II GSK 600/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lutego 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1492/09 w sprawie ze skargi Z. M. "P. O." S.A. w O. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz Z. M. "P. O." S.A. w O. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. M. "P. O." S.A. w O. uchylił rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej oraz zasądził od organu na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania sądowego. Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu 9 maja 2008 r. Z. M. "P." S.A. w O. złożyła za pośrednictwem Regionalnego Oddziału ARiMR - na podstawie ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Regionalnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, dalej jako: ustawa z dnia 7 marca 2007 r.), wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej". Po pozytywnym wyniku wstępnej weryfikacji, podczas weryfikacji kompletności i poprawności, zgodności z zasadami, weryfikacji krzyżowej oraz weryfikacji limitu pomocy, stwierdzono braki wniosku skutkujące koniecznością dokonania uzupełnień w trybie przewidzianym § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007–2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444, dalej jako: rozporządzenie z dnia 17 października 2007 r.). W wyznaczonym terminie skarżąca złożyła pismo w przedmiocie uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku dalszej weryfikacji wniosku niezbędne okazało się dalsze uzupełnienie wniosku, w tym również o część dokumentów, która nie została uzupełniona po pierwszym wezwaniu do usunięcia braków formalnych. W związku z powyższym pismem z dnia 25 marca 2009 r., wysłanym w dniu 31 marca 2009 r., Agencja wezwała ponownie Spółkę o usunięcie braków wniosku przez jego dalsze uzupełnienie o wskazane dokumenty. W dniu 27 kwietnia 2009 r. wpłynęło do Agencji pismo w przedmiocie ponownego uzupełnienia wniosku. Z uwagi na brak zwrotnego poświadczenia odbioru pisma Agencji z 25 marca 2009 r. skierowanego listem poleconym do Spółki, organ zwrócił się do Poczty Polskiej, wszczynając procedurę reklamacyjną odnośnie przesyłki poleconej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków. Po uzyskaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. od Poczty Polskiej informacji, iż reklamowana przesyłka została adresatowi doręczona w dniu 3 kwietnia 2009 r., organ ustalił, że ostateczny termin – 21 dni do złożenia przez Spółkę ponownych uzupełnień wniosku mijał w dniu 24 kwietnia 2009 r. Tym samym złożone przez Spółkę w dniu 27 kwietnia 2009 r. uzupełnienia wniosku nie uzasadniały jego dalszego rozpoznania. W tej sytuacji Agencja zakończyła rozpatrywanie wniosku Spółki, podejmując decyzję o odmowie przyznania pomocy w oparciu o §10 ust 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. Rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy z podaniem przyczyn tej odmowy, wydane na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., organ zawarł w piśmie z dnia 17 czerwca 2009 r. W dniu 6 lipca 2009 r. Z. M. "P." S.A. wezwały Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności czynności z dnia 17 czerwca 2009 r. Prezes ARiMR pismem z dnia 30 września 2009 r. rozpatrzył negatywnie wezwanie Spółki. Organ wyjaśnił, iż w odpowiedzi na drugie wezwanie do uzupełnienia wniosku nie złożono kompletnej dokumentacji do wniosku. Powołując się na wynik postępowania reklamacyjnego i złożony przez Pocztę Polską duplikat zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki pocztowej wskazał, że za datę jej doręczenia należy uznać 4 kwietnia 2009 r. Tym samym w świetle przepisu § 10 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego brak jest, zdaniem organu, podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia prawa i przywrócenia wniosku do ponownej oceny. Z. M. "P." S.A. w O. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na rozstrzygnięcie ARiMR zawarte w piśmie z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie odmowy przyznania pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając uwzględnienie skargi stwierdził, że spór w sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy braki formalne wniosku zostały przez Spółkę uzupełnione w terminie, czy też Agencja prawidłowo przyjęła w oparciu o uzyskane w sprawie informacje w odpowiedzi na reklamację usługi pocztowej fakt doręczenia wezwania Spółce w dniu 3 kwietnia 2009 r., co uzasadniałoby rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy. WSA zauważył, że kwestię doręczeń regulują art. 39 i następne k.p.a., jak również art. 26 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. 2008 r. Nr 189, poz. 1159) oraz § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 34; dalej jako: rozporządzenie z dnia 9 stycznia 2004 r.). Następnie wskazał, że dowodem doręczenia przesyłki rejestrowanej jest zwrotne poświadczenie odbioru zawierające własnoręczny podpis adresata lub osoby upoważnionej do odbioru przesyłki oraz datę jej odbioru. Wobec braku takiego dowodu organ skorzystał z trybu przewidzianego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego (Dz. U. 2003 Nr 183, poz. 1795), wszczynając postępowanie reklamacyjne. W jego wyniku, pismem Poczty Polskiej z 29 maja 2009 r. reklamacja została uznana za nieuzasadnioną, ze względu na doręczenie przesyłki w dniu 3 kwietnia 2009 r. i odebranie jej przez upoważnionego pracownika. W załączeniu przedstawiono duplikat zwrotnego poświadczenia odbioru opatrzony pieczęcią Urzędu Pocztowego O. 2, gdzie wpisano jako odbiorcę przesyłki J. K. - sekretarkę oraz datę 3 kwietnia 2009 r. Według Sądu postępowanie organu, po wezwaniu go do usunięcia naruszenia prawa w zakresie ustalenia i przyjęcia daty jej doręczenia w świetle argumentów przedstawionych przez stronę, a zarazem informacji poczty i dołączonego dokumentu, uzasadnia zarzut strony braku wystarczającej analizy faktycznej i prawnej odpowiedzi poczty na reklamację i dokumentu określonego jako duplikat. Dokument ten nie może bowiem służyć jako dowód doręczenia w świetle art. 46 k.p.a., jak również być dowodem potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej przez osobę i w dacie na nim wskazanej w świetle §10 i § 35 rozporządzenia z dnia 9 stycznia 2004 r. W świetle zarzutu Spółki co do nieprawidłowo przyjętej przez organ daty doręczenia wezwania, również informacja Poczty w odpowiedzi na złożoną reklamację nie spełnia wymogów, o których mowa w § 9 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 13 października 2003 r., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i wyjaśnienia na podstawie jakich dokumentów bądź zapisów ustalona została przez pocztę data doręczenia przesyłki. Brak wyjaśnienia sprawy w powyższym zakresie czyni według WSA uzasadnionym zarzut naruszenia art. 46 k.p.a. w zw. z art. 22 ust 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia na podstawie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). uchylenie zaskarżonego aktu. Nadto Sąd I instancji nakazał Agencji przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia daty doręczenia spornej przesyłki w oparciu o informacje Poczty Polskiej. Jako pomocne Sąd wskazał poświadczone kserokopie kart doręczeń, które pozwolą odnieść się do zarzutów podniesionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i ustalenia kiedy sporna przesyłka rzeczywiście została stronie, zgodnie z wymogami prawa, doręczona. Od powyższego wyroku ARiMR wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania, o dopuszczenie dowodu z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 16 lutego 2010 r. na okoliczność ustalenia spornej daty doręczenia wezwania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono. 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., poprzez błędną jego wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i przyjęcie, iż nie upłynął termin na ponowne uzupełnienie przez skarżącego wniosku, a co za tym idzie błędne przyjęcie przez Sąd, iż organ nie miał podstaw do nieprzyznania pomocy, b) art. 46 k.p.a., poprzez pominięcie zastosowania § 2 i przyjęcie, iż organ nieprawidłowo udokumentował datę doręczenia decyzji odmawiającej dofinansowania, a co za tym idzie przyjęcie przez Sąd, iż oświadczenia wnioskodawcy co do daty odbioru wezwania do uzupełnienia wniosku - w świetle zgromadzonych dowodów ewidentnie nieprawdziwe i wprowadzające organ oraz Sąd w błąd - należy przyjąć za wiarygodne, ewentualne zaś niejasności tłumaczyć wyłącznie na korzyść wnioskodawcy. 2) naruszenie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, naruszenie art. 146 § 1, w sytuacji gdy opisane uchybienia procesowe mogły mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej organ podał, że poprzestając jedynie na wątpliwościach wskazanych przez skarżącą, Sąd dokonał błędnej wykładni rozporządzenia i nietrafnie przyjął, iż uchybienie wnioskodawcy nie jest zdarzeniem, które winno skutkować odmową przyznania pomocy w oparciu o § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. Nadto Sąd nakazał Agencji przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego, które wobec zgromadzonego materiału dowodowego jest oczywiście zbędne. Z informacji posiadanych przez organ wynika, iż pracownik skarżącej odmówił pracownikowi poczty złożenia osobistego podpisu na duplikacie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Stąd pracownik poczty był uprawniony do pokwitowania duplikatu z urzędu. Brak wskazania przyczyny braku podpisu adresata nie wydał się organowi w sprawie na tyle istotny, by spowodować nieprawidłowy sposób doręczenia. Co więcej, pismo rozpatrujące reklamację również nie budziło zastrzeżeń organu. Stąd dociekanie, na jakiej podstawie i w wyniku analizy jakich dokumentów operator ustalił taką a nie inną datę doręczenia, było w ocenie organu działaniem wykraczającym poza jego kompetencje. Reasumując, dokonana ogólna wykładnia art. 46 k.p.a. oraz brak odniesienia się do specyfiki postępowania reklamacyjnego oraz wystawiania duplikatów zwrotnego potwierdzenia odbioru, a także bezzasadne kwestionowanie ustaleń dokonanych przez niezależnego powszechnego operatora publicznego, uzasadniały według kasatora uchylenie zaskarżonego wyroku. Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż Agencja aktualnie bezspornie ustaliła datę doręczenia na 3 kwietnia 2009 r., na dowód czego załączyła do skargi oryginał pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 16 lutego 2010 r. wraz z potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią koperty doręczeń z dnia 3 kwietnia 2009 r. Pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Z. M. "P. O." S.A. w O. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Za całkowicie bezzasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. poprzez jego błędną wykładnię (pkt 1 lit. a/ petitum skargi kasacyjnej). Treść tego zarzutu oraz jego uzasadnienie wskazuje, iż w istocie dotyczy on nie błędnej wykładni lecz niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu. Jednakże i tak określony zarzut dotyczący naruszenia powołanego przepisu jest chybiony. Naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyraża się pominięciem obowiązującego przepisu, który powinien być stosowany w konkretnej sprawie bądź wadliwym wyborem przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej jego subsumpcji. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie dokonał żadnej wykładni § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., a także nie stwierdził w sposób ostateczny czy w sprawie przepis ten został prawidłowo zastosowany. Z motywów zaskarżonego wyroku jasno wynika, że WSA w W. tylko wskazał, iż spór w tej sprawie powstał na tle zastosowanej procedury wynikającej z § 10 ust. 4 pkt 2 i rozstrzygnięcia przewidzianego w § 10 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Sąd wyraźnie wskazał, że spór odnosi się co do stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organ, dotyczącego tego czy braki formalne, o których stanowi powyższy przepis, zostały uzupełnione przez skarżącą Spółkę w terminie określonym w tym przepisie, czy też organ prawidłowo przyjął w oparciu o uzyskane informacje, że termin ten nie został zachowany, co uzasadniałoby rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej czynności Sąd uznał, że spór w tej sprawie dotyczy okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Świadczą o tym dalsze wskazania zawarte w motywach zaskarżonego wyroku, z których wynika, iż nie zostały w sprawie w sposób wystarczający wyjaśnione wszystkie okoliczności związane z ustaleniem daty doręczenia spornej przesyłki. Tego rodzaju stwierdzenia nie mogą być wiązane z błędną wykładnią bądź też niewłaściwym zastosowaniem § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. Dlatego zarzut ten należało uznać za nieuzasadniony. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut sformułowany w pkt 1 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art. 46 k.p.a. poprzez pominięcie zastosowania § 2 tego przepisu i przyjęcie, że organ nieprawidłowo udokumentował datę doręczenia decyzji oraz uznanie przez Sąd, że oświadczenie wnioskodawcy co do daty odbioru wezwania należy uznać za wiarygodne. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu przede wszystkim należy zauważyć, co jest bezsporne, iż organ nie dysponował oryginałem zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki rejestrowanej. Z tych też przyczyn wymagało wyjaśnienia kiedy w rzeczywistości przesyłka ta została doręczona skutecznie stronie skarżącej. Bezspornym też jest, że organ podjął próby wyjaśnienia tej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Trafnie jednakże uznał Sąd I instancji, kontrolując zakres czynności podjętych w tym zakresie przez organ, przy uwzględnieniu obowiązujących w tej materii regulacji prawnych, szczegółowo wskazanych i wyjaśnionych w motywach zaskarżonego wyroku, że nie wszystkie działania organu były prawidłowe, co ostatecznie skutkowało niewyjaśnieniem istotnych okoliczności związanych z ustaleniem daty doręczenia spornej przesyłki. Sąd jednocześnie zawarł w motywach zaskarżonego wyroku stosowne wskazania co do dalszego postępowania organu, celem wyjaśnienia powyższych okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny w całej rozciągłości akceptuje powyższe stanowisko Sądu I instancji. W szczególności trafnie uznał Sąd, że w świetle treści § 10 i § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34), a także informacji poczty oraz dołączonego dokumentu określonego jako duplikat, wobec zarzutów skarżącej w tym względzie, dokument zwany duplikatem nie mógł służyć jako dowód doręczenia w oparciu o art. 46 k.p.a. Wbrew zarzutom kasatora, przy trybie doręczenia w oparciu o art. 46 § 2 k.p.a., doręczyciel musi podać przyczynę braku podpisu odbiorcy. Zgodnie bowiem z treścią art. 46 § 2 k.p.a., jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. Zatem, jeżeli na zwrotnym dowodzie potwierdzenia odbioru przesyłki brak podpisu odbiorcy – przy jednoczesnym braku wskazania przyczyny tego braku – to pozbawia to ten dokument skuteczności, a doręczający nie jest uprawniony do wskazania przyczyny braku podpisu. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, tego rodzaju brak nie może być uznany za brak nieistotny. Zatem nie można uznać, że Sąd I instancji naruszył art. 46 k.p.a. W wypadku gdy istnieją wątpliwości co do faktycznej daty doręczenia pisma stronie, należy przeprowadzić wszelkie dowody umożliwiające ustalenie tej daty w sposób pewny. Dowodem takim, w przypadku skierowania do adresata pisma w formie pocztowej przesyłki poleconej, może być rejestr dzienny doręczonych przesyłek poleconych znajdujący się w urzędzie pocztowym właściwym do doręczenia przesyłki. Zatem słusznie Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy zauważył, że w celu ustalenia daty doręczenia spornej przesyłki w oparciu o informacje Poczty Polskiej, pomocne mogą okazać się poświadczone kserokopie kart doręczeń. Strona wnosząca skargę kasacyjną błędnie też zarzuca, że Sąd I instancji uznał, iż organ nieprawidłowo udokumentował datę doręczenia decyzji odmawiającej dofinansowania. Przede wszystkim w sprawie nie została wydana żadna decyzja w tym przedmiocie, a jedynie informacja z dnia 17 czerwca 2009 r. Jednakże spór faktyczny w sprawie odnosi się do ustalenia daty doręczenia pisma z dnia 25 marca 2009 r. wzywającego Spółkę do ponownego uzupełnienia wniosku, nie zaś daty doręczenia powyższej informacji. Wbrew zarzutom organu, Sąd I instancji nigdzie nie stwierdził, że oświadczenie wnioskodawcy co do daty odbioru wezwania do uzupełnienia wniosku należy uznać za wiarygodne, a ewentualne niejasności tłumaczyć wyłącznie na korzyść wnioskodawcy. Jak już wcześniej podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, z motywów zaskarżonego wyroku jasno wynika, iż sprawa w zakresie ustalenia rzeczywistej daty doręczenia wezwania wymaga ponownego wyjaśnienia. Sąd I instancji wskazał też w oparciu o jakie dokumenty, pisma, informacje i wyjaśnienia powyższa okoliczność powinna zostać ustalona w sposób pewny. Sąd jedynie jako wskazówkę podał, odwołując się w tym zakresie do orzecznictwa sądowego, kogo obciąża dowód wykazania powyższego faktu, przy braku zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma. Nie można wobec tego przyjąć, że Sąd w zaskarżonym wyroku w kwestii oceny dotychczas zgromadzonych dowodów wyraził jednoznacznie wiążące stanowisko. Nie są też trafne argumenty zawarte w skardze kasacyjnej, kwestionujące stanowisko Sądu I instancji, w którym uznał, że organ w sposób niepełny przeanalizował odpowiedź Poczty na złożoną reklamację. Naczelny Sąd Administracyjny w tej kwestii akceptuje ocenę przedstawioną przez Sąd I instancji, który trafnie uznał, że odpowiedź Urzędu Pocztowego nie spełnia wymogów z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r., wobec czego wymaga dalszego wyjaśnienia. Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek zawarty w skardze kasacyjnej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma Poczty Polskiej SA z dnia 16 lutego 2010 r. oraz załączonego do niego dokumentu. Zauważyć należy, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W związku z powyższą zasadą – wynikającą z samej istoty szczególnego postępowania kasacyjnego – jest niedopuszczalność zgłoszenia przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nowych okoliczności faktycznych i dowodów, gdyż Sąd ten nie jest Sądem faktu. Dlatego też niedopuszczalne jest w postępowaniu ze skargi kasacyjnej dopuszczenie nowego dowodu, celem uzupełnienia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 593/04, zbiór lex nr 159137). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić wniosku dowodowego zawartego w skardze kasacyjnej. Kwestie objęte przedłożonym pismem i załączonym do niego dokumentem, zgodnie ze wskazaniami Sądu I instancji, winny podlegać starannym ustaleniom i ocenie organu w postępowaniu prowadzonym w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy. Z przyczyn wyżej wskazanych za niezasadny należało uznać zarzut sformułowany w pkt 1 lit. b/ petitum skargi kasacyjnej. Brak podstaw do uwzględnienia zarzutu sformułowanego w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, skutkiem czego zasadnie uznał, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).