III SA/Po 811/10

Dnia 15 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi Uniwersyteckiej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w P. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 06 września 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości o d d a l a s k a r g ę Wnioskiem z dnia 09.07.2010r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w P. wystąpiła do Prezydenta Miasta o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości w szczególności zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do stawki podatku od nieruchomości dla opodatkowania powierzchni użytkowej hali garażowej. Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że strona wybudowała zgodnie z pozwoleniem na budowę jeden budynek mieszkalny, w którym w podziemnej kondygnacji znajduje się hala garażowa na 24 stanowiska parkingowe oraz drugi budynek mieszkalny, w którym w podziemnej kondygnacji znajduje się hala garażowa na 39 stanowisk parkingowych. Strona podała, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240 poz. 2007 ze zm.) oraz § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. nr 38 poz. 454) każdy z tych budynków został zakwalifikowany jako budynek mieszkalny.’ W związku z powyższym zadano pytanie: czy zasadnym jest deklarowanie i wpłacanie podatku od nieruchomości od miejsc postojowych znajdujących się w hali garażowej w budynku mieszkalnym według stawek dla budynków pozostałych? Strona oceniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny stanęła na stanowisku, że powinny być stosowane stawki podatkowe jak dla budynków mieszkalnych. Zdaniem strony w związku z brakiem definicji budynku mieszkalnego w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.), należy przyjąć definicję z najbardziej uniwersalnych aktów prawnych jakimi są ustawa z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz. U. 1995 r. Nr 88 poz. 439 ze zm.) czy ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do nich. Budynki, w których znajdują się hale garażowe w świetle przytoczonych przepisów są budynkami mieszkalnymi. Nie można w ocenie strony dla budynku mieszkalnego stosować innych stawek niż określone w art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych brak jest bowiem stawek podatku dla miejsc postojowych w budynku mieszkalnym. Zdaniem strony miejsca postojowe w budynku mieszkalnym nie spełniają kryteriów pozwalających opodatkować je według stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b, c , d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które dotyczą budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast stawka dla budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) dotyczy budynków wymienionych w § 65 ust. 1 pkt 2-10 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 nr 38 poz 454). W związku z powyższym w ocenie strony, zważywszy na fakt, iż ustawodawca nie wskazał jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla garaży, zatem miejsca postojowe w hali garażowej znajdujące się w budynku mieszkalnym powinny być opodatkowane według stawek dla budynku mieszkalnego, gdyż podstawą opodatkowania jest budynek lub jego część, a o zastosowanej stawce decyduje rodzaj budynku, czyli pełniona przez niego główna funkcja użytkowa. Pismem z dnia 21.07.2010r. Nr [...] Prezydent Miasta wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez podanie danych adresowych i geodezyjnych hal garażowych, których dotyczy wniosek oraz dołączenie wypisu z kartoteki lokalu niemieszkalnego, zaświadczenia o samodzielności lokalu niemieszkalnego dla poszczególnych hal garażowych, których dotyczy wniosek oraz wypisów z kartotek całych budynków, w których znajdują się przedmiotowe hale garażowe. Strona uzupełniła dane o brakujące dokumenty. Organ podatkowy w pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 6 września 2010r. uznał, że przedstawione przez stronę stanowisko jest nieprawidłowe. Prezydent Miasta stwierdził, że lokal niemieszkalny – garaż, umiejscowiony jako odrębny przedmiot własności w większej całości – budynku mieszkalnym, posiadający własną księgę wieczystą, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków lub ich części pozostałych, a nie budynków mieszkalnych. Następnie organ podatkowy wskazał, że na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania obok budynków są również ich części, w szczególności lokale mieszkalne i lokale o innym przeznaczeniu (garaże) znajdujące się w budynkach mieszkalnych. Mając zatem na uwadze definicję budynku w powyższej ustawie oraz jej powiązania z pojęciem obiektu budowlanego w z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm), należy przyjąć, iż za lokal należy uznać wyodrębnioną część budynku. Lokale wyodrębnione fizycznie podlegają opodatkowaniu co do zasady jako części składowe. Natomiast lokale stanowiące odrębne nieruchomości zawsze są samodzielnym i odrębnym od budynku przedmiotem podatku od nieruchomości. Dalej organ podatkowy wyjaśnił, że istotną cechą budynku, która pozwala na zakwalifikowanie go jako mieszkalnego, jest cel jego posiadania – zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Chcąc zatem prawidłowo ustalić charakter budynku na potrzeby opodatkowania, należy sięgnąć do ewidencji gruntów i budynków. Organ powołał tu przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są podstawą m. in. do wymiaru podatku. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają również zdaniem organu podatkowego walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Następnie organ podatkowy podkreślił, że pismem z dnia 30.07.2010r. otrzymał od strony wypisy z rejestru lokali z dnia 20.06.2006r. i 08.01.2010r. prowadzonego przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ, z których jednoznacznie wynika, że lokale położone przy ul. [...] i ul. [...] posiadają funkcję niemieszkalną i zgodnie z zaświadczeniem wydanym przez Prezydenta Miasta są samodzielnymi lokalami użytkowymi w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903). Powyższe rozważania organ podsumował, stwierdzeniem że w świetle w/w dokumentów niewątpliwie nastąpiło wyodrębnienie samodzielnych lokali o funkcji użytkowej niemieszkalnej, tj. lokali, które nie zaspokajają podstawowej potrzeby życiowej w zakresie mieszkania. Odrębność tych lokali przeznaczonych na cele niemieszkalne, a które są lokalami – garażami, nie może być postrzegana jako cześć lokalu mieszkalnego. Okoliczność, że hale garażowe znajdują się w budynkach mieszkalnych zawierających lokale do zamieszkania nie może przesądzać o tym, że stanowią one część budynku mieszkalnego, ponieważ nie spełniają w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Nie są to zatem części obiektu budowlanego przeznaczone na cele mieszkaniowe. Na poparcie swojej argumentacji organ interpretacyjny powołał orzecznictwo sądów administracyjnych (Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.11.2007r., sygn. akt I SA/Bk 407/07, Wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11.03.2008r., sygn. akt I SA/Bk 12/08 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 09.12.2009r, sygn. akt III SA/Po 768/09), stanowisko doktryny oraz pismo Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 28 stycznia 2010 r., znak PL/LS/833/5/SIA/10/1 w sprawie opodatkowania garaży. Pismem z dnia 27.09.2010 r. skarżący wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany stanowiska zawartego w interpretacji. W piśmie z dnia 19.10.2010 r., nr [...] Prezydent Miasta stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, skarżący wniósł o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej i zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Wydanej interpretacji indywidualnej skarżący zarzuca: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lita a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm.) poprzez błędną interpretację powołanych przepisów, polegającą na przyjęciu przez Prezydenta Miasta, że powierzchnia garażowa zlokalizowana w budynku mieszkalnym należy do budynku o innym niż mieszkalny charakterze, przez co możliwe, zdaniem organu podatkowego jest odmienne opodatkowanie części powierzchni budynku mieszkalnego stanowiącego integralną całość, jako części niemieszkalnej. 2) naruszenie przepisów prawa procesowego zawartego w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez naruszenie zasad działania organu podatkowego na podstawie przepisów prawa, zasady zaufania podatnika do organów podatkowych oraz naruszenia obowiązków podejmowania przez organ podatkowy w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W uzasadnieniu skargi skarżący argumentując zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 lita a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych wskazał, że powierzchnia garażowa stanowi integralną część budynku mieszkalnego, w związku z czym stawka podatkowa winna być określona wg kategorii "budynki mieszkalne lub ich części". Na poparcie swojej argumentacji skarżący powołał wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28.07.2009r. (sygn. akt I SA/Bd 346/09). W ocenie skarżącego twierdzenie przez organ interpretacyjny, że wydzielony pod względem własności garaż, ze względu na swoją funkcję użytkową podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lita e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - przy całkowitym pominięciu weryfikowania okoliczności, czy budynek (stanowiący przedmiot opodatkowania) w jakim garaż się znajduje jest budynkiem mieszkalnym, stanowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną interpretację. Skarżący podniósł, że jednemu przedmiotowi opodatkowania można przypisać tylko jedną cechę. Budynek może być zatem mieszkalny lub niemieszkalny, nie może być natomiast ulokowany w ramach budynku mieszkalnego budynek niemieszkalny. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania jest budynek (mieszkalny lub niemieszkalny) lub jego (ich) cześć. Bez znaczenia zdaniem skarżącego dla prawidłowej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pozostaje fakt, iż powierzchnia garażowa nie spełnia w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej, w sytuacji gdy garaże znajdują się w budynkach mieszkalnych stanowiąc ich część. Jeśli bowiem obiekt budowlany jest obiektem mieszkalnym, garaże stanowią integralną część tego budynku. Zmiany własnościowe dotyczące powierzchni garażowej budynku mieszkalnego nie mają wpływu na zmianę charakteru całego budynku. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych skarżący wskazał, że o charakterze mieszkalnym budynku decyduje jaką funkcję w większej części swojej powierzchni spełnia dany budynek. W przypadku przedmiotowych budynków, nie ma natomiast żadnej wątpliwości, że budynki te pełnią funkcję mieszkalną. Ponadto skarżący wskazał, że pojęcia budynek mieszkalny i niemieszkalny muszą oznaczać cały budynek, jako jednostkę fizyczną. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych skarżący wskazał, że organ podatkowy nie podjął wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez niedokładną analizę funkcji budynków mieszkalnych, w których znajdują się garaże. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej postawiono pytanie, czy zasadnym jest deklarowanie i wpłacanie podatku od nieruchomości od miejsc postojowych znajdujących się w hali garażowej w budynku mieszkalnym według stawek dla budynków pozostałych? Zadaniem skarżącego zważywszy na fakt, iż ustawodawca nie wskazał jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości lokali, zatem miejsca postojowe w hali garażowej znajdujące się w budynku mieszkalnym powinny być opodatkowane według stawek dla budynku mieszkalnego, gdyż podstawą opodatkowania jest budynek lub jego część, a o zastosowanej stawce decyduje kryterium kategorii rodzaju budynku, czyli pełniona przez niego główna funkcja użytkowa. Z treści pytania sformułowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie czy garaże znajdujące się w budynku mieszkalnym mogą podlegać opodatkowaniu według stawek dla budynków lub ich części pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lita e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Nieruchomości będące budynkami stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.). Na podstawie tego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również stanowiące nieruchomości części budynków. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje się odrębne stawki podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części: a) mieszkalnych; b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej; c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym; d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz od e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Przedmiotem opodatkowania może być zatem budynek lub jego części będące nieruchomościami. Garaż może być zatem stanowiącą nieruchomość częścią budynku mieszkalnego albo elementem nieruchomości wspólnej w budynku. Przyjmowana na potrzeby podatku od nieruchomości definicja nieruchomości zawarta jest w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), zgodnie z którym są to części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Pod pojęciem części budynku stanowiących odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, należy zatem rozumieć samodzielne lokale mieszkalne, a także lokale o innym przeznaczeniu, określone w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903, ze zm.); zgodnie bowiem z tym przepisem mogą one stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielny lokal mieszkalny został zdefiniowany w ustawie jako wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu powinna być dokonana w formie aktu notarialnego; do powstania tej własności niezbędny jest wpis do księgi wieczystej (art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ). Biorąc powyższe pod uwagę, garaże wielostanowiskowe w budynku mieszkalnym, jak również garaże wydzielone trwałymi ścianami w obrębie tego budynku - jako samodzielne lokale będące odrębnymi nieruchomościami, stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przy czym charakter tych nieruchomości jest bez wątpienia niemieszkalny. W konsekwencji właściwe będzie w takim przypadku zastosowanie stawki podatku określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powyższe stanowisko w zakresie opodatkowania lokali niemieszkalnych garaży stanowiących odrębną nieruchomość, stawką właściwą dla budynków lub ich części pozostałych potwierdza orzecznictwo sądowe, w tym wskazane w indywidualnej interpretacji podatkowej wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 23.11.2007r., sygn. akt I SA/Bk 407/07, WSA w Białymstoku z dnia 11.03.2008r., sygn. akt I SA/Bk 12/08 oraz WSA w Poznaniu z dnia 09.12.2009r, sygn. akt III SA/Po 768/09. Natomiast garaż wielostanowiskowy mieszczący się w bryle budynku mieszkalnego, stanowiący element nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc w ramach podziału quoad usum, podlega opodatkowaniu stawką właściwą dla budynku mieszkalnego; nie jest on bowiem odrębnym przedmiotem opodatkowania. Stosowanie takiej stawki podatku jest właściwe dla takich obiektów budowlanych, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana na cele mieszkalne. W ten sposób został bowiem zdefiniowany budynek mieszkalny w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, poz. 1317, ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) określono rodzaje budynków oraz stwierdzono, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych. W świetle powołanych wyżej przepisów argumentacja powołana w interpretacji indywidualnej jest zasadna. Określenie bowiem czy garaże położone w budynku mieszkalnym stanowią odrębne nieruchomości, czy też są elementami nieruchomości wspólnej decyduje, iż garaże znajdujące się w budynku mieszkalnym podlegają opodatkowaniu według stawek dla części budynków pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lita e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych) lub według stawek dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lita a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Zasadnie zatem organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest błędne, gdyż w zależności od tego czy garaże będą stanowiącą nieruchomość częścią budynku mieszkalnego albo elementem nieruchomości wspólnej w budynku zasadnym będzie deklarowanie i wpłacanie podatku od nieruchomości od miejsc postojowych znajdujących się w hali garażowej w budynku mieszkalnym według stawek dla budynków pozostałych. Wbrew twierdzeniom skarżącego interpretacja indywidualna nie narusza zatem przepisów prawa materialnego tj: art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lita a i e ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza również przepisów prawa procesowego zawartych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem, stan faktyczny rozpatrywanej sprawy w zakresie udzielonej przez organ podatkowy interpretacji indywidualnej wynikał z wniosku strony. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 z póz. zm.) skargę oddalił.