I GSK 1795/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędziowie Maria Jagielska NSA Henryk Wach Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt I SA/Op 173/11 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę S. S. (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W toku postępowania podatkowego stwierdzono, że w pomieszczeniach przedsiębiorstwa P. S. S. produkuje się i rozlewa wyroby alkoholowe. Konfekcjonowany gotowy wyrób (nalewki kresowe o różnych smakach) nie posiadał oznaczeń banderolami akcyzowymi. Produkcja i rozlewanie wyrobu akcyzowego odbywały się w przedsiębiorstwie, które nie posiadało zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Ustalono, że przy straganie na Jarmarku Produktów Regionalnych O.ustawionym na deptaku w Rynku w O. (namiot z oznaczeniem reklamowym "[...]") należącym do przedsiębiorstwa, oferowane były do sprzedaży i degustacji nalewki kresowe o różnych smakach. Uczestnicząca w kontroli M. S. S. nie okazała dokumentów prowadzonej działalności gospodarczej i zezwolenia na sprzedaż wyrobów alkoholowych powyżej 18%. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za grudzień 2008 r. w wysokości 262.937 zł. Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O.. Organ podzielił w całości stanowisko wyrażone w decyzji organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, wskazał, iż produkcja wyrobów akcyzowych, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.; dalej u.p.a.), z chwilą jej wykonania podlega opodatkowaniu akcyzą i nietrafna jest interpretacja strony wskazująca, iż wyłącznie dokonanie sprzedaży wyrobu akcyzowego prowadzi do opodatkowania takiego wyrobu. W ocenie organu wskazanie, iż zakupywane do produkcji wódka i spirytus były produktami legalnymi ze sklepów z akcyzą, nie znajduje poparcia w materiale dowodowym, a strona w żaden sposób nie udokumentowała dokonania takich zakupów. Ponadto, nawet gdyby alkohol kupowany był w legalnie działających sklepach na terenie innego Państwa Członkowskiego Unii Europejskiej, nie byłoby to równoznaczne z faktem, że akcyza od tego wyrobu została zapłacona. Nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium innego państwa członkowskiego, na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej traktowane było również jako czynność podlegająca opodatkowaniu. Dodatkowo strona posiadała destylat alkoholu etylowego uzyskany metodą domową – tzw. bimber. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w O. także ustalenie ilości wyrobów w sposób wskazany w decyzji organu I instancji jest metodą najbardziej obiektywną, biorąc pod uwagę, że nie ma określonych urządzeń ani legalizowanych pojemników pozwalających na dokonanie pomiarów nalewek z owocami, co wynikało z pisma Okręgowego Urzędu Miar we W.. Tym bardziej, że pomiar dokonany był w obecności strony, przy przyjmowaniu wątpliwości na jej korzyść. W odniesieniu do przyjętych metod badania zawartości alkoholu, wskazano, iż zależne były one od rodzaju produktu – alkohol czysty badany był przez zagłębienie termo-alkoholomierza, natomiast nalewki (półprodukt i wyrób gotowy) badano poprzez pobór próbek metodą alternatywną i część próbek (po jednej, dwie) z każdego rodzaju wysyłano do badań, po czym na podstawie najniższego wyniku, a więc najkorzystniejszego dla strony, przyjmowano dla konkretnej partii odpowiednią zawartość alkoholu. Organ wskazał, że pomiar zawartości alkoholu został dokonany w sposób z § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 maja 2006 r. w sprawie liczbowych danych odniesienia dla mieszanin alkoholu etylowego i wody (Dz. U. nr 106 poz. 716; dalej rozporządzenie MG). W ocenie Dyrektora Izby Celnej, niezasadny jest również zarzut błędnego określenia zawartości alkoholu z uwagi na fakt, że osad w poszczególnych butlach, który znajduje się przy każdej nalewce fałszuje wyniki poziomu alkoholu w kolejnych butlach, nakładając się i obrazując nieprawdziwe poziomy alkoholu. Zauważono, że badanie za pomocą alkoholomierza dotyczyło wyłącznie destylatu alkoholowego, a nie nalewek, i nie ma w tym przypadku mowy o jakimkolwiek osadzie. Ponadto niepoddawanie myciu tego przyrządu nie ma żadnego wpływu na uzyskany wynik, ponieważ jest on przyrządem zamkniętym, w formie pływaka zanurzeniowego, działającego na zasadzie wyporności i ewentualne pozostawanie alkoholu na ściankach zewnętrznych nie ma żadnego wpływu na wskazania. Dodano także, odnosząc się do zarzutów strony, że zawartość suchej masy dla wszystkich nastawów była liczona od nalewki pigwowej, a wg. informacji skarżącego była to nalewka, gdzie przypada największa ilość owoców w nastawie. Jednocześnie wszelkie ustalenia dokonywane były każdorazowo z marginesem błędu na korzyść strony, która pomimo możliwości wypowiedzenia się nie wnosiła żadnych uwag do sposobu ich wykonywania. Oddalając skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wskazał, iż istota sporu w sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy działalność prowadzona przez skarżącego była produkcją alkoholu etylowego, a tym samym czy podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Przypomniawszy przepisy regulujące opodatkowanie podatkiem akcyzowym oraz stan sprawy, Sąd podzielił ustalenia organów, iż nalewki, ich półprodukty oraz destylat alkoholu o mocy do 80% w jednostce objętości, należy klasyfikować do kody PKWiU 15.91.10 i kodu 2208, natomiast zatrzymany destylat alkoholu etylowego o mocy powyżej 80% w jednostce objętości, należy klasyfikować do kodu PKWiU 15.92.11 oraz do kodu CN 2207 10 00. Wobec powyższego WSA uznał, iż są to wyroby akcyzowe zharmonizowane, a czynności, jakich dokonywał skarżący (wytwarzanie napojów alkoholowych) należało uznać za produkcję wyrobów akcyzowych, która na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podlega opodatkowaniu. Sąd I instancji podkreślił, że skarżący w toku postępowania podatkowego negował dokonywanie sprzedaży wyrobu akcyzowego, a wskazywał, że jedynie je produkował. WSA wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 3 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, niezależnie od tego, czy została wykonana z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, tj. jak w przedmiotowej sprawie produkcja wyrobów akcyzowych nie odbywała się w składzie podatkowym. Sąd zaznaczył, że produkcja wyrobów akcyzowych jako czynność opodatkowana akcyzą skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego jedynie, w sytuacji gdy produkcja wyrobów odbywa się poza składem podatkowym. Wobec powyższego Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia przez organy art. 4 ust. 1 u.p.a, ponieważ fakt produkcji wyrobów akcyzowych zharmonizowanych poza składem podatkowym nie budził wątpliwości. W ocenie Sądu prawidłowo ustalono w toku postępowania podatkowego dzień powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.a. Skoro w sprawie nie można było określić dnia wyprodukowania spornych produktów, to organ stwierdziwszy dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu podczas kontroli w dniu [...] grudnia 2008 r., ustalił, że zobowiązanie podatkowe dotyczy grudnia 2008 r. Sąd uznał, że organy prawidłowo określiły podstawę opodatkowania, stawkę podatku akcyzowego w oparciu o przepis art. 72 ust. 3 i 4 u.p.a., zgodnie z którym podstawą opodatkowania alkoholu etylowego jest liczba hektolitrów czystego alkoholu o temperaturze 20°C zawartego w gotowym wyrobie, a stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 6.300 zł od 1 hektolitra czystego alkoholu zawartego w gotowym wyrobie. Za poprawny został również uznany sposób ustalenia przez organ wielkości posiadanych przez stronę produktów, jak też przyjęte metody badania zawartości alkoholu w produktach, które uzależnione były od rodzaju produktu: alkohol czysty badany był przez zagłębienie termo-alkoholomierza, natomiast nalewki (półprodukt i wyrób gotowy) badano poprzez pobór próbek metodą alternatywną i część próbek (po jednej, dwie) z każdego rodzaju wysyłano do badań, po czym, na podstawie najniższego wyniku, a więc najkorzystniejszego dla strony, przyjmowano dla konkretnej partii odpowiednią zawartość alkoholu, co jest zgodne z § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MG. Zarzut naruszenia art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej O.p.) został uznany za nieuzasadniony, ponieważ Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej orzeczono o zwrocie skarżącemu zajętego przez organy celne alkoholu. Dokonana przez WSA analiza materiału dowodowego sprawy wykazała, iż organy podatkowe wydały zaskarżoną decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego, które pozwoliło ustalić fakty i właściwie je ocenić. Organy podatkowe dokonały ich oceny w oparciu o zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony materiał dowodowy (art. 187 §1 O.p.). Za nieuzasadnione zostały również uznane zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego, a mianowicie art. 4 oraz art. 72 ust. 2 u.p.a. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż w ustalonym stanie faktycznym nalewki skarżącego podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w związku z art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi na decyzję w wyniku błędnego uznania, iż organy celne dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W skrótowym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stanowisko skarżącego w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie trzeba przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny i inne sądy administracyjne nie rozpoznają ponownie sprawy administracyjnej, ale jedynie –stosownie do przepisów art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez "kontrolę działalności administracji publicznej" pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, co w niniejszej sprawie należy szczególnie podkreślić, stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc w tych granicach, jakie sama strona wnosząca ten środek odwoławczy nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien, a ściślej, może (działając na podstawie i w granicach prawa – por. art. 7 Konstytucji RP) podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wobec takich regulacji nie ulega wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Z kolei z art. 176 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 17. 06. 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; LEX nr 485017). Przypomnienie owych szczególnych wymogów związanych ze skargą kasacyjną, w przypadku rozpoznawanej sprawy, jest o tyle konieczne, że wniesiona skarga kasacyjna została sformułowana w sposób uniemożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie jej prawidłowej merytorycznej kontroli. Jak już wyżej wskazano, wniesiona skarga kasacyjna została oparta na obu określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podstawach. W pkt 1 petitum skargi kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 oraz art. 72 ust. 2 u.p.a. "poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż w ustalonym stanie faktycznym nalewki skarżącego podlegają opodatkowaniu podatkiem akcyzowym". Natomiast w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. "przez oddalenie skargi na decyzję w wyniku błędnego uznania, iż organy celne dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy". Trzeba wszakże zauważyć, że poza tym, co zostało podniesione (zarzucone) w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, żaden z tych zarzutów – w jej części zatytułowanej "Uzasadnienie" – nie został bliżej (konkretnie, indywidualnie) uzasadniony. Dość lakoniczne, by nie rzec szczątkowe, uzasadnienie skargi kasacyjnej nawet nie nawiązuje do treści sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutów, jak również do treści powołanych w nich przepisów i sprowadza się do ogólnikowej i zarazem gołosłownej polemiki z wyrażoną przez Sąd I instancji oceną, że postępowanie w tej sprawie, w tym również postępowanie dowodowe, przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Stwierdzić należy, że wszystkie zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej uwagi, prezentujące stanowisko skarżącego w tej sprawie, przez ich lakoniczność i ogólnikowość, a przede wszystkim z uwagi na całkowite oderwanie od określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. przesłanek, stanowią tylko pozorne uzasadnienie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w istocie uniemożliwiając Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie ich prawidłowej kontroli kasacyjnej. Trzeba bowiem podkreślić, że w skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z 19.02. 2009 r. sygn. akt II FSK 97/08). W przypadku rozpoznawanej skargi kasacyjnej jest to całkowicie niemożliwe. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny jedynie na marginesie zauważa, że formułując zarzut oparty na pierwszej podstawie kasacyjnej (z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), należy nie tylko wskazać, czy doszło do naruszenia prawa materialnego przez "błędną jego wykładnię", czy też przez "niewłaściwe zastosowanie", ale też wskazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie wskazanych przepisów. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej co prawda – w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej - wskazano, że chodzi o "błędną wykładnię" art. 4 oraz art. 72 ust. 2 u.p.a., jednakże nie wskazano, na czym miała polegać ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Dodać przy tym należy, że art. 4 u.p.a składa się z kilku oddzielnych jednostek redakcyjnych (ustępy 1 – 5), jednakże kasator nie wskazał, której z nich dotyczy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wspomniany został art. 4 ust. 1 u.p.a., jednak – jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej w O. w odpowiedzi na skargę kasacyjną – kontekst wypowiedzi odwołujący się do zapłacenia akcyzy za jeden ze składników produktów ostatecznego, pozwala jedynie przypuszczać, że skarżący ma na myśli produkcję lub sprzedaż wyrobu. Nie ulega wątpliwości, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 4 ust. 1 u.p.a. jest prawidłowa i prawidłowe było również zastosowanie tego przepisu w okolicznościach tej sprawy. Brak jest również jakiegokolwiek uzasadnienia odnoszącego się do treści art. 72 ust. 2 u.p.a i stąd też podniesiony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut jego błędnej wykładni należało uznać za całkowicie nieuzasadniony. Podobnie, całkowity brak uzasadnienia odnoszącego się do podniesionego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie jego prawidłowej kontroli kasacyjnej. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny jedynie pobocznie zauważa, że aby w ogóle można było mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należałoby wykazać, że Sąd "stwierdził" (art. 145 § 1 pkt 1 in fine) "inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", a mimo to nie uchylił decyzji. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Sąd I instancji, kontrolując skarżoną przed nim decyzję, nie stwierdził żadnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stosownie do tego prawidłowo (stosując "środki określone w ustawie" – art. 3 § 1 p.p.s.a.), oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Poza tym, jak trafnie zauważył NSA w wyroku z 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1661/10 "nie może być przyjęta za skuteczną podstawa kasacji wskazująca na naruszenie niezastosowanego w sprawie przepisu prawa procesowego w sytuacji, gdy autor kasacji nie wykazał naruszenia takich norm prawa, które pozwalałyby przyjąć, iż nastąpiło wadliwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a." (LEX nr 1102523). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie kasator nie wykazał naruszenia żadnych norm prawa, które pozwalałyby przyjąć, iż doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt lit. c p.p.s.a. Jeśli natomiast chodzi o powołany przez kasatora (w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) art. 141 § 4 p.p.s.a. należy przypomnieć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już w pogląd, że art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie zawiera wszystkich wymaganych elementów konstrukcyjnych, ewentualnie nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 marca 2012 r., II GSK 85/11). Taka sytuacja w przypadku zaskarżonego wyroku nie zachodzi. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji zawiera bowiem wszystkie wymienione w 141 § 4 p.p.s.a. elementy (tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie) i w sposób dostatecznie jasny wyjaśnia przesłanki, jakimi kierował się Sąd, orzekając o oddaleniu wniesionej przez skarżącego skargi – co (niezależnie od braku jakiegokolwiek uzasadnienia odnoszącego się do treści tego przepisu) czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. niezasadnym. Poza tym co wskazano powyżej, raz jeszcze podkreślić należy, że cała argumentacja skargi kasacyjnej, zamieszczona w jej części zatytułowanej "Uzasadnienie" (vide str. 2-3 skargi kasacyjnej), jest całkowicie oderwana od sformułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej zarzutów i treści powołanych w nich przepisów prawa, a przede wszystkim od prawidłowo ustalonych i niebudzących wątpliwości okoliczności tej sprawy. Stąd też co najmniej niezrozumiały jest pogląd (konkluzja) autora skargi kasacyjnej, jakoby "...w dalszej perspektywie można mówić o formule bezpodstawnego wzbogacenia pod szyldem absolutnej płatności podatku akcyzowego za każdy komponent odrębnie oraz za produkt ostateczny". Formułując ów pogląd autor skargi kasacyjnej pominął bowiem, że w tej sprawie w sposób jednoznaczny zostało ustalone, iż skarżący zajmował się produkcją nalewek (i to poza składem podatkowym – co nie jest kwestionowane) przy wykorzystaniu m.in. spirytusu i nie ulega wątpliwości, że w toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił żadnych dowodów zakupu tego spirytusu, a zatem nie może być mowy o żadnym "...wyliczeniu pomniejszonym o już zapłaconą akcyzę przy zakupie spirytusu". Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego też, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.