II SA/Bd 406/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. nr SKO-[...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., [...], Wójt Gminy P., na podstawie art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., Nr 132, poz. 877 ze zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku G. K. dot. ograniczenia ilości obornika składowanego na płycie gnojowej w gospodarstwie rolnym B. i J. P., w Ł. przy ul. [...] - odmówił nałożenia obowiązku ilościowego ograniczenia składowanego obornika. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w związku z wnioskiem zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w B. o zbadanie uciążliwości i stopnia zagrożenia powodowanego zapachami pochodzącymi ze składowanego obornika. Organ ten po kontroli w ww. gospodarstwie poinformował, iż kontrolowane gospodarstwo rolne położone jest w strefie gospodarczej zabudowy zagrodowej i swoim charakterem nawiązuje do innych gospodarstw, w tej miejscowości. Ponadto wskazano, że co prawda produkcja zwierzęca stwarza pewne uciążliwości zapachowe, jednakże aktualnie obowiązujące przepisy ochrony środowiska nie określają parametrów zapachowych związanych z usuwaniem i przetrzymywaniem obornika. Organ ocenił, iż działalność B. i J. P. może zostać uznana jedynie za mało lub średnio uciążliwą dla sąsiedniej zabudowy zagrodowej w zakresie emisji substancji złowonnych w okresach natężonych prac z obornikiem. Wg organu analiza stanowiska Wojewódzkiego Inspektora, a także zebranych materiałów i składanych skarg, doprowadziła do wniosku, iż brak podstaw prawnych do ograniczenia w drodze administracyjnej ilości obornika składowanego na płycie gnojowej w gospodarstwie B. i J. P., i dlatego należało odmówić nałożenia takiego ograniczenia. Ponadto organ zauważył, że przeciwdziałanie uciążliwym zapachom jest jedynie powinnością rolnika prowadzącego działalność produkcyjną w zakresie chowu zwierząt, wynikającą z zasad określonych w Kodeksie Dobrych Praktyk Rolniczych, nie stanowi zaś obowiązku określonego w powszechnie obowiązujących przepisach. Od decyzji Wójta G. K. wniosła odwołanie podnosząc, że organ wydając decyzję nie wziął pod uwagę, iż J. P. rozbudował płytę gnojową, co spowodowało przybliżenie składowanego obornika do jej posesji. Wskazała, iż o fakcie rozbudowy dowiedziała się z pisma Starostwa Powiatowego w Ś. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Zauważyła, iż zwiększone wymiary płyty gnojowej umożliwiają składowanie na niej obornika w ilości powyżej 200 m3 nawet do 400 m3, na co nie może się zgodzić. Podniosła, że mapach geodezyjnych nieprawidłowo zaznaczono kierunki geograficzne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 1, art. 2 i art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 17 pkt 1 i art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, w związku z art. 363 ww. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., § 2 ust. 1 pkt 43 i § 3 ust. 1 pkt 90 ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., § 6 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 ww. rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. G. K. złożyła skargę, zarzucając naruszenie art. 6, art. 7 K.p.a. art. 77 § 1 i art. § 36 K.p.a. ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez jego pominięcie i wnioski o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo o jej uchylenie w całości. Odpowiadając na skargę organ, odwołując się do uzasadnia swojej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami obowiązującego prawa. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu art. 153 tej ustawy wynika, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Zaważywszy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpatrując przedmiotową sprawę w uzasadnieniu swego wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: II SA/Bd 1182/10 wyraził pogląd, iż w ocenie Sądu odwołanie zostało wniesione "przez podmiot niemający przymiotu strony danego postępowania administracyjnego, stąd też organ odwoławczy powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.," to uwzględniając powyższy przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązkiem organu odwoławczego było postępowanie w sposób określony przez Sąd w powyższym wyroku. Każde inne niż to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postępowanie stanowiłoby właśnie naruszenia obowiązującego prawa, które winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty zawarte w skardze są oczywiście chybione i pozbawione podstawy prawnej. Na marginesie warto zauważyć, że skarżąca była pouczona o możliwości złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1182/10, z którego to uprawnienia nie skorzystała, pomimo że w przedmiotowej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], kwestionuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., które legło u podstaw zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie należy przyznać rację organowi wywodzącemu, że uznanie słuszności przedstawionych przez stronę w skardze zarzutów, byłoby równoznaczne z uznaniem, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: II SA/Bd 1182/10, były nieprawidłowe. I dlatego mając powyższe na uwadze na podstawie art. 153 i 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.