II OZ 96/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. S. na punkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 207/11 o zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 207/11, w punkcie I uchylił zaskarżone postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W punkcie III wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasądził na rzecz radcy prawnego K. S. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100), obejmującą wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości netto 240 zł (dwieście czterdzieści) wraz z podatkiem VAT w kwocie 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć 20/100). Wysokość wynagrodzenia ustalona została przez Sąd I instancji na podstawie § 2 pkt 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zażalenie na punkt III powyższego wyroku wniósł K. S. pełnomocnik skarżącego, który zarzucił naruszenie przepisów polegające na niewłaściwym zastosowaniu § 2 pkt 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w sytuacji gdy zastosowanie powinny znaleźć § 2 pkt 2, § 6 pkt 6 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, zgodnie z którymi stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi I instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna ustalana jest na podstawie § 6 rozporządzenia w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia. Zdaniem pełnomocnika powyższe naruszenie spowodowało zasądzenie na jego rzecz kwoty niższej niż należna. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego stwierdził, że jeżeli zaskarżony do Sądu akt administracyjny kreuje obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej lub bezpośrednio stwierdza jej istnienie, to w zakresie kosztów zastępstwa procesowego znajdzie zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Skoro zatem w sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie nakładające obowiązek do zapłaty określonej kwoty tytułem grzywny w celu przymuszenia to powinny znaleźć zastosowanie § 2 pkt 2, § 6 pkt 6 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, a zatem zasądzając zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Sąd powinien wziąć pod uwagę stawki minimalne za czynności pełnomocnika przewidziane dla sprawy, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie na rzecz radcy prawnego zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w kwocie 120 zł netto powiększonej o podatek VAT. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, a zatem nie może odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniom zażalenia Sąd I instancji w punkcie III wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 207/11, ustalił wysokość kosztów w oparciu o właściwą podstawę prawną. Prawidłowo uznał bowiem, że sprawa w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia jest ,,inną sprawą" w rozumieniu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Zgodnie z powyższym przepisem stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie 240 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodził przypadek, w którym stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego należałoby liczyć od wartości przedmiotu sprawy. Wskazać bowiem należy, że przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna, która stanowiłaby wartość przedmiotu zaskarżenia. Analiza skargi złożonej do Sądu I instancji pozwala na jednoznaczne przyjęcie, że skarżący w tej sprawie nie kwestionował wysokości nałożonej grzywny lecz inne kwestie związane z nałożonym obowiązkiem. Tym samym Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OZ 969/11, zgodnie z którym grzywna w celu przymuszenia nie jest środkiem egzekucyjnym zaspokajającym, jest środkiem zmierzającym pośrednio do wykonania nałożonego obowiązku, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego do wykonania tego obowiązku. Nie można zatem przyjąć, że zaskarżenie co do zasady postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, oznaczać będzie przyjęcie, iż kwota grzywny będzie wartością przedmiotu sprawy stanowiącą podstawę do określenia opłaty za czynności profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo obliczył wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.