I OZ 84/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 507/11 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 507/11 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wyrokiem z dnia 14 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniesioną przez J. S. skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. Skarżący w dniu [...] listopada 2011 r. złożył do sądu skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Na mocy zarządzenia z dnia [...] listopada 2011 r. skarżący został wezwany do "nadesłania odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (art. 178 p.p.s.a.)". W skierowanym do skarżącego wezwaniu wskazano, iż jest on zobligowany uzupełnić w przepisanym terminie brak formalny w/w pisma procesowego poprzez "nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej". Wezwanie zostało stronie doręczone w dniu [...] listopada 2011 r. W dniu [...] listopada 2011 r. strona złożyła kserokopię uprzednio złożonej skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił wniesioną przez J. S. skargę kasacyjną. W uzasadnieniu podano - powołując się przy tym na treści art. 47 § 1 oraz art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." – że pomimo wezwania do usunięcia wspomnianego wyżej braku formalnego strona nie uzupełniła go w sposób prawidłowy bowiem nie złożyła w wyznaczonym do dokonania tej czynności terminie poświadczonego za zgodność z oryginałem odpisu w/w skargi kasacyjnej, do czego została zobligowana na mocy zarządzenia z dnia [...] listopada 2011 r. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, złożona przez skarżącego kserokopia skargi kasacyjnej nie ma cech odpisu, bowiem nie została poświadczona za zgodność z oryginałem. Brak jest także na niej oryginału podpisu pełnomocnika. W złożonym zażaleniu J. S., zaskarżając powyższe postanowienie w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 49 § 1 P.p.s.a. W uzasadnieniu wywodził, że w zarządzeniu z dnia [...] listopada 2011 r. zawarto sformułowanie o wezwaniu pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie jej odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem, tymczasem w skierowanym do strony wezwaniu zobligowano ją do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez "nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej". Zdaniem skarżącego, instytucja uzupełnienia braków formalnych pisma ma na celu umożliwienie stronie braków w taki sposób, aby złożonemu przez nią pismu można było nadać bieg. Należało przy tym dokładnie określić w/w braki formalne tego pisma oraz sposób ich usunięcia. Jeżeli zatem w niniejszym przypadku strona dołączyła kserokopię skargi kasacyjnej, powinna zostać wezwana do uzupełnia braku formalnego poprzez uwierzytelnienie już złożonych kserokopii skargi kasacyjnej, nie zaś dołączenia w odpowiedniej ilości odpisów skargi kasacyjnej. Przesłane stronie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej nie wskazywało faktycznego braku, jakim to pismo było dotknięte, polegającego na niedołączeniu odpisu skargi kasacyjnej potwierdzonego za zgodność z oryginałem oraz wskazywało w sposób nieprecyzyjny sposób uzupełnienia tego braku. W ocenie skarżącego, zarządzenie Przewodniczącego w tym zakresie było prawidłowe, jednakże przesłane stronie wezwanie nie odzwierciedlało zawartej w powyższym zarządzeniu treści, co skutkowało nieprawidłowym uzupełnieniem przez stronę braku formalnego skargi kasacyjnej. Gdyby przesłane do strony wezwanie odzwierciedlało treść ujętą w zarządzeniu, z pewnością uzupełniłaby ona prawidłowo wskazywany wyżej brak formalny. Przy tak zaś sformułowanym wezwaniu pełnomocnik mógł przypuszczać, że nie załączył odpowiedniej ilość odpisów, a nie że wymagane jest poświadczenie odpisu skargi kasacyjnej. Strona podkreśliła przy tym, że złożona przez nią kserokopia skargi kasacyjnej odpowiadała pod względem treści oryginałowi. Druga strona mogłaby więc zapoznać się z pełną treścią skargi kasacyjnej, taki jest bowiem cel przepisu nakładającego obowiązek doręczenia odpisu pisma stronom. Stwierdziła również, że w/w brak nie miał charakteru istotnego, który uniemożliwiał nadania skardze kasacyjnej właściwego biegu. Mając na względzie powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Ogólne wymogi pisma, stawiane również skardze kasacyjnej, określone zostały w przepisach art. 46 i 47 P.p.s.a. Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpisami mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (art. 47 § 2 P.p.s.a.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia poświadczania za zgodność odpisów pism procesowych nie była postrzegana jednolicie. W postanowieniu z dnia 27 sierpnia 1998 r. sygn. akt III CZ 107/98 (publ. OSNC z 1999 r., Nr 3, poz. 52) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że kserokopie pism muszą być poświadczone za zgodność z oryginałem podpisem strony, jej przedstawiciela ustawowego bądź pełnomocnika. Przeciwne zdanie zaprezentowano w postanowieniu z dnia 18 października 2002 r. sygn. akt V CKN 1830/00 (publ. OSNC z 2004 r., Nr 1, poz. 9). Na gruncie sądownictwa administracyjnego doktryna (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 236 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 136, także A. Wiktorowska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 248). i orzecznictwo (por. postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 484/11, postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2338/11) podzieliły pierwszy z zaprezentowanych poglądów. Przytoczone stanowisko podziela również Sąd rozpoznający niniejsze zażalenie. W związku z powyższym należało uznać, że samo wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniesionej przez nią skargi kasacyjnej poprzez złożenie jej odpisów, pomimo braku wyraźnego zaznaczenia, że chodzi o odpisy poświadczone za zgodność z oryginałem, oznaczało właśnie taką formę uzupełnienia braków tego pisma. Nie ulega jednak przy tym wątpliwości, że kierowane do strony wezwanie do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego powinno w sposób precyzyjny odzwierciedlać treść wydanego przez Przewodniczącego zarządzenia w tym przedmiocie. Dopełnienie tego rodzaju obowiązku zapobiega bowiem – tak jak miało to miejsce w niniejszym przypadku – sytuacji niejednoznacznej interpretacji obu pism, które powinny odzwierciedlać taką samą treść merytoryczną. Jeżeli więc sam Przewodniczący doprecyzował, że odpis złożonej przez stronę skargi kasacyjnej powinien zostać poświadczony za zgodność z oryginałem, choć takiego doprecyzowania nie musiał stosować, sformułowanie to winno znaleźć się również na przesłanym do strony wezwaniu. W niniejszym zatem przypadku należało uznać, że skierowane do skarżącego wezwanie było nieprawidłowe. Na gruncie przedmiotowej sprawy uznać jednak należało, że odrzucenie w/w skargi kasacyjnej tylko z tego powodu, że skarżący nadesłał jej kserokopie, nie poświadczając ją za zgodność z oryginałem nie zasługuje na aprobatę. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje pogląd wyrażony w wyroku tegoż Sądu z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt I OSK 133/05, gdzie stwierdzono, że w sytuacji gdy wezwanie sądu zostało wykonane, gdyż pełnomocnik nadesłał kserokopie a więc egzemplarze odpowiadające treści skargi kasacyjnej, a jedynie nie poświadczył ich za zgodność - odrzucenie skargi kasacyjnej byłoby dotknięte nadmiernym rygoryzmem. Podobne stanowisko prezentowane jest również w doktrynie, gdzie stwierdzono, że jeżeli strona lub jej pełnomocnik - na wezwanie sądu - nadeśle kserokopie, choć nie poświadczone za ich zgodność, ale odpowiadające treści pisma strony, to odrzucenie tego pisma lub pozostawienie go bez rozpoznania nie znajduje uzasadnienia w treści art. 47 § 1 w związku z art. 49, ponieważ nie ma przeszkód, żeby pismo strony - mimo wspomnianych niedociągnięć - mogło otrzymać prawidłowy bieg (por. J.P. Tarno, tamże). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że złożone przez skarżącego kopie były zgodne z oryginałem, a skarga kasacyjna nie zawierała żadnych innych braków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.