I GZ 137/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 13 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. R., K. P. - P.H.U. "O." S. P. s.c. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 14 czerwca 2011 r.; sygn. akt I SA/Gd 513/11 w sprawie ze skargi M. R., K. P. - P.H.U. "O." S. P. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] marca 2011 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 513/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił wniosek M. R. i K. P. - P.H.U. "O." S. P. s.c. w sprawie ze skargi M. R. i K. P. - P.H.U. "O." Stacja Paliw s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2010 r. Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazali zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uzasadniających uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd podkreślił, że wniosek powinien się odnosić do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przekonanie skarżących o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie zgodził się również z argumentem, że egzekucja należności podatkowych doprowadzi do utraty źródła przychodów, ponieważ średni miesięczny obrót strony skarżącej przekracza wysokość należności. Sąd stwierdził, że pomimo prowadzonej egzekucji skarżący mogą wykonywać działalność gospodarczą wykorzystując posiadane składniki majątku, i z tego tytułu osiągać przychody. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. R. i K. P. wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili orzeczeniu rażące naruszenie przepisów prawa poprzez błędną wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a., polegającą na przyjęciu, że wnioskodawcy nie wykazali przesłanek uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, iż średni miesięczny obrót Spółki w wysokości 185.000 zł nie stanowi o jej dochodzie. Skarżący nie zgodzili się również z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym dozór pełniony przez M. R. nad zajętą cysterną umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Jeśli zaskarżona decyzja zostanie wykonana, zajęta cysterna zostanie sprzedana, a tym samym Spółka straci możliwość zarobkowania, co spowoduje jej bankructwo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że okoliczności podniesione przez skarżących nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi nie wskazuje konkretnych okoliczności, z powodu których uzasadnione byłoby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosząc, że "naliczona akcyza czyni ich w istocie bankrutami" oraz, że "nie mają żadnych istotnych oszczędności ani istotnego majątku" nie wykraczają poza ogólnikowe stwierdzenia. Ponadto, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, subiektywne przekonanie skarżących o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem do uznania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Fakt wykonywanie działalności gospodarczej przez skarżących, mimo prowadzonej egzekucji, również nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu podkreślić, że rodzaj obowiązku, tj. zapłata należności pieniężnej, nie wywołuje stanu nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd ma ponadto możliwość dokonania zmiany, w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienie NSA z 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 372/11). Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.