II OSK 2582/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Bożena Popowska sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. i S. małż. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 357/11 w sprawie ze skargi G. i S. małż. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 357/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. i S. małż. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku. Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]Starosta Lubartowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. S. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z wewnętrznymi instalacjami wraz z przyłączem kanalizacyjnym do zbiornika na ścieki bytowe na działce nr [...] położonej w W.Z. Wydaną w tym samym dniu decyzją o nr [...] Starosta Lubartowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek inwentarsko -gospodarczy z wewnętrznymi instalacjami wraz z przyłączem kanalizacyjnym do zbiornika na ścieki gospodarcze oraz budowę silosu na zboże, silosu na kiszonkę, wewnętrznej linii energetycznej i wodociągowej na działkach nr [...] i [...]położonych w W. Z. Odwołanie od decyzji nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożył S. W., będący współwłaścicielem sąsiedniej działki o nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. Wojewoda Lubelski odmówił przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Skarga na powyższe postanowienie, którą wnieśli S. W. i G. W., została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2006 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 723/06, który stał się prawomocny na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej S. W. i G. W. (wyrok z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 485/07). W uzasadnieniach powołanych wyroków Sądy obu instancji wskazały, iż decyzja organu pierwszej instancji została skierowana do skarżących drogą pocztową i na prawidłowy adres. Z adnotacji doręczyciela jednoznacznie wynika bowiem, że dwukrotnie (w dniach 10 maja i 17 maja 2006 r.) pod wskazanym adresem zostało pozostawione zawiadomienie o złożeniu korespondencji w urzędzie pocztowym. Sygn. akt II OSK 2582/11 Adresaci nie zgłosili się do urzędu pocztowego po odbiór korespondencji, stąd, po upływie terminu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, w dniu 25 maja 2006 r. korespondencja została zwrócona nadawcy. W tych okolicznościach, w ocenie obu Sądów, nie ma podstaw do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonego trybu doręczenia. Jednak, jak zaznaczył Sąd pierwszej instancji, wbrew ustaleniom organu, skutek doręczenia nastąpił z upływem 24 maja 2006 r. Natomiast termin do złożenia odwołania przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. upłynął z dniem 7 czerwca 2006 r. Za zasadne Sądy uznały stanowisko organu, że twierdzenia S. W. zawarte we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstawy do przyjęcia, by uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło z przyczyn niezawinionych, w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. W dniu 12 lipca 2006 r. S. i G. W. złożyli wniosek o wznowienie postępowań zakończonych decyzjami nr [...] i nr [...], podnosząc, że o decyzjach dowiedzieli się w dniu 19 czerwca 2006 r. podczas pobytu w Starostwie Powiatowym, a same decyzje otrzymali dopiero [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w dokumentacji technicznej niezgodnie z prawdą kurnik oznaczono jako budynek gospodarczy. Ich zdaniem, nie jest możliwe łączenie budynków w których odbywa się chów drobiu i bydła, a ponadto z uwagi na obsadę około 100 jednostek przeliczeniowych w obu hodowlach niezbędna była opinia z zakresu ochrony środowiska. W ocenie skarżących brak jest również wymaganej "opinii lekarza powiatowego i sanepidu". Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...], Starosta Lubartowski postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2006 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 146 § 2 k.p.a., odmówił jej uchylenia. Po rozpoznaniu odwołania S. i G. W. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. uchylił w całości decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia [...] września 2006 r. i umorzył postępowanie wznowieniowe jako bezprzedmiotowe, wskazując, iż skoro decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 28 czerwca 2006 r. została doręczona wnioskodawcom w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 25 maja 2006 r. po jej awizowaniu w dniu 10 maja 2006 r. i powtórnym awizowaniu w dniu 17 maja 2006 r., to termin miesięczny na złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg już 10 maja 2006 r. i upłynął 9 czerwca 2006 r. Zatem, w ocenie organu, wniosek o Sygn. akt II OSK 2582/11 wznowienie postępowania złożony dopiero w dniu 13 lipca 2006 r. uznać należało za spóźniony. Po rozpoznaniu skargi G. i S. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 maja 2009 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 25/09 uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego, uznając, że doręczenie decyzji w trybie zastępczym, o jakim stanowi art. 44 k.p.a. nie jest tożsame z dowiedzeniem się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 1 k.p.a. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie skarżących, że o decyzji dowiedzieli się dopiero 19 czerwca 2006 r. w związku z interwencją u Starosty Lubartowskiego. Tym samym nie było podstaw do uznania, że nie dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Ponownie rozpoznając odwołanie G. i S. W., Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia [...] września 2006 r. odmawiającą uchylenia własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu podkreślono, że wnoszący odwołanie zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę pismem z dnia 16 marca 2006 r., odebranym przez nich w dniu 23 marca 2006 r. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. została im natomiast doręczona w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 25 maja 2006 r., po wcześniejszym dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniu 10 maja 2006 r. i 17 maja 2006 r., co oznacza, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co uzasadnia odmowę uchylenia dotychczasowej decyzji w oparciu o art. 151 § 1 k.p.a. Skarga S. i G. W. na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 672/09. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż w sprawie oczywiste jest, że podnoszony przez skarżących zarzut braku udziału strony bez własnej winy w postępowaniu jest bezpodstawny. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 23 marca 2006 r. doręczono skarżącym zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą przeznaczenia na budynek inwentarsko - gospodarczy oraz na budowę budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na zawiadomienie skarżący S. W. złożył w dniu 3 kwietnia 2006 r. pismo, w którym stwierdził, że nie wyraża zgody na proponowane usytuowanie budynku mieszkalnego oraz na zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego i budowę silosu. Bezsporne jest również, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2006 r. o numerze [...] dotycząca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego została doręczona skarżącym wraz z decyzją z tego samego dnia o numerze [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu jego użytkowania w trybie doręczenia zastępczego, o jakim stanowi art. 44 k.p.a., a skuteczność doręczenia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 723/06 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 485/07. Nie budzi zatem, zdaniem Sądu, zastrzeżeń ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji, iż skarżący brali udział w postępowaniu, a to oznacza brak podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt4k.p.a. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...], Starosta Lubartowski postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] umorzył postępowanie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż z uwagi na oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w dniu 8 listopada 2006 r., (sygn. akt II SA/Lu 723/06) skargi G. i S. W. na decyzję odmawiającą przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...], postępowanie w przedmiocie wznowienia stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wojewoda Lubelski uchylił decyzję Starosty Lubartowskiego z dnia [...] lutego 2011 r. i odmówił uchylenia decyzji nr [...]. Organ wskazał, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżących pozbawiono udziału w jakichkolwiek czynnościach przeprowadzanych przez organy. Bezspornym jest, że decyzja nr [...] została skutecznie doręczona, co potwierdził w analogicznej sprawie (dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na tej samej działce nr [...], wydanej na ten sam wniosek o udzielenie pozwolenia) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 8 listopada 2006 r. (sygn. akt II SAlLu 723/06) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 lipca 2008 r. (sygn. akt II OSK 485/07). Organ podkreślił ponadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 672/09 oddalił skargę G. i S. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., w przedmiocie uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce [...] (postępowanie było prowadzone z tego samego wniosku o wznowienie postępowania). Z powyższego, w ocenie organu, wynika, że skarżący brali udział w postępowaniu, a to oznacza brak podstaw do wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję G. i S. W. wskazali, iż jest ona dla nich krzywdząca, podnosząc jednocześnie, iż przed sądem cywilnym toczy się spór o granicę między działką skarżących a działką M.S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz wskazując, iż spór o granicę działek i ich własność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie toczyło się w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty Lubartowskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., w której zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. S. pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek inwentarsko - gospodarczy z wewnętrznymi instalacjami wraz z przyłączem kanalizacyjnym do zbiornika na ścieki gospodarcze oraz budowę silosu na zboże, silosu na kiszonkę, wewnętrznej linii energetycznej i wodociągowej na działkach nr [...] i [...] położonych w W. Z. Sąd uznał za prawidłową odmowę uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji nr [...]. Bezsporne jest bowiem, iż zarówno G., jak i S. małżonkowie W. zostali powiadomieni na piśmie o wszczęciu postępowań w sprawie wszczętej na skutek wniosku M. S. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek inwentarsko - gospodarczy, zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz w sprawie wniosku tego samego inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, zakończonej decyzją nr [...], wydaną w dniu [...] kwietnia 2006 r. (pismo z dnia 16 marca 2006 r., odebrane przez Genowefę W. w dniu 23 marca 2006 r. - zwrotne potwierdzenie odbioru k. 36 akt administracyjnych). W dniu 3 kwietnia 2006 r. S. W. złożył pismo, w którym nie wyraził zgody na proponowane usytuowanie budynku mieszkalnego oraz na zmianę przeznaczenia budynku gospodarczego i budowę silosu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż zarówno w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jak i w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek inwentarsko - gospodarczy nie przeprowadzano czynności dowodowych, w których mogliby brać udział skarżący. Decyzja nr [...] oraz objęta niniejszym postępowaniem decyzja nr [...] wydane w dniu [...] kwietnia 2006 r. zostały skarżącym skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 25 maja 2006 r., po wcześniejszym dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniu 10 maja 2006 r. i 17 maja 2006 r. (k. 42 akt administracyjnych). Prawidłowość doręczenia Genowefie i S. W. decyzji nr [...], której dotyczy rozpoznawany wniosek o wznowienie postępowania, została potwierdzona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 listopada 2006 r., (sygn. akt li SA/Lu 723/06), oddalającym skargę wniesioną przez nich na postanowienie Wojewody Lubelskiego odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji, a następnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2008 r., (sygn. akt II OSK 485/07), oddalającego skargę kasacyjną G. i S. W. Z kolei w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 r. (sygn. akt II SA/Lu 672/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, oddalając skargę G. i S. W. w sprawie zakończonej decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku skarżących o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...], przesądził, iż skarżący brali czynny udział w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...], w związku z czym brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Jest to o tyle istotne, że oba postępowania - tj. to zakończone decyzją nr [...] oraz to zakończone decyzją nr [...] toczyły się równolegle i analogicznie, a przedmiotowe decyzje zostały skarżącym doręczone łącznie w tym samym trybie i tego samego dnia. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest dowodu na to, iż skarżący przed wydaniem decyzji zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednak dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej, najczęściej w sferze postępowania dowodowego, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a., co na gruncie niniejszej sprawy nie miało miejsca (tak m. in. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1279/09 oraz wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10). Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła powołana przez G. i S. W. a określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] w postaci niezawinionego braku udziału skarżących w tym postępowaniu, co czyniło zasadną odmowę uchylenia tej decyzji w oparciu o art. 151 § 1 k.p.a. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przy tym spór inwestora i skarżących o własność działek i przebieg granicy miedzy nimi, który pozostaje w zakresie kognicji sądu powszechnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. i G. małż. W., zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucili: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a, poprzez niezasadną odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Lubelskiego w sytuacji, w której niepowiadomienie skarżących o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów uniemożliwiło jej złożenie konkretnych wniosków dowodowych, w szczególności wniosku o sporządzenie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego opinii w zakresie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I Instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, nie wyszedł poza ich granice, mimo że podstawa taka wynika z okoliczności sprawy, tj. nie uwzględnił faktu, że decyzja 235/06 mogła zostać wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska organu ochrony środowiska. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, a także o zasądzenie na rzecz G. W. kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zgodnie z którym w sprawie nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania na którą powoływali się skarżący, tj. niezawinionego braku udziału w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]. Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji skarżący zostali powiadomieni na piśmie o wszczęciu postępowań w sprawie wszczętej na skutek wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego oraz rozbudowę budynku gospodarczego ze zmianą sposobu użytkowania na budynek inwentarsko-gospodarczy, zakończonej decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2006 r. oraz w sprawie wniosku tego samego inwestora o udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, zakończonej decyzją nr [...]. Prawdą jest również to, że w obu wyżej opisanych sprawach nie przeprowadzono czynności dowodowych, w których mogliby brać udział skarżący. Decyzja objęta niniejszym postępowaniem wraz z decyzją nr [...] została skarżącym skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a. po wcześniejszym dwukrotnym awizowaniu przesyłki (k.42 akt administracyjnych). Jedyną kwestią budzącą wątpliwości w kwestii zagwarantowania stronom prawa do udziału w postępowaniu, na co zwrócił również uwagę Sąd pierwszej instancji, jest brak dowodu na to, iż skarżący przed wydaniem decyzji zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tej kwestii jednak, istotnym jest, że aby doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. koniecznym jest wykazanie, iż naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej wskazanej czynności procesowej przy czym konieczne jest wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący, na etapie wnoszenia skargi kasacyjnej podnieśli, że na skutek niezawiadomienia ich o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie mieli oni możliwości złożenia wniosku o sporządzenie przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego opinii w zakresie oceny oddziaływania na środowisko planowego przedsięwzięcia. Skarżący kasacyjnie skutecznie nie wykazali jednak tego, że okoliczność ta mogła mieć wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej, że wpływ ten mógłby być istotny. Podkreślić należy, że już w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazywano, że inwestor projektuje w przedmiotowym budynku hodowlę bydła o łącznej obsadzie 33,3 DJP. Budynek inwentarski o takiej obsadzie nie jest zaliczany do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko w myśl ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz.U. Nr 257 poz. 2573) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko), a tym samym ewentualny wniosek skarżących o sporządzenie opinii w zakresie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia nie odniósłby zamierzonego skutku, co z kolei wskazuje, że niemożność jego złożenia nie miała wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż wbrew jej twierdzeniom przedmiotowa decyzja nie wymagała sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko, a więc uzyskania stanowiska organu ochrony przyrody. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, na podstawie art. 184 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.