieleniu pisemnej odpowiedzi radnemu na jego zapytanie dotyczące sprawozdania finansowego zespołu szpitali. Podjęcie uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 kpa prowadzi do pojawienia się szczególnego problemu prawnego, polegającego na pośrednim przeniesieniu na forum sądowe sprawy w przedmiocie oceny zasadności skargi poprzez kontrolę poprawności rozstrzygnięcia nadzorczego. Przepisy ustawy o Sygn. akt III SA/Wr 21/11 samorządzie powiatowym nie ograniczają przedmiotowo możliwości zaskarżenia przez organ powiatu rozstrzygnięcia nadzorczego. Stosownie do treści art. 85 ust. 1 ustawy rozstrzygnięcia organu nadzorczego powiatu, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.Jednocześnie obowiązuje ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, że uchwały podjęte w wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa są jedynie czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi. Na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi, skarga do sądu nie służy. Nie służy skarga do sądu administracyjnego na uchwałę organu samorządowego podjętą w wyniku rozpatrzenia skargi wniesionej w trybie działu VIII kpa (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 10.05.2005 r" sygn. akt II SA/Bk 276/05, NSA z 11.02.2002 r" sygn. akt II SA/Wa 3121/01, postanowienie NSA z 12.04.2001 r., sygn. akt I SA 2668/00 LEX 54426). Uwagi te są aktualne na gruncie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi / por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 4.10.201 Or.sygn.akt IV S.A./Wr 1499/10,postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 2.06.2011 r.,sygn.akt II S.A./Bk 316/11 /. Uchwała rady powiatu rozstrzygająca skargę z działu VIII kpa pozostaje poza wskazanym w art. 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakresem kognicji sądu administracyjnego. Nie jest ona bowiem ani rozstrzygnięciem indywidualnym mającym postać decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też nie może być kwalifikowana jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" (por. m.in. A. Matan w: G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Zakamycze 2005, tom II, str. 545-546). Istotą bowiem uregulowanych w dziale VIII kpa skarg jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem (por. wyrok NSA z 1 grudnia 1998r., III SA 1636/97, niepublikowany, cyt. za M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - komentarz", Zakamycze 2000, str. 1025). A zatem rozstrzygnięcie takiej skargi nie następuje drogą decyzji, lecz czynności materialno-technicznej - zawiadomienia, nie mającego charakteru aktu administracyjnego władczo rozstrzygającego o prawach i obowiązkach jednostki wynikających z przepisów prawa administracyjnego, a zatem nie podlegającego kognicji sądu administracyjnego. Zawiadomienie takie wywiera trojakie skutki: zakończenie postępowania skargowego w odniesieniu do sprawy, która Sygn. akt III SAM/r 21/11 była jej przedmiotem, możliwość wniesienia kolejnej skargi będącej wynikiem niezadowolenia ze sposobu załatwienia pierwszej skargi (art. 227 kpa) oraz możliwość zastosowania trybu z art. 239 kpa wobec ponowionej skargi. Na takie zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy jednakże skarga do sądu administracyjnego, ocena zatem prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa nie podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r., III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27). Poza zakresem właściwości sadów administracyjnych pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ /art.237 §1 i 2 k.p.a. / Tak więc uchwały Rady Powiatu podjęte w trybie art. 229 pkt 4 k.p.a., które nie stanowiły przepisów prawa miejscowego, jak również nie dotyczyły zadań z zakresu administracji publicznej, powierzanych powiatowi na podstawie art. 12 ustawy o samorządzie powiatowym zaskarżane do sądów administracyjnych podlegały odrzuceniu jako skargi nie należące do właściwości sądu. W okolicznościach niniejszej sprawy skarga Powiatu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody była dopuszczalna, a kontrola sądu musiała ograniczyć się na zbadaniu zgodności z prawem samej uchwały organu samorządu terytorialnego od strony formalnej, a w następnej kolejności zbadaniu legalności samego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, mocą którego stwierdzono nieważność uchwały .Uchwała dotycząca skargi radnego na działalność zarządu powiatu została podjęta prawidłowo na podstawie art.229 pkt.4 k.p.a., a tym samym w trybie przepisów działu VIII k.p.a. odnoszących się do skarg i wniosków. Natomiast w ocenie sądu orzekającego, w takich okolicznościach Wojewoda sprawując nadzór na działalnością powiatu na podstawie z kolei przepisów rozdziału 8 ustawy o samorządzie powiatowym nie był uprawniony do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego. Uchwała Rady Powiatu została podjęta w wyniku rozpoznania skargi radnego na działalność zarządu w trybie działu VIII k.p.a.. Kontrola odbywała się bowiem w trybie skargi powszechnej. Czynność polegająca na załatwieniu skargi powszechnej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, którego prawidłowość może być poddana kontroli sądu - nie mieści się w katalogu zaskarżalnych aktów zamieszczonych w art. 3§ 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wydając rozstrzygnięcie w trybie art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym Organ Nadzoru naruszył istotnie przepisy prawa. Stwierdził nieważność uchwały, która nie dotyczyła sprawy z zakresu administracji publicznej powierzonych Sygn. akt III SAM/r 21/11 powiatowi na podstawie art.12 ustawy o samorządzie powiatowym. Rozpoznanie skarg w trybie skargi powszechnej musi odbywać się w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Reasumując: skoro uchwała Rady Powiatu została podjęta w trybie art.229 ust.4 k.p.a. i nie dotyczyła uchwalenia aktów prawa miejscowego, jak również nie dotyczyła spraw, zadań z zakresu administracji publicznej, powierzonych powiatowi na podstawie ustawy o samorządzie powiatowym i nie może być zaskarżona do sądu, to wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez Wojewodę w sprawie dotyczącej skargi powszechnej naruszało prawo. Nie stanowiło również sposobu załatwienia skargi powszechnej według przepisów Działu VIII k.p.a. Z tych względów Sąd na podstawie art.148 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.